Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΒΟΥΛΕΥΤΙΣ ΕΛΕΝΗ ΣΚΟΥΡΑ.

 

Η Ελένη Σκούρα (Βόλος, 21 Δεκεμβρίου 1896 - Θεσσαλονίκη, 4 Φεβρουαρίου 1991) ήταν Ελληνίδα πολιτικός και δικηγόρος. Υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1896 στον Βόλο όπου και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές. Το πατρικό της όνομα ήταν Παπαχρήστου.

Στη συνέχεια, από το 1915 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε φωνητική μουσική και το 1950 έλαβε το πτυχίο της Νομικής, δικηγορώντας στη συνέχεια στην ίδια πόλη με τον σύζυγό της, δικηγόρο, Δημήτριο Σκούρα.

Η Ελένη Σκούρα είχε αναπτύξει πλούσια κοινωφελή και πατριωτική δράση ιδιαίτερα κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και στη Γερμανική Κατοχή ως Πρόεδρος της Στέγης της Φαλαγγίτισσας και επίσης της Φανέλας του Στρατιώτη. Το καλοκαίρι του 1942 συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίσθηκε μαζί με τον σύζυγό της και τον αδελφό της, Απόστολο Παπαχρήστου.

Στις 18 Ιανουαρίου 1953 εξελέγη βουλευτής στον Νομό Θεσσαλονίκης με το κόμμα του Ελληνικού Συναγερμού. Ούσα η πρώτη εκλεγμένη γυναίκα στην ιστορία του ελληνικού κοινοβουλίου, η ίδια αμέσως μετά την εκλογή της δήλωσε:

Θα προσπαθήσω να πράξω παν το δυνατόν διά να φανώ ανταξία της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων μου, τους οποίους θερμώς ευχαριστώ. Γνωρίζω ότι ως πρώτη και μοναδική γυναίκα εις την Βουλήν έχω μεγάλας ευθύνας και πολλά καθήκοντα. Είναι πολλά εκείνα που πρέπει να πράξωμεν υπέρ των Ελληνίδων, ιδίως εις τον τομέα της κοινωνικής μερίμνης.

Στις 31 Ιανουαρίου 1953 η Ελένη Σκούρα ορκίζεται και εκφωνεί τον παρθενικό της κοινοβουλευτικό λόγο. Ο πρόεδρος της Βουλής, Ιωάννης Μακρόπουλος, την προσφωνεί «κυρία βουλευτίδα», με αποτέλεσμα να προκληθεί συζήτηση, αν ο όρος αυτός θα καθιερωθεί για τις γυναίκες μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου.

Η Σκούρα τιμήθηκε από τον βασιλιά Παύλο με το στρατιωτικό μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων καθώς και με τον Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος Ευποιίας. Ο Δήμος Βόλου για την συνολική της προσφορά έχει στήσει προτομή της στο προαύλιο του Δημαρχείου.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Πολιτεία της είχε υποσχεθεί τιμητική σύνταξη, που ποτέ δεν δόθηκε και στα τελευταία χρόνια της ζωή της αναγκάστηκε να πουλήσει τα παράσημα και τα μετάλλιά της για να εισαχθεί στο Χαρίσειο Γηροκομείο της Θεσσαλονίκης.

Πέθανε σε βαθύ γήρας, στις 4 Φεβρουαρίου 1991, στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης. Ο Δήμος Βόλου τίμησε την πρώτη γυναίκα βουλευτή της Ελλάδας, στήνοντας την προτομή της στον εξωτερικό χώρο του Δημαρχείου το 2007.

Πηγή: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ και https://www.sansimera.gr/biographies/434

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΣΕ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ.

Πατιαλιάκας Κωνσταντίνος

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΤΡΑΤΕΥΣΙΜΩΝ ΣΤΗ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ. ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟΣ.

Με την έναρξη του 1946 επικρατούσε στα στελέχη του ΚΚΕ ευφορία ως προς την προοπτική επικράτησης του κόμματος στα Ελληνικά πράγματα. Ο Καραγιώργης διατύπωσε την ακόλουθη άποψη: <<Ενώ η ανάπτυξη του φασιστικού στρατού θα γίνεται με αριθμητική πρόοδο, η ανάπτυξη του αντάρτικου θα ακολουθή πρόοδο γεωμετρική. Έτσι θα φθάση σύντομα η ώρα που ποσοτικώς θα έχουμε υπερφαλαγγίσει τον φασιστικό στρατό αν, εν τω μεταξύ δεν τον διαλύσουμε ή ακόμα δεν τον κάνουμε δικό μας, που είναι και το πιθανότερο. Γιατί, όσο αυξάνει η δύναμή του, τόσο θα γίνεται μεγαλύτερη η αναλογία των δημοκρατικών φαντάρων μέσα σ΄ αυτόν και θα επέρχεται η διαφοροποίηση και θα εντείνεται η διάβρωσή του.>> Η βεβαιότητα αυτή εκπήγαζε από το γεγονός ότι υπήρχαν εντός του Ελληνικού Στρατού φανατικοί κομουνιστές οπλίτες, γιατί στο πλαίσιο της αναδιοργάνωσης μετά την κατοχή, η πολιτεία ενέτασσε στις τάξεις του όλους τους υπόχρεους προς στράτευση. Ο αναλαβών μάλιστα την εποχή εκείνη τη Διοίκηση του Β΄ Σώματος Στρατού Αντιστράτηγος Σπυρίδων Γεωργούλης έκρινε ότι στη Ζώνη Ευθύνης του Σώματος, στις περιοχές της Θεσσαλίας και της Δυτικής Μακεδονίας, δεν μπορούσε να έχει εμπιστοσύνη σε μεγάλο αριθμό οπλιτών. Οι πιθανότητες επιτυχίας ενός κομουνιστικού πραξικοπήματος εντός του στρατεύματος, κατά τον μήνα Ιούνιο του 1946, παρουσιάζονταν αυξημένες σε τέτοιο βαθμό, ώστε το ΚΚΕ αποφάσισε να το αποτολμήσει.

Μέσα σ΄αυτό το κλίμα και τις σχετικές οδηγίες του ΚΚΕ οργανώθηκε η συνωμοσία για την αρπαγή της Διοικήσεως σε τρεις Ταξιαρχίες του Ελληνικού Στρατού. Της 21ης Ταξιαρχίας, που ανήκε στην ΙΙα Μεραρχία και είχε έδρα την Κοζάνη, και των 41ης και 42ας Ταξιαρχιών της ΙΧης Μεραρχίας, οι οποίες είχαν έδρα τα Τρίκαλα και τη Λάρισα αντίστοιχα. Στόχος του ΚΚΕ ήταν η διάλυση ή ο προσεταιρισμός όσο το δυνατόν περισσοτέρων ανδρών των εν λόγω Ταξιαρχιών, γεγονός που θα είχε καταλυτικές συνέπειες για την εξέλιξη του ένοπλου αγώνα του.

Η επιλογή των Ταξιαρχιών αυτών έγινε με το δεδομένο ότι αρκετοί Αξιωματικοί, που είχαν συμμετάσχει στον ΕΛΑΣ και για διαφόρους λόγους δεν είχαν γίνει αποδεκτοί για επάνοδο στις τάξεις του στρατού και διέμειναν στις περιοχές αυτές, θα προσχωρούσαν μετά από συνεργασία στους Σχηματισμούς αυτούς με πρώτη την Ταξιαρχία των Τρικάλων. Με εκτίμηση εάν θα κυριαρχούσαν οι κομουνιστές στον κορμό της Ελλάδας θα μπορούσαν με ευχέρεια να επεκτείνουν και να ολοκληρώσουν την κυριαρχία τους και στον υπόλοιπο Ελληνικό χώρο.

H μέθοδος την οποία επέλεξαν για την οργάνωση της συνωμοσίας ήταν το σύστημα της <<τριαδικής οργανώσεως>>, όμοιο προς το εφαρμοσμένο κατά την κατάληψη των διοικήσεων στις 1η και 2α Ταξιαρχίες του Ελληνικού Στρατού στη Μέση Ανατολή τον Απρίλιο του 1944. Το σύστημα αυτό από Διμοιρίας μέχρι Τάγματος εξασφάλιζε καλύτερα από κάθε άλλο τη συνωμοτικότητα, γιατί όλα τα μέλη των τριάδων δεν γνώριζαν παρά μόνο το πρόσωπο, που τους είχε μυήσει και τους άλλους δύο, που είχε μυήσει ο ίδιος. Ο επικεφαλής της αρχικής τριάδας ονομαζόταν Γραμματέας της Μονάδας, που εξασφάλιζε το σύνδεσμο με τις κομουνιστικές οργανώσεις των άλλων Μονάδων και παράλληλα διατηρούσε επαφή με τη τοπική κομματική Επιτροπή του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ στην πόλη, που ανέπτυσσε τη δράση του.

Την όλη οργάνωση στη 41η Ταξιαρχία διεύθυνε, ως υπεύθυνος γραμματέας-καθοδηγητής, ο οπλίτης Στέφανος Μανάκας, που μετεξιλίχθηκε σε Διοικητή της έφιππης Ταξιαρχίας του <<Δημοκρατικού Στρατού>> με το προσωνύμιο <<καπετάν Στέφος>>. Η εκδήλωση της στάσης προβλεπόταν για τη νύκτα της 19ης προς την 20η Ιουνίου του 1946. Μετά από καθορισμένο σήμα στον καθορισθέντα χρόνο οι συνωμότες θα συνελάμβαναν ή θα έσφαζαν όλους τους Αξιωματικούς των Λόχων, πλην εκείνων που ήταν μυημένοι. Άλλες ομάδες θα αφόπλιζαν τους αντιφρονούντες οπλίτες και θα εφόνευαν τους πλέον δυναμικούς απ΄αυτούς. Με βάση το σχέδιο οι θανατικές εκτελέσεις θα γίνονταν κατά τον αγριότερο τρόπο με τσεκούρια, μπαλτάδες και μαχαίρια, προκειμένου να καταφοβηθούν οι υπόλοιποι. Η εντολή ήταν: <<Να τους κόψετε τα λαρύγγια με τις Αγγλικές κονσέρβες.>>

Το πρωί της 20ης Ιουνίου 1946 όλες οι Μονάδες της 41ης Ταξιαρχίας έπρεπε να έχουν περιέλθει στους στασιαστές και η Διοίκηση στον οπλίτη Στέφανο Μανάκα και των Μονάδων της Ταξιαρχίας στους γραμματείς της τριαδικής οργάνωσης. Οι γραμματείς θα ανελάμβαναν καθήκοντα <<πολιτικών επιτρόπων>>, ενώ ως Διοικητές θα τίθενταν μόνιμοι Αξιωματικοί, που είχαν συμμετάσχει στον ΕΛΑΣ στη διάρκεια της κατοχής. Την ίδια νύκτα η συνωμοσία θα εκδηλωνόταν και στις 21η και 42α Ταξιαρχίες, εις τρόπο ώστε οι Μονάδες και οι περιοχές της Θεσσαλίας και Δυτικής Μακεδονίας να περιέρχονταν υπό πλήρη κομουνιστικό έλεγχο.

Υπήρχαν πληροφορίες για μελετώμενη συνωμοτική ενέργεια των φανατικών κομουνιστών οπλιτών στις Μονάδες των Ταξιαρχιών αυτών σε στενή συνεργασία με ιδιώτες κομουνιστές των τοπικών οργανώσεων των πόλεων αυτών αλλά η κομουνιστική αυτή συνωμοσία αποκαλύφθηκε πλήρως τρεις ημέρες προ της εκδήλωσής της από ανεπίδοτη επιστολή οπλίτη, εντεταγμένου στην οργάνωση, προς τους δικούς του, η οποία περιήλθε στην Ελληνική Χωροφυλακή. Αμέσως με κεραυνοβόλο ενέργεια των στρατιωτικών και αστυνομικών αρχών συνελήφθησαν περί τους 300 αυτουργούς της συνωμοσίας και αφοπλίσθηκαν άλλοι 1500, που τέθηκαν υπό περιορισμό σε φυλασσόμενο στρατόπεδο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τα γεγονότα στις Ταξιαρχίες συγκλόνισαν τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της χώρας, πλην όμως δεν επέφεραν ανάλογη αντίδραση του κράτους, λόγω των σοβαρών και πολλών προβλημάτων, τα οποία είχε να αντιμετωπίσει, μετά την κατοχή, την κομουνιστική ανταρσία του Δεκεμβρίου 1944 και τις κομματικές αντιπαραθέσεις.

Η συνωμοσία αυτή καθώς και τα αιματηρά επεισόδια στην Ποντοκερασιά, στο Σκρα και σε άλλες περιοχές της χώρας συνετέλεσαν στη συγκρότηση και λειτουργία Στρατοπέδων στη Γυάρο, για τους κρινόμενους επικίνδυνους και αμετανόητους κομουνιστές, και στη Μακρόνησο για τους επιδεικτικούς μεταστροφής κομουνιστές, που είχαν ηλικία προς στράτευση.

ΠΗΓΕΣ. 1. Το πρώτο έτος 1946 του Αντισυμμοριακού Αγώνα της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού.

2. Γιατί ο Εμφύλιος του Στρατηγού Γεωργίου Τζουβαλά;

Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας.

«ΑΜΑ ΧΑΘΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ…»

 

     Έλεγε ο άνθρωπος του Θεού, ο μυστικός αθωνίτης ασκητής, ο Γερο–Δαμασκηνός ο «Κομποσχοινάς» (†6-1-1993), από την Καλύβη της Αναλήψεως, της Κουτλουμουσιανής Σκήτης του Αγίου Παντελεήμονος, τα εξής:

     «Η Ελλάδα είναι το βασίλειον του Χριστού και της Παναγίας. Άμα χαθεί η Εκκλησία, θα χαθεί και η Ελλάδα!». 

[ «Από την

ασκητική και ησυχαστική

αγιορειτική παράδοση»,

Μέρος 3ο, Κεφ. 39ο, σελ. 495.

Άγιον Όρος, 2011.

Επιμέλεια ανάρτησης:

π. Δαμιανός. ]

Επιτρέπεται

η αναδημοσίευση

των αναρτήσεων

από το «Ειλητάριον»,

αρκεί να αναφέρεται

απαραίτητα

ως πηγή προέλευσης.

https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/09/blog-post_82.html

Ο ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ ΕΝΟΧΟΣ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΤΟ ΑΦΙΟΝ ΚΑΡΑΧΙΣΑΡ.

Ο Ιωάννης Μεταξάς αναλύει την ανυπακοή Πλαστήρα κατά την πτώση του ελληνικού μετώπου στο Αφιόν (Καθημερινή, 25.6.1924).

Το ιστορικό ζήτημα της ανυπακοής Πλαστήρα κατά την πτώση του ελληνικού μετώπου το μοιραίο δεκαπενταύγουστο του 1922 δεν είναι κάτι νέο.

Το καλοκαίρι του 1924, και ενώ είχε συντελεστεί η πολιτειακή μεταβολή, διέρρευσαν στον αντιβενιζελικό τύπο αποσπάσματα της έκθεσης της ανακριτικής επιτροπής Μαζαράκη για την πτώση του μετώπου. Σε αυτά, φαινόταν ότι ο Πλαστήρας δεν είχε εκτελέσει διαταγή που είχε λάβει σε κρίσιμη στιγμή για την ελληνική παράταξη.

Ακολούθησε ένας ποταμός πρωτοσέλιδων δημοσιευμάτων σε όλο το φάσμα του αντιβενιζελικού τύπου που συντηρήθηκε και από δηλώσεις σωματαρχών όπως ο Δημαράς και ο Τρικούπης που υποδείκνυαν τον Πλαστήρα ως κύριο υπαίτιο της κατάρρευσης.

Το εμβληματικότερο δημοσίευμα από αυτά είναι αυτό που σας παρουσιάζω σήμερα. Ο Ιωάννης Μεταξάς, αρχηγός των Ελευθεροφρόνων τότε, με μια μακροσκελή πρωτοσέλιδη παρέμβασή του στην Καθημερινή στις 25 Ιουνίου 1924, υπεδείκνυε ως υπεύθυνο της πτώσης του μετώπου τον Πλαστήρα.

Δεν θα σταθώ στην ανάλυση των στρατιωτικών επιχειρημάτων του Μεταξά γιατί δεν έχω τις γνώσεις να τα ζυγίσω σωστά και να αξιολογήσω. Το αφήνω αυτό σε αρμοδιότερους.

Θα πω όμως δυο λόγια για αυτό που ξέρω καλά: την πολιτική αντιβενιζελική συγκυρία.

Η αντιβενιζελική παράταξη βρισκόταν υπό διάλυση και αξιωματούχοι του χώρου πρόβαλλαν έντονα το σενάριο ένωσης του Λαϊκού Κόμματος και των Ελευθεροφρόνων. Σε αυτή την προοπτική συμφωνούσε και ο Γ. Βλάχος για τον λόγο αυτό κατά την περίοδο Μαΐου - Δεκεμβρίου 1924 έδινε χώρο στην εφημερίδα του στον Μεταξά και στους Ελευθερόφρονες. στην περίοδο αυτή ανήκει και το δημοσίευμα που στην εισαγωγή του επαινεί τον Μεταξά όπως θα δείτε.

Θυμίζω σε όλο το 1922 και 1923 η Καθημερινή και ο Βλάχος καθύβριζαν τον Μεταξά, αλλά και την περίοδο 1925-1928 που ακολούθησε.

.

Οι δημοσιευθεισες  επισημες εκθεσεις εφεραν εις το φως το γεγονος οτι ο κυριος υπευθυνος της καταρρεύσεως του μικρασιατικου μετωπου ειναι ο τεως αρχηγος της επαναστασεως Ν.Πλαστηρας, οστις μετα της εκδηλωση της εχθρικης επιθεσεως  κατα την νυκτα της 14ης προς 15η Αυγουστου 1922 εγκατελειψε την θεσιν του και παραλαβων το αποσπασμα του εξηφανισθη.' Ουτω εδημιουργηθη το εν τω ανωτερω σχεδιαγραμματι σημειουμενον  ΚΕΝΟΝ  δια του οποιου ο εχθρος κατορθωσε να εισδυση εις την ημετεραν παραταξιν και να ενσπειρη τον πανικον ,αποτελεσμα του οποιου υπηρξε η καταρρευσις του μετωπου. Αποδεικνυεται ουτω περιτρανως οτι η προς την Ερυθραιαν φυγη του ''θρυλικου'' Πλαστηρα υπηρξε η κυρία αφορμη της διασπασεως του μετώπου.

.