Ἀνδρεῖοι σεῖς που πολεμήσατε και πέσατ’ εὐκλεῶς (Κερύνεια 22 Ιουλίου 1974)

Ο ΓΚΙΖΙΚΗΣ ΠΑΖΑΡΕΨΕ ΤΗΝ ΑΣΥΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΝ ΨΕΥΤΟΕΘΝΑΡΧΗ ΑΦΟΥ ΠΗΡΕ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΚΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΩΧΘΕΙ ΠΟΙΝΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ. ΑΝ ΠΑΡΕΔΙΔΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΝ ΝΟΜΙΜΗ ΑΡΧΗ ,ΗΤΟΙ ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ,ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ Η ΦΥΛΑΚΗ Η ΤΟ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ. ΑΚΥΡΗ Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΟΛΗ. ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΚΡΙΘΗΚΑΝ ΑΚΥΡΕΣ,ΑΚΥΡΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΚΙΖΙΚΗ ΣΤΟΝ ΨΕΥΤΟΕΘΝΑΡΧΗ. ΤΟ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΥΡΟ,ΑΔΙΚΟ ΚΑΙ ΚΩΜΙΚΟ,ΤΑ ΙΔΙΑ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ Η ΧΟΥΝΤΑ !

Ιουλίου 22, 2021

γράφει ο Κίμων ο Αθηναίος, σε πρώτη αποκλειστική δημοσίευση στα istorikathemata.com

Η Πύλη του Αγίου Ρωμανού της Κυπριακής Ρωμηοσύνης βρίσκεται στον Άγιο Γεώργιο, έξω από την σκλαβωμένη Κερύνεια. Εκεί έπεσαν μαχόμενοι μερικοί από τους τελευταίους ήρωες του Ελληνισμού, την ημέρα της Αλώσεως της Κύπρου. Στις 22 Ιουλίου του 1974. Έπεσαν μαχόμενοι γενναία, σαν τους υπερασπιστές των τειχών της Βασιλεύουσας των Πόλεων το 1453, αρνούμενοι να υποχωρήσουν, αρνούμενοι να παραδοθούν, αδυνατώντας να αποδεχθούν πως η Μεγαλόνησος αλώνεται και αυτοί θα μείνουν ζωντανοί.

Η Κερκόπορτα της Κύπρου βρίσκεται στην ακτή Πέντε Μίλι και στο Πικρό Νερό της Κερύνειας, λίγο παραπέρα από τον Άγιο Γεώργιο. Όμως, ο διαχρονικά παρών Εφιάλτης της ελληνικής Ιστορίας βρισκόταν κάπως πιο μακρυά εκείνες τις ημέρες: στην Αθήνα, στο Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων και στα Επιτελεία. Οι μαχητές της 33ης Μοίρας Καταδρομών και η ηγεσία του 251 Τάγματος Πεζικού – με ό,τι είχε απομείνει από τη Μονάδα μετά από διήμερο αγώνα, εκεί, στην Πρώτη Γραμμή, στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, ήξεραν εκείνη τη Δευτέρα, 22 Ιουλιου του 1974, πως ο Εφιάλτης έχει φανεί «κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε». Ο Εφιάλτης τούς είχε άλλωστε διατάξει να «πάνε για ύπνο» το βράδυ της 19ης Ιουλίου και τους συνιστούσε «αυτοσυγκράτηση» το πρωινό της 20ης Ιουλίου, την ώρα που οι «Μήδοι» πατούσαν την Κύπρο. Ήξεραν λοιπόν πέραν πάσης αμφιβολίας πως «οι Μήδοι θα διαβούνε», αλλά αρνήθηκαν να φύγουν όταν η ισχυρότατη Τουρκική δύναμη που αποβιβάστηκε το πρωί της 22ας Ιουλίου εφόρμησε προς την Κερύνεια, με στόχο να ενώσει το παράλιο προγεφύρωμα με τον θύλακο της Λευκωσίας.

O Αντισυνταγματάρχης Παύλος Κουρούπης, διοικητής του 251 Τ.Π. της Κερύνειας, εθεάθη τελευταία φορά το απόγευμα της 22ας Ιουλίου του 1974, κοντά στην είσοδο της πόλης. Μαζί του ήταν ο Ταγματάρχης Κωνσταντίνος Τσιάκκας, επιτελής του 3ου Τακτικού Συγκροτήματος, και μερικοί στρατιώτες του Τάγματος. Οι μαρτυρίες φέρουν τους δύο αξιωματικούς να μάχονται μέχρι τέλους, κυκλωμένοι, με το πιστόλι στο χέρι, έξαλλοι από το μέγεθος της προδοσίας και της διάλυσης που είχαν ολοφάνερα επιφέρει την άλωση του Νησιού. Η αφήγηση για την τελευταία φορά που εθεάθησαν ζωντανοί, θυμίζει έντονα τη γραφή του Γεωργίου Φραντζή για τους συμπαραστάτες του τελευταίου Αυτοκράτορα της Ρωμηοσύνης, όταν ακούστηκε στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού το συγκλονιστικό «Η Πόλις Εάλω και ζω εισέτι;» του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Figure 1 O Αν/χης Παύλος Κουρούπης, Διοικητής του 251 Τ. Π. (πηγή: διαδίκτυο)

Ο Λοχαγός Νικόλαος Κατούντας της 33ης Μ.Κ. προσπάθησε να διαφύγει προς τον Πενταδάκτυλο με μερικούς καταδρομείς του, όταν έσπασε η γραμμή άμυνας στον Άγιο Γεώργιο. Στο ύψος του Τουρκοκυπριακού χωριού Τέμπλος, η ομάδα του κυκλώθηκε και ο ίδιος τραυματίστηκε. Διέταξε τους καταδρομείς του να φύγουν και τους κάλυψε, ενώ ο ίδιος έμεινε εκεί, τραυματισμένος, και έβαλλε κατά των Τούρκων με όσα πυρομαχικά του απέμειναν. Μέχρι τέλους.

Figure 2 Ο Λοχαγός Νικόλαος Κατούντας της 33ης Μ.Κ. (πηγή: Politically Incorrect )

Αυτές είναι οι τελευταίες εικόνες που μας έχουν παραδοθεί για αυτούς τους ‘Ελλαδίτες αξιωματικούς. Δεν τους είδε ποτέ ξανά, κανείς, μετά το απόγευμα της 22ας Ιουλίου 1974, νεκρούς ή ζωντανούς[i].

Figure 3 O Yποπλοίαρχος Ελευθέριος Τσομάκης (πηγή: διαδίκτυο)

Ήταν η επική κορύφωση μιάς τριήμερης άνισης και προδομένης μάχης, η οποία ξεκίνησε το πρωινό της αποφράδας 20ης Ιουλίου του 1974, με τη βύθιση της Τορπιλακάτου Τ3 του Υποπλοιάρχου Ελευθέριου Τσομάκη στα ανοικτά της Κερύνειας. Μαζί της εβλήθη και η Τορπιλάκατος Τ1 του Σημαιοφόρου Νικολάου Βερύκιου, η οποία εξώκειλε στην κοντινή παραλία ενώ η Τ3 συμπαρέσυρε στον υγρό της τάφο όλο το πλήρωμα πλην του Αρχικελευστή Διονυσίου Μαγέτου, ο οποίος επέζησε αν και βαριά τραυματισμένος. Δεν θα αναφερθούμε εκτενώς στο τι έγινε εκείνο το πρωινό στην Ελλάδα και στην Κύπρο, άλλωστε σε γενικές γραμμές είναι γνωστή η παγκόσμια ιστορική πρωτοτυπία της «αυτοσυγκράτησης» απέναντι στον εχθρό που έπληττε με κάθε τρόπο τις δυνάμεις άμυνας του Νησιού και αποβίβαζε δυνάμεις από θαλάσσης και αέρος για να το καταλάβει – είναι κάτι δύσκολο να το επεξεργαστεί ο ανθρώπινος νούς. Στο χώρος της από θαλάσσης αποβιβάσεως των Τουρκικών δυνάμεων, βρέθηκε να μάχεται ουσιαστικά μόνο του το 251 Τ.Π. του Αν/χη Π. Κουρούπη, ενώ έδρασε και μία ομάδα από οκτώ ΠΑΟ του 120 Λ.Β.Ο. (Λόχου Βαρέων Όπλων), υπό τον Υπολοχαγό Κωνσταντίνο Αργυρόπουλο. Ο πλήρης αιφνιδιασμός (άν μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει αυτόν τον όρο, πράγμα αμφίβολο) της ελληνικής πλευράς είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη αδυναμία οργάνωσης μίας συνεκτικής άμυνας στην περιοχή του παράλιου προγεφυρώματος και βέβαια την αποτυχία εκτέλεσης κάποιου σοβαρού σχεδίου εξάλειψής του.

Figure 4 Τούρκοι στρατιώτες στην Κερύνεια, πιθανότατα με την Τορπιλάκατο Τ1 (Associated Press, πηγη: Ινφογνώμων)

Γνωρίζουμε πλέον αρκετά καλά την εξέλιξη της μάχης στην Κερύνεια, στο τριήμερο του Αττίλα Ι (20-22 Ιουλίου 1974). Ήδη από τη δεκαετία του ‘90, «Η μάχη της Κύπρου» του Ταξιάρχου Γ. Σέργη (Εκδόσεις Βλάσση, Αθήνα 1999) περιείχε πλήθος πληροφοριών γιά τη μάχη αυτή, που συμπληρώθηκαν με όσα περιέχει «Η Έκθεση του ΓΕΕΦ για το 1974» του Σάββα Βλάσση (Eκδόσεις Δούρειος Ίππος, 2010, εξαιρετική δουλειά, πολύτιμος σχολιασμός πάνω σε σημαντικά επίσημα κείμενα για το 1974). Δεν ήταν όμως μόνο αυτές οι πηγές. Αν και γραμμένο σε μία ιδιότυπη μορφή μυθιστορηματικής αφήγησης, το βιβλίο «1974 - Οι Αδικαίωτοι» του Υπολοχαγού Κωνσταντίνου Αργυρόπουλου δίνει μία εξαιρετική εικόνα του χάους που επικράτησε στην περιοχή του παράλιου προγεφυρώματος, εκεί που παιζόταν η τύχη της Κύπρου. Είναι εμπειρία οδυνηρή, η ανάγνωσή του. Επίσης, οφείλεται έπαινος στις Εκδόσεις «Ινφογνώμων» που επιμελήθηκαν σχετικά πρόσφατα ένα συλλογικό αφιέρωμα στον Λοχαγό Ν. Κατούντα της 33ης Μ.Κ. («Νικόλαος Κατούντας – ο Λεωνίδας της Κερύνειας», 2019), το οποίο εκτός από την απόδοση της από πολλού χρόνου οφειλόμενης τιμής στον ήρωα Λοχαγό, περιέχει πολύτιμες μαρτυρίες για τους αγώνες της 33ης Μ.Κ. αλλά και για το συνολικό περίγραμμα της εποχής, σε ό,τι αφορά στον Ελληνικό Στρατό σε Ελλάδα και Κύπρο[ii].

Το πρωινό της 22ας Ιουλίου 1974, μέσα στο χάος και στη δίνη της προδοσίας, οι 120 περίπου άνδρες της Κυπριακής 33ης Μοίρας Καταδρομών, διατάχθηκαν από τον Διοικητή Καταδρομών Κύπρου Σ/χη Κ. Κομπόκη, να μεταβούν στο προγεφύρωμα της Κερύνειας. Ήταν μία αποστολή αυτοκτονίας, στο φώς της ημέρας, μακρυά από το είδος και το πνεύμα των αποστολών για τις οποίες εκπαιδεύονται οι καταδρομείς. Επι πλέον, ήταν βασισμένη σε ελλιπή πληροφόρηση και λανθασμένα στοιχεία[iii]. Ωστόσο, οι άνδρες της Μοίρας που δεν είχαν προλάβει να αποχαιρετήσουν τον Διοικητή τους, Ταγματάρχη Γεώργιο Κατσάνη, που έπεσε μαχόμενος στον Πενταδάκτυλο το πρωινό της 21ης Ιουλίου, χωρίς δεύτερη σκέψη ξεκίνησαν να συναντήσουν τον εισβολέα. Ήταν δύο Λόχοι Κρούσης, διοικούμενοι από τον Λοχαγό Ν. Κατούντα και τον Υπολοχαγό Βασίλειο Ροκκά, και ένας Λόχος Υποστήριξης, διοικούμενος από τον Υπολοχαγό Αθανάσιο Αργύρη – μαζί ήταν και ο Υποδιοικητής της Μοίρας Λοχαγός Ευάγγελος Μαντζουράτος, τραυματίας όμως από τις μάχες που είχαν προηγηθεί. Λίγο πριν τον Άγιο Γεώργιο, οι άνδρες του Λόχου Κατούντα που προπορευόντουσαν, συνάντησαν ό,τι είχε μείνει από την ομάδα του Υπολοχαγού Κ. Αργυρόπουλου. Οι δύο αξιωματικοί προσπάθησαν να δώσουν στους άντρες τους μία διάταξη μάχης, χωρίς να γνωρίζουν ακριβώς τη θέση και τη δύναμη του εχθρού. Εκείνη την ώρα, εμφανίστηκαν κάποιοι στρατιώτες του 251 Τ.Π. που υποχωρούσαν, έχοντας υποστεί πίεση από την υπέρτερη Τουρκική δύναμη που αποβιβαζόταν από το πρωί. Ο Ν. Κατούντας προσπάθησε να πληροφορηθεί από αυτούς για τη θέση και τη διάταξη των Τούρκων και εκείνοι απάντησαν πως είναι καλύτερα να φύγουν από εκεί επειδή οι Τούρκοι που εχουν αποβιβαστεί είναι πολλοί. Η μαρτυρία είναι πως ο Ν. Κατούντας του απάντησε θυμωμένα: «Σας ρώτησα πού είναι οι Τούρκοι και όχι πόσοι είναι!»,

Εκείνη την ημέρα, ο Νίκος Κατούντας διέγραψε σε μία νοητή τροχιά ολόκληρη την Ελληνική Ιστορία. Ξεκίνησε από την αρχαία Σπάρτη, με την απάντηση που έδωσε στον στρατιώτη του 251 Τ.Π. Πέρασε από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού στην Κωνσταντινούπολη με τον ηρωικό του αγώνα. Και με τη θυσία του προσγειώθηκε στη νέα Πύλη του Αγίου Ρωμανού, στον Άγιο Γεώργιο της Κερύνειας, στο Νησί του Ευαγόρα. Και από εκεί στην Αθανασία, στην μακριά σειρά των ηρώων της Ελληνικής Ιστορίας, που γράφει ο Άγγελος Τερζάκης ότι «ξεκινάει από πολύ μακρυά και δίνει νόημα στο Χρόνο».

Οι καταδρομείς της 33ης Μ.Κ. και οι αντιαρματιστές του 120 Λ.Β.Ο. προωθήθηκαν αμέσως φτάνοντας μέχρι τον Άγιο Γεώργιο, εκεί που είχε εμπλακεί πρώτη φορά ο Υπολοχαγός Αργυρόπουλος με τους Τούρκους, το απόγευμα της 20ης Ιουλίου. Και τότε, βρέθηκαν μπροστά στην εφόρμηση της πανίσχυρης Τουρκικής δύναμης, που διέθετε μεγάλο αριθμό αρμάτων μάχης Μ47 και τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού Μ113, ενώ είχε απεριόριστη αεροπορική κάλυψη καθώς και υποστήριξη από τα τουρκικά πλοία που ναυλοχούσαν στα ανοιχτά της Κερύνειας. Η Τουρκική ενέργεια στόχευε στη συνένωση του παράλιου προγεφυρώματος με το αεροπρογεφύρωμα του Κιόνελι, και εκινείτο προς την κατεύθυνση της Κερύνειας (δείτε εδώ μία συγκλονιστική περιγραφή των στιγμών αυτών, από τον Αλέξανδρο Σημαιοφορίδη, τότε επικεφαλής του κλιμακίου ΚΥΠ Κερύνειας, με τον βαθμό του Λοχαγού). Η εφόρμηση ήταν αδύνατον να αντιμετωπισθεί με τον ελαφρύ οπλισμό που διέθεταν οι αμυνόμενοι που όμως αγωνίστηκαν με σθένος αντάξιο των καλύτερων παραδόσεων της Ελληνικής Ιστορίας. Διαχωρισμένοι σε μικρότερες ομάδες, διεξήγαγαν επιβραδυντικό αγώνα, βάλλοντας με όποια όπλα διέθεταν απέναντι στα Τουρκικά τεθωρακισμένα και στους στρατιωτες που τα ακολουθούσαν. Η μάχη που δόθηκε είναι πραγματικά συγκλονιστική και ο απόηχός της ανιχνεύεται στις τουρκικές μαρτυρίες για την ημέρα εκείνη. Κάποιοι καταδρομείς του Λόχου Κατούντα προσπάθησαν να σπάσουν τον κλοιό προς τον Πενταδάκτυλο. Άλλοι καταδρομείς του Λόχου Ροκκά, λίγοι στρατιωτες του Πεζικού και αντιαρματιστές, οπισθοχώρησαν μαχόμενοι προς την Κερύνεια για να αμυνθούν της πόλης. Σέ μία ανεγειρόμενη οικοδομή, στην είσοδο της Κερύνειας, όχυρώθηκαν 39 στρατιώτες, υπό τους Υπολοχαγούς Κων/νο Αργυρόπουλο και Βασίλειο Ροκκά: «εκεί πάνω σε αυτή την οικοδομή, μετρήθηκαν τριαντατρείς καταδρομείς και έξη αντιαρματιστές ....για μία επιβραδυντική ενέργεια μεχρις οι ενιχύσεις να κατέφθαναν, διότι ήμασταν πεπεισμένοι, όπως πεπεισμένη πρέπει να ήταν και η ηγεσία της Εθνικής Φρουράς, ότι αυτή εδώ ήταν η κύρια εχθρική προσπάθεια.» («Οι Αδικαίωτοι», σελ. 316-318). Οι ενισχύσεις δεν ήλθαν ποτέ, τα πάντα είχαν καταρρεύσει. Οι υπερασπιστές της ανεγειρόμενης οικοδομής κυκλώθηκαν, αντέταξαν λυσσασμένη άμυνα και άρχισαν να αποδεκατίζονται από τις βολές βαρέων όπλων που δέχονταν. Αρνήθηκαν να παραδοθούν. Στις 17:00 περίπου, σχεδόν μία ώρα μετά την υποτιθέμενη «εκεχειρία», οι εναπομείναντες γενναίοι μαχητές έσπασαν τον κλοιό και έφυγαν προς την ελευθερία.

Από τους 39 «υπερασπιστές της πολυκατοικίας», είχαν μείνει μόνο 15 ζωντανοί, και κάποιοι εξ αυτών ήταν τραυματίες. «Μετά από μία ταχεία αναγνώριση στην περίμετρο εντοπίστηκε το κενό του πετάλου της τουρκικής διατάξεως. ... Οι Τούρκοι δέχθηκαν ενα καταιγισμό πυρών από τη βάση υποστηρίξεως, που ίσχυσε μόνο για δεκαπέντε δευτερόλεπτα .... οι ζωντανοί στρατιώτες με μία ανάσα εκτινάχθηκαν έξω από την πολυκατοικία και χύθηκαν ... στα δρομάκια του νότιου τομέα της πόλεως. .... Από τους ένδεκα που διέφυγαν, οι δύο πρέπει να έχασαν τον προσανατολισμό τους και έκτοτε αγνοούνται οριστικά. Άλλοι τρείς έμειναν στους δρόμους της πόλεως νεκροί. Έπεσαν στις οδομαχίες που κράτησαν γύρω στις δύο ώρες, ώσπου να κατορθώσουν να βγούν από την πόλη. ... Σε δύο περιπτώσεις, όπου οι Τούρκοι είχαν εγκαταστήσει πολυβόλα και ήλεγχαν μεγάλους τομείς χωρίς να είναι κανένας σε θέση να διαφύγει από τα πυρά τους, ανέλαβε ο ίδιος ο Υπολοχαγός Βασίλειος Ροκκάς, όπου προσεγγίζοντάς τα μόνος του εξουδετέρωσε τα πολυβολεία ρίπτοντάς τους χειροβομβίδες και αποτελειώνοντας τους υπηρέτες τους με το φορητό του οπλισμό.» («Οι Αδικαίωτοι», σελ. 326-335).

Figure 5 Ο Σ/χης ε.α. Βασίλειος Ροκκάς (φωτογραφία του 1989, πηγή: Politically Incorrect )

Από τους υπερασπιστές της ανεγειρόμενης οικοδομής, μόλις έξι διασώθηκαν και έφτασαν στο Στρατόπεδο της 33ης Μ.Κ. στο Πέλα Παϊς. Άλλοι δύο αιχμαλωτίστηκαν και αφέθησαν ελεύθεροι μετά από μήνες. Τα οστά των καταδρομέων και των εθνοφρουρών που έπεσαν στη μάχη αυτή, αναζητούνται ακόμη σε ομαδικούς τάφους της Κερύνειας η/και σε φρεάτια πολυκατοικιών[iv] που ανηγέρθησαν έκτοτε στην περιοχή της μάχης ...

Διάβασα πρώτη φορά για την «μάχη της πολυκατοικίας» στην Κερύνεια και την ηρωική έξοδο των πρωταγωνιστών της, πολλά χρόνια πριν – πριν ακόμη εκδοθεί η μαρτυρία του Υπολοχαγού Κ. Αργυρόπουλου, υπήρχαν σκόρπιες περιγραφές εδώ κι εκεί. Έκτοτε, εχω διαβάσει πολλές φορές για το συγκεκριμένο περιστατικό. Δεν υπήρξε ούτε μία φορά που να μην σκεφτώ ότι η συγκλονιστική αυτή μάχη του Αττίλα Ι, αποτελεί την περιεκτικότερη και πλέον αποστομωτική απάντηση σε όσους δεν έπαυσαν να διασπείρουν, από το 1974 και μετά, απαξιωτικές κρίσεις για την πολεμική προσπάθεια των Ελληνοκυπρίων υπερασπιστών του Νησιού και των Ελλαδιτών αξιωματικών τους. Οι 39 αξιωματικοί, καταδρομείς και εθνοφρουροί που οχυρώθηκαν στην ανεγειρόμενη οικοδομή, μπορούσαν να συνεχίσουν την πορεία τους και να γλυτώσουν, είχαν ήδη ξεφύγει από τον κλοιό των Τούρκων. Δεν έφυγαν όμως. ‘Εμειναν εκεί, να δημιουργήσουν μία εστία αντίστασης στην οποία θα στηριζόντουσαν οι ενισχύσεις που – δεν μπορεί – θα έφταναν. Και όταν κυκλώθηκαν, αμύνθηκαν λυσσωδώς, αναμένοντας κάποια βοήθεια, από κάπου. Και όταν πιά είχαν όλα τελειώσει, δεν παραδόθηκαν – έκαναν έξοδο και έφυγαν μαχόμενοι προς την ελευθερία. Είναι διδακτικό να σκέφτεται κανείς αυτές τις σκηνές όταν ακούει κάποιους βολεμένους Ελλαδίτες να αποφαίνονται πως η Κύπρος χάθηκε επειδή «οι Κυπριοι στρατιώτες και οι Ελλαδίτες αξιωματικοί δεν πολέμησαν». Είναι ντροπή, αλλά η εξήγηση δεν είναι δυσδιάκριτη, θα την συναντησει ο αναγνώστης παρακάτω.

Figure 7 Στη Λέσχη της 33ης ΜΚ (από αριστερά προς τα δεξιά): 1) Ο Ανθλγός Κ. Χριστοφίδης Κωνσταντίνος (Νεκρός), 2) Ο Τχης Γ. Κατσάνης (Νεκρός)), 3) Ο Ανθλγός Λ. Κακκουλής Λάμπρος (Βαρέως Τραυματισθείς) 4) Ο Λοχαγός Ευ. Μαντζουράτος Ευάγγελος (τραυματίας) και 5) Ο Υπλγός Β. Ροκκάς (η εξαιρετική φωτογραφία εχει αντληθεί από πρόσφατη συνέντευξη του Β. Ροκκά στο πολύ ενδιαφέρον site Politically Incorrect, ενώ διατηρήσαμε σε γενικές γραμμές και την περιγραφή της).

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια – πάνω από δέκα – από εκείνο το φθινοπωρινό μεσημέρι του Νοεμβρίου, που μπήκα στο Δημοτικό Σχολείο των παιδιών μου για να τα παραλάβω μετά το πέρας των μαθημάτων τους. Στον προθάλαμο του Σχολείου, υπήρχαν μερικά tableaux στα οποία οι δασκάλες και οι δάσκαλοί τους είχαν αναρτήσει εκθέσεις, σκίτσα και ζωγραφιές των παιδιών για την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, που είχε εορτασθεί εκείνες τις ημέρες. Μου τράβηξαν το ενδιαφέρον και έσπευσα να τα περιεργαστώ και να τα διαβάσω.

Παρενθετικά εδώ, και για να αποφύγω οποιαδήποτε παρεξήγηση, θα διευκρινίσω πως με βρίσκουν αντίθετο οι προσπάθειες απόδόμησης της εξέγερσης του 1973. Από πεποίθηση, είμαι αντίθετος στην αποδόμηση των ιστορικών γεγονότων, όπως είμαι αντίθετος και στην τεχνητή τους διόγκωση – συνήθως αυτές οι διεργασίες διαδέχονται η μία την άλλη, εξυπηρετώντας πολιτικές στοχεύσεις της συγκυρίας. Η εξέγερση του Νοεμβρίου 1973 υπήρξε σπουδαίο γεγονός, από τις κορυφαίες στιγμές της επτάχρονης δικτατορίας, και θα πρέπει κάποια στιγμή να λάβει τις πραγματικές της διαστάσεις που είναι – στην ουσία τους – εξαιρετικά σημαντικές. Πέραν πάσης αμφιβολίας, αξίζει τιμή και έπαινος στα νεαρά παιδιά πού αψήφισαν τους κινδύνους της σύγκρουσης με τη στρατιωτική δικτατορία και εξεγέρθηκαν προτάσσοντας τα ιδανικά τους για την Δημοκρατία και την Πατρίδα. Η συντριπτική πλειοψηφία των εξεγερμένων αποδύθηκε με αξιοπρέπεια, μετά το 1974, στον αγώνα για πρόοδο και προκοπή και οι ύστερες «κατάρες» για την «γενιά του Πολυτεχνείου» - που εχουν αυξηθεί στα χρόνια της χρεωκοπίας, δεν τους αγγίζουν. Κατά τη γνώμη μου δε, ακέραιος παραμένει ο έπαινος και η τιμή και για όσους «επωνύμους» της εξέγερσης γοητεύθηκαν από τη σαγήνη της εξουσίας, «τσαλαβούτηξαν» στις «χαρές» της, «έμαθαν τα malt whiskies και τις γκόμενες» (όπως λέγεται ότι είπε κάποτε, ένας εξ αυτών) και πέρασαν ήσυχα στο περιθώριο της Ιστορίας. Πολύ σπάνια διαφωνώ με τη λαϊκή σοφία, αλλά ποτέ δεν πείσθηκα για την καθολική ισχύ της παροιμίας που βεβαιώνει πως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα». Κάθε γεγονός, διατηρεί την αξία του.

Figure 8 Εικόνες από το πικρό καλοκαίρι του 1974 - πιθανώς από το Στρατόπεδο ΕΛΔΥΚ (πηγή: διαδίκτυο)

Επανέρχομαι στην αφήγησή μου. Διάβαζα με περιέργεια τα κείμενα των μικρών μαθητών του Δημοτικού. Η ζωηρή παιδική φαντασία συνέθετε έντονες εικόνες που παρέπεμπαν περισσότερο στο Stalingrad του 1942 και στην Πλατεία Τιεν Αν Μεν του 1989, και λιγότερο στην οδό Πατησίων του 1973. Κάποιες εκθέσεις περιέγραφαν σκληρές μαχες, σώμα με σώμα, εντός των κτιρίων του πολιορκημένου Μετσοβίου, όπου οι φοιτητές υπερασπιζόντουσαν ηρωικά τα αμφιθέατρα και τις αίθουσες διδασκαλίας απέναντι σε εισβολείς με μάλλον ακαθόριστη ιδιότητα – πρέπει να ήταν δύσκολο ακόμη να διακρίνουν οι μικροί μαθητές ανάμεσα στην Αστυνομία και τις στρατιωτικές δυνάμεις. Στις περισσότερες εκθέσεις, θα διάβαζε κανείς για τραυματίες φοιτητές που πέθαιναν αβοήθητοι, αιμορραγώντας, στη διάρκεια αυτής της μάχης εντός του Πολυτεχνείου. Σε κάποια κείμενα (αλλά και σε ζωγραφιές) υπήρχε η εικόνα των φοιτητών που πάσχιζαν να σταματησουν με το σώμα τους τα άρματα που επήλαυναν εντός του Πολυτεχνείου, ισοπεδώνοντας τα πάντα στο πέρασμά τους. Οι σφαίρες των ελεύθερων σκοπευτών (πού όντως έδρασαν στο Πολυτεχνείο το 1973 και δικό τους αποτέλεσμα είναι ο κατάλογος των νεκρών, αλλά περιέργως δεν γνωρίζουμε τίποτα ουσιαστικό για τη δράση τους) έπεφταν σαν το «χαλάζι» στις παιδικές εκθέσεις, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας τους φοιτητές. Μάλιστα σε κάποια απολαυστική έκφραση της παιδικής υπερβολής, ένας εξεγερμένος τραυματιζόταν ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο με την τηνοικογένεια του – προφανώς, η ηλικία του μικρού «ανταποκριτή» δεν επέτρεπε μία ξεκάθαρη εικόνα του ιστορικού χρόνου σε ό,τι αφορά στην εξέλιξη της τηλεφωνίας.

Figure 9 Ο Λοχαγός Σωτήριος Σταυριανάκος της ΕΛΔΥΚ

Παρατηρούσα επί ώρα, με ενδιαφέρον την χαριτωμένη παιδική υπερβολή που ξεχείλιζε, μαζί με την ειλικρινή και αναπόφευκτη συγκίνηση των μικρών μαθητών. Χωρίς όμως να το θέλω, με πλημμύρισαν εκείνη τη στιγμή κάποια βασανιστικά ερωτήματα. Αναρωτήθηκα αν θα ακούσουν ποτέ οι μικροί μαθητές τα ονόματα που διάβασε ο αναγνώστης σε αυτο το άρθρο, αν θα μάθουν το συγκλονιστικό έπος των υπερασπιστών της Κερύνειας. Αναρωτήθηκα, αν η μικρή μαθήτρια και ο μικρός μαθητής που έγραψαν για τον φοιτητή που προσπαθούσε να σταματήσει το άρμα με το σώμα του, θα ακούσουν ποτέ για τον Λοχαγό της ΕΛΔΥΚ Σωτήρη Σταυριανάκο. Που τον θέρισε σαν στάχυ η ριπή του Τουρκικού άρματος στις 16 Αυγούστου του 1974, ενώ εφορμούσε ακάλυπτος για να σκοτωσει με το περίστροφό του τον επικεφαλής της ίλης αρμάτων που είχε ήδη φτάσει στα ορύγματα του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ. Αν θα μάθουν ποτέ για τον ανώνυμο μαχητή της ΕΛΔΥΚ που βγήκε έξαλλος από το όρυγμά του, έχοντας εξαντλήσει τα πυρομαχικά του, και εκτόξευσε με λύσσα το κράνος του πρός το Τουρκικό άρμα μάχης που ερχόταν προς το μέρος του – το κράνος του, ήταν το μόνο «όπλο» τού είχε μείνει. Αν θα μάθουν για τους ηρωικούς υπερασπιστές του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ που το υπερασπίστηκαν μονοι και αβοήθητοι, εκατοστό προς εκατοστό, απέναντι στην Τουρκική πλημμυρίδα του δεύτερου Αττίλα – και τα οστά τους, τα ψάχνει ακόμη η Επιτροπή Αγνουμένων στα πηγάδια και τις ρεματιές της Κύπρου.

Αναρωτήθηκα αν οι μαθητές που έγραφαν για τους τραυματίες που αιμορραγούσαν στο Μετσόβιο, θα ακούσουν για τον ανώνυμο καταδρομέα της 33ης Μ.Κ. που οχυρώθηκε στην ανεγειρόμενη οικοδομή της Κερύνειας, πολέμησε γενναία, και πρός το τέλος της μάχης, μέσα σε μία φρικτή ατμόσφαιρα από τη σκόνη, τον καπνό, τις εκρήξεις, τις καμμένες σάρκες και τα διαμελισμένα κορμιά των συμμαχητών του, γύρισε «με θλιμμενο βλέμμα, κοιτάζοντας την ανοιγμένη του κοιλιά»[v] προς τον Υπολοχαγό Βασίλειο Ροκκά, λέγοντας: «Δεν θα γυρίσω σπίτι. Συγχωρήστε με». Και έμεινε εκει, μαζί με τους αλλους νεκρούς υπερασπιστές της Κερύνειας, οδοδείκτης για όλους εμάς.

Αναρωτήθηκα αν θα ακούσουν ποτέ οι μικροί μαθητές τη συγκλονιστική ιστορία που κρύβει το όνομα του Κατσάνη, του Μπούτου, του Μουζάκη, του Χατζηδάκι, του Παναγόπουλου, του Συμεωνίδη, του Παπαλαμπρίδη, του Τσώνου, του Κέντρα, του Παπαλάμπρου και όλων αυτών που έδωσαν τον αγώνα τον καλό, σε εκείνο το μαυρό και πικρό καλοκαίρι της Κύπρου.

Με αυτές τις σκέψεις, ολοκλήρωσα την περιδιάβασή μου στις «ανταποκρίσεις» των μικρών δημοσιογράφων από το Πολυτεχνείο του 1973 και απομακρύνθηκα προσπαθώντας να καταπνίξω μέσα μου την ενοχλητική απάντηση στα ερωτήματα αυτά. Που την ξέρει και ο αναγνώστης, την ξέρουμε όλοι μας. Όχι, κανένα από αυτά τα παιδιά δεν θα ακούσει ποτέ τα ονόματα που διαβάσατε σε αυτο το άρθρο, ούτε τις συγκλονιστικές περιγραφές για τις μάχες εκείνου του πικρού, προδομένου καλοκαιριού της Κύπρου[vi]. Επειδή, αν μάθει, αν ακούσει, θα αναρωτηθεί γιατί αφέθηκαν όλοι αυτοί να μάχονται αβοήθητοι, παρά τα επιτελικά σχέδια, παρά τις επιταγές της Ελληνικής Ιστορίας. Θα αναρωτηθεί γιατί αφέθηκαν ατιμώρητοι αυτοί που άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κερύνειας. Επειδή, αν μάθει, ίσως αντιληφθεί ποιά είναι αυτή η «αόρατη» - αλλά παράξενα ψηλαφητή – δύναμη που ακόμη και τώρα, πενήντα χρόνια μετά, ωθεί αξιόλογους – κατά τα άλλα – ανθρώπους να εκτίθενται άκομψα, πασχίζοντας να εξαγνίσουν το τυμπανιαίο πτώμα της Μεταπολίτευσης και να αποδώσουν άσπιλη στην Ιστορία τη δημόσια εικόνα των πρωταγωνιστών της[vii].

Η 22α Ιουλίου 1974 είναι μία πικρή, σημαδιακή ημέρα για την Ελληνική Ιστορία. Η Ελληνική κοινωνία όμως, σε Ελλάδα και Κύπρο, θα πρέπει όμως να είναι περήφανη για όσα διαδραματίστηκαν περί την Κερύνεια εκείνη την ημέρα, για το θάρρος και τον ηρωισμό των προδομένων παιδιών της.

Τους ήρωες αυτούς, τους έχουμε ξεχάσει. Όμως, αργά η γρήγορα θα πάρουν τη θέση που τους αξίζει στην Ιστορία.

Ὃταν θὰ θὲλουν οἱ Ἓλληνες νὰ καυχηθοῦν,

«Τέτοιους βγάζει τὸ ἔθνος μας» θά λένε

γιὰ σᾶς. Ἒτσι θαυμάσιος θἆναι ὁ ἒπαινός σας.

https://www.istorikathemata.com/2021/07/22-1974.html?showComment=1626968090531#c5656504216483844122

Ο Παπαδόπουλος Παγιωνει την Προσωπική του Δύναμη. Απομακρυνει Πατακό και Μακαρέζο.

Πριν αισθανθείτε συμπάθεια για τον Παπαδόπουλο,να εχετε υποψη οτι η μακροπρόθεσμη ατζέντα του ήταν πάντα η ίδρυση μιας προεδρικής δημοκρατίας. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος ο Παπαδόπουλος έπρεπε πρώτα να εδραιώσει τη θέση του ως πρωθυπουργού. Ένα σημαντικό εμπόδιο για τον Παπαδόπουλο στην εδραίωση της εξουσίας του ήταν ο υπουργός Εξωτερικών Παναγιώτης Πιπινέλης, ο οποίος, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ήταν και ο πιο ισχυρός πολιτικός και ο κορυφαίος μοναρχικός στο υπουργικό συμβούλιο. Το διεθνές κύρος του ήταν τέτοιο που το καθεστώς των συνταγματαρχών παρέμεινε ένα σεβαστό μέλος του ΝΑΤΟ παρά τον διεθνή εξοστρακισμό του, όπως φανηκε με την καταδίκη του Συμβουλίου της Ευρώπης προς την Ελλάδα για τη χρήση βασανιστηρίων.

Ο θάνατος του Πιπινέλη τον Ιούλιο του 1970 πυροδότησε την πρώτη μεγάλη κρίση εντός του καθεστώτος αφού ο Παπαδόπουλος καταλαβε τη θέση του υπουργού Εξωτερικών. Κατά ειρωνικό τρόπο, οι σκληροπυρηνικοί στο καθεστώς ήταν κουρασμένοι από τον Παπαδόπουλο που ηθελε να γίνει απόλυτος δικτάτορας και η επιθυμια  του για αυτή τη σημαντική θέση του υπουργικού συμβουλίου έθεσε ως εκ τούτου έναν σημαντικό βαθμό αντιπολίτευσης.

Σε συνθήκες που δεν είναι ακόμη σαφείς, η πίεση από το σκιώδες Επαναστατικό Συμβούλιο έκανε τον Παπαδόπουλο να υποβάλει την παραίτησή του τον Αύγουστο του 1970 στον αντιβασιλέα, Στρατηγό Γεώργη Ζωϊτάκη. Ο αντιβασιλέας προσέφερε στον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων τον Στρατηγό Οδυσσέα Αγγελή τη θέση του πρωθυπουργού, αλλά αρνήθηκε. Ο Παπαδόπουλος παρέμεινε στη συνέχεια ως πρωθυπουργός με ενισχυμένη δύναμη. Από εκείνο το σημείο φαίνεται ότι το Επαναστατικό Συμβούλιο δεν συγκλήθηκε ποτέ ξανά.

(* Ο μακαριτης Πιπινέλης υπουργός Εξωτερικών ήταν πιθανώς ο πιο ικανός βασιλικός πολιτικός σύμβουλος. Ήταν με την υποκίνηση του Πιπινέλη ότι ο Καραμανλής διορίστηκε πρωθυπουργός το 1955. Υπήρχε η προσδοκία στους πολιτικούς κύκλους ότι ο Πιπινέλης θα ενεργούσε εκμεταλλευόμενος κάποιο  κενό εξουσίας για να αποκαταστήσει τη δημοκρατία στον απόηχο της κατάρρευσης της δικτατορίας. Ο θάνατος του Πιπινέλη οδήγησε σε μετατόπιση της εστίασης στον εξόριστο Καραμανλή που εκπλήρωσε αυτόν τον ρόλο. Ο Καραμανλής αρνήθηκε να υποστηρίξει την αποκατάσταση της μοναρχίας που πιθανότατα θα είχε κανει  ο  Πιπινέλης που εβλεπε πιο μπροστα.

Ο Παπαδόπουλος αξιοποίησε την ενισχυμένη δύναμή του τον Αύγουστο του 1971 για να στερήσει τον Στυλιανό Πατακό και τον Νικόλαο Μακαρεζό από τις αντίστοιχες θέσεις του υπουργού Εσωτερικών και Υπουργού Οικονομικού Συντονισμού. Αυτές οι δύο ανώτερες προσωπικότητες διορίστηκαν στη συνέχεια αναπληρωτές πρωθυπουργοί. Η απόλυση του πρωθυπουργού από τον αντιβασιλέα Στρατηγό Ζωϊτάκη τον Μάρτιο του 1972 και η υποψηφιοτητα του Παπαδόπουλου για τη θέση αυτή σήμαινε συγκεντρωση της εξουσιας σε ενα  μονο προσωπο *. Το μόνο εναπομένον εμπόδιο για τον Παπαδόπουλο ήταν η κατάργηση της ελληνικής μοναρχίας.

(* Ένα αστείο που έκανε τους γύρους των αθηναϊκών καφενείων ήταν ότι η δεύτερη σύζυγος του Παπαδόπουλου Δέσποινα Γκασπάρη ήταν διακριτική επειδή κοιμόταν με τον πρωθυπουργό, τον υπουργό Εξωτερικών, τον υπουργό Οικονομικού Συντονισμού και τον αντιβασιλέα.  Ο Παπαδόπουλος είχε προηγουμένως εκδοσει γρήγορα με ειδικό διάταγμα το 1970 το διαζύγιό του από την πρώτη του σύζυγο Νίκη Βασιλειάδη για να παντρευτεί την Γκασπάρη).

1973-1974: Η Στρατιωτική Δημοκρατία

Μια αποτυχημένη ναυτική ανταρσία στα τέλη Μαΐου 1973 με στόχο την αποκατάσταση του βασιλεως  Κωνσταντίνου Β΄ ανοιξε  τον δρόμο στον Παπαδόπουλο να συγκαλέσει ειδική συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου (το υπουργικό συμβούλιο είχε νομοθετική εξουσία) να κηρύξει προεδρική δημοκρατία τον Ιούνιο του 1973. Αυτή η νέα δημοκρατία εγκρίθηκε αναδρομικά δημοψήφισμα στις 29 Ιουλίου κατά 73%. Αυτό το δημοψήφισμα ήταν αναμφίβολα νοθευμένο, αλλά ο Παπαδόπουλος υπολόγισε σωστά ότι η μοναρχική υποστήριξη του σκληρού πυρήνα ήταν περίπου στο 30%.

Αποφεύγοντας το ποσοστό 99% που κανονικά μεταχειριζονται οι δικτάτορες ο Παπαδόπουλος έστειλε ένα υποσυνείδητο μήνυμα στους πολιτικούς / αντιπάλους του καθεστώτος πριν από το 1967, όπως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και ο Γιώργος Μαύρος, ότι υπήρχαν περιθώρια να κερδίσουν έδρες στις κοινοβουλευτικές εκλογές που είχαν προγραμματιστεί για τον Ιούλιο 1974. Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτές οι δύο πολιτικές προσωπικότητες, ο Κανελλόπουλος και ο Μαύρος, αγωνίστηκαν για ψήφο «Όχι», παρόλο που ήταν δημοκρατικοί. Ο Παπαδόπουλος εγκαινιάστηκε για οκταετή θητεία ως «πρόεδρος» τον Αύγουστο του 1973 και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ο Σπύρος Μαρκεζίνης διορίστηκε ως νέος πρωθυπουργός.

Ο Μαρκεζίνης ήταν ο ηγέτης του  δεξιού Κόμματος των  Προοδευτικών  και ήταν ο πιο εξέχων από τους πολιτικούς ηγέτες πριν από το 1967 που συνεργάστηκε με τον Παπαδόπουλο. Ο διορισμός του Μαρκεζίνη αντιπροσώπευε μια πολιτική μετάβαση της Ελλάδας από τη στρατιωτική δικτατορία σε μια στρατιωτική υποστηριζόμενη κυβέρνηση. Καταργήθηκε ο στρατιωτικός νόμος, η λογοκρισία του Τύπου διευκολύνθηκε, οι περισσότεροι πολιτικοί κρατούμενοι απελευθερώθηκαν και διορίστηκε ένα νέο κυρίως πολιτικό υπουργικό συμβούλιο.

Τώρα που ο Παπαδόπουλος είχε παγιώσει την πολιτική του δύναμη δημιουργώντας μια δημοκρατία, ο δικτάτορας χρησιμοποίησε τη σύνδεσή του με τον Μαρκεζίνη για να εισέλθει σε οικογενειακά πολιτικά δίκτυα για να δημιουργήσει ένα νέο κυβερνών κόμμα. Ο Παπαδόπουλος είχε σκοπίμως και προηγουμένως αποφύγει αυτήν την πολιτική δράση όταν η Ελλάδα ήταν επίσημα μοναρχία, επειδή τα λανθάνοντα οικογενειακά πολιτικά δίκτυα ήταν συντριπτικά μοναρχικά. Ο νέος «πρόεδρος» πιθανότατα θα είχε εξασφαλίσει την εξουσία του συνδέοντας μια σειρά ημι-επίσημων κρατικων  επαγγελματικών ενώσεων  στο νέο κυβερνών κόμμα που ίδρυσε ο Μαρκεζίνης.

Η αξιοποίηση του Mαρκεζίνη σε μοναρχικά οικογενειακά δίκτυα για τη δημιουργία ενός νέου φιλοχουντικου πολιτικού κόμματος ήταν ένα έργο σε εξέλιξη όταν ξέσπασαν ταραχές στο Πολυτεχνείο Αθηνών * στις 14 Νοεμβρίου 1973. Αυτές οι ταραχές πραγματοποιήθηκαν από δυσαρεστημένους μαθητές και τεθωρακισμενα αρματα μαχης στάλθηκαν για να καταστρέψουν το φοιτητική εξέγερση. Επισήμως σκοτώθηκαν είκοσι τέσσερις πολίτες εκτός του Πολυτεχνείου. Η βίαιη συντριβή της εξέγερσης έγινε από την Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία (EΣA) υπό τη διοίκηση του στρατηγού Δημήτρη Ιωαννίδη.

(* Οι Πολυτεχνικές εξεγερσεις είναι πλέον ένα ισχυρό σύμβολο αντίστασης στην καθιερωμένη εξουσία. Θα μπορούσαν τώρα να χρησιμοποιηθούν ως ένα άκρο αριστερό σημείο συγκέντρωσης ενάντια στην κοινωνικοπολιτική τάξη της Ελλάδας μετά την οικονομικη κριση  του 2008, παρόλο που το έθνος είναι τώρα δημοκρατία).

Κατά τη διάρκεια της θαρραλέας αλλά ματαιας φοιτητικής εξέγερσης, ο «Πρωθυπουργός» Μαρκεζίνης παρέμεινε σε επαφή με τους πολιτικούς της Ελλάδας πριν από το 1967 για να αποτρέψει ενδεχόμενη εξάπλωση της εξέγερσης και να διασφαλίσει ότι δεν θα κλείσουν οι προοπτικές για πολιτική απελευθέρωση. Το κατά πόσον ο Παπαδόπουλος θα είχε ματαιώσει την πολιτική ελευθέρωση έγινε ένα ζήτημα γιατί ο στρατηγός Ιωαννίδης κατέλαβε ξαφνικά την εξουσία σε στρατιωτικό πραξικόπημα στις 25 Νοεμβρίου 1973.

Το πραξικόπημα των Ιωαννιδικών διοργανώθηκε πιθανότατα από τον διοικητή της EΣA με το σκεπτικό ότι φοβόταν ότι ο ρόλος του στη καταστολη του Πολυτεχνείου Αθηνών θα μπορούσε να σημαίνει ότι ο Παπαδόπουλος θα τον απέλυε για να συνεχίσει την πολιτική απελευθέρωση (Δουλεψε το ενστικτο της αυτοσυντηρησης,οπως ειχε δουλεψει και στους βενιζελικους αξκους που οργανωναν στρατιωτικα πραξικοπηματα την περιοδο του μεσοπολεμου γιατι εφοβουντο πως αυτος που θα επικρατουσε θα δικαζε τους υπολοιπους ως υπευθυνους της δολοφονιας των ''εξη'' πολτικων αντιπαλων του Βενιζελου). Την εποχή του πραξικοπήματος του 1973, οι περισσότεροι από τους κορυφαίους αξιωματικούς (οι συνταγματάρχες) που είχαν υποστηρίξει το πραξικόπημα του 1967 είχαν αναλαβει ποστα υπουργων στην κυβέρνηση. Ως αποτέλεσμα, ο ελληνικός στρατός το 1973 δεν ήταν πολιτικοποιημενος, καθώς δεν ασχολήθηκε με την καθημερινή λειτουργία της Ελλάδας. Ο βασικός άξονας της συνεχούς πολιτικής χρησιμοποίησης του στρατού από τον Παπαδόπουλο για την επιβολή της εξουσίας του ήταν η EΣA.

Ο στρατηγός Ιωαννίδης μπόρεσε να εξασφαλίσει την ευρεία αποδοχή του πραξικοπήματος από το στρατό προσφέροντας στον αρχηγό του στρατού στρατηγό Φαίδων Γκιζίκη τη θέση του «προέδρου». Το συναισθηματικά μοναρχικό ναυτικό και η αεροπορία ήταν χαρούμενα που είδαν το τέλος του Ρεπουμπλικανικού Παπαδόπουλου. Πράγματι, ο Ιωαννίδης σε μια κινηση καλης θελησης προς την αεροπορία συμφώνησε να επανασχεδιαστεί επίσημα ως «Βασιλική Πολεμική Αεροπορία».

Το καθεστώς των Ιωαννιδικών ουσιαστικά κρατούσε μοτίβο ενάντια στην περαιτέρω πολιτική ελευθέρωση. Ο νέος Έλληνας δικτάτορας (Ιωαννίδης) δεν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει την πολιτική επιπλοκή της κατάργησης της ελληνικής μοναρχίας. Η νέα κυβέρνηση διατήρησε επίσημα τη δημοκρατική εκδοχή του Συντάγματος του 1968, αλλά δεν δόθηκε χρονοδιάγραμμα για τη διεξαγωγή μελλοντικών κοινοβουλευτικών εκλογών.

Πράγματι, ο νέος «πρωθυπουργός», Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος (ο οποίος είχε προηγουμένως υπουργός Οικονομικών μετά το πραξικόπημα του 1967 και στη συνέχεια ως υπουργός Εσωτερικών από το 1971 έως  την απολυση του  στις αρχές Μαΐου 1973) παραδέχτηκε ότι ο Παπαδόπουλος θα είχε νοθεύσει τις κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιουλίου 1974. Επιστρέφοντας στο προηγούμενο μαντρί των συνταγματαρχών ο  Ανδρουτσόπουλος δήλωσε ότι ο ελληνικός λαός «δεν ήταν αρκετά ώριμος» για να ψηφίσει στις εκλογές και ότι χρειάζεται περισσότερος χρόνος για τον λαο  να αποδεχθεί τους στόχους της «Επανάστασης» του 1967, οπως το πραξικόπημα χαρακτηρισθηκε  επίσημα από το καθεστώς.

Το γεγονός ότι πραγματοποίησε το πραξικόπημά του ως πράξη αυτοάμυνας η ατζεντα  του Ιωαννίδη ήταν συνεπώς περιορισμένη. Πιθανώς από την άποψη του Ιωαννίδη δεν χρειάστηκε να περιπλέξει την κατάσταση υιοθετώντας μια μακροπρόθεσμη πολιτική στρατηγική. Αν ο στρατηγός Ιωαννίδης ήταν πιο έξυπνος, θα μπορούσε να είχε κάνει έναν «στρατηγημα τυπου  Κονδύλη» επιστρέφοντας αμέσως την Ελλάδα σε δημοκρατια με πολιτική κυριαρχία. Ο Παπαδόπουλος είχε ήδη αποξενωσει  τον στρατό από την εξουσία, οπότε υπήρχε επαρκές περιθώριο για μια τέτοια μετάβαση. Ο Μαρκεζίνης θα μπορούσε να διατηρηθεί από τον Ιωαννίδη ως «πρωθυπουργός». Οι προγραμματισμένες εκλογές του Ιουλίου 1974 θα μπορούσαν να είχαν πραγματοποιηθεί που θα είχαν κερδίσει την αξιοπιστία τους με τη δίκαιη διεξαγωγή. Μια δημοκρατικά εκλεγμένη πολιτική κυβέρνηση θα ειχε εκλεγει  τότε και θα λειτουργούσε  σε θεσμικές δημοκρατικές δομές που ήταν ευνοϊκές για τον στρατό.

https://www.socialactionaustralia.com/project/183-the-fall-of-constantine-ii-and-the-greek-financial-crisis.html?fbclid=IwAR0H6b9BO_SMGF0ZfG56tNw2Mp78vHJXxzNpluCo8fhMzB_tcxGObeYUnUs

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΤΑΝ ΕΧΘΡΙΚΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ Β΄ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ.

 Η Μοναρχική αντίσταση κατα της  δικτατορίας

Το γεγονός ότι η αποκατάσταση της ελληνικής μοναρχίας δεν ήταν βεβαιη  έγινε πιο εμφανές με την πάροδο του χρόνου. Ακόμη και πριν από την εξορία του βασιλεως , το καθεστώς των συνταγματαρχών κατεδιωκε τους Έλληνες φιλομοναρχικούς. Η συντακτης της  φιλομοναρχικης εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ κ. Ελένη Βλάχου * συνελήφθη τον Σεπτέμβριο του 1967 και δραπέτευσε στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους όπου συνέχισε να αντιτίθεται στη δικτατορία.

(* Η Βλάχου επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974, εξελέγη στο κοινοβούλιο και συνέχισε να δημοσιογραφει. Η αντιχουντικη  εφημερίδα της, η Καθημερινή έδωσε σεβαστή κάλυψη στον Κωνσταντίνο Β΄ μετά το αρνητικό αποτέλεσμα του αδικου δημοψηφίσματος του 1974. Ακόμα και ο εχθρός της Βλάχου, Ανδρέας Παπανδρέου, μιλησε θερμά για αυτην  οταν πεθανε αυτη  τον Οκτώβριο του 1995).

Τα δύο κύρια κινήματα αντίστασης κατα των  συνταγματαρχων  που εμφανίστηκαν, το Εθνικό Κίνημα Αντίστασης και οι Ελεύθεροι Έλληνες ήταν φιλομοναρχικα. Αυτές οι ομάδες αντίστασης αποτελούνται από συνταξιούχους στρατιωτικούς αξιωματούχους και ακόμη και πριν οι συνταγματάρχες ανακηρύξουν δημοκρατία το 1973, ο υφισταμενος λογοκρισια  τύπος της Ελλαδας προειδοποίησε ότι ο Κωνσταντίνος Β΄κινδυνεύει να χάσει το θρόνο του, εκτός εάν η Αυτού Μεγαλειότητα αποκηρυξει  την  φιλομοναρχική αντίσταση. (Η έλλειψη αποτελεσματικής στρατιωτικής ικανότητας της Ελλάδας κατά τη διάρκεια της Κυπριακής κρίσης του 1974 αποδόθηκε εν μέρει στην εκκαθάριση ανώτερων αξιωματικών του μοναρχικού στρατού).

Τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα του έθνους, η EΡE και η Ε.Κ. αποδιοργανωθηκαν με το ξεσπασμα της χουντας και δεν οργανωθηκαν  αποτελεσματικά για να λειτουργήσουν  ως πυρηνες αντιστασης  κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Ωστόσο, ο πρώην πρωθυπουργός της EΡE, Παναγιώτης Κανελλόπουλος και ο Γιώργος Μαύρος, διάδοχος του Γιώργη Παπανδρέου ως ηγέτης της Ενωσης Κέντρου της Ένωσης, διατήρησαν το πνεύμα των κομμάτων τους ζωντανό αψηφώντας με θάρρος την δικτατορία.

Το σημαντικότερο υπόγειο πολιτικό κόμμα που αντιστάθηκε στο καθεστώς των συνταγματαρχων σε συντονισμένη βάση ήταν το μακροχρόνιο απαγορευμένο ΚΚΕ. Οι κομμουνιστές χωρίστηκαν χρονικά τον Αύγουστο του 1968 λόγω μαζικής εσωτερικής διαφωνίας σχετικά με τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία τον Αύγουστο του 1968(ΚΚΕ Εσωτ.-ΚΚΕ Εξωτ). Τον ίδιο μήνα και έτος (Αύγουστος 1968) ο Αλέξανδρος Παναγούλης επιχείρησε να δολοφονήσει τον Παπαδόπουλο. Η αποτυχημένη απποπειρα δολοφονίας του αριστερού Παναγούλη συνέβαλε στη δημιουργία ενός θρύλου της αριστεράς αντίστασης στη δικτατορία που αναιρεί τον ρόλο των Ελλήνων φιλομοναρχικών στην καταπολέμηση της δικτατοριας.

 Μια συνταγματικη αναθεωρηση  που δεν ήταν ποτέ τετοια : Το περίεργο Σύνταγμα των χουντικων του 1968. 

Κατά ειρωνικό τρόπο, το στήριγμα του καθεστώτος των συνταγματαρχων ήταν οι φιλομοναρχικοί ή εκείνοι που είχαν προηγουμένως υποστηρίξει το παρακράτος του Παπαγου  λόγω του φόβου για μια κομμουνιστική καταληψη της εξουσιας. Ο Παπαδόπουλος επομένως δεν μπορούσε να καταργήσει αμέσως τη μοναρχία. Ο δικτάτορας προχώρησε με τη στρατηγική του να παραμείνει θεωρητικά φιλομοναρχικός καθώς κινήθηκε για να εδραιώσει την εξουσία του θέτοντας τα θεμέλια για μια μελλοντική αβασιλευτη δημοκρατία(οπως εκαναν και οι εθνικιστες στην Κινα που αποδυναμωσαν την εξουσια του κινεζου αυτοκρατορα). Ένα νέο σύνταγμα ''επικυρώθηκε'' σε δημοψήφισμα τον Σεπτέμβριο του 1968 με το ΝΑΙ να φτανει στο 92% των ψήφων!!!

Για να καθησυχασουν την  σημαντικη πλειοψηφικη  μοναρχική συνιστώσα της κοινωνίας, η Ελλάδα παρέμεινε επίσημα μια «Βασιλευομενη  Δημοκρατία». Ωστόσο, τα προνόμια του Στέμματος μειώθηκαν απότομα και οι πολιτικές ενέργειες του βασιλιά έπρεπε να καθοδηγούνται αποτελεσματικά από ένα Συμβούλιο του Έθνους. Η ελευθερία του Τύπου χορηγήθηκε φαινομενικά, αλλά σχεδόν αμέσως αναιρέθηκε από ένα νέο Συνταγματικό Δικαστήριο που είχε ευρείες αρμοδιότητες στην επιδίωξη της εθνικής ασφάλειας με τον περιορισμό της άσκησης πολιτικών δικαιωμάτων, όπως η ιδρυση και η λειτουργία των πολιτικών κομμάτων.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1968, το υπουργικό συμβούλιο στην πραγματικότητα θα γίνει πιο ισχυρό από το κοινοβούλιο. Το πεδίο για τους βουλευτές να ασκήσουν εξουσία ήταν περιορισμένο επειδή ο πρωταρχικός ρόλος τους ήταν ουσιαστικά η κριτικη  της νομοθεσίας και της κυβερνητικής πολιτικής(οχι η χαραξη). Απο τα μελη της κυβερνησης μόνο ο πρωθυπουργός και δύο αναπληρωτές πρωθυπουργοί είχαν τη δυνατότητα να έχουν έδρες στο κοινοβούλιο. Οι ένοπλες δυνάμεις είχαν συνταγματικά ανεξαρτησία από την κυβέρνηση και το κράτος.

Το Σύνταγμα του 1968 ήταν πιθανώς μοναδικό στην ιστορία, καθώς υπήρχαν προβλήματα με την εφαρμογή του πριν καν αρχισει να ισχυει πληρως. Παρόλο που οι συνταγματάρχες είχαν φροντίσει  να ιδρύσουν  επίσημους θεσμούς, οι οποιοι δεν λειτουργούσαν πάντα όπως είχαν προβλεφθεί απο τους χουντικους . Ο πρόεδρος του Συμβουλίου του Έθνους (θεσμος του Συνταγματος 1968) απολύθηκε από την χουντα το 1969 αφού αυτός (Μιχαήλ Στασινόπουλος) αρνήθηκε να πραγματοποιήσει εκκαθαρίσεις ανώτερων δικαστών.

Το νέο σύνταγμα φανερωνε  ότι οι Απριλιανοι συνταγματάρχες ήταν απογονοι του Παρακράτους του Παπαγου. Αυτό το σύνταγμα επιδίωξε να θεσμοθετήσει μια σειρά φορέων που υποτίθεται ότι θα ρυθμίζαν και θα  προκαθορίζαν τα πολιτικά αποτελέσματα και τη συμπεριφορά των ανθρώπων σύμφωνα με τις επιθυμιες των συνταγματάρχων.

Η διάθεση των συνταγματαρχών να καθοδηγησουν την κοινωνία σύμφωνα με τα ήθη τους φανερωθηκε αργοτερα με  την ίδρυση Διαμεσολαβητή το 1969 για τη διερεύνηση της ιδιωτικής ζωής των δημοσίων υπαλλήλων και τον διορισμό συνταξιούχων στρατηγών για τη διοίκηση πανεπιστημίων. Επιπλέον, σύμφωνα με την πρακτική του παρελθόντος λογω Παρκράτους, ο επαγγελματικός συνδικαλισμός ήταν αυστηρά απαγορευμένος.

Το νέο καθεστώς από την αρχή προσπάθησε επίσης να  κατατάξει τους νέους σε ομαδες νεολαιας και συνδικαλιστικές οργανώσεις που να ελέγχονται από το καθεστώς της χουντας. Παραδόξως, ενω εξακολουθουσε να μοιάζει με το καθεστώς  Μεταξά, το καθεστώς των Απριλιανών συνταγματαρχων δεν σχημάτισε ένα  πολιτικό κόμμα που θα μπορούσε να είχε συντονίσει το πληθος των κυβερνητικών ελεγχόμενων παρακρατικών οργανώσεων.

Η απροθυμία του Παπαδόπουλου να πολιτικοποιησει γρήγορα το καθεστώς του προήλθε πιθανότατα από το γεγονός ότι η ίδρυση ενός νέου κυβερνώντος κόμματος θα είχε ως αποτέλεσμα την είσοδο του δικτατορα στο δίκτυο των οικογενειών που είχαν προηγουμένως υποστηρίξει την  EΡE και το Λαϊκό Κόμμα. Αν το έκανε αυτό ο Παπαδόπουλος θα σήμαινε ότι ο Παπαδόπουλος θα έφτανε σε πολιτική συγκατοίκηση με τον Κωνσταντίνο Β΄.

Πράγματι, το Σύνταγμα του 1968 δεν θα μπορούσε να τεθεί σε πλήρη ισχύ χωρίς να συμφωνήσει ο Κωνσταντίνος Β΄ να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ο βασιλιάς απέφευγε να νομιμοποιήσει το νέο σύνταγμα που θα θεσμοθετούσε τη δικτατορία. Για τον Παπαδόπουλο αυτό το αδιέξοδο ήταν πιθανώς ευπρόσδεκτο επειδή ήταν πραγματικά αντιβασιλικός. Με το όφελος της εκ των υστέρων κριτικης το Σύνταγμα του 1968 (το οποίο ο ξάδερφος της Πριγκίπισσας Άλικης Λόρδος Λούις Μαουντμπάντεν της Βρετανίας θεωρούσε ότι ήταν ηλίθιο) καθιέρωσε τις βάσεις για τη δημιουργία μιας προεδρικής δημοκρατίας αντικαθιστώντας απλώς τον  ισχυρό εκτελεστικό πρωθυπουργό με έναν εκτελεστικό πρόεδρο.

Παρόλη την ελλειψη ευρειας  σκεψης που ειχε το καθεστως της χουντας  είχε  και  τις επιτυχίες του. Οι υπηρεσίες και οι ανέσεις επεκτάθηκαν σε αγροτικές περιοχές της Ελλάδας. Ταλαντούχοι τεχνοκράτες διορίστηκαν σε θέσεις υπουργικού συμβουλίου, όπως ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος που υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών. Κατά συνέπεια, οι τραπεζικές μεταρρυθμίσεις βοήθησαν στην τόνωση της έντονης εγχώριας ανάπτυξης. Αναπτύχθηκε μια τουριστική βιομηχανία και εισήχθη ένα συνταξιοδοτικό πρόγραμμα. Στο καθεστώς επισης οφειλεται η διαμόρφωση μιας πιο αποτελεσματικής δημόσιας υπηρεσίας.

Όπως με τα περισσότερα αυταρχικά καθεστώτα, η τιμή για τα επιτεύγματά τους ήταν πολύ υψηλή. Ο ελληνικός λαός ζούσε σε ένα τόσο ενοχλητικό και φαινομενικά πουριτανικό καθεστώς. Η κίνηση του υπουργού Εσωτερικών Στυλιανού Πατάκου να απαγορεύσει τις μίνι φούστες και τα γένια (η οποία τελικά ακυρώθηκε) αντιμετωπίστηκε με χλευασμό. Η παρέμβαση του καθεστώτος σε μια μουσική συναυλία Rolling Stones αντιμετωπίστηκε επίσης με εκτεταμένη περιφρόνηση. Το πουριτανικό χτύπημα του καθεστώτος όχι μόνο αντανακλούσε τα κοινωνικά ήθη των ηγετών του, αλλά και ότι ήταν πολύ αποσυνδεμένο από σημαντικά μέρη της κοινωνίας.

Η μεγάλη πολιτική αποτυχία των συνταγματαρχων ήταν ότι δεν κινήθηκαν αρκετά γρήγορα για να θεσμοθετήσουν το καθεστώς τους διενεργώντας εκλογές σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1968. Τα πολιτικά οικογενειακά δίκτυα(πολιτικες φατριες) θα μπορούσαν να είχαν αξιοποιηθεί από το καθεστώς της χουντας για να δημιουργήσει ένα νέο κυβερνών πολιτικό κόμμα που θα στηριζοταν στη βάση στήριξης του παραδοσιακού συντηρητικού μοναρχικού κόμματος που ήταν ένα από τα παραδοσιακά δύο μεγάλα κόμματα της Ελλάδας(πανω στα παλαια στελεχη της ΕΡΕ και του Λαικου Κομματος). Ένας τέτοιος πολιτικός ελιγμός από την πλευρά του Παπαδόπουλου μπορεί να του παρείχε τα μέσα για να κλεισει τα στοματα διαμαρτυριας κατα της δικτατοριας, οπως ειχε  επιτύχει  να κάνει ο στρατηγός Κονδύλης τη δεκαετία του 1920 και τη δεκαετία του 1930.

https://www.socialactionaustralia.com/project/183-the-fall-of-constantine-ii-and-the-greek-financial-crisis.html?fbclid=IwAR0H6b9BO_SMGF0ZfG56tNw2Mp78vHJXxzNpluCo8fhMzB_tcxGObeYUnUs

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΕΞΟΡΙΣΘΗΚΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΤΗΚΕ

 
Η Εξορια του Βασιλεως  σταθεροποιει την δικτατορια.

Ο Παπαδόπουλος κινήθηκε γρήγορα και διορισε  τον στρατηγό Γεώργιο Ζωϊτάκη (έναν από τους λίγους στρατηγούς που υποστήριζαν ενεργά το πραξικόπημα των συνταγματάρχων) ως νέο αντιβασιλέα με τον εαυτό του ως νέο πρωθυπουργό. Η αποτυχία του βασιλικού αντιπραξικοπηματος ήταν ένα όφελος για τον Παπαδόπουλο * επειδή του επέτρεψε να πολιτικά εξουδετερωσει τον Κωνσταντίνο Β΄ χωρίς να αποξενώσει τη μοναρχική βάση μέσα στην κοινωνία που αρχικά χρειαζόταν ο δικτάτορας. (* Ο Παπαδόπουλος αποσύρθηκε επίσημα από το στρατό επειδή ορκίστηκε πρωθυπουργός).

Κατά ειρωνικό τρόπο ένας από αυτους  που ωφεληθηκαν  απο την αποτυχια του βασιλικού αντιπραξικοπήματος ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Απελευθερώθηκε από τη φυλακή τον Ιανουάριο του 1968 και αναχώρησε με την οικογένειά του για τη Σουηδία. Από την εξορία ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το αναποτελεσματικό του Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΠΑΚ). Παρ 'όλα αυτά, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε δείξει θάρρος  κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του και  η αμερικανική πίεση εξασφάλισε την απελευθέρωση του Ανδρέα Παπανδρέου τον Ιανουάριο του 1968.(ΟΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΗΤΑΝ ΒΑΦΤΙΣΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.Η ΧΟΥΝΤΑ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΣΠΙΔΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠ. Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ! ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!!!)

Για όλους τους δεδηλωμένους αντι-αμερικάνους  ο Ανδρέας Παπανδρέου σιγουρα  οφείλει τη ζωή του στους Αμερικανούς. Οι Αμερικανοί  εκτιμούσαν ότι ήταν καλύτερο να έχουμε έναν υποτιθέμενο αριστερό ηγέτη για να διασφαλίσουμε ότι ο αριστερός αντι-αμερικανισμός δεν θα ξεφύγει απο τον αμερικανικο ελεγχο  μετα  από το τέλος της δικτατορίας.

Αν και ο Ανδρέας Παπανδρέου φυλακίστηκε, ήταν  τελικά ο   πιο ωφελημενος  του πραξικοπήματος του 1967 που εκανε ο βαφτιστικος του μπαμπα του. Αν είχαν πραγματοποιηθεί οι εκλογές της 28ης Μαΐου 1967, θα είχε διατηρηθεί η υπάρχουσα κοινωνικοπολιτική δομή που ο Ανδρέας Παπανδρέου θα ηθελε πολυ να  καταστρέψει, ο ακρογωνιαίος λίθος της οποίας ήταν η μοναρχία. Κάποιος τόσο διαβολικά έξυπνος όσο ο Ανδρέας Παπανδρέου πιθανότατα ήξερε ότι ο υποκείμενος στόχος που είχε πάντα να πάρει την εξουσία μέσω μιας νέας παραταξης  της  αριστεράς ήταν πλέον εφικτός αν το καθεστώς των συνταγματάρχων έπεφτε αργότερα. Κρίσιμο για την επίτευξη αυτού του αριστερού στόχου θα ήταν η μη αποκατάσταση της ελληνικής μοναρχίας.

Η κατ 'οίκον σύλληψη και κρατηση  του Γιώργου Παπανδρέου διήρκεσε μεταξύ Απριλίου και Οκτωβρίου 1967. Η Παλιά Αλεπού, έχοντας προηγουμένως κάνει πολλά για να υπονομεύσει τη μοναρχία, τώρα δήλωνε τον εαυτό του πιστό στον εξόριστο βασιλιά. Αυτή την ενέργεια ανέλαβε  ο Γεώργιος Παπανδρέου για να μπορέσει να συνάψει πολιτική συνεργασία με τον Κανελλόπουλο. Η Παλιά Αλεπού γνώριζε ότι οι προοπτικές του Κανελλόπουλου να επανενεργοποιήσει την ετοιμοθάνατη ΕΡΕ θα βασιζονταν  στην αξιοποιηση  οικογενειακών  πολιτικών δικτυων  που ήταν συντριπτικά φιλομοναρχικά.

Η μετά το 1967 πολιτική συνεργασία του Γιώργου Παπανδρέου / Κανελλόπουλου ήταν απόδειξη του τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν το πραξικόπημα του Απριλίου δεν είχε δημιουργηθεί και μια  κυβέρνηση συνεργασιας Ε.Κ./ Ε.Ρ.Ε. ειχε σχηματισθει. Η μόνη φορά που οι πολιτικοί πριν από το 1967 κατάφεραν να πραγματοποιήσουν μια σημαντική διαμαρτυρία κατά του καθεστώτος ήταν στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου τον Νοέμβριο του 1968, την οποία παρακολούθησε ο Κανελλόπουλος. Αν και ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε κάνει παρα  πολλά   και ασχημα  για να υπονομεύσει την ελληνική μοναρχία, πέθανε τουλάχιστον  ως ένας αναγνωρισμένος Έλληνας φιλομοναρχικός.

Η Εξορισμένη Μοναρχία: Εξαφανίστηκε αλλά δεν ξεχάστηκε

Η θέση της ίδιας της μοναρχίας αποδυναμώθηκε από τις χαμένες ευκαιρίες του Κωνσταντίνου Β΄  στην εξορία. Κρινοντας εκ των   υστέρων και εκ του ασφαλους , η Αυτού Μεγαλειότητα θα έπρεπε να είχε σχηματίσει κυβέρνηση στην εξορία ή τουλάχιστον επίσημα και δημόσια να αποσυνδεθεί από τη χούντα. Ο υπουργός Εξωτερικών Παναγιώτης Πιπινέλης δεν βρισκόταν στην Ελλάδα τη στιγμή του βασιλικού αντιπραξικοπηματος , αλλά ήταν διατεθειμένος να υποστηρίξει μια βασιλική κυβέρνηση στην εξορία. Μια τέτοια κυβέρνηση πιθανότατα θα είχε χρηματοδοτηθεί από τον Σάχη του Ιράν, ο οποίος, αφού  για λιγο  αυτοεξορισθηκε ,επεστρεψε  και εκδηλωσε  έντονο ενδιαφέρον για την ελληνική πολιτική. Ο Πρόεδρος Τζόνσον των Ηνωμένων Πολιτειών ειχε  επίσης προσωπικη συμπαθεια για τον Κωνσταντίνο Β 'και αυτό θα μπορούσε να εξασφαλίσει την αμερικανική αναγνώριση της βασιλικής κυβέρνησης στην εξορία.

Επιπλέον, οι περισσότερες ελληνικές πρεσβείες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον, ήταν επίσης έτοιμες να υποστηρίξουν μια βασιλική κυβέρνηση στην εξορία. Δυστυχώς, η Ελληνική Πρεσβεία στη Ρώμη ήταν τόσο διακριτική και σεβαστή στην πρόσφατα εκτοπισμένη ελληνική βασιλική οικογένεια. Αυτό, δυστυχώς, επηρέασε τον Κωνσταντίνο Β΄ κατά της επιλογής να ιδρύσει βασιλική κυβέρνηση στην εξορία.

Η εκτοπισμένη ελληνική βασιλική οικογένεια καθησυχάσθηκε από την προσωπική υποστήριξη που έλαβε από το προσωπικό της πρεσβείας που συνέβαλε ωστε ο  Κωνσταντίνος  Β΄ να πέσει στην παγίδα της αποδοχής της δηλωμένης καλής θέλησης του καθεστώτος. Ο Κωνσταντίνος Β΄ δεχτηκε   εκ νέου μέσω ταχυδρομείου και προσωπικών απεσταλμένων τις διαβεβαιωσεις  από τον Παπαδόπουλο ότι παρόλο που το καθεστώς επιθυμουσε  την επανεγκατάσταση της Αυτού Μεγαλειότητας, θα επρεπε  αυτος  να  περιμένει,του ελεγαν  με σεβασμό, μέχρι να επιτευχθούν αμοιβαία   οι  βολικές ρυθμίσεις.

Τον Ιανουάριο του 1968, η άμεση οικογένεια του βασιλιά μετακόμισε σε μια βίλα στη Ρώμη που πληρώθηκε από το ελληνικό κράτος. (Η  Βασίλισσα Φρειδερίκη και η Πριγκίπισσα Ειρήνη μετακόμισαν σε ξεχωριστή βίλα λίγο έξω από τη Ρώμη). Υπάλληλοι και ένα αυτοκίνητο με οδηγό παρέχονται επίσης προς  τους εξόριστους βασιλείς. Επίσης ιδρύθηκε ένα ειδικό καθεστως  βασιλικού  απεσταλμένου μεταξύ Ρώμης και Αθήνας Ο εξόριστος βασιλιάς άσκησε πιθανώς ένα βαθμό επιρροής στο ελληνικό καθεστώς μέσω του υπουργού Εξωτερικών Παναγιώτη Πιπινέλη, ο οποίος ήταν τότε ο πιο ισχυρός πολιτικός στο υπουργικό συμβούλιο.

Μια σιωπηρή προϋπόθεση της οικονομικής στήριξης του καθεστώτος ήταν ότι ο βασιλιάς δεν θα μιλούσε εναντίον του. Από την οπτική γωνία του Κωνσταντίνου Β, ο καλύτερος τροπος  δράσης ήταν να διατηρηθεί ένας διακριτικός τρόπος ζωής στην εξορία και να περιμένουμε το καθεστώς να πέσει ή να γινει φιλευθερο  επαρκώς, ώστε να μπορέσει να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ο βασιλιάς επίσης έφτασε σε επαφή με τον αυτοεξόριστο στην Ελβετια  Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον οποίο οι περισσότεροι από τους  εξόριστους πολιτικούς της Ελλάδας θεωρουσαν  ως τον  απόλυτο σωτήρα  όταν το καθεστώς των συνταγματάρχων τελείωσε .

Ο εξόριστος Κωνσταντίνος Β 'αισθάνθηκε ακόμη ψυχολογικά ότι εξακολουθούσε να βασιλεύει. Πράγματι, οι βασιλικοι οικοι  σε όλο τον κόσμο αντιμετώπισαν τον Κωνσταντίνο Β 'ως βασιλέα μονάρχη, οπως και  ήταν τυπικά. * Ο βασιλιάς παρέμεινε μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής  παρεμεινε  επισης και στην διοικητική επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ιστιοπλοϊκών αγωνων , στην οποία εξακολουθεί να είναι ακομη και τωρα. Αυτές οι διεθνείς δεσμεύσεις και τα ταξίδια της ελληνικής βασιλικής οικογένειας στις  βασιλικές  αυλές  της Ευρώπης τους επέτρεψαν να διατηρήσουν το βασιλικό τους καθεστώς. Ίσως ένα αποκορύφωμα της περιόδου του Κωνσταντίνου Β και της βασίλισσας Άννας-Μαρίας στην εξορία ήταν ότι τους δόθηκε πλήρης βασιλική αναγνώριση στις πλούσιες γιορτές της Περσέπολης του Ιράν τον Οκτώβριο του 1971.

(Ένα σημαντικό επίτευγμα του Κωνσταντίνου Β΄ μετα το αδικο δημοψηφισμα   στα τέλη του 1974 ήταν ότι η Αυτού Μεγαλειότητα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται από τα βασιλικές αυλές  της Ευρώπης και ημι-επισημους οργανισμούς σε όλο τον κόσμο ως κάποιος με μοναδικό ημι-επίσημο καθεστώς . * Η βρετανική βασιλική αυλή ακολουθεί το πρωτόκολλο που οι εκτοπισμένοι μονάρχες διατηρούν τους τίτλους ευγένειας ως «βασιλιάς» ή / και «βασίλισσα», αλλά χωρίς εδαφική ονομασία. Αυτό ισχύει τώρα για τον Κωνσταντίνο Β΄και τη βασίλισσα Άννα-Μαρία όσον αφορά την αναγνώριση από τους Βρετανούς και το πρωτόκολλο της βασιλικής αυλής).

Ο Κωνσταντίνος Β΄ και η βασίλισσα Άννα-Μαρία  διατήρησαν ένα χαμηλό προφίλ στη Ρώμη και παρέμειναν στον προϋπολογισμό τους. Η αποτυχία του ελληνικού βασιλικού ζευγαριού να παρευρεθεί στο γκαλά ποδοσφαίρου της  Ρώμης  το 1968 ήταν μια σοβαρή απογοήτευση για το κοινωνικό σετ της ιταλικής πρωτεύουσας, το οποίο τότε ήταν  πιστό στην εξόριστη ιταλική βασιλική οικογένεια Ο νεαρός βασιλιάς και η βασίλισσα εκμεταλλεύτηκαν επίσης την ευκαιρία που τους παρειχε  ο επιπλέον ελεύθερος χρόνος  ωστε  να τον περάσουν με τα τρία παιδιά τους, την Πριγκίπισσα Αλεξία, τον Πρίγκιπα Παύλο και τον Πρίγκιπα Νικόλαο που γεννήθηκαν στη Ρώμη το 1969. Δύο ακόμη παιδιά αργότερα γεννήθηκαν στη Βρετανία, Η πριγκίπισσα Θεοδώρα το 1983 και ο πρίγκιπας Φίλιππος το 1986.

(* Ο βασιλιάς Φαρούκ της Αιγύπτου έφτασε στην Ιταλία λίγο μετά την εκθρονιση του  τον Ιούλιο του 1952. Ο εξόριστος  βασιλιάς δεν ασχολήθηκε με την αιγυπτιακή πολιτική . Ο πρώην βασιλιάς γυρω απο αυτον  ίδρυσε ένα κυκλο προσωπων  στη Ρώμη που έγινε εικονική κοινότητα. Αυτος  που διατηρούσε μια φιλία με τον Βασιλιά Φαρούκ ήταν ο Πρίγκιπας Ρενιέ  του Μονακό που του χορήγησε την υπηκοότητα κρατους του Μονακο το 1959. Αν και ο Φαρούκ κατηγορήθηκε για διαφθορά κατά τη διάρκεια της βασιλείας απο  1936 έως 1952, η Αυτού Μεγαλειότητα απέκτησε φήμη για την οικονομική γενναιοδωρία  προς τους φίλους του στη Ρώμη και την κηδεία του τον Φεβρουάριο του 1965 την παρακολουθησαν  ολοι οι γνωστοι του).

Κατά την περίοδο 1967 έως 1973 της εξορίας τους,  το επίσημο βασιλικό καθεστώς του Κωνσταντίνου Β 'και της Άννας-Μαρίας  ηταν αναγνωρισμενο ακόμη. Τα επίσημα πορτρέτα τους κρέμονται υποχρεωτικά σε κυβερνητικά γραφεία και σε δημόσιους χώρους όπως τα αεροδρόμια. Οι εικόνες τους παρέμειναν σε χαρτονομίσματα, νομίσματα και γραμματόσημα. (Ειδικά γραμματόσημα του Κωνσταντίνου ΙΙ και της Βασίλισσας Άννας-Μαρίας εκδόθηκαν το 1971). Βασιλικά διακριτικά με το Ελληνικό Στέμμα φορούσαν ακόμη οσοι υπηρετουσαν στις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία. Το βασιλικό οικόσημο εξακολουθούσε να εμφανίζεται στα δικαστήρια. Η νεανική εμφάνιση του βασιλιά και της βασίλισσας προστέθηκε στη γοητεια τους, αλλά ήταν ακόμη ασαφές εάν αυτή η γοητεία  θα μεταφράζονταν  σε επαρκή δημοτικότητα που θα προκαλούσε αργότερα την πραγματική τους αποκατάσταση στον θρόνο.

https://www.socialactionaustralia.com/project/183-the-fall-of-constantine-ii-and-the-greek-financial-crisis.html?fbclid=IwAR0H6b9BO_SMGF0ZfG56tNw2Mp78vHJXxzNpluCo8fhMzB_tcxGObeYUnUs

ΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΜΙΝΩΙΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΑΙΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΤΗΣ ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΑΣ !

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ ΠΙΘΑΝΟΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΕΝΑΡΧΗΣ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ !

Παραθέτω τα παρακάτω στοιχεία για να αποδείξω ότι οι αρχαίοι Έλληνες έκαναν αποικίες στην Σκανδιναβία.
Σίγουρα είχαν στις καινούριες πατρίδες το πολιτειακό σύστημα της βασιλείας και σίγουρα τα υπάρχοντα τώρα σκανδιναβικά βασίλεια είναι συνέχεια ελληνικών μυκηναϊκών βασιλείων !
<< 1. Το 2005, δύο σουηδοί καθηγητές Αρχαιολογίας (ο Kristian Kristiansen του Πανεπιστημίου του Gothenburg και ο Thomas B. Larsson του Πανεπιστημίου Umea) εξέδωσαν στο Cambridge University Press βιβλίο με τίτλο «Η αυγή της κοινωνίας της Εποχής του Χαλκού» (The Rise of Bronze Age Society), στο οποίο εξηγούν ότι η πληθώρα αυτών των ευρημάτων – αλλά και επιγραφών τόσο σε Γραμμική Α όσο και σε Γραμμική Β – δεν μπορεί να εξηγηθεί παρά με πολιτισμική επαφή των Μινωιτών και Μυκηναίων με τη Σκανδιναβία. Σημειώνουν δε ότι πρώτα έφθασαν στη σημερινή Νότια Γερμανία και τη Δανία, όπου έχουν βρεθεί σπαθιά και διαδήματα.

2. Για παράδειγμα, ένας επιγραφολόγος ονόματι Paul Schaffranke ισχυρίστηκε σε διάλεξη του 1995 (βλ. www.youtube.com/watch?v=ZO9OstWDAac) ότι αποκρυπτογράφησε τη σύμμεικτη γραφή των αρχαίων πινακίδων και ότι αυτή διηγείται ένα απίστευτο ρέκβιεμ των πρώτων εκείνων αποίκων της Αμερικής: ότι Έλληνες της Αλεξάνδρειας – φυγάδες της χριστιανοκρατούμενης πλέον Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας – κατέφυγαν στο τελευταίο προπύργιο των Φοινίκων, στη Μαυριτανία, κι από εκεί έφθασαν όλοι μαζί στις Μεγάλες Λίμνες, για να χτίσουν το μικτό και τελευταίο τους βασίλειο!

3. Θυμήθηκα ένα δημοσίευμα του 2010, από νορβηγική εφημερίδα, σύμφωνα με το οποίο είχαν βρεθεί μυστηριώδη γράμματα της περιόδου 1800 - 1000 π.Χ. σκαλισμένα σε γρανίτη. Τα γράμματα αυτά αποκρυπτογράφησε ως μινωικά ο νορβηγός γλωσσολόγος και ακαδημαϊκός Kjell Aartun και τιμήθηκε γι’ αυτό με το χρυσό μετάλλιο του βασιλιά. Κατά τον Aartun, οι μινωικές λέξεις μεταφράζονταν «Μαλακός και καθαρός», αναφερόμενες στο μεγαλύτερο κοίτασμα αργύρου όλης της Ευρώπης που είχαν εντοπίσει στο Kongsberg του Οσλο αυτοί οι απίστευτοι κυνηγοί θησαυρών. Αλλά μήπως είχαν αφήσει και άλλα ίχνη πίσω τους;

4. Πρωτάκουσα – από τον αείμνηστο καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών Αντώνη Κονταράτο, συγκεκριμένα – για το ενδεχόμενο αρχαίοι Ελληνες να είχαν φθάσει στην... Αμερική, ψάχνοντας για νέες πηγές μετάλλων.

5. Οι Μινωίτες Κρήτες ήσαν εκείνοι που πρώτοι πάτησαν το πόδι τους στο Νορντ Φρίσλαντ της νυν Γερμανίας. Κι αυτό συνέβη κατά το 1300 π.Χ.(Σ.Σ:Και εμάς διδάσκουν τα παιδιά μας οτι είχαμε “Κάθοδο Δωριέων” και άλλα περιεργα)>>.

6. Η ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΔΩ
http://www.eleysis-ellinwn.gr/oi-apodeikseis-pou-deixnoun-oti-minoites-kai-mukinaioi-orgonan-ameriki-kai-europi-kritiko-dna-stous-indianous/

7. https://www.facebook.com/savvas.hasikos.5
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ ΧΑΣΙΚΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ 09 ΙΟΥΛΙΟΥ 2021 ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΥΚΗΝΑΙΩΝ ΣΤΗΝ ΔΑΝΙΑ! ΟΙ ΝΕΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΙΟΙΚΟΥΝΤΟ ΟΠΩΣ ΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ ΤΟΥΣ ,ΑΡΑ ΕΙΧΑΝ ΒΑΣΙΛΕΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΟ ΟΙ ΝΕΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΟΛΕΩΝ.
<<ΟΙ ΜΙΝΩΙΤΕΣ ΣΤΗ ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ 2.000 Π.Χ.
ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΕΧΝΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΔΑΝΙΑ


Έκπληξη προκάλεσε η ανεύρεση του χάλκινου άρματος του ηλίου στη Δανία, το 1902, στην περιοχή Τρούντχολμ, στη βορειοδυτική ακτή του νησιού Σγιέλαν (Sjælland).
Το άλογο στηρίζεται σε τέσσερις τετράκτινους τροχούς και ο δίσκος σε δύο, επίσης τετράκτινους τροχούς.
Ο δίσκος παριστάνει τον ήλιο και είναι επιχρυσωμένος από τη μια πλευρά. Η μέθοδος της επιχρύσωσης ήταν εντελώς άγνωστη στη περιοχή για τα επόμενα δυο χιλιάδες χρόνια.
Το χάλκινο άρμα μήκους 54 εκ. και ύψους 35 εκ. κατασκευάστηκε, με τη μέθοδο του χαμένου κεριού, μια επαναστατική μέθοδο χύτευσης των μετάλλων και κατασκευής χρυσών, αργυρών και χάλκινων τεχνουργημάτων, από δακτυλίδια έως αγάλματα.
Αυτή η μέθοδος χύτευσης του μετάλλου, που χρησιμοποιείται και σήμερα, ήταν ευρέως γνωστή και διαδεδομένη στον περιαιγαιακό χώρο, στην Κύπρο και στη Μέση Ανατολή, όπου διατηρούσαν ισχυρή την παρουσία τους οι Αιγαίοι, οι Μινωίτες και οι Κύπριοι.
Σύμφωνα με το Εθνικό Μουσείο της Δανίας τέτοιου είδους τέχνεργα δεν κατασκευάζονταν στην περιοχή πριν το τέλος της ύστερης εποχής του Χαλκού, που στη Δανία και στη Σκανδιναβική χερσόνησο είναι από το 1100 μέχρι το 550 π.Χ.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην ίδια περιοχή το 2012 έχουν ανευρεθεί τέσσερις σκελετοί που ανάγονται στο 3000 π.Χ. και οι οποίοι έκαναν τα σκανδιναβικά μέσα ενημέρωσης να πανηγυρίζουν ότι βρέθηκαν οι αρχαίοι πρόγονοί τους.
Η ανάλυση όμως DNA που ακολούθησε άμεσα, έδωσε γι αυτούς απογοητευτικά αποτελέσματα. Ο σκελετός γυναίκας απέδειξε ότι τρεφόταν με σιτάρι, προϊόν που καλλιεργήθηκε στην περιοχή περί τα 1500 χρόνια αργότερα.
Εντέλει οι ίδιοι οι Δανοί και Σουηδοί παραδέχτηκαν ότι οι σκελετοί ανήκουν σε μεσογειακούς ανθρώπους, ήτοι, Κύπριους ή Κρητικούς ή το πολύ μέχρι την Κορσική.
Πρέπει να αναφέρουμε ότι στην ευρύτερη περιοχή της βόρειας Ευρώπης έχουν ανευρεθεί πάρα πολλά μινωικά και μυκηναϊκά ευρήματα.
Η εύρεση αυτή του άρματος του ηλίου μας επαναφέρει στο νου τις δικές μας αρχαιοελληνικές παραδόσεις, περί των Υπερβορείων, οι οποίοι λάτρευαν και τιμούσαν ιδιαίτερα τον Απόλλωνα, θεό του ηλίου. Για χάρη τους ο Θεός περνούσε τον μισό χρόνο κοντά τους, στην παγωμένη Υπερβορεία.
Κάθε χρόνο έστελναν, δια μέσω των πλωτών ποταμών της Ευρώπης, αποστολή από τρεις ιέρειες, για να προσφέρουν δώρα και θυσίες στον ναό του Απόλλωνα στη Δήλο.
Αναφορά στην Υπερβορεία κάνουν οι αρχαίοι οι αρχαίοι συγγραφείς Ηρόδοτος (Δ,13), Ησίοδος (Θεογονία, 211-235), ο γεωγράφος Στράβων (11.4.3.), ο ποιητής Πίνδαρος (Ίσθμια Ωδή 6 [...]καὶ πέραν Νείλοιο παγᾶν καὶ δι᾽ Ὑπερβορέους[...]) και ο Παυσανίας>>. 

Η παρουσία των Ελλήνων στην Σκανδιναβία μαρτηρείται πριν από τα Τρωικά. Οι Αργοναύτες, που έκαναν τον περίπλου της Βόρειας θάλασσας, έζησαν μια γεννιά πριν από τον Τρωικό πόλεμο. Ανέβηκαν από τον Εύξεινο Πόντο στη Βόρεια θάλασσα δια μέσου των πλωτών ποταμών, ένα δρομολόγιο που φαινεται να τους ήταν οικείο. (ΟΡΦΙΚΑ Αργοναυτικά: Το ταξίδι των Αργοναυτών – Παναγιώτα Πρέκα-Παπαδήμα)

Η ρήξη μεταξύ της μοναρχίας και του νεοφασισμού.

 

Ακολουθώντας τα βήματα του αείμνηστου θείου του και των γονέων του, ο Κωνσταντίνος Β΄ προσπάθησε να αποτελέσει σημείο συγκέντρωσης για εκείνα τα στοιχεία της κοινωνίας των πολιτών που ήταν αντιθετα στον στόχο της χούντας για την υποβολη υπερβολικης πειθαρχιας στο εθνος. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα παρέμειναν σημαντικά σύμβολα συνέχειας σε εκείνους τους πολλούς Έλληνες που ήταν  ανήσυχοι για το καθεστώς των συνταγματαρχών. Ο Κωνσταντίνος ΙΙ συνέχισε να υποστηρίζει μια σειρά από φιλανθρωπικά ιδρύματα που υποστηρίζονται από το παλάτι που λειτούργησαν σχεδόν ως ένα de facto εναλλακτικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Η γέννηση του πρίγκιπα του Παύλου τον Μάιο του 1967 ήταν ένα σημαντικό ορόσημο για τους μοναρχικούς Έλληνες που ανησυχούσαν για τη συνεχιζόμενη βιωσιμότητα της μοναρχιας. Ο πεθερός του Κωνσταντίνου Β ', ο Βασιλιάς Φρέντερικ ΙΧ και η Βασίλισσα Ίνγκριντ της Δανίας παρευρέθηκαν στην βάπτιση του εγγονού τους Πρίγκιπα Πάυλου για να δείξουν την υποστήριξή τους στην ελληνική μοναρχία. (Περισσότεροι ξένοι βασιλεις θα είχαν παρευρεθεί στην βάπτιση αν δεν ήταν  το καθεστώς των συνταγματαρχών). Η συμμετοχή των Δανών παππούδων του Πρίγκιπα Πάυλου ήταν επίσης πολύ χρήσιμη επειδή τα δημοκρατικά διαπιστευτήρια της μοναρχίας της Δανίας  ήταν, και είναι, άψογα.

Ο Κωνσταντίνος Β΄ έλαβε επίσης ηθική υποστήριξη όταν αυτός και η βασίλισσα Άννα-Μαρία επισκέφτηκαν τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά τον Σεπτέμβριο του 1967. Ο Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον εδειξε  μια προσωπική συμπαθεια  προς  τον Κωνσταντίνο Β΄ και συμβούλεψε τον βασιλιά να αποπεμψει  τους συνταγματάρχες όταν θα ήταν εφικτό. Ο πρόεδρος διαβεβαίωσε επίσης σιωπηρά την Αυτού Μεγαλειότητα για αμερικανική υποστήριξη. (Η εμφάνιση βεβαια του παρακράτους οδήγησε σε φοβία  πολλούς  Ελλήνες ότι η αμερικανική CIA κατευθυνει  την ελληνική πολιτική ).

Το πρόβλημα για τον Κωνσταντίνο Β για την αποπομπη των συνταγματαρχών  ήταν ότι η βάση στήριξης του καθεστώτος της 21ης Απριλιου στην κοινωνία ήταν μοναρχική. Ακόμα και αξιωματικοί του μοναρχικού στρατού που δεν ήταν μέρος του στρατιωτικού δικτύου του καθεστώτος της χουντας αρχικά συμπαθούσαν την χουντα. Οι κεντρικοί πυλώνες υποστήριξης του βασιλιά ήταν η αεροπορία και το ναυτικό. Ωστόσο, (όπως τα γεγονότα το 1973 θα έδειχναν αργότερα) η πίστη στη μοναρχία του ναυτικου και της αεροποριας  δεν θα ήταν αρκετή για να ανατρέψει τους συνταγματάρχες.

Μια επιλογή που είχε ο βασιλιάς ήταν να παραιτηθεί από  πρωθυπουργός ο  Κολλιας  και να προλάβει τους συνταγματάρχες διορίζοντας γρήγορα τον στρατηγό Σπαντιδάκη ως νέο πρωθυπουργό. Αλλά ακόμη και αυτή η επιλογή δεν ήταν πραγματικά βιώσιμη επειδή ο συνταγματάρχης Παπαδόπουλος είχε αποδείξει από το πραξικόπημα του Απριλίου ότι η επιχειρησιακή αρχή ήταν στα χέρια του και ότι μπορούσε να απομακρυνθεί μόνο με πραξικόπημα που θα υποστηρίζονταν  από το στρατό.

Ο Κωνσταντίνος Β΄ προσπάθησε να αποσπάσει τον στρατό από τους συνταγματάρχες εκμεταλλευόμενος τη δυσαρέσκεια για το Κυπριακό. Αυτή η νησιωτική δημοκρατία στο Αιγαίο είχε ανεξαρτησία το 1960 από τη Βρετανία και έκτοτε είχε πληγεί από ταραχές μεταξύ της ελληνικής πλειοψηφίας και της τουρκικής μειονότητας. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ήταν σε εξέλιξη το 1967 για την επίλυση της έντασης μεταξύ των δύο εθνών που προκλήθηκε από την εγχώρια κυπριακή πολιτική.

Για να ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας ο Παπαδόπουλος είχε συναινέσει στο διορισμό του διεθνώς αναγνωρισμένου  Παναγιώτη Πιπινέλη ως υπουργού Εξωτερικών το Νοέμβριο του 1967. Ο Παπαδόπουλος ήταν απρόθυμος να διορίσει τον Πιπινέλη ως υπουργό Εξωτερικών επειδή ο Πιπινέλης ήταν φιλοβασιλικός. Ο Πιπινέλης ήταν βασικός και έξυπνος πολιτικός σύμβουλος του Κωνσταντίνου Β 'και του Βασιλιά Παύλου.

Αν και ο Κωνσταντίνος Β΄ ενέκρινε στην πραγματικότητα την επιτυχία του Πιπινέλη στην εξουδετέρωση της Κυπριακής κρίσης (οι συγκρούσεις είχαν ξεσπάσει τον Νοέμβριο του 1967 στην Κύπρο) τον Δεκέμβριο του 1967 ο βασιλιάς κινήθηκε εκμεταλλευομενος την  εθνική δυσαρέσκεια που επικρατουσε στον στρατό σχετικα με  την Κύπρο για να ανατρέψει τους συνταγματάρχες. Ο βασιλιάς κατάλαβε ότι αυτή ήταν η μόνη πραγματική του ευκαιρία να τερματίσει με την δυναμη του στρατου  το καθεστώς των συνταγματρχών, οπότε η Αυτού Μεγαλειότητα πήρε το ρίσκο. Ακόμα και αυτό το παράθυρο ευκαιριών ήταν στενό για τον βασιλιά, επειδή οι συνταγματάρχες είχαν μια σφιχτή στρατιωτική λαβή στην Αθήνα.

Το δεκατρία είναι ένας άτυχος αριθμός: Το αποτυχημενο βασιλικο αντιπραξικοπημα  της 13ης Δεκεμβρίου 1967

Ως εκ τούτου, η Αυτού Μεγαλειότητα αποφάσισε να ξεκινήσει τη στρατιωτική εξέγερση από τη Λάρισα και την  Καβάλα στις 13 Δεκεμβρίου, όπου πέταξε εκει μαζί με την άμεση οικογένεια του και τον πρωθυπουργό της Αυτού Μεγαλειότητας * Η περιοχή της Καβάλας ήταν αριστερό προπύργιο, και  το στοιχείο του αιφνιδιασμου  έδωσε τη δυνατότητα στον βασιλιά να πάρει με το μερος του  τη Λάρισα όπου η Αυτού Μεγαλειότητα χαιρέτισε τους αντι-χουντικους ντόπιους (που ήταν συντριπτικά δημοκρατικοί). Από τη βάση  της Λάρισας, ο βασιλιάς απο το ραδιόφωνο εξέδηλωσε την αντίθεσή του στους συνταγματάρχες και ζήτησε αποκατάσταση της δημοκρατίας. (Εάν το βασιλικό αντι-πραξικόπημα ήταν επιτυχές, ο βασιλιάς θα όριζε τον Πέτρο Γαρουφαλιά ως νέο πρωθυπουργό). Λόγω της ελεύθερης μετακινησης της Αυτού Μεγαλειότητας, το ναυτικό και η αεροπορία κινητοποιήθηκαν για να υποστηρίξουν τον βασιλιά τους.

(* Την συνοδεια του  βασιλια  αποτελούσαν εκτος  από τον βασιλιά, η βασίλισσα Aννα - Μαρια, η βασίλισσα Φρειδερίκη, η διετή κόρη του βασιλιά Πριγκίπισσα Αλεξία, ο Πρίγκιπας  Παύλος, η αδελφή του βασιλιά, η Πριγκίπισσα Ειρήνη και ο Πρωθυπουργός  Κολλιας).

Το ανυπέρβλητο και θανατηφόρο πρόβλημα που πάντα αντιμετώπιζε η Αυτού Μεγαλειότητα ήταν ότι δεν μπόρεσε να εξουδετερωσει τον αυστηρό επιχειρησιακό έλεγχο του συνταγματάρχη πανω στον  στρατό. Ο έξυπνος(;) Παπαδόπουλος είχε ήδη εφαρμόσει ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης σχετικά με ένα πιθανό βασιλικό αντεπιχείρημα(ΜΗΠΩ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΤΟΝ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕ;). Αυτό ενεργοποιήθηκε γρήγορα από τον Παπαδόπουλο, έχοντας συλλάβει τους περισσότερους από τους στρατηγους που υπηρετούσαν στην Ελλάδα. Η αποτυχία του βασιλικού επιτελείου να μετακινηθει  οδικως απαιτούσε την πτήση του βασιλικού επιτελειου από την Ελλάδα. στις 13 Δεκεμβρίου 1967. Το βασιλικό αεροπλάνο  έφτασε στη Ρώμη τις πρώτες πρωινές ώρες της 14ης Δεκεμβρίου το πιλοταριζε ο ιδιος ο  βασιλιας και προσγειώθηκε το αεροπλάνο με σχεδόν άδειο ρεζερβουάρ καυσίμου.

Η αποτυχία του βασιλικού αντιπραξικοπήματος δεν ήταν τόσο λάθος, αλλά ηταν μια δοκιμασία που ο Κωνσταντίνος Β΄ έπρεπε να περάσει για να δει αν είχε την ικανότητα να εκδιώξει τους συνταγματάρχες. Από την αρχή, ο Κωνσταντίνος Β΄ δεν είχε σαφώς την ευχερεια να ξεκινήσει στρατιωτικό πραξικόπημα στην Αθήνα. Η περιοχή της Καβάλας προσέφερε στη Μεγαλειότητα του ένα βαθμό ελευθερίας ενεργειών που διαφορετικά δεν θα είχε. Το ξεκίνημα του πραξικοπήματος από τη Λάρισα έδωσε τη δυνατότητα στον βασιλιά να δοκιμάσει τον βαθμό στρατιωτικής δράσης που είχε στην πραγματικότητα. Με την εκδηλωση  του πραξικοπήματος μονο στη Λάρισα, ο βασιλιάς διαπίστωσε ότι η στρατιωτική του υποστήριξη σε εθνικό επίπεδο ήταν ανεπαρκής οποτε επρεπε να αποχωρησει απο την χωρα.

Οι επικριτές του βασιλιά υποστήριξαν ότι ο βασιλιάς θα έπρεπε να ήταν πιο προετοιμασμένος  τον Απρίλιο και τον Δεκέμβριο του 1967 και  να διακινδυνεύσει περαιτέρω φτανοντας μεχρι και την αιματοχυσία. Έχοντας μεγαλώσει κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, ο Κωνσταντίνος Β΄ γνώριζε πάντα την ανάγκη να αποφευχθούν οι εμφύλιες συγκρούσεις που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν σοβαρά την εθνική συνοχή. Επιπλέον, ως βασιλιάς, ο Κωνσταντίνος Β΄ ηταν αντιθετος με την ιδεα να αποτελεσει αυτος την αφορμη ενος νεου  εθνικού διχασμού που θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει σε ενα  άλλο εμφύλιο πόλεμο.

https://www.socialactionaustralia.com/project/183-the-fall-of-constantine-ii-and-the-greek-financial-crisis.html?fbclid=IwAR0H6b9BO_SMGF0ZfG56tNw2Mp78vHJXxzNpluCo8fhMzB_tcxGObeYUnUs

Ο Βασιλιάς και οι Συνταγματάρχες: Ο Κωνσταντίνος Β΄ Προσπαθεί να Κερδίσει Χρόνο.

Η πορεία που ακολούθησε ο Κωνσταντίνος Β΄ ήταν να προσπαθήσει να τιθασεύσει  το νέο καθεστώς (των επίδοξων ''σωτήρων'' !), να παίξει για χρόνο και στη συνέχεια να παραμείνει κοντά στον ελληνικό λαό με την εκπλήρωση των βασιλικων του  καθηκόντων. Αυτή η τελευταία δράση βασίστηκε σε μια βαθιά πεποίθηση ότι η ελληνική βασιλική οικογένεια είχε και τότε, ότι είχαν πάντα οι Ελληνες βασιλεις ,την αγάπη του ελληνικού λαού. (Το  σύνθημα των Ελλήνων βασιλέων ήταν το «Η δύναμή μου είναι η αγάπη του Λαου»).

Ο βασιλικος ελεγχος  του καθεστώτος των συνταγματάρχων περιελάμβανε τη διασφάλιση του διορισμού του Κωνσταντίνου Κόλλια ως νέου πρωθυπουργού και του αρχηγού του στρατού του Στρατηγού  Σπαντιδάκη ως νέου υπουργού Άμυνας και Αντιπροέδρου.

Η πραγματική εξουσία στην αρχή του καθεστώτος της 21 Απριλιου  ήταν ο συνταγματάρχης Γιώργος Παπαδόπουλος, ο οποίος ήταν επίσημα «Υπουργός παρα τω Πρωθυπουργώ». Οι δύο άλλοι πιο εξέχοντες και ισχυροί εκ των συνταγματαρχών ηταν  ο Στυλιανός Πατακός και ο Νικόλαος Μακαρέζος. Ο Πατακός (ο οποίος ήταν στην πραγματικότητα  Ταξιαρχος) διορίστηκε υπουργός Εσωτερικών. Ο συνταγματάρχης Μακαρέζος διορίστηκε υπουργός οικονομικού συντονισμού, όπου ως υπουργός οικονομικών ήταν πραγματικά επιτυχής. Υπήρχε επίσης ένα ανώνυμο «Επαναστατικό Συμβούλιο» που είχε έναν βαθμό εξουσίας που ήταν δύσκολο να μετρηθεί.

Η προέλευση των συνταγματαρχών εχει τις ριζες της  στον αριστερό Απρίλιο του 1944 τοτε που  τα ελληνικά στρατευμάτα  είχαν καταφύγει  στην Αίγυπτο και εκει ξεσπασε μια κομμουνιστικη ανταρσια. Κλονισμένη από την ανταρσία, μια ομάδα αντικομμουνιστών αξιωματικών δημιούργησε ένα δίκτυο αμοιβαίας υποστήριξης. Αυτό το δίκτυο επέζησε στη δεκαετία του 1960 λόγω της σχολαστικής, αν όχι εμμονικής, φύσης του Γιώργου Παπαδόπουλου. Οι συνταγματάρχες δεσμεύονταν επίσης από την ομοιότητα του συντηρητικού αγροτικού υπόβαθρου που ειχαν. Ως νέοι εκτέθηκαν στον φασισμό του καθεστώτος Μεταξά και οι αντικομμουνιστικές φοβίες τους  παγιοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Απέκτησαν επισης στην ζωη τους σκοπο και κατεύθυνση από το Παρακράτος που ο Στρατάρχης Παπάγος έχτισε κατά τη διάρκεια και μετά τον εμφύλιο πόλεμο.

Η πολιτική αναταραχή της περιόδου της  «Αποστασίας» (δηλαδή ο χρόνος μεταξύ της παραίτησης του Γεωργίου Παπανδρέου τον Ιούλιο του 1965 και του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης ​​Απριλίου 1967) ήταν πιθανό ότι οταν σταματουσε  ,δεν θα βοηθουσε  να διατηρηθεί η συνέχιση του Παρακράτους μετά τη διεξαγωγή κοινοβουλευτικών εκλογών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι αστικές αναταραχές έδειξαν ότι οι πολιτικοί κοινωνικοί έλεγχοι δεν θα μπορούσαν να διατηρηθούν μόλις αποκαθίστατο  ένας βαθμός πολιτικής σταθερότητας από μια πιθανή κυβέρνηση Παπανδρέου / Κανελλόπουλου. Μια τέτοια κυβέρνηση θα μπορούσε να είχε προχωρήσει στην πλήρη διάλυση του παρακράτους. Από την σκοπια  των συνταγματάρχων, η πλήρης διάλυση του Παρακράτους * θα τους στερούσε απο έναν ουσιαστικό ρόλο στην ελληνική κοινωνία.

(* Η ύπαρξη παρακρατικών στοιχείων επέτρεψε στους συνταγματάρχες να επιβάλλουν γρήγορα ένα συνταγματικό καθεστώς στον ελληνικό λαό από την αρχή. Η ύπαρξη μιας κρίσιμης μάζας, περίπου το 35% του πληθυσμού, που υποστήριξε το Παρακράτος έδωσε επίσης στο καθεστώς μια έτοιμη βάση στήριξης).

Για τον συνταγματάρχη Παπαδόπουλο, η πολιτική αστάθεια της  περιόδου της ''Αποστασίας'' προσέφερε μια χρυσή ευκαιρία να καταλάβει την εξουσία λόγω της πολιτικής αστάθειας και της αποξίωσης του κοινού προς  την πολιτική. Το καθεστώς των συνταγματαρχών ήταν ουσιαστικά ένα ανακυκλωμένο καθεστώς Μεταξά. 

Οι ηγέτες της ανταρσίας  της 21ης  Απριλίου του 1967 θεώρησαν την αρπαγή της εξουσίας τους ως «επανάσταση» σε αντίθεση με πραξικόπημα. Σε αυτό το πλαίσιο, το καθεστώς των συνταγματαρχών θεώρησε ότι  ο ρόλος τους  ειναι να «αναδιαμορφώσουν» τον ελληνικό χαρακτήρα και  να τον ''καθαρίσουν'' από αυτό που θεωρούσαν ότι είναι ο ιδιοτελής ατομικιστικός προσανατολισμός των Ελλήνων που υποτίθεται ότι υποστήριζε την πρόσφατη πολιτική αστάθεια.

Παρόμοια με το καθεστώς του Μεταξά, οι συνταγματάρχες ακύρωσαν τα χρέη των αγροτών όταν έφτασαν στην εξουσία και έδωσαν προτεραιότητα στη περιστολή-συγκράτηση πιθανής πολιτικής διαφωνίας στα αστικά κέντρα. Η διευκόλυνση αυτού του τελευταίου στόχου υποβοηθήθηκε από την αποτελεσματικότητα με την οποία συνελήφθησαν οι εν ενεργεία Ελληνες  πολιτικοί (συμπεριλαμβανομένων των Παπανδρέων). Οι πολιτικοί ηγέτες και οι βασικοί τους υποστηρικτές φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν σε απομακρυσμένα νησιά ή τέθηκαν σε κατ΄ οίκον περιορισμό. Η αυστηρή λογοκρισία του Τύπου επιβλήθηκε από την αρχή από το στρατιωτικό καθεστώς και αντικατόπτριζε την απροθυμία του να νομιμοποιηθει ταχέως με τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού κόμματος και τη διεξαγωγή εθνικών εκλογών.

Η απροθυμία του  δικτατορικου  καθεστώτος να ιδρύσει ένα  κόμμα  εξουσίας ήταν πιθανότατα διπλή. Πρώτον, πάρα πολλοί από τους αξιωματικούς του μυστικου Επαναστατικού Συμβουλίου ήταν εχθρικοί προς  μια γρήγορη επιστροφή στον συνταγματικό δημοσιο βιο λόγω της εχθρότητάς τους προς τους πολιτικούς. Δευτερον αυτοί οι αξιωματικοί ανησυχούσαν επίσης ότι ο Παπαδόπουλος ήθελε να δημιουργήσει μια εξατομικευμένη δικτατορία. Υπήρχε επίσης μια συγκαταβατική στάση εκ μέρους του στρατού ότι ο ελληνικός λαός ήταν αρκετά «ώριμος» για να επιστρέψει σε μια συνταγματική-εκλογική πολιτική σε πρώιμο στάδιο.

Η πολιτική κατάσταση περιπλέχθηκε επίσης από την απροθυμία του Γ. Παπαδόπουλου να ανεχθεί την βασιλική εξουσία και τον  Κωνσταντίνο Β΄, λόγω του αντιμοναρχισμού που ειχε ως βαθια πεποιθηση του ο συνταγματάρχης. 

Ο έμφυτος αντι-μοναρχισμός των συνταγματαρχών  μπορούσε να εντοπιστεί στα καθεστώτα Μεταξά και Παπάγου στα οποία η Μοναρχία ήταν απόλυτο  εμπόδιο γιά την  απόλυτη επικράτησης τους στην  ελληνική κοινωνία και στην χειραγωγηση της κοινωνιας απο αυτα.

Οι εναλλασσόμενοι στόχοι των συνταγματάρχων είτε να επιλέξουν τη μοναρχία  είτε να καταργήσουν τον βασιλικο θεσμό ήταν προφανείς στους εξυπνότερους πολιτικούς παρατηρητές από την αρχή. Οκτώ μέρες μετά το πραξικόπημα (29 Απριλίου) ιδρύθηκε ειδική επιτροπή του υπουργικού συμβουλίου για τη σύνταξη ενός νέου συντάγματος. Πραγματοποιήθηκαν εκπληκτικά έντονες συζητήσεις μεταξύ των επιτροπών, αλλά αυτές είχαν ελάχιστο πραγματικό αντίκτυπο. Ο πραγματικός διαιτητής του συντάγματος που τελικά διαβιβάστηκε ήταν το «Επαναστατικό Συμβούλιο», το οποίο τελικά υπέβαλε τη δική του εκδοχή ενός συνταγματικού σχεδίου το Σεπτέμβριο του 1968 για λαϊκή έγκριση.

(Δεν μνημονευει καθολου ο συγγραφεας τη βοηθεια της αμερικης στους συνταγματαρχες η οποια λυνει πολλα μυστηρια. Το Παρακρατος ευνοηθηκε απο τους αμερικανους, ηταν δικο τους παιδι, επρεπε να το σωσουν απο την καταργηση που του ετοιμαζαν ο βασιλιας και οι πολιτικοι Α.Π.).

https://www.socialactionaustralia.com/project/183-the-fall-of-constantine-ii-and-the-greek-financial-crisis.html?fbclid=IwAR0H6b9BO_SMGF0ZfG56tNw2Mp78vHJXxzNpluCo8fhMzB_tcxGObeYUnUs

Το πραξικοπημα ειχε σχεδον αποφευχθεί: Η συμφωνία Παπανδρέου / Κανελλόπουλου

 
Το κατηγορητήριο κατα του Ανδρέα Παπανδρέου λογω εμπλοκης του στην υποθεση ΑΣΠΙΔΑ ,προφανώς οδήγησε τον Γεώργιο Παπανδρέου να παραιτηθεί  και τον Δεκέμβριο του 1966 ο Γ. Παπανδρέου έκανε μια συμφωνία με τον ηγέτη της ΕΡΕ Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Σύμφωνα με τη συμφωνία Παπανδρέου / Κανελλόπουλου, την οποία γνώρισε ο Κωνσταντίνος Β 'μέσω της συμμετοχής του πολιτικού συμβούλου του Ευάγγελου Αβέρωφ στην τακτοποίησή της, η EΡE απέσυρε την υποστήριξή της προς την κυβέρνηση Στεφανόπουλου. Δημιουργήθηκε μια νέα μη πολιτική προσωρινή κυβέρνηση με επικεφαλής τον Ιωάννη Παρασκευόπουλο, τον Κυβερνήτη της Κεντρικής Τράπεζας, η οποία είχε την προφανή υποστήριξη της EΡE και της  Ένωσης Κέντρου.

Η ύπαρξη προσωρινής κυβέρνησης που υποστήριξαν τα δύο μεγάλα κόμματα φαίνεται να προσφέρει την ελπιδοφόρα προοπτική διεξαγωγής ειρηνικών εκλογών  τα  αποτελεσμάτα των οποίων θα γίνονταν  αποδεκτά. Η συμφωνια Παπανδρέου / Κανελλόπουλου φάνηκε να μειώνει τις προοπτικές για στρατιωτικό πραξικόπημα.

Ωστόσο, ο Ανδρέας Παπανδρέου (και ίσως βαθιά και ο Γιώργος Παπανδρέου που ίσως έπαιζε τον ρολο του  καλου αστυνομου απεναντι  στον κακό αστυνομο που ηταν  ο γιος του) δεν μπόρεσε να δεχτει την  συμφωνία με τον Κανελλόπουλο. Δεκαπέντε από τους είκοσι οκτώ συνωμότες της υποθεσης ΑΣΠΙΔΑ κρίθηκαν ένοχοι για συνωμοσία για  καταληψη της εξουσίας και υπήρχε ανησυχία στην Ενωση  Κέντρου (η οποία προφανώς είχε χωριστει  σιωπηλα  σε αντίστοιχες φατρίες Ανδρέα και Γεωργίου) ότι ο Ανδρέας πιθανον να συλληφθεί λόγω απώλειας της βουλευτικής ασυλίας επειδή  το κοινοβούλιο διαλύθηκε επίσημα για πρόωρες εκλογές.

Ένα νομοσχέδιο που προωθηθηκε από την Ενωση Κεντρου για την επέκταση της βουλευτικής ασυλίας των βουλευτών κατά τη διάρκεια της  προεκλογικής εκστρατείας  δεν περασε στην βουλη στα τέλη Μαρτίου του 1967 λόγω αντιπολίτευσης από την ΕΡΕ. Στη συνέχεια, η EΡE απέσυρε την υποστήριξή της προς την κυβέρνηση Παρασκευόπουλου.

Παραβλέπεται συχνά ότι ο Κωνσταντίνος Β΄ προσφέρθηκε να διορίσει ξανά  πρωθυπουργό του τον Παπανδρέου μετά το τέλος της κυβέρνησης Παρασκευόπουλου. Ο Παπανδρέου αρνήθηκε και ως εκ τούτου ο Κωνσταντίνος Β΄ διόρισε τον Κανελλόπουλο * ως πρωθυπουργό μιας κυβέρνησης EΡE στις 3 Απριλίου 1967. Για να εξασφαλίσει την απαραίτητη πολιτική σταθερότητα, ο Κανελλόπουλος διέλυσε το κοινοβούλιο στις 14 Απριλίου και  προκηρυξε τις εκλογές για τις 28 Μαΐου.

(* Ένα αστείο που λεγοταν τοτε στα καφενεια της Αθήνας ήταν ότι ο βασιλιάς επέλεξε τον Κανελλόπουλο επειδή δεν είχε γιο).

Οι ενέργειες στις οποιες προεβη  ο Κωνσταντίνος Β΄ συμφωνα με τις εισηγησεις   των πολιτικών συμβούλων του από τοτε που ξεσπασε  η υποθεση του ΑΣΠΙΔΑ τον Ιούνιο του 1965 είχαν μειώσει σημαντικά την πιθανοτητα να ξεσπασει  στρατιωτικο πραξικοπημα. Ωστόσο, η πολύ μεγαλη πιθανοτητα, αν όχι με σιγουριά της νίκης της Ενωσης Κεντρου και η προοπτική ενός ισχυρού Ανδρέα Παπανδρέου, έθεταν ακόμα σε ισχυ την προοπτική ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος. Ο Πρωθυπουργός Κανελλόπουλος με τη συμμετοχή ενός από τους πολιτικούς συμβούλους του Κωνσταντίνου Β΄, Ευάγγελου Αβέρωφ, απομακρυνει  φιλικά τους υποστηρικτές του Καραμανλή από την  EΡE, ώστε να μπορούν να κινηθούν για να ενισχύσουν το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα του Στεφανόπουλου. Η μεταφορά των υποστηρικτών του Καραμανλή στο Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα με τη σειρά της άνοιξε το δρόμο για τον Κανελλόπουλο να μπορει ν συνεργαστεί με την Ε.Κ. του Γ. Παπανδρέου, που  μάλλον θα  κέρδιζε την πλειοψηφία στις εκλογές του Μαΐου 1967. Ο συνασπισμός Ε.Κ. / EΡE θεωρήθηκε ουσιαστικά ένας συνασπισμός μεταξύ της πτέρυγας της Ε.Κ. που ηταν πιστη στον Γιώργο Παπανδρέου  με την συνιστωσα που ηταν πιστη στον  Αντρέα Παπανδρεου να μενει εκτος. Το όφελος της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου / Κανελλόπουλου θα ήταν να αποφευχθεί η απειλή ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος και το  ότι η νέα κυβέρνηση θα μπορούσε  να προχωρήσει στην τελική διάλυση του παρακράτους.

Μια νεοελληνική τραγωδία: Το στρατιωτικό πραξικόπημα του Γιώργου Παπαδόπουλου το 1967

Εφθασαν  οι εξελιξεις στο σημείο που οι σύμβουλοι του Κωνσταντίνου Β΄ με τη θαρραλέα υποστήριξη του βασιλιά είχαν αποτρέψει επιδέξια μια πιθανή κρίση και έτσι θα σωζοταν  η ελληνική δημοκρατία από το πραξικόπημα των στρατηγών, οταν  ξαφνικά χτύπησε ένα αλλο πραξικόπημα των συνταγματάρχων στις 21 Απριλίου 1967.  Το ελαφρύ πραξικόπημα είχε ως αποτέλεσμα την μαζική σύλληψη των περισσότερων πολιτικών της Ελλάδας και την επιβολή στρατιωτικού νόμου. Ο Κωνσταντίνος Β΄ βρισκόταν στο Παλάτι του Τατόι έξω από την Αθήνα, όταν το πραξικόπημα έγινε στις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης ​​Απριλίου. Ο βασιλιάς αποκόπηκε από τους συμβούλους του και είχε αρχικά συγχυση  ως προς το πώς να αντιδράσει. Η Αυτού Μεγαλειότητα πήγε στο Υπουργείο Άμυνας, όπου οι συγκεντρωμένοι στρατηγοί στάθηκαν σε σταση  προσοχής και δεσμεύτηκαν στον βασιλιά τους. Ωστόσο, η επίσκεψη του Κωνσταντίνου Β΄ στο Υπουργείο Άμυνας απέδειξε στην Αυτού Μεγαλειότητα ότι η επιχειρησιακή εξουσία ήταν με τους συνταγματάρχες, όχι με τους στρατηγούς. Ο Κωνσταντίνος Β΄ έπρεπε να αποδεχτεί ότι η πραγματική εξουσία βρισκόταν στον αρχηγό του πραξικοπήματος τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και όχι στον αρχηγό του στρατού τον Στρατηγό Γρηγόριο Σπαντιδάκη (που αγνοούσε το πραξικόπημα του Απριλίου).

Ο βασιλιάς που επέστρεψε στο Τατόι από το Υπουργείο Άμυνας αντιμετώπιζε την αγωνιώδη επιλογή της αναχώρησης για εξορία ή αρχικά της συγκατάθεσης στο πραξικόπημα. Αποκομμένος από τους πολιτικούς του συμβούλους, ο Κωνσταντίνος Β΄ επέλεξε να μείνει στην Ελλάδα. Ακολουθώντας την πρόταση της μητέρας  του, ο εισαγγελέας του Ανώτατου Δικαστηρίου Κωνσταντίνος Κόλιας διορίστηκε ο νέος πρωθυπουργός τον οποίο  οι συνταγματάρχες  αποδεχθηκαν με  βαριά καρδιά.

Ένας αξιολογος φιλομοναρχικός που κατά κάποιον τρόπο κατάφερε να έρθει σε επαφή με την Αυτού Μεγαλειότητα κατά τη διάρκεια αυτής της δυσάρεστης περιόδου ήταν ο εκδότης της εφημερίδας ''Καθημερινη'' Ελένη Βλάχου που συμβούλεψε την Αυτού Μεγαλειότητα ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να φωτογραφηθεί με τους  συνταγματάρχες και  υπονοουσε σιωπηρά ότι ο Κωνσταντίνος Β΄ θα επρεπε αμέσως να αναχωρήσει για εξορία.  Δυστυχώς, παρόλο που ο Κωνσταντίνος Β και ο πρωθυπουργός Κόλιας φαινοταν  αισθητά  δυσαρεστημενοι (καθαρη αποδοκιμασια της καταστασης) στη φωτογραφία τους με το νεο υπουργικό συμβούλιο, ο βασιλιάς σχολιασθηκε πολυ  άσχημα όχι μόνο επειδή φωτογραφήθηκε με τους συνταγματάρχες αλλά και επειδη αρχικά αποδέχτηκε το πραξικόπημά τους.

Η απρόθυμη και διστακτική αποδοχή του πραξικοπήματος απο τον  Κωνσταντίνο Β΄ ήταν σοβαρό λάθος. Με το όφελος της εκ των υστέρων κριτικης λεμε οτι αν ο βασιλιάς είχε αποχωρήσει για την εξορία, το νέο καθεστώς θα είχε μεγάλη δυσκολία να εξασφαλίσει ξένη αναγνώριση. Αν και το πραξικόπημα απετελεσε  έκπληξη, οι συνταγματάρχες είχαν μια έτοιμη βάση στήριξης περίπου του 35% του πληθυσμού που ήταν σταθερά μοναρχικός. (Η άρνηση του Γιώργου Β 'να συνεργαστεί με τον στρατηγό Κονδύλη τον Νοέμβριο του 1935 τον υποχρέωσε σε παραιτηση , ανοίγοντας έτσι το δρόμο για νέες εκλογές).

Επιπλέον, εάν ο Κωνσταντίνος Β΄ είχε μεταβει εξορία, η Αυτού Μεγαλειότητα πιθανότατα θα είχε την πίστη εκείνων των Ελλήνων που αποδέχονταν  την μοναρχία, αλλά δεν ήταν απαραίτητα συμφωνοι με το εγχειρημα του πραξικοπηματος. Μια άμεση βασιλική αναχώρηση για την εξορία θα μπορούσε ακόμη να γινει ικανη  να κερδίσει ο Κωνσταντίνος  Β΄ την υποστήριξη ορισμένων Ελλήνων δημοκρατών . Διεθνείς ανταποκριτές του Τύπου ανέφεραν ότι στα πρώτα στάδια του πραξικοπήματος, όταν υπήρχε μεγάλη αβεβαιότητα, αλλά  ομως υπήρχε και  ισχυρή λαϊκή υποστήριξη για τον Κωνσταντίνο Β΄ στην Αθήνα. *

(* Η αποτυχία του Έλληνα βασιλιά να αντισταθεί σταθερά στο πραξικόπημα στα αρχικά του στάδια μπορεί να συνέβαλε στην επιβίωση της ισπανικής μοναρχίας, διότι ήταν μια  προειδοποίηση για τον κουνιάδο του Κωνσταντίνου Β ', τον Βασιλιά Juan Carlos, ενάντια σε μια απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος τον Φεβρουάριο του 1981, η οποία βοήθησε την ισπανική δημοκρατία με ασφάλεια.)

Η ίδια η πράξη των συνταγματαρχών που διεξήγαγαν το ηλίθιο πραξικόπημά τους αντιβαίνει εντελώς στον λογο για τον οποιον το εκαναν  και στη βασική δικαιολογία τους οτι ο  βασιλιάς αρνήθηκε να διεξαγάγει πρόωρες εκλογές έως ότου ολοκληρωθεί η έρευνα ΑΣΠΙΔΑ - διακυνδυνευοντας ενα στρατιωτικο πραξικοπημα αριστερων. 

Κατά συνέπεια, ο Κωνσταντίνος Β΄ εδωσε την κακη εντυπωση και θεωρηθηκε αδικα  ως ένας από τους κύριους λόγους για το στρατιωτικό πραξικόπημα των συνταγματαρχών του 1967.

https://www.socialactionaustralia.com/project/183-the-fall-of-constantine-ii-and-the-greek-financial-crisis.html?fbclid=IwAR0H6b9BO_SMGF0ZfG56tNw2Mp78vHJXxzNpluCo8fhMzB_tcxGObeYUnUs