Η ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ''ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ'' ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΛΗΓΗ ΣΠΑΤΑΛΗΣ.

Η μεταπολίτευση έχασε το μέτρο. Το μέτρο ήταν ο βασιλικός θεσμός. Τωρα επικρατει η υπερβολη ,η σπαταλη,η αρχοντοχωριατιά,η επιδειξιομανια.Ειναι λογικο αυτο για ανθρωπους μετριους και κάτω. Τωρα που βρηκαν την ευκαιρια  θα κανουν οτι και οι πλουσιοι! 

Δραμινός...
Δημήτρης Μπουρνιάς 
Δεν θα μάθεις ποτέ πόσο κόστισαν στον Έλληνα φορολογούμενο οι 1700 καλεσμένοι του Προέδρου της Δημοκρατίας στη δεξίωση με τους σολομούς, τα φινγκερ φουντ και τα ακριβά κρασιά.
Δε θα μάθεις ποτέ πώς εκτοξεύτηκαν επι θητείας της Κατερίνας Σακελλαροπούλου οι ετήσιοι προϋπολογισμοί και τα έξοδα της Προεδρίας.
Δε θα μάθεις ποτέ γιατί παρουσίασαν αύξηση κατά περίπου 35% σε σχέση με το 2019, φτάνοντας συνολικά από τα 3,4 εκατ. ευρώ στα 4,6 εκατ. ευρώ ετησίως.
Δεν θα μάθεις ποτέ τα ντεσου για την ανακαίνιση του Προεδρικού Μεγάρου με εργασίες που κράτησαν πέντε ολόκληρα χρόνια.
Τα έξοδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας δεν αναρτώνται στο Πρόγραμμα Διαύγεια, καθώς ο συγκεκριμένος θεσμικός φορέας εξαιρείται από την αντίστοιχη υποχρέωση δημοσιοποίησης δαπανών. Πλαίσιο Δημοσιοποίησης Δαπανών Εξαίρεση Φορέα:
Η Προεδρία της Δημοκρατίας, όπως και η Βουλή των Ελλήνων, δεν υπάγεται στη διαδικασία ανάρτησης χρηματικών ενταλμάτων και αναλυτικών εξόδων στο Πρόγραμμα Διαύγεια.
Δεν θα μάθεις ποτέ πόσο σου κόστισαν όλες αυτές οι αρχοντοχωριατιές, οι πανάκριβες φτήνιες, το διαχρονικό κιτσαριό.
Και γι’ αυτό φταίνε όλες οι κυβερνήσεις που ψήφισες μέχρι σήμερα...
Έλενα Ακρίτα

ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ - Η CIA ΞΕΓΥΜΝΩΝΕΙ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ !!! ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕΡΤΕΝ

Στο έγγραφο της CIA υπάρχει μαρτυρία διπλωματικού υπαλλήλου, σύμφωνα με την οποία οι δυο πρώην πρωθυπουργοί ήταν συνεργάτες των ναζί κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής.

Το άκρως απόρρητο έγγραφο φέρει ως ημερομηνία την 16η Σεπτεμβρίου 1962. Ο άνθρωπος που το έγραψε, υποστηρίζει ότι συνομίλησε με τον τότε σύμβουλο της πρεσβείας Ιωάννη Μοσχόπουλο, ο οποίος του αποκάλυψε ότι κατά τη δίκη του ναζί και υπεύθυνου για το θάνατο εκατομμυρίων Εβραίων Άντολφ Άιχμαν στο Ισραήλ, προέκυψε πως μεταξύ των στοιχείων που ήταν στη δικογραφία υπήρχε και ένας πίνακας με τα ονόματα Ελλήνων που συνεργάστηκαν με τον Μέρτεν στη Θεσσαλονίκη για την εξόντωση Εβραίων.

«Άκρως απόρρητον. Το όνομα του πρωθυπουργού κ. Κωνστ. Καραμανλή περιλαμβάνεται πράγματι εις τον πίνακα των πρακτόρων των γερμανικών αρχών κατοχής, ως συνεργάτης του Μέρτεν εις την εξόντωσιν των Εβραίων» είναι ο τίτλος του κειμένου.

Η Υπόθεση Μέρτεν αφορούσε τον Μαξ Μέρτεν, αξιωματικό των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων, ο οποίος κατηγορήθηκε για εγκλήματα πολέμου. Η υπόθεση συγκλόνισε την πολιτική ζωή της Ελλάδας από το 1957 μέχρι το 1960. Έλαβε διαστάσεις τον Νοέμβριο του 1958 όταν η κυβέρνηση ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή κατέθεσε και ψήφισε νομοσχέδιο, με το οποίο τροποποιούνταν ο προηγούμενος σχετικος νόμος και επιτρεπόταν η αποφυλάκιση των εγκληματιών πολέμου που είχαν ήδη καταδικαστεί και κρατούνταν σε ελληνικές φυλακές. Οι ενέργειες της Κυβέρνηση Καραμανλή πραγματοποιήθηκαν υπό την υπόδειξη των Γερμανών καθώς το φθινόπωρο του 1958 έγινε η σύναψη δανείου της Ελλάδος από την Γερμανία ύψους 200 εκατομμυρίων μάρκων.

Ο Μαξ Μέρτεν (8 Σεπτεμβρίου 1911 - 21 Σεπτεμβρίου 1971) ήταν Γερμανός ανώτατος εισαγγελέας της Ναζιστικής Γερμανίας που έφερε τον βαθμό του λοχαγού. Καταγόταν από το Βερολίνο και είχε νυμφευθεί την κόρη του Ούγγρου προξένου στο Βερολίνο. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στη Σερβία και την Ελλάδα ως ανώτερος δικαστικός σύμβουλος των εκεί γερμανικών στρατιωτικών διοικήσεων (Κομαντατούρ), ενώ η σύζυγός του διέμενε μόνιμα στη Βουδαπέστη, όπου για πολύ καιρό υπήρξε ιδιαιτέρα γραμματεύς του υφυπουργού δικαιοσύνης Ρόλαντ Φράισλερ.

Στην Ελλάδα ήλθε τον Απρίλιο του 1942, ένα χρόνο μετά τη γερμανική εισβολή, συνοδευόμενος από τον υπασπιστή του, Μάισνερ, με τον οποίο και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη τη διετία 1942-1944, όπου ανέλαβε τη γενική εποπτεία της δίωξης των Εβραίων της Μακεδονίας, σύμφωνα με την από 7 Ιουλίου 1942 σχετική διαταγή της Κομαντατούρ «περί μέτρων κατά των Εβραίων και των περιουσιών αυτών», αντικαθιστώντας σε πολλές περιπτώσεις και τον ανώτερο στρατιωτικό διοικητή Μακεδονίας και Αιγαίου.

Θεωρούνταν ο κύριος υπεύθυνος της γενοκτονίας των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, διατάσσοντας τη μεταφορά περίπου 45.000 ατόμων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς, καθώς και την ευθύνη της λεηλασίας των περιουσιών τους, μέχρι και τυμβωρυχίας του εβραϊκού νεκροταφείου, που υπολογίσθηκε ότι ξεπερνούσαν σε αξία το τεράστιο για την εποχή εκείνη ποσό των 125.000.000 χρυσών φράγκων. Εξ αφορμής αυτών αποκλήθηκε «Δήμιος της Θεσσαλονίκης» και «Χασάπης της Θεσσαλονίκης».

Μετά τη λήξη του πολέμου ο Μέρτεν συνελήφθη από τους Αμερικανούς στην κατεχόμενη Γερμανία. Το 1946 οι Αμερικανοί πρότειναν την παράδοσή του στις ελληνικές αρχές, στο πλαίσιο της συμφωνίας, που οι Σύμμαχοι είχαν υπογράψει το 1943 για την παράδοση των εγκληματιών πολέμου στις χώρες διάπραξης των εγκλημάτων τους. Η ελληνική πλευρά δια του Έλληνα στρατιωτικού ακολούθου στο Βερολίνο, στρατηγού Ανδρέα Υψηλάντη, πρότεινε την απελευθέρωσή του λόγω της άμεμπτης συμπεριφοράς του και των ανεκτίμητων υπηρεσιών του προς την Ελλάδα.

Έτσι άρχισε μια νέα καριέρα στη μεταπολεμική Γερμανία, εργαζόμενος στο Γερμανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης. Αναμίχθηκε στην πολιτική και μαζί με τον Γκούσταφ Χάινεμαν, τον κατοπινό πρόεδρο της Δυτικής Γερμανίας, ίδρυσε πολιτικό κόμμα αντιπολιτευτικό του Κόνραντ Άντεναουερ για την αποδοχή της μονιμότητας του χωρισμού της Γερμανίας.

Η υπόθεση Μέρτεν ξεκίνησε τον Μάιο του 1957, όταν ο Γερμανός εγκληματίας έφθασε στην Ελλάδα για να καταθέσει σε δίκη του πρώην διερμηνέα του[4] και μάλιστα όχι ως απλός ιδιώτης, αλλά με την επίσημη ιδιότητα υψηλόβαθμου στελέχους του υπουργείου Δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας, κατέχοντας θέση Γενικού Γραμματέα. Για τις κατηγορίες εναντίον του ποτέ δεν είχε συλληφθεί προκειμένου να προσαχθεί στο Δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου, παρότι εκκρεμούσε σε βάρος του ένταλμα σύλληψης από το 1947

Η τότε ελληνική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην αρχή έδειξε αμήχανη και στη συνέχεια υποχώρησε στις πιέσεις -μέσω πρέσβη- του καγκελάριου Κόνραντ Άντεναουερ, καθώς επίκειτο (Φθινόπωρο 1958) σύναψη δανείου της Ελλάδος ύψους 200 εκατομμυρίων μάρκων. Στις αρχές Νοεμβρίου του 1958 ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ πραγματοποίησαν επίσημη επίσκεψη στη Βόννη, επιδιώκοντας κυρίως να εξασφαλίσουν πιστώσεις από τη Δυτική Γερμανία για έργα υποδομής. Οι Δυτικογερμανοί ηγέτες ενδιαφέρονταν για τη διείσδυση του γερμανικού κεφαλαίου στην Ελλάδα και για την εξάπλωση της οικονομικής επιρροής της Δυτικής Γερμανίας στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Φαίνεται όμως ότι ενδιαφέρονταν και για κάτι άλλο ακόμη: να σταματήσει η δίωξη των εγκληματιών πολέμου στην Ελλάδα, ώστε παράγοντες της οικονομικής και πολιτικής ζωής της Δυτικής Γερμανίας που βαρύνονταν με εγκλήματα ή είχαν εντάλματα για την κατοχική δράση τους στην Ελλάδα, να μπορούσαν ανενόχλητα να έρχονται και να φεύγουν. Πράγματι στις 13 Νοεμβρίου 1958 υπογράφηκε γερμανοελληνική οικονομική συμφωνία, σε μυστικό παράρτημα της οποίας (αποκαλύφθηκε αργότερα πως) «ο Καραμανλής υποσχέθηκε στον Γερμανό Καγκελάριο Αντενάουερ ότι η Ελλάδα θα ανέστελλε όλες τις διώξεις και θα παρέδιδε τον Μέρτεν στη Γερμανία».

Λίγες μέρες μετά την επιστροφή των Καραμανλή-Αβέρωφ από τη Βόννη, ο αρχηγός της Δημοκρατικής Ενώσεως Ηλίας Τσιριμώκος ζήτησε από τον πρόεδρο της Βουλής να συζητηθεί το θέμα Μέρτεν. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι υπήρχαν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε αναλάβει την υποχρέωση έναντι της δυτικογερμανικής κυβέρνησης, να απελευθερώσει τον δήμιο της Θεσσαλονίκης Μαξ Μέρτεν. Η πληροφορία προκάλεσε εντύπωση και έξαψη ιδιαίτερα στην Αριστερά. Στα τέλη Ιανουαρίου του 1959 η κυβέρνηση Καραμανλή έφερε για συζήτηση στη Βουλή νομοσχέδιο «Περί τροποποιήσεως της νομοθεσίας για τα εγκλήματα Πολέμου», σύμφωνα με το οποίο οριζόταν ότι «αναστέλλεται αυτοδικαίως και χωρίς να απαιτείται απόφασις τις δικαστηρίου, πάσα δίωξις Γερμανών υπηκόων φερομένων ως εγκληματιών πολέμου, καθώς και η εκτέλεσις πάσης ποινής ή το υπόλοιπον ταύτης», που χαρακτηρίστηκε από τους νομικούς κύκλους έκτρωμα. Αναφορές στο νομικό εκείνο έκτρωμα δημοσίευσαν πολλές ευρωπαϊκές εφημερίδες και περιοδικά, ενώ οι Times του Λονδίνου λοιδορώντας την Ελλάδα έγραφαν «Η Ελλάς αμνηστεύει τους σφαγείς της». Αλλά και στο εσωτερικό οι αντιδράσεις πολλών βουλευτών ήταν επίσης έντονες, ιδιαίτερα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Ηλία Τσιριμώκου και του Σταύρου Ηλιόπουλου που κατηγόρησαν την κυβέρνηση για υποχώρηση και ενδοτικότητα. Στον ξεσηκωμό των Καλαβρυτινών με αφορμή αυτό το νόμο, ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παναγιώτης Κανελλόπουλος δήλωσε από το βήμα της Βουλής: «κατέχομαι υπό βαθείας ευλαβείας έναντι των θυμάτων των Καλαβρύτων, αλλά αι σφαγαί εκεί προεκλήθησαν ως αντίποινα δια φόνους Γερμανών και μάλιστα αιχμαλώτων…», δηλώσεις που προκάλεσαν δυσφορία και οργή. Υπουργός Δικαιοσύνης στην Ελλάδα τότε ήταν ο Κωνσταντίνος Καλλίας που είχε δηλώσει πως «πρέπει να παραμεριστούν τα εμπόδια δια την ανάπτυξιν των σχέσεών μας με την Δυτικήν Γερμανίαν», και χαρακτήρισε την ψήφισή του ως μια πολιτικής πράξης σκοπίμου Ο εισηγητής της πλειοψηφίας Παπαρρηγόπουλος δήλωσε ότι στην περίπτωση Μέρτεν θα γινόταν εξαίρεση και ο Γερμανός ναζί θα έμενε στη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων. Όπως αποδείχθηκε, επρόκειτο για μία παραπλανητική κίνηση προκειμένου η κυβέρνηση να κατευνάσει την οργή της αντιπολιτεύσεως. Συνέπεια όλων αυτών ήταν τελικά το διάταγμα αυτό να καταψηφιστεί απ΄ όλη την αξιωματική αντιπολίτευση, που διαμαρτυρόταν για την απαράδεκτη μεθόδευση.

Αποφυλάκιση και απέλαση του Μέρτεν

Το φθινόπωρο του 1959 η υπόθεση Μέρτεν ήλθε και πάλι στην επικαιρότητα με το νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση της Ε.Ρ.Ε., με το οποίο γινόταν τροποποίηση του προηγούμενου σχετικού νόμου και επιτρεπόταν η αποφυλάκιση των εγκληματιών πολέμου που είχαν ήδη καταδικαστεί και εκρατούντο σε ελληνικές φυλακές. Ακολούθησε θυελλώδης συζήτηση στη Βουλή. Κάτω από τον καταιγισμό πυρών Ε.Δ.Α. και Δημοκρατικής Ενώσεως, η κυβέρνηση δια του αντιπροέδρου της, Παναγιώτη Κανελλόπουλου, απήντησε ότι η Ε.Ρ.Ε. είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στη "σημερινή Γερμανία" και ότι ο μόνος εγκληματίας πολέμου που βρισκόταν σε ελληνικές φυλακές, ο Μέρτεν, έπρεπε να απελαθεί και να παραδοθεί στη χώρα του.

Τελικά το νομοσχέδιο ψηφίστηκε και στις 5 Νοεμβρίου 1959 ο Μέρτεν αποφυλακίστηκε και απελάθηκε από την Ελλάδα .

Ευθύς μετά την άφιξή του στη Δυτική Γερμανία συνελήφθη με ένταλμα των γερμανικών δικαστικών αρχών και δικάστηκε στο Βερολίνο. Ο ανακριτής αποφάσισε να παραμείνει ελεύθερος, με τον όρο να παρουσιάζεται στην αστυνομία δύο φορές την εβδομάδα[17].

Γερμανικά δημοσιεύματα και νέος σάλος

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1960 η γερμανική εφημερίδα Ηχώ του Αμβούργου και το περιοδικό Der Spiegel δημοσίευσαν αφηγήσεις του Μαξ Μέρτεν, σύμφωνα με τις οποίες ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο υπουργός Εσωτερικών Δημήτρης Μακρής και η σύζυγός του, Δοξούλα, ήταν "έμμισθοι πληροφοριοδότες των γερμανικών αρχών Κατοχής και για τις πολύτιμες πληροφορίες που είχαν δώσει, σχετικά με την Αντίσταση, πήραν ανταμοιβή από τις κατασχεμένες περιουσίες των Εβραίων".

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΨΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ .

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΗΤΑΝ ΝΟΘΟ. Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1974. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΛΠ ΝΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΙΩΝΙΑ!

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΟΥ 1974 ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ,ΕΦΕΡΕ ΤΑ ΙΜΙΑ ,ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ.

ΚΑΤΕΔΕΙΞΕ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.ΕΠΙ ΗΜΕΡΩΝ ΑΒΑΣΙΛΕΥΤΗΣ ''ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ'' Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΕΣΠΙΣΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΠΟΛΕΜΟΥ.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΨΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ ΣΕ ΠΟΙΝΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΚΛΟΠΕΣ ΚΛΠ.

ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΚΟΜΜΑ ΝΑ ΔΙΟΡΙΖΕΙ ΠΡΟΕΔΡΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ.

ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΣΑΝ ΘΕΣΜΟΣ.

''Ως ιστότοπος Βασιλοφρόνων εκφράζουμε την ανείπωτη χαρά και αγαλλίασή μας που, για ακόμη μία φορά, ολόκληρο το σύστημα των αργυρώνητων της «λίστας Πέτσα» «δημοσιογράφων» και κάποιων «καθηγητών» που ερμηνεύουν την ιστορία με την αριστερή οπτική και το Σύνταγμα κατά το δοκούν για την πρόσφατη συνέντευξη των Πριγκίπων Παύλου και Νικολάου.

Όταν μετά 52 χρόνια κατάργησης του βασιλικού θεσμού στην Ελλάδα υπάρχουν συστημικοί άνθρωποι που αναπαράγουν το παραμύθι «η βασιλεία καταργήθηκε οριστικά το 1974», όταν διακόπτουν φιλοβασιλικό εκδότη βιβλίων για να μη τοποθετηθεί στο θέμα «κατά πόσο είναι τίτλος ευγενείας το Βασιλεύς και το Πρίγκιπας», ότι «η βασιλεία είναι ένας κακός θεσμός από τον οποίο υπέφεραν οι Έλληνες», σημαίνει ότι ο ελληνικός βασιλικός θεσμός τους απασχολεί ακόμη και φοβούνται την αποκατάστασή του! Το φανερώνει ξεκάθαρα η αλλοπρόσαλλη και επιθετική συμπεριφορά τους.

Για άλλη μία φορά θα θίξουμε το ζήτημα του νόθου «Δημοψηφίσματος» του 1974. Όπως το 2015 αντιστράφηκε η βούληση του Ελληνικού λαού, έτσι και το 1974!

Πριν το δημοψήφισμα: Η εντολή του Κων/νου Καραμανλή στους δικαστικούς αντιπροσώπους και στο Υπουργείο Εσωτερικών για «ἀντιστροφὴ τοῦ ἀποτελέσματος σὲ περίπτωση νίκης τῆς βασιλείας», τα πογκρόμ στα φιλοβασιλικά γραφεία, οι αμέτρητες καθημερινές τηλεοπτικές συνεντεύξεις αντιβασιλικών πολιτικών στην ΕΙΡΤ σε σχέση με το 8λεπτο μήνυμα του Βασιλέως Κωνσταντίνου, οι γεμάτο απειλές περιοδείες του Αχιλλέα Καραμανλή σε Σέρρες, Δράμα και Καβάλα για καταψήφιση της Βασιλευομένης Δημοκρατίας κα...

Κατά το δημοψήφισμα: Η καθιέρωση χρωματιστών ψηφοδελτίων (πράσινο η Αβασίλευτη, καφέ η Βασιλευομένη), το πέταγμα στον κάλαθο των αχρήστων ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΧΘΟΥΝ ψηφοδελτίων επειδή τους πρόδιδε το καφέ χρώμα εσωτερικά, το μυστικό σήμα της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα στο State Department το βράδυ των αποτελεσμάτων (8 Δεκεμβρίου 1974) «ἡ βασιλεία φαίνεται πὼς ἐπιστρέφει στὴν Ἑλλάδα καὶ ἀποκαθίσταται μὲ μικρὴ διαφορά» (βάσει εκτιμήσεων της Πρεσβείας, όχι νούμερων), η επί πολλές ώρες μη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων το βράδυ του δημοψηφίσματος, η ανακοίνωση του πρώτου μερικού πίνακα με την Αβασίλευτη Δημοκρατία να συγκεντρώνει 52% και η Βασιλευομένη Δημοκρατία 48%, τα οποία μετά από λίγες μετεστράφησαν 69% και 31% αντιστοίχως...

Μετά το δημοψήφισμα: Η αγανάκτηση αντιβασιλικού εκπροσώπου τα ξημερώματα του αποτελέσματος επιστρέφοντας σπίτι του: «δὲν μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε τὶ ἔκταση νοθείας ἔγινε...», η δήλωση δικαστικού αντιπροσώπου πως «η πραγματική διαφορά των ψήφων μεταξύ Βασιλευομένης και Αβασίλευτης ήταν 250.000 με 300.000 ψήφους», η παραδοχή 3 δικαστικών αντιπροσώπων της εποχής για την εντολή του Καραμανλή για αντιστροφή του αποτελέσματος....

Μία απάντηση στον Κώστα Κωστή, Καθηγητή στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών: «Έγινε ένα δημοψήφισμα καθ΄ όλα καθαρό το 1974 από κάθε άποψη, καί από άποψη αποτελέσματος, καί από άποψη υλοποίησής του». Δακρύσαμε από το γέλιο...

Συμπέρασμα

ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΔΕΝ ΕΥΛΟΓΕΙΤΑΙ και ο ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ στην ΕΛΛΑΔΑ. Το «Δημοκρατικὸ Ἑλληνικὸ Βασίλειο» δεν αναπαράγει μία παρωχημένη φιλοβασιλική ξύλινη γλώσσα, αλλά εκφράζει μία ολοκληρωμένη σοβαρή πρόταση για την Βασιλευομένη Δημοκρατία. Δεν προτείνουμε παλινόρθωση του βασιλικού θεσμού, αλλά για καθιέρωση νέου τύπου Βασιλευομένης Δημοκρατίας. Δεν προτείνουμε δημοψήφισμα για το πολιτειακό, καθώς ο Ανώτατος Άρχοντας είναι σύμβολο εθνικής ενότητος, αλλά δημοψήφισμα για έγκριση (ή μη) νέου Συντάγματος Βασιλευομένης Δημοκρατίας. Επίσης, όντας ιδιαιτέρως προσεκτικοί με τους όρους, προτάσσουμε τους πολιτειολογικούς όρους: «βασιλικός θεσμός» και «δημοκρατικό κοινοβουλευτικό βασίλειο» και όχι «βασιλεία», ούτε «μοναρχία» με οποιοδήποτε επιθετικό προσδιορισμό, καθώς τυγχάνουν αδόκιμοι.

Όσον αφορά όλους τους υπολοίπους που έχουν σκυλιάσει στις τηλεοράσεις, στο διαδίκτυο, στα σχόλια στο youtube, facebook, twiter, instagram άστε τους να γκρινιάζουν και να βγάζουν μύδρους... Συνιστούμε ΞΥΔΑΚΙ...

Ως ιστότοπος Βασιλοφρόνων εκφράζουμε την ανείπωτη χαρά και αγαλλίασή μας που, για ακόμη μία φορά, ολόκληρο το σύστημα των αργυρώνητων της «λίστας Πέτσα» «δημοσιογράφων» και κάποιων «καθηγητών» που ερμηνεύουν την ιστορία με την αριστερή οπτική και το Σύνταγμα κατά το δοκούν για την συνέντευξη των Πριγκίπων Παύλου και Νικολάου.''

ΠΗΓΗ https://www.facebook.com/groups/783658211502928

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΟΒΕΤΑΙ ΚΑΙ ΡΑΒΕΤΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑΚΑ.

Anastasia Vasiliadou 

Το θέμα δεν είναι εάν κάποιος είναι φιλικός ή όχι προς τον θεσμό της βασιλείας ή στη δικτατορία του προλεταριάτου. Άλλωστε η δημοκρατία δεν του το απαγορεύει. Ωστόσο, η Ιστορία και οι λαοί αποφάνθηκαν επί των συγκεκριμένων, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Όσο γραφικός μπορεί να είναι κανείς ελπίζοντας σε αναβίωση σταλινικών καθεστώτων, άλλο τόσο ξεπερασμένος μπορεί να θεωρηθεί και εκείνος ο οποίος προσδοκά την παλινόστηση της μοναρχίας -αν και σε δέκα χώρες της Ευρώπης το πολίτευμα τής βασιλευομένης δημοκρατίας εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ.

Το θέμα, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, είναι πολύ βαθύτερο. Έχει σχέση με την μεγάλη Ιστορία αυτής της μικρής χώρας. Κατά πόσο αυτή τιμάται, μελετάται και καθίσταται σεβαστή από τους Έλληνες πάνω από πρόσωπα, πολιτικές σκοπιμότητες και κομματικές ωφέλειες.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα, ο μεγάλος και ανεκτίμητος πλούτος της, αυτός της Ιστορίας της, κόβεται και ράβεται ευκαιριακά. Κατά περίσταση και αποσπασματικά. Ωσάν η Ιστορία να μην είναι ενιαία και αδιαίρετη, φυσικά με τις ένδοξες και τις άδοξες πτυχές της. Ωσάν η Πολιτεία να μην έχει λειτουργική συνοχή. Ωσάν το Κράτος, η εκτελεστική εξουσία, να μην έχει συνέχεια και να λειτουργεί με μονομερείς εξάρσεις ή, με μονοδιάστατες προτιμήσεις. Ένα διαρκές «ράβε και ξήλωνε» είναι από τους εκάστοτε κρατούντες η ελληνική Ιστορία, σαν να μην αποτελεί το συμπαγές σύνολο της ζωής του ελληνικού Κράτους από την ημέρα της γέννησης του. Ο συστηματικός δε αναθεωρητισμός της, ιδιαίτερα από την δογματική Αριστερά, είχε ως αποτέλεσμα να καταστεί ελληνική Ιστορία αποκλειστικά ως ένα εργαλείο ερμηνείας και δικαίωσης «της πάλης των λαών». Με λίγα λόγια, παύτηκε από τον ρόλο της, που δεν είναι άλλος από το να ενώνει και να φρονηματίζει.

Δεν θα είναι υπερβολή εάν υποστηριχθεί ότι, η ελληνική Ιστορία ξαναγράφτηκε από την Μεταπολίτευση του 1974 και μετά. Ξαναγράφτηκε μονομερώς. Έτσι μεγάλα τμήματά της, που δεν ωφελούσαν στην ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, είτε απαλείφθηκαν είτε διαστρεβλώθηκαν είτε κατασυκοφαντήθηκαν. Απόρροια της ιστορικής μετάλλαξης που σημειώθηκε στην Ελλάδα ήταν να τεθεί στο περιθώριο της ιστοριογραφίας για παράδειγμα η χιλιόχρονη ελληνική αυτοκρατορία της Ανατολής (Βυζαντίου). Το παγκόσμιο δηλαδή εκείνο κοσμοσύστημα, το οποίο έδωσε στην οικουμένη πανανθρώπινες αξίες μέσω πεφωτισμένων ή μη αυτοκρατόρων, είναι αδιάφορο-, και στο Γένος των Ελλήνων τη πηγή που αναβλύζει το μεγάλο νάμα τής κουλτούρας του, τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό. Από την συλλογική ιστορική μνήμη, μπορεί ακόμη να υποστηριχθεί, ότι ξεριζώθηκε δια παντός, μέσω πομπής και μεθοδικής προπαγάνδας, ο θεσμός της βασιλείας ως να ήταν κάτι το ξενόφερτο και το ασύμβατο στον ελλαδικό χώρο. Ό,τι το πιο ανιστόρητο. Από τους ομηρικούς χρόνους το πολίτευμα της βασιλείας ή της αριστοκρατίας ήταν καθεστώς. Στην μητροπολιτική Ελλάδα, στον κυρίως ελλαδικό χώρο, τα βασίλεια στην αρχαία Ελλάδα ήταν ευρύτατα διαδεδομένα. Τον βασιλιά, μέχρι να καταστεί κληρονομικός, τον αναγόρευε ο στρατός, τον οποίο πλαισίωνε ένα συμβούλιο ευγενών. Παρέκκλιση είχε σημειωθεί μόνο στα ελληνικά φύλλα τα οποία οργανώθηκαν σε πόλεις ,κράτη με εξαίρεση στο βασίλειο της Σπάρτης, της Μακεδονίας (Φίλιππος – Μ. Αλέξανδρος) και στο βασίλειο της Αλβανίας (Πύρρος). Στους ελληνιστικούς χρόνους, ελληνικές δυναστείες ήταν αυτές που κυριάρχησαν στην Αίγυπτο, στην Συρία και την Πέργαμο (που είχαν στην επικράτεια τους ευρύτερες σφαίρες εδαφών). Δυναστείες που ουσιαστικά λειτούργησαν ως απόλυτες μοναρχίες. Στην Αίγυπτο κυριάρχησε η δυναστεία των Πτολεμαίων, στη Συρία η δυναστεία των Σελευκιδών και στην Πέργαμο η δυναστεία των Ατταλιδών. Στο Βυζάντιο, πάνω από δέκα αιώνες, στην κεφαλή του κράτους βρισκόταν «βασιλεύς», τον οποίο οι Έλληνες ονομάτισαν ως «Αυτοκράτωρ».