Στην παρακατω αναρτηση ο συγγραφεας σημειωνει οτι στην Γαλλια επανερχεται ο βοναπαρτισμος ως πολιτικη κινηση διοτι πλεον το κρατος εχει χασει την λειτουργικοτητα του και την αποτελεσματικοτητα του. Ειναι ενας αφελης μεσσιανισμος που λιγο διαφερει απο τον ναζισμο του Χιτλερ ή τον φασισμο του μουσολινι ή τον κομμουνισμο του Σταλιν. Ξεχνα ο συγγραφεας οτι ο βοναπαρτισμος αιματοκυλισε την Γαλλια αδικα διοτι το οικοδομημα του βοναπαρτη κατερρευσε σαν χαρτινος πυργος αφηνοντας πισω αμετρητους νεκρους.
Βοναπαρτισμός, η γαλλική εναλλακτική που νομίζαμε ότι είχε εξαφανιστείΕπανεμφανίζεται πάντα εκεί που δεν το περιμένουμε.Ο Βοναπαρτισμός, που πολύ γρήγορα υποβιβάστηκε στα σκονισμένα ράφια της ιστορίας, δεν έπαψε ποτέ να στοιχειώνει τη γαλλική πολιτική ζωή. Όχι ως αυτοκρατορική λαογραφία, αλλά ως ένας επαναλαμβανόμενος πειρασμός, ένα εναλλακτικό μοντέλο, ένας μοναδικός τρόπος να φανταστούμε το Κράτος και το έθνος.
Σε μια εποχή που οι δημοκρατίες κλονίζονται, όταν οι θεσμοί παραπαίουν, όταν οι πολίτες ταλαντεύονται μεταξύ κούρασης και θυμού, ο Βοναπαρτισμός επανεμφανίζεται ως φακός μέσα από τον οποίο μπορούμε να δούμε τον κόσμο, μερικές φορές ακόμη και ως πολιτική υπόθεση.
Όχι επιστροφή στην Αυτοκρατορία, αλλά επιστροφή σε μια συγκεκριμένη ιδέα της Γαλλίας.
Μια επαναστατική, όχι μοναρχική, κληρονομιά
Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές μοναρχίες, ο Βοναπαρτισμός δεν βασίζεται μόνο στο θεϊκό δικαίωμα ή στην πρωτοτοκία. Γεννήθηκε από μια επαναστατική πράξη: αυτήν ενός ανθρώπου που, το 1799, κατέλαβε την εξουσία όχι για να αποκαταστήσει το Ancien Régime, αλλά για να οργανώσει τη Δημοκρατία, να την πειθαρχήσει και να την καταστήσει αποτελεσματική. Ο Βοναπαρτισμός είναι το μόνο γαλλικό δυναστικό κίνημα που διεκδικεί λαϊκή νομιμότητα.
Η ιδρυτική του αρχή είναι απλή:
Η εξουσία προέρχεται από τον λαό, αλλά ενσαρκώνεται σε έναν ηγέτη ικανό να τον υπηρετεί, να τον προστατεύει και να τον εκπροσωπεί. Αυτή η συνάρθρωση μεταξύ εθνικής κυριαρχίας και προσωπικής ενσάρκωσης βρίσκεται στην καρδιά της νεωτερικότητάς του.
Ένα ισχυρό, αλλά όχι αυταρχικό, κράτος. Ο Βοναπαρτισμός συχνά παρουσιάζεται ως νοσταλγία για τον θεόσταλτο άνθρωπο. Αυτό παραβλέπει το γεγονός ότι η Αυτοκρατορία ήταν επίσης ένα θεσμικό εργαστήριο:
ένα ισχυρό εκτελεστικό σώμα, αλλά ελεγχόμενο από συντάγματα,
μια αξιοκρατική διοίκηση,
ένα ενιαίο αστικό δίκαιο,
και ένα στρατηγικό όραμα για την οικονομία και τις υποδομές.
Ο σύγχρονος Βοναπαρτισμός δεν ζητά δικτατορία. Ζητά ένα στρατηγικό κράτος, ικανό να αποφασίζει, να ενεργεί και να σχεδιάζει.
Σε έναν κατακερματισμένο κόσμο, αυτή η ιδέα βρίσκει απροσδόκητη απήχηση.
Μια κυρίαρχη Γαλλία σε έναν ασταθή κόσμο
Ενώ άλλα πολιτικά ρεύματα βασίζονται στην παράδοση ή τον κοινοβουλευτισμό, ο Βοναπαρτισμός προτείνει μια άλλη πορεία:
αυτήν μιας Γαλλίας που αγκαλιάζει τη μοναδικότητά της, τη δική της φωνή, την ικανότητά της να ασκεί επιρροή.
Δεν πρόκειται για έναν κλειστό εθνικισμό, αλλά για μια ρεαλιστική κυριαρχία, που κληρονομήθηκε από μια εποχή που η Γαλλία μιλούσε ως ισότιμη με τις μεγάλες δυνάμεις.
Η ιδέα δεν είναι να κυριαρχήσεις, αλλά να αρνηθείς να σου υπαγορεύονται.
Μια δυναστεία που ενσαρκώνει μια ιδέα, όχι ένα παρελθόν
Ο Οίκος του Βοναπάρτη δεν είναι απλώς μια ιστορική οικογένεια: έχει γίνει σύμβολο.
Ένα σύμβολο μιας Γαλλίας που πιστεύει στην ικανότητα, την ενέργεια και την κοινωνική κινητικότητα.
Ένα σύμβολο δύναμης που κερδίζεται όσο και μεταβιβάζεται. Σε μια χώρα που συχνά παραλύεται από διαιρέσεις, ο Βοναπαρτισμός μας υπενθυμίζει ότι η Γαλλία μερικές φορές επανεφηύρε τον εαυτό της ακολουθώντας μια απροσδόκητη πορεία, ούτε μοναρχική ούτε κοινοβουλευτική, αλλά δημοψηφισματική.
Γιατί ο Βοναπαρτισμός εξακολουθεί να έχει απήχηση σήμερα;
Επειδή ανταποκρίνεται σε τρεις σύγχρονες επιδιώξεις:
1. Η ανάγκη για αποτελεσματικότητα
Οι πολίτες δεν ζητούν ένα κυρίαρχο, αλλά ένα λειτουργικό κράτος.
Ο Βοναπαρτισμός προσφέρει σαφή, διαφανή και δομημένη διακυβέρνηση.
2. Η επιθυμία για ενσάρκωση
Σε έναν κόσμο γεμάτο αφαιρέσεις, η ιδέα ενός ηγέτη που αναλαμβάνει την ευθύνη, που αποφασίζει, που ενσαρκώνει ένα όραμα, ανακτά μια ορισμένη έλξη.
3. Η αναζήτηση της κυριαρχίας
Αντιμέτωποι με τις παγκόσμιες κρίσεις, πολλοί αισθάνονται την ανάγκη για ένα ισχυρό εθνικό πλαίσιο, ικανό να προστατεύει και να προβάλλει.
Μια εναλλακτική λύση, όχι ένα βήμα προς τα πίσω
Ο σύγχρονος Βοναπαρτισμός δεν είναι ένα κάλεσμα για την αποκατάσταση της Αυτοκρατορίας.
Είναι μια πολιτική φιλοσοφία που αμφισβητεί τη σχέση μας με την εξουσία, με το κράτος, με το έθνος. Είναι ένας τρόπος να πούμε ότι η Γαλλία μπορεί να είναι ταυτόχρονα δημοκρατική, κυρίαρχη, αποτελεσματική και ενσαρκωμένη.
Δεν πρόκειται για τη στέψη ενός κληρονόμου, αλλά για την αναγνώριση ότι μια πολιτική παράδοση που γεννήθηκε από την Επανάσταση συνεχίζει να προσφέρει εννοιολογικά εργαλεία για να σκεφτόμαστε το μέλλον.
Ο βοναπαρτισμός δεν είναι φάντασμα: είναι μια γαλλική πιθανότητα. Μια πιθανότητα που, σε περιόδους αμφιβολίας, επιστρέφει για να χτυπήσει την πόρτα της ιστορίας.
https://www.facebook.com/groups/815453444651838/
