Η Βασίλισσα Φρειδερίκη

Κρινιώ Καλογερίδου

''Η Βασίλισσα Φρειδερίκη, σύζυγος του Βασιλιά Παύλου.

Πριγκίπισσα του Ανόβερο, της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας και Δούκισσα του Μπραουνβάιχ. Το 1938 έγινε ο γάμος τους.

Το 1940 ξεκίνησε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος.

-- Ίδρυσε άμεσα την "Φανέλα του Στρατιώτη"

127.000 δέματα παραδόθηκαν στο στράτευμα.

Δεν άφησε ραχούλα για ραχούλα στο μέτωπο που να μην φτάσει καβάλα στο μουλάρι για να εμψυχώνει τους Έλληνες μαχητές.

Το 1948, εν μέσω του συμμοριτοπολέμου. ιδρύει 52 παιδουπόλεις.

Φιλοξενούνται εκεί 33.000 ορφανά και φτωχά Ελληνόπουλα του πολέμου.

Ταυτόχρονα περίπου 38.000 Ελληνόπουλα τα φορτώνουν οι αριστεροί σε τραίνα με προορισμό τις κομμουνιστικές χώρες.

Τα παιδιά από Ήπειρο και Μακεδονία φυγαδεύονται μέσω Αλβανίας και Γιουγκοσλαβίας

Τα παιδιά από Έβρο φυγαδεύονται μέσω Βουλγαρίας.

Προορισμοί εκτός από τις τρεις αυτές χώρες είναι και Σοβιετική ένωση, Ρουμανία, Πολωνία, Ουγγαρία, Ανατολική Γερμανία και Τσεχοσλοβακία.

Η Βασίλισσα κινητοποιείται και μέσω του ΟΗΕ και του Ερυθρού Σταυρού κάνει έκκληση στις χώρες να τα στείλουν πίσω

Κατορθώνει να πάρει πίσω μόνο 538 παιδιά από Γιουγκοσλαβία.

Το 1952 ο ΟΗΕ κλείνει οριστικά την υπόθεση.

Επρόκειτο για καθαρή αφαίμαξη Ελληνοπαίδων...

Μαρία Μπαϊραχτάρη (The Greek Royal Family)'

ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

 Στις 2.15΄ το πρωί στις 25 Νοεμβρίου 1957 πέθανε σε ηλικία 88 ετών ο πρίγκιπας Γεώργιος (1869-1957) από καρδιακή ανεπάρκεια μετά από μακρόχρονη ασθένεια. Ήταν ο δευτερότοκος γιος και το μακροβιότερο τέκνο του βασιλέως Γεωργίου Α΄, ιδρυτού της ελληνικής βασιλικής δυναστείας και θείος του βασιλιά Παύλου. Με την κοινοποίηση του θανάτου του από το βασιλικό αυλαρχείο, ανακοινώθηκε αυλικό πένθος 15 ημερών. Επίσης ο βασιλιάς Παύλος και η βασίλισσα Φρειδερίκη ματαίωσαν το ταξίδι τους στην Πάτρα όπου θα παρευρίσκονταν στον εορτασμό του πολιούχου Αγίου Ανδρέα.

Σούδα ( Κρήτη) , 9 Δεκεμβρίου 1898. Η άφιξη του πρίγκιπα Γεωργίου και η υποδοχή του από τους Ναυάρχους των Προστατριών Δυνάμεων. Φωτογραφία: Π. Διαμαντόπουλος.

Ο πρίγκιπας Γεώργιος πέθανε δεκαπέντε ημέρες περίπου πριν την συμπλήρωση 59 ετών από την 9ην Δεκεμβρίου 1898, όταν αποβιβαζόταν στην Κρήτη ως Ύπατος Αρμοστής των Προστάτιδων Δυνάμεων. Πριν την αποστολή του στην Κρήτη υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό και διετέλεσε αρχηγός του στόλου των τορπιλικών. Στην διάρκεια του πολέμου με την Τουρκία το 1897, ο πρίγκιπας Γεώργιος απέκλεισε με τον στόλο του τα βόρια παράλια της Κρήτης και καλύφθηκε η απόβαση του ελληνικού σώματος υπό του συνταγματάρχη Βάσου.

Ο πρίγκιπας Γεώργιος εργάσθηκε σκληρά για να πετύχει την εσωτερική οργάνωση της Κρήτης, όμως από πολύ νωρίς ήρθε σε σύγκρουση με την πολιτική ηγεσία της Κρήτης και ιδιαιτέρως με τον νέο δυναμικό παράγοντα, τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ιστορική έχει μείνει η πρώτη διαφωνία μεταξύ του πρίγκιπα και του Ελευθερίου Βενιζέλου που εκδηλώθηκε πριν ακόμη σχηματισθεί η πρώτη κυβέρνηση της Κρητικής Πολιτείας. Η αφορμή ήταν ασήμαντη μα χαρακτηριστική. Ο πρίγκιπας κάλεσε τον Ιωάννη Σφακιανάκη ( εύπορο ιατρό και πολιτικό ) και τον Βενιζέλο να τους ανακοινώσει τη απόφασή του να προμηθευτεί η Κρήτη ξυλεία από την Τεργέστη. Δεν ζήτησε την γνώμη τους, απλώς τους έδωσε εντολή να προχωρήσουν στην εκτέλεση της απόφασής του. Οι δύο Κρήτες διαφωνούν, υποδεικνύουν ότι πρέπει ο πρίγκιπας να περιμένει τον σχηματισμό της Κυβέρνησης κι εκείνη να αναλάβει την ευθύνη. Η διαφωνία τους, εξοργίζει τον πρίγκιπα που χωρίς δισταγμό, με προκλητική ωμότητα, αποκαλύπτει τις διαθέσεις του : «Κύριοι, απαντά περιφρονητικά, πρέπει να γνωρίζετε πως ήλθα εδώ δια να διοικήσω ως Μέγας Πέτρος. Δεν θα δεχτώ του λοιπού αντιρρήσεις εις τας αποφάσεις μου.» Τότε ο Σφακιανάκης του απάντησε : «Πολύ καλά Υψηλότατε, είσθε ελεύθερος , ημείς μόνον θα σας παρακαλέσωμεν να μας χαρίσητε τας σφαγάς του Μεγάλου Πέτρου.» Η πολιτική διάσταση μεταξύ του πρίγκιπα Γεωργίου – Βενιζέλου οδήγησε τελικώς στην επανάσταση του Θερίσου ( Μάρτιος 1905). Η επανάσταση υποτάχτηκε κάτω από την πίεση ιδίως των Προστάτιδων Δυνάμεων. Ο πρίγκιπας Γεώργιος βρέθηκε μετά από λίγο χρονικό διάστημα υποχρεωμένος να παραιτηθεί από το αξίωμα του Ύπατου Αρμοστή και να αναχωρήσει από το νησί.

Εγκατέλειψε την Κρήτη κουβαλώντας τις μνήμες μιας διαδρομής που άρχισε με επιτυχία, αλλά έκλεισε μέσα σε κλίμα προσωπικών και ιδεολογικών αντιπαραθέσεων και έντονης λαϊκής δυσαρέσκειας : «Κατά την θλιβεράν εκείνην νύκταν του Σεπτεμβρίου 1906… εγκατέλειψα την πολυαγαπημένην μου Κρήτην και είδα να χάνωνται εις τον ορίζοντα τα Λευκά Όρη εις τους πρόποδας των οποίων είχα ζήσει πρώτον τα ευτυχέστερα και ύστερον τα πλέον δυστυχέστερα χρόνια της νιότης μου», σημείωσε στην κατακλείδα του βιβλίου του Αναμνήσεις εκ Κρήτης που συνέγραψε λίγο πριν τον θάνατόν του στο Παρίσι, όπου είχε εγκατασταθεί μετά το κίνημα στο Γουδί το 1909.

Μετά την αναχώρησή του από την Κρήτη δεν ασχολήθηκε ποτέ ενεργώς με την πολιτική. Το 1907 ακολουθώντας την συμβουλή του πατέρα του, παντρεύτηκε την εύπορη Μαρία Βοναπάρτη, κόρη του Ρολλάνδου Βοναπάρτη, συγγενή του Μεγάλου Ναπολέοντα και απέκτησαν δύο παιδιά. Τον πρίγκιπα Πέτρο και την πριγκίπισσα Ευγενία. Έζησαν συμβατικά αλλά πολύ αρμονικά στα τελευταία έτη της κοινής ζωής τους. Δεν είχε καλές σχέσεις με τα παιδιά του λόγω του αυταρχικού του χαρακτήρα. Οι μεγάλες αγάπες σε όλη την διάρκεια του βίου του ήταν ο θείος του Βαλντεμάρ και η Κρήτη. Στα νεανικά του χρόνια διέθετε μεγάλη σωματική δύναμη. Χάρη σε αυτήν έσωσε στην Ιαπωνία το 1891, την ζωή του πρώτου του ξαδέρφου και μέλλοντος τσάρου Νικολάου ΙΙ, όταν ο τελευταίος δέχτηκε την ξαφνική επίθεση ενός Ιάπωνα εθνικιστή που προσπάθησε να τον δολοφονήσει.

Ο πρίγκιπας Γεώργιος με τον αγαπημένο του θείο Βαλντεμάρ.

Ο Γεώργιος ήταν πολυμαθέστατος και μιλούσε άπταιστα εκτός από ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά και δανικά. Είχε δημιουργήσει πολλές πολύτιμες συλλογές διαφόρων σπανίων αντικειμένων αλλά και φωτογραφιών. Δώρισε μέρος των συλλογών του σε Μουσείο στο Παρίσι. Πάλεψε γενναία με τον καρκίνο του λάρυγγα επί τριάντα χρόνια προκαλώντας τον θαυμασμό των ιατρών του. Μετά από μια εγχείρηση η φωνή του είχε γίνει βραχνή. «Πολλοί επισκέπτες μου λόγω της βραχνάδας μου κατά την συνομιλία μας, νομίζουν ότι δεν ακούω καλά και φωνάζουν» ανέφερε αστειευόμενος. Σ΄ έναν Ναύαρχο γνωστό για την βαρηκοΐα του που τον είχε επισκεφτεί το διάστημα που η φωνή του ήταν πολύ βραχνή είχε πει : « Άκουσε Ναύαρχε εμείς οι δύο μαζί αποτελούμε έναν κωφάλαλο.»

Οικογενειακή συγκέντρωση στην οικία του πρίγκιπα Γεωργίου στο Παρίσι. Διακρίνονται όλα τα μέλη της ελληνικής βασιλικής οικογένειας και μέλη του οίκου της Ορλεάνης.

Την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 1957 στις 4 το απόγευμα το αντιτορπιλικό «Νίκη» εισερχόταν στο λιμάνι του Πειραιά μεταφέροντας από την Τουλούζη την σορό του πρίγκιπα Γεωργίου στην πατρική γη. Μία πρώιμη κακοκαιρία έκανε πιο έντονη την πένθιμη ατμόσφαιρα.Ο Βασιλιάς Παύλος, η βασίλισσα Φρειδερίκη, ο διάδοχος Κωνσταντίνος, οι πριγκίπισσες Σοφία και Ειρήνη, ο Πρωθυπουργός και μέλη της κυβερνήσεως περίμεναν το πλοίο να πλευρίσει. Η «Νίκη» είχε φανεί στην είσοδο του γκρίζου, χειμωνιάτικου λιμανιού. Σε λίγο στο κατάστρωμα του πλοίου εμφανίστηκε η χήρα του πρίγκιπα, Μαρία Βοναπάρτη που επιβιβάστηκε απ΄την Κόρινθο στο αντιτορπιλικό για να συνοδεύσει τον νεκρό του συζύγου της ως τον Πειραιά , η πριγκίπισσα Ευγενία, κόρη του Γεωργίου με τον σύζυγό της πρίγκιπα του Τάσσο – Τόρρε και τέλος ο γιος του, πρίγκιπας Πέτρος.

Μετά από λίγα λεπτά η πομπή έχει σχηματισθεί και προχωρούσε προς την παραλιακή λεωφόρο, όπου βρισκόταν ο κιλλίβαντας του τηλεβόλου που θα μετέφερε ως την Μητρόπολη των Αθηνών την σορό του πρίγκιπα Γεωργίου.

 Το δειλινό είχε πέσει όταν ο νεκρός πρίγκιπας έφθασε μπροστά στην Μητρόπολη της Αθήνας. Από τον λόχο των ευζώνων, που είχε παραταχθεί μπροστά στον ναό, ξέκοψαν οκτώ λευκοφορεμένοι εύζωνες και με γρήγορες απαλές κινήσεις πήραν την πριγκιπική σορό απ΄τον κιλλίβαντα κι άρχισαν να ανεβαίνουν τα πλατιά σκαλοπάτια. Οι βασιλείς, η χήρα του νεκρού, πρίγκιπες και πριγκίπισσες ακολουθούσαν και σε λίγο οι πόρτες της μεγάλης εκκλησίας έκλεισαν και για ν΄αφήσουν την βασιλική οικογένεια μόνη με τον νεκρό. Οι ήχοι της βυζαντινής μελωδίας είχαν αρχίσει ν΄ακούγονται από το εσωτερικό του ναού. Στην πλατεία και στους γύρω δρόμους το σκοτάδι είχε αρχίσει να πέφτει.

Μέσα στο κατανυκτικό περιβάλλον της εκκλησίας και στην ατμόσφαιρα του βυζαντινού τυπικού, όλη η βασιλική οικογένεια είχε γονατίσει γύρω από το φέρετρο του λεβέντη πρίγκιπα και προσεύχονταν, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών αναπέμπει μίαν ύστατη, πριν από την κηδεία, δέηση. Σε μια γωνιά του ναού, πίσω από το εικονοστάσι, ήσαν γονατισμένοι κι΄αυτοί, μερικοί πιστοί, απλοί φίλοι του πρίγκιπα.

Τις επόμενες δύο ημέρες ο λαός είχε την δυνατότητα να προσκυνήσει την σορό του πρίγκιπα της Ελλάδος. Με το θάνατό του έσβηνε η πρώτη γενιά βασιλοπαίδων που γεννήθηκε στην Ελλάδα και έζησε ανέμελα και ευτυχισμένα χρόνια. Ο θάνατος του πατέρα τους, Γεωργίου Α΄, αποσταθεροποίησε την ευτυχισμένη τους ζωή αλλά και της πατρίδος τους….

Ένας μικρός καταπράσινος λόφος, κοντά στα ανάκτορα Τατοΐου, στην εξοχική κατοικία της βασιλικής οικογένειας, δέχθηκε τον πρίγκιπα Γεώργιο της Ελλάδος . Στο τάφο του υπάρχει χαραγμένη η φράση «Γεώργιος ο Κρής» όπως επιθυμούσε.

 Kειμενο : Τεπη Πιστοφιδου

https://www.royalchronicles.gr/prigkipas-georgios-nikos-kazantzakis-oi-dyo-simantikoi-andres/

«Όθων Α΄ της Ελλάδας - Ο βασιλιάς που ανέλαβε την Ελλάδα όταν κανείς δεν την ήθελε»

Ο βασιλιάς Όθων στην Βαυαρία τα τελευταία χρόνια της ζωής του με ελληνική ενδυμασία μέχρι τέλους,Μόναχο,1863.

Στυλιανός Καβάζης

«Αναβαίνων τον θρόνον της Ελλάδος, δίδω την πάνδημον βεβαίωσιν του να προστατεύω ευσυνειδότως την θρησκείαν σας, να διατηρώ πιστώς τους νόμους, να διανέμεται η δικαιοσύνη προς ένα έκαστον, και να διαφυλάττω ακέραια δια της θείας βοηθείας εναντίον οποιουδήποτε την ανεξαρτησίαν σας, τας ελευθερίας σας και τα δικαιώματά σας».

~Απόσπασμα από το Διαγγέλμα του νεαρού Όθωνα κατά την υποδοχή του στο Ναύπλιο,25 Ιανουαρίου 1833.

Σε άμεση συνάρτηση με το τελευταίο άρθρο-σχόλιο μου σχετικά με τις ακατάληπτες ιστορικές δημόσιες δηλώσεις της "Ακαδημαϊκού" και συγγραφέως Λένας Διβανή που μεταξύ των άλλων χαρακτήρισε τον Βασιλιά Όθωνα ως "γιούχου" ευκαιρία να δούμε ποιος ήταν πραγματικά ο Βαυαρός πρίγκιπας ο οποίος όπως αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων αγάπησε την Ελλάδα περισσότερο από πολλούς "Έλληνες" ειδικότερα της εποχής μας..

"Η Ελλάδα γεννήθηκε ως κράτος τη στιγμή που όλοι φοβούνταν να την αναλάβουν.Ήταν ελεύθερη στα χαρτιά, αλλά ακέφαλη στην πράξη γεμάτη όπλα, παλιούς λογαριασμούς και μια Επανάσταση που είχε τελειώσει χωρίς να ξέρει τι ακολουθεί. Μετά τη "ανεξιχνίαστη" δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, το ερώτημα δεν ήταν ποιος θα κυβερνήσει την Ελλάδα αλλά αν μπορεί να κυβερνηθεί.Οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν έβλεπαν έθνος. Έβλεπαν ρίσκο και όσοι είχαν τη δυνατότητα να πουν «ναι», είπαν «όχι».

Μέχρι που η επιλογή έπεσε σε έναν δεκαεπτάχρονο πρίγκιπα από τη Βαυαρία. Ξένο. Άπειρο. Θεωρητικά προσωρινό. Έναν βασιλιά που δεν γεννήθηκε Έλληνας αλλά έμελλε να συνδεθεί με την πιο ασταθή στιγμή της νεότερης Ελλάδας." Ο Οθωνας  ειχε ελληνικη καταγωγη.

'' Όθωνας ο γιός του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου του Α' και πρώτος βασιλιάς του ελληνικού κράτους αποκρατούσε και από το γενεαλογικό δέντρο των Κομνηνών / Αγγέλων / Λασκαρήδων του Πόντου.'' Γραφει η καθηγητρια Πανεπιστημιου Ευαγγελια Παναγιωτακη. Βλεπε τον παρακατω συνδεσμο https://vasiliaethnarhia.blogspot.com/2018/06/blog-post.html

Η Ελλάδα, μόλις λίγα χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821, βρέθηκε ακέφαλη. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, η στυγνή δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια στο Ναύπλιο δεν στέρησε απλώς από το έθνος τον πρώτο του Κυβερνήτη αλλά διέλυσε την εύθραυστη ισορροπία ενός κράτους που μόλις είχε αρχίσει να συγκροτείται. Ο εμφύλιος υποβόσκων, οι τοπικοί ανταγωνισμοί ζωντανοί, η οικονομία ανύπαρκτη. Η Ελλάδα κινδύνευε με λίγα να διαλυθεί πριν καν γίνει κράτος. Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, οι Μεγάλες Δυνάμεις κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε ακόμη να κυβερνηθεί ως δημοκρατικό κράτος. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα της μοναρχίας ως λύση ανάγκης αλλά βέβαια για να μας ασκούν και μεγαλύτερο έλεγχο και επιρροή. Βεβαια δεν μπορουσε η Ελλαδα να γινει δημοκρατια διοτι εκεινη την εποχη το πολιτευμα που επικρατουσε στον κοσμο και μαλιστα στην Ευρωπη ηταν η κληρονομικη μοναρχια.

Ο δρόμος προς τον θρόνο, όμως, δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Πρώτα προτάθηκε στον Κάρολο Θεόδωρο της Βαυαρίας, θείο του Όθωνα. Αρνήθηκε. Έπειτα στον Λεοπόλδο της Σαξονίας-Κοβούργου, ο οποίος αποδέχθηκε αρχικά, αλλά σύντομα αποσύρθηκε, κρίνοντας την Ελλάδα επισφαλή, τα σύνορά της περιορισμένα και τις διεθνείς εγγυήσεις ανεπαρκείς. Λίγο αργότερα θα γινόταν βασιλιάς του Βελγίου. Η σύγκριση είναι αποκαλυπτική η Ελλάδα δεν θεωρούνταν ευκαιρία, τουναντίον μάλιστα για πολλούς φάνταζε χαμένη υπόθεση.

Και τότε, η επιλογή έπεσε στον δεκαεπτάχρονο πρίγκιπα της Βαυαρίας, τον Όθωνα του οίκου των Βίττελσμπαχ. Ένας νέος βασιλιάς σε μια χώρα πληγωμένη. Ο Όθωνας δεν ήρθε ως κατακτητής. Ήρθε ως επιλεγμένος συμβιβασμός. Δεν ήταν Έλληνας(Ελληνικη καταγωγη ειχε οπως ειπαμε παραπανω), δεν ήταν Ορθόδοξος, δεν μιλούσε τη γλώσσα. Ήταν όμως γιος του Λουδοβίκου Α΄, ενός από τους ενθερμότερους φιλέλληνες της Ευρώπης, και είχε μεγαλώσει με την Ελλάδα ως ιδέα, ως ιστορική αποστολή και εν προκειμένω ως πολιτισμικό χρέος της Ευρώπης.

Όταν αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο τον Ιανουάριο του 1833, παρέλαβε στην κυριολεξία ερείπια, όπλα και μνήμες πολέμου. Επειδή ήταν ανήλικος, την εξουσία ανέλαβε Αντιβασιλεία Βαυαρών αξιωματούχων. Εκεί γράφτηκε το πρώτο μεγάλο ρήγμα στην προσπάθεια να επιβληθούν ευρωπαϊκοί θεσμοί χωρίς κατανόηση της ελληνικής πραγματικότητας. Η φυλάκιση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη υπήρξε η πιο βαριά συμβολική πράξη αυτής της περιόδου. Όμως, όταν ο Όθωνας ενηλικιώθηκε και ανέλαβε προσωπικά την εξουσία, διόρθωσε ό,τι μπορούσε, έδωσε χάρη στον Γέρο του Μωριά, τον τίμησε και προσπάθησε να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στο επαναστατικό παρελθόν και το κρατικό παρόν.

Από εκείνη τη στιγμή, ο Όθωνας δεν ήταν πλέον απλώς ο βασιλιάς που «επέβαλαν» οι Δυνάμεις. Άρχισε να διαμορφώνει δική του πολιτική βούληση. Ο Όθωνας πίστεψε βαθιά στη Μεγάλη Ιδέα, ως ιστορική συνέχεια του Αγώνα. Πίστεψε ότι το ελληνικό κράτος δεν μπορούσε να μείνει ακρωτηριασμένο. Ότι η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Μακεδονία και η Κρήτη δεν ήταν απλά εξωτερικά ζητήματα, αλλά ανοιχτές πληγές. Οταν πέθανε ο Γέρος του Μωριά με μυστική προτροπή του βασιλια Οθωνα δοθηκε εντολή να βάλουν στο φέρετρο κάτω απο τα τσαρούχια του την Τουρκική σημαία.

Η ευκαιρία για την πραγματοποιηση της Μεγαλης Ιδεας παρουσιάστηκε με τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853). Παρά τις ρητές εντολές Αγγλίας και Γαλλίας, ο Όθωνας ενίσχυσε μυστικά επαναστατικές κινήσεις στα αλύτρωτα εδάφη. Εθελοντικά σώματα, παλιοί οπλαρχηγοί και απόγονοι των αγωνιστών του ’21 ξαναβγήκαν στα βουνά.

Ο ίδιος φόρεσε φουστανέλα και κυκλοφορούσε έτσι στην Αθήνα. Όχι από γραφικότητα, αλλά από επιλογή. Ήταν μια σιωπηλή δήλωση ταύτισης με τον λαό και το όραμά του.

Η απάντηση των Μεγάλων Δυνάμεων ήταν αμείλικτη. Το 1854 αγγλογαλλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στον Πειραιά. Η Ελλάδα τέθηκε υπό κατοχή. Ο αποκλεισμός, η φτώχεια και οι επιδημίες λύγισαν τη χώρα. Υπό την απειλή των όπλων, ο Όθωνας αναγκάστηκε να υποχωρήσει. 

Ηττήθηκε πολιτικά. Αλλά είχε ήδη αποδείξει ότι δεν ήταν απλό εκτελεστικό όργανο. Αυξηθηκε η δημοτικοτητα του μεταξυ των Ελληνων,λεγεται οτι ακομη και ο Νταβελης  απηγαγε τον λοχαγο Μπερτω εξαιτιας του μισους που ετρεφε για τους γαλλους.

Το 1862, χωρίς διάδοχο, χωρίς διεθνή στήριξη, περικυκλωμένος από αντιδράσεις, ο Όθωνας εκθρονίστηκε. Δεν αντιστάθηκε. Δεν αιματοκύλισε τη χώρα. Προτίμησε να φύγει για να μη χυθεί ελληνικό αίμα στο όνομά του. Πρωτοστατησε η Αγγλια στην εκθρονηση διοτι ο Οθων  δεν αναγνωρισε και ποτε δεν πληρωσε τα δανεια που συνηψαν οι  αγγλοι  με τις  πρωτες ελληνικες κυβερνησεις.

Στο τελευταίο του διάγγελμα δεν υπάρχει οργή. Υπάρχει λύπη. Υπάρχει προσευχή για την Ελλάδα.

Πέθανε πέντε χρόνια αργότερα, στις 26 Ιουλίου 1867, στη Βαμβέργη. Ζήτησε να ταφεί με ελληνική φουστανέλα. Έτσι και έγινε.

Ο Όθωνας δεν υπήρξε τέλειος. Υπήρξε όμως αναγκαίος. Ανέλαβε την Ελλάδα μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, όταν κανείς άλλος δεν τη θεωρούσε ασφαλή επιλογή. Παρέλαβε χάος και άφησε θεμέλια. Απέτυχε σε πολλά, αλλά τόλμησε να αγαπήσει μια χώρα που δεν της όφειλε τίποτα και ίσως αυτό να είναι το βαθύτερο νόημα της παρουσίας του, ότι στην πιο ασταθή στιγμή της νεότερης Ελλάδας, βρέθηκε ένας άνθρωπος ξένος (οχι και τοσο ξενος το ειπαμε προηγουμενως)στην καταγωγή, αλλά δεμένος στη μοίρα της όπου έμεινε μέχρι τέλους πιστός σε αυτή τη δέσμευση.

Στυλ. Καβάζης

Η Αθήνα από τον Όθωνα μέχρι τον Μεσοπόλεμο – Σπάνιες φωτογραφίες απο το αρχείο της οικογένειας Στάγγεσερ

Το 1833, όταν ο ‘Οθωνας φτάνει στην Αθήνα, οι εφημερίδες της εποχής αναγγέλλουν την άφιξή του με μεγάλη επισημότητα. Δεν είναι μόνο ο ερχομός του νεαρού βασιλιά που μαγνητίζει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, αλλά και η συνοδεία που τον πλαισιώνει.

Μαζί του καταφτάνουν από τη Βαυαρία επιλεγμένοι επιστήμονες, διοικητικοί υπάλληλοι και επαγγελματίες που θα αναλάβουν να οργανώσουν τη νέα πρωτεύουσα στα ευρωπαϊκά πρότυπα. Είναι οπλοτεχνίτες και ξυλουργοί, ο ωρολογοποιός Λίκερτ, ο γεωπόνος Σμιθ, ο μεταλλειολόγος Γεώργιος Φιξ – ο γιος του οποίου θα φτιάξει αργότερα την πρώτη χειροκίνητη ζυθοποιία στην Ελλάδα, μέσα στην εξοχική του κατοικία στο Κολωνάκι.

Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο Μαρτίνος Στάγγεσερ, ένας ταλαντούχος τεχνίτης από το Μάιντς, ο οποίος εγκαθίσταται στην Αθήνα και ανοίγει το επιπλοποιείο του κοντά στην εκκλησία της Χρυσοσπηλιώτισσας, στην οδό Μιλτιάδου 9.

Σε ένα διώροφο της οδού Μιλτιάδου στην Αθήνα εγκαθίσταται το 1836 ο Μαρτίνος Στάγγεσερ. Στο ισόγειο λειτουργεί το εργοστάσιο επιπλοποιίας της Βασιλικής Αυλής και στον πάνω όροφο κατοικεί μαζί με τη σύζυγό του, Τερέζα και τα έξι τους παιδιά

Ο Στάγγεσερ και οι απόγονοί του θα γίνουν οι επίσημοι επιπλοποιοί της Βασιλικής Αυλής. Θα ντύσουν με έπιπλα το παλάτι, κάποια από τα οποία σώζονται ακόμη στο Τατόι, θα επιμεληθούν την κατοικία του πρωθυπουργού Γούναρη και άλλων κυβερνητικών αξιωματούχων, συστήνοντας το στυλ Μπίντερμαγιερ στην αθηναϊκή ελίτ. Θα κατασκευάσουν την προίκα της πριγκίπισσας Ελένης της Ρουμανίας και θα αφήσουν το αποτύπωμά τους στον εξοπλισμό κρατικών οργανισμών, διαμορφώνοντας τα πρώτα έπιπλα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και του νοσοκομείου Ευαγγελισμός.

Η πολυκύμαντη ιστορία της οικογένειας, που θα παραμείνει στην Αθήνα και μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεδιπλώνεται μέσα από το σπάνιο φωτογραφικό αρχείο των Στάγγεσερ. Και μαζί της ξεδιπλώνεται η ιστορία της παλιάς Αθήνας. 

Το επιπλοποιείο στην οδό Μιλτιάδου

«Ο Μαρτίνος Στάγγεσερ έφτασε αρχικά στο Ναύπλιο και από εκεί μετέβη κατευθείαν στην Αθήνα», λέει ο Μάνος Στάγγεσερ-Διαμαντής, τρισέγγονος των Στάγγεσερ. «Το 1836 παντρεύεται την Τερέζα Μέτερνιχ και ανοίγει το επιπλοποιείο στην οδό Μιλτιάδου – υπάρχει ακόμη το συμβόλαιο από εκείνη την εποχή», διηγείται. «Στο ισόγειο λειτουργούσε το επιπλοποιείο και στον επάνω όροφο ζούσε η οικογένεια».

Η σάλα της οδού Μιλτιάδου 9. Σπάνια φωτογραφία, που δείχνει τα χειροποίητα έπιπλα που έντυσαν ακόμη και το Παλάτι, αλλά και τη διαρρύθμιση και την αρχιτεκτονική διακόσμηση των σπιτιών της ανώτερης αστικής τάξης της εποχής

Ο Μαρτίνος πεθαίνει το 1890 και τον διαδέχεται ο γιος του Βαλεντίνος, υπό τη διοίκηση του οποίου το εργαστήρι φτάνει να απασχολεί 20 άτομα. Μετά τον γάμο του με τη Ρόζα φον Μπρεντάνο Τσιμαρόλι ανοίγεται ακόμη περισσότερο στον γερμανόφωνο κόσμο της Αθήνας, ενώ το 1893 εκλέγεται πρόεδρος του Σωματείου Ξυλουργών και Ξυλεμπόρων και συνδέεται με τον ελληνογερμανικό σύλλογο «Φιλαδέλφεια», ένα από τα σημεία αναφοράς της γερμανικής κοινότητας της πόλης.

Υπό τον Βαλεντίνο και έπειτα τον γιο του, Αντώνιο, ο οποίος σπούδασε σχέδιο επίπλου στο Μόναχο έως το 1896, το εργαστήρι γνωρίζει μεγάλη άνθηση. Οι Στάγγεσερ επιπλώνουν μερικά από τα αριστουργηματικά κτίρια και σπίτια της Αθήνας, όπως του Σερπιέρη και της Λαίδης Λω. Συνεργάζονται με τον Τσίλλερ και αναλαμβάνουν τη συναρμολόγηση των επίπλων της Ακαδημίας Αθηνών, τα οποία έφτασαν από τη Βιέννη.

Η διαδρομή τους είναι άρρηκτα δεμένη με την πορεία της νεοσύστατης πρωτεύουσας. «Τους άρεσε πολύ να φωτογραφίζουν τις στιγμές τους. Κάποιες από τις φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί με μια Kodak No. 2 του 1925, που τη χρησιμοποιώ ακόμη», λέει ο Μάνος Στάγγεσερ-Διαμαντής.

Αληθινά ντοκουμέντα, οι λήψεις από τη διασταύρωση Σταδίου και Ομήρου το 1920. Μέλη της οικογένειας Στάγγεσερ τις συνδέουν με την επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ στην Αθήνα, μια εποχή που ελάχιστοι είχαν πρόσβαση στον φωτογραφικό φακό. Κοπέλες με παραδοσιακές στολές και έφιπποι παρελαύνουν σε γιορτινή ατμόσφαιρα μπροστά από τα περίφημα Οπτικά Ράνιος και το ιστορικό βιβλιοπωλείο-τυπογραφείο Σαλίβερος ενώ κόσμος έχει συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσει

Με αυτήν έχουν απαθανατιστεί εικόνες της πόλης που δεν υπάρχουν πια: το σπίτι της οικογένειας στην οδό Αγίου Αλεξάνδρου 70 στο Παλαιό Φάληρο, τα εξοχικά τους στα Πατήσια, στιγμές οικογενειακής θαλπωρής, όπως τα Χριστούγεννα του 1925 μέσα σε ένα μεγαλοαστικό σπίτι της Αθήνας. Μαζί με τις οικογενειακές στιγμές καταγράφεται και η ιστορία της πόλης.

Η επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου Α’

Αληθινά ντοκουμέντα είναι οι λήψεις που τραβήχτηκαν στη διασταύρωση Σταδίου και Ομήρου το 1920. Μέλη της οικογένειας Στάγγεσερ τις συνδέουν με την επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ στην Αθήνα, μια εποχή που ελάχιστοι είχαν πρόσβαση στον φωτογραφικό φακό. Κοπέλες με παραδοσιακές στολές και έφιπποι παρελαύνουν σε γιορτινή ατμόσφαιρα μπροστά από τα περίφημα Οπτικά Φήλιξ Ράνιος και το ιστορικό βιβλιοπωλείο Σαλίβερος, ενώ κόσμος έχει συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσει.

Εκτός αυτών, ένα τιμολόγιο του 1916, στο οποίο διαβάζει κανείς «Επιπλοποιείον της Α. Μ. της Βασιλίσσης και της Α.Β.Υ. του Διαδόχου». Η επιγραφή του καταστήματος «Στάγγεσερ & Υιός» με τα βασιλικά μετάλλια, ο γύψινος βασιλικός θυρεός που ξεκρέμασε ο Αντώνιος Στάγγεσερ όταν το επιπλοποιείο σταμάτησε να λειτουργεί, το έγγραφο παράδοσης «δύο ερμαρίων, εκ ξύλου δρυός, με 160 συρτάρια έκαστον» προς το Νομισματικό Μουσείο, με ημερομηνία 1892. Μικρά τεκμήρια μιας άλλης Αθήνας, ένα παράθυρο στην ζωή της πόλης.

Το λογότυπο του εργαστηρίου «Στάγγεσερ και Υιός» επιπλοποιείο της ΑΜ της Βασιλίσσης και της ΑΒΥ του Διαδόχου. Στο λογότυπο υπάρχει και το βραβείο που έλαβαν οι Στάγγεσερ για τον σχεδιασμό και την κατασκευή της προίκας του Γεωργίου Β’

Ολη τους η ζωή ήταν στην Αθήνα

Από την ημέρα που άφησαν πίσω τους τη Γερμανία, για τους Στάγγεσερ δεν υπήρξε ποτέ ο δρόμος της επιστροφής. Ούτε πολλά χρόνια αργότερα, όταν ο κόσμος ταλανίστηκε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Η γιαγιά μου, Ρόζα, μου περιέγραφε τον Αντώνιο ως έναν άνθρωπο μελαγχολικό. Ο πόλεμος έφερε τα πάνω-κάτω», λέει ο Μάνος Στάγγεσερ-Διαμαντής. «Οταν οι Γερμανοί ηττήθηκαν, πριν φύγουν από την Αθήνα, πήγαιναν και χτυπούσαν πόρτα πόρτα τα σπίτια των γερμανών υπηκόων και τους έλεγαν ότι αύριο, την τάδε ώρα, θα περάσει φορτηγό και θα σας παραλάβει για τη Γερμανία». Οι Στάγγεσερ δεν ήθελαν να φύγουν. «Ολη τους η ζωή ήταν στην Αθήνα. Το ίδιο βράδυ κλείδωσαν το σπίτι τους στο Φάληρο και κρύφτηκαν στην Κυψέλη».

«Είναι ανθρώπινες και πολύ συγκινητικές οι φωτογραφίες των ιδιωτών που φτάνουν στα χέρια μας – διαθέτουμε πλέον περισσότερες από 1.500 – διότι αποτυπώνουν την ιστορία μιας στιγμής, την ιστορία μιας οικογένειας, αλλά ταυτόχρονα αποτυπώνουν την ιστορία της πόλης. Μας δίνουν εικόνα για κτίρια, τα περισσότερα από τα οποία είναι κατεδαφισμένα, και εμπλουτίζουν τη γνώση μας για την τυπολογία και τη ρυθμολογία του κτιριακού αποθέματος της Αθήνας. Ετσι έχουμε περισσότερο υλικό για μελέτη στη διάθεσή μας», λέει.

Premium έκδοση «Τα ΝΕΑ»