ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.... Παρακούοντας τις Μεγάλες Δυνάμεις .

ΌΘΩΝ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄ ΒΑΣΙΛΕΙΣ...
Αυτούς που συνήθως τους αποκαλέσαμε ξένους, εννοώ τους βασιλιάδες, χωρις να ειναι,είναι αυτοί ή κάποιοι απο αυτούς που ”έστησαν” τα πόδια κάτω για να βοηθήσουν την αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας.
Παρόλα αυτά είναι ανοησία να μην αποδεχόμαστε οτι πολλά θέματα όπως και το Μακεδονικό ξεκίνησαν με την υποστήριξη του εκ Βαυαρίας   Όθωνα και κατέληξαν επιτυχώς με τον εκ Δανιας  Γεώργιο τον Α΄.
Ο Όθωνας υπήρξε ενας καλός βασιλιάς αλλά δεν έγινε αποδεκτός στην Ελλάδα εξαιτίας της Αντιβασιλείας των Armansperg, Maurer, και Heideck οι οποίοι δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν  τον ελληνικό τρόπο σκέψης .
Ιδιαιτέρως δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν την ψυχοσύνθεση ενός λαού ο οποίος είχε ζήσει υποδουλομένος επι 400 χρόνια και δεν ήταν έτοιμος να ακολουθήσει τον ευρωπαϊκό τρόπο σκέψης.
Ο Όθωνας ασπαζόμενος την Μεγάλη Ιδέα του Κωλέττη έκανε μια υπερπροσπάθεια για να απελευθερωθεί η Ήπειρος , η Θεσαλία και η Μακεδονία .
Μάλιστα εξ αφορμής της σύρραξης στις 18 Νοεμβρίου 1853 οταν ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες μεταξύ Ρώσων και Τούρκων στον Δούναβη, ο Όθωνας αποτόλμησε να οργανώσει κίνηση για την απελευθέρωση των προαναφερόμενων εδαφών .
Σχεδόν αμέσως συγκροτήθηκαν εθελοντικά σώματα, τα οποία έχοντας την ολόθερμη συμπαράσταση του βασιλικού ζεύγους, του Όθωνα και της Αμαλίας, εισέβαλαν στα αλύτρωτα εδάφη της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, που τότε βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Οθωμανών Τούρκων, για να ενισχύσουν τις τοπικές εξεγέρσεις του ελληνικού στοιχείου.
Ο Όθωνας πέταξε τα βασιλικά του ενδύματα και κυκλοφορούσε με τις φουστανέλες και τα τσαρούχια στην Αθήνα ,προσπαθώντας πλέον να ενισχύσει τα επαναστατικά κινήματα.
Κατόρθωσε παρά την αντίδραση και τις προειδοποιήσεις των Αγγλογάλλων να συγκεντρώσει μυστικά μεγάλα ποσά από πλούσιους ομογενείς και οργάνωσε επαναστατικό στρατό , τον οποίο εμψύχωσε με τους καλύτερους μόνιμους Έλληνες αξιωματικούς και άλλους τοπικούς οπλαρχηγούς (Σπυρίδων Καραϊσκάκης, Θεόδωρος Γρίβας, Κίτσος Τζαβέλας στην Ήπειρο), (στρατηγός Χριστόδουλος Χατζηπέτρος, Καταραχιάς, αδελφοί Μπασδέκη, Καραούλης στην Θεσσαλία) εκ των οποίων οι περισσότεροι απόγονοι των Αγωνιστών του 1821.
Τα κινήματα αυτά τα παρουσίασε στους ξένους ως δήθεν αυθόρμητα και αρχικά σημείωσαν κάποιες ασήμαντες τοπικές επιτυχίες καθώς οι Τουρκικές δυνάμεις ήταν αποσπασμένες στην Κωνσταντινούπολη και στις παραδουνάβιες ηγεμονίες.
Μάλιστα είχε κάνει και μυστικές συμφωνίες με την Ιταλία για να ανακτηθεί η Κωνσταντινούπολη .
Οι Αγγλογάλλοι όμως είχαν διαφορετική άποψη και οταν ο Όθωνας δεν υπάκουσε στις εντολές τους για τερματισμό της επαναστατικής αυτής κίνησης ,οι πρεσβευτές τους στην Αθήνα επέδωσαν τελεσίγραφο στον βασιλιά και μετά τη λήξη του στις 12 Μαΐου του 1854, πρώτα ο γαλλικός στρατός αποβιβάσθηκε στον Πειραιά, για να ακολουθήσει λίγες ημέρες αργότερα ο βρετανικός.
Υπό την πίεση των όπλων και την 3 έτη Άγγλο γαλλική κατοχή της Ελλάδας ο Όθων αναγκάσθηκε να σταματήσει την επανάσταση .
Ετσι για την ιστορία να αναφέρουμε οτι μέχρι και ο λήσταρχος Νταβέλης του συμπαραστάθηκε , στην διάρκεια της 3 ετούς κατοχής .
Την νύχτα της 23ης Μαΐου του 1855, κατάφερε να απαγάγει τον Γάλλο λοχαγό Μπερτώ, στην θέση «Ελαιώνας» μαζί με τους ένοπλους Γάλλους συνοδούς του, τους οποίους αφόπλισε.
Πολλοί είπαν οτι το έκανε για να πάρει λύτρα και αμνήστευση .
Πήρε τα λύτρα μεν αλλά ο Γ. Π. Κρέμος στο βιβλίο του ”Η ληστεία εν τη ελληνική ιστορία”, Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμ. 11, αναφέρει οτι το έκανε απο μίσος στον τότε στρατό κατοχής.
Ναι ήταν αυτός ο Όθωνας που είχαν επιβάλλει στην Ελλάδα οι Μεγάλες Δυνάμεις ο οποίος όμως αντιστρατεύθηκε και παράκουσε τις Μεγάλες Δυνάμεις .
Ήταν αυτός ο Όθωνας που η Αντιβασιλεία έκλεισε στην φυλακή τον Θ.Κολοκοτρώνη και αυτός του έδωσε χάρη .
Ήταν αυτός ο Όθωνας που τα τελευταία χρόνια είχε κάμει τον Κολοκοτρώνη υπασπιστή και οταν πέθανε ο Γέρος του Μωριά με δική του μυστική προτροπή έδωσε εντολή να βάλουν στο φέρετρο κάτω απο τα τσαρούχια του την Τουρκική σημαία.
Ηταν αυτός ο Βαυαρός(;) Όθωνας που ειχε ζητήσει πριν πεθάνει εξόριστος πλέον , να ταφεί και τάφηκε φορώντας την φουστανέλα , έχοντας αφήσει αναμμένο το καντήλι της ελπίδας για την ανάκτηση των πατρογονικών εδαφών της Ελλάδας.
Οταν η Αγγλία αποφάσισε να παραχωρήσει τα Επτάνησα στην Ελλάδα μετα απο αγώνες των επτανησίων ως προίκα στο νέο βασιλιά της Ελλάδας, είχαν θέσει έναν όρο :
Ότι ο νέος μονάρχης δε θα επιβουλευόταν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Και νέος μονάρχης ήταν ο Γεώργιος ο Α’, ενα πραγματικά «ανυπάκουος βασιλιάς » , ο οποίος έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων την δέσμευση του αυτή και επί της βασιλείας της δικής του με πρωθυπουργό τον  Ελευθέριο Βενιζέλο η Ελλάδα πήρε, με το σπαθί της τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Μακεδονία, την Κρήτη και τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου.Ο Βασιλιας Γεωργιος πληρωσε με την ζωη του την ανυπακοη του. Η αυστρια εβαλε τον Σχινά να τον δολοφονησει.
Σύμφωνοι , πριν αρχίσουμε μεταξύ μας την μουρμούρα , την μιζέρια και την γκρίνια, θα υπερθεματίσω οτι ακολούθησαν λάθη τεράστια που πληρώθηκαν ακριβά , αυτό όμως δεν αναιρεί οτι η Ελλάδα είχε μεγαλώσει .
Έχετε μια ωραία ευκαιρία σήμερα , εκτός απο την διαφορετική πολιτική τοποθέτηση που ο καθένας αυθαίρετα μου προσάπτει , η ημέρα προσφέρεται για να με χαρακτηρίσετε και βασιλόφρονα.
Ουδόλως με απασχολεί , η ελληνική ιστορία γράφτηκε απο όλους μαζί και οταν λέω όλους το εννοώ .
Όποιος δεν θέλει να το καταλάβει θα αναρτά βρισιές απο την μια πλευρά προς την άλλη , ψάχνοντας παντού προδότες και προδοσίες.
Εγώ ο αντιπαθής και διαβολικός φίλος σας,
Ιωσήφ Τσιμισκής
Του Nikos Felekis facebook

O ΟΘΩΝ ΚΑΙ Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΙΧΑΝ ΡΙΖΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ.ΔΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ.

Β.ΓΕΩΡΓΙΟΣ .https://vasiliaethnarhia.blogspot.com/2018/07/blog-post.html και 

Β.ΟΘΩΝ https://vasiliaethnarhia.blogspot.com/2018/06/blog-post.html

ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

 

2000.—(22-23/11) Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, αφ’ ενός δικαίωσε ηθικά την  βασιλική οικογένεια, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα τής πλήρους ιδιοκτησίας επί τού Τατοΐου, τού Μον Ρεπό (Mon Repos) και τού κτήματος Πολυδενδρίου, και αφ’ ετέρου παρείχε στους διαδίκους εύλογη προθεσμία ευρέσεως συμβιβαστικής λύσεως. Γνωρίζοντας πως η Ελλάδα θα κληθεί τελικά να πληρώσει αποζημίωση στην τέως βασιλική οικογένεια, η κυβέρνηση μέσω τού Υπουργείου Εξωτερικών και ειδικότερα τής Ελισάβετ Παπαζώη, έδωσε εντολή να διογκωθούν υπέρογκα οι διεκδικήσεις τού Κωνσταντίνου Β’ (600 δις δρχ), ώστε η τελική πληρωμή να εμφανιστεί ως δήθεν μεγάλη νίκη…

ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ

Η προσέγγισή μας: Προτείνουμε ένα μονοπάτι, γεμίζουμε ένα κενό, ΩΣΤΕ ΝΑ ανταποκριθούμε σε έκτακτη ανάγκη.
Αυτή η ανάρτηση δεν είναι ούτε νοσταλγική ούτε συμβολική. Ανταποκρίνεται σε  στοιχεία που κανένας σοβαρός παρατηρητής δεν μπορεί να αγνοήσει.

1. Ειναι προφανής η αποτυχία του σημερινού δημοκρατικου  μοντέλου, που γεννα  οικονομικη   διαφθορα και δυσλειτουργιες. 
Για αρκετές δεκαετίες, η Ελληνικη Δημοκρατία διέρχεται μια βαθιά κρίση με περιεχομενο :
-θεσμική αστάθεια,
-πολιτικό κατακερματισμό,
-απώλεια εμπιστοσύνης στους ηγέτες,
-αδυναμία δημιουργίας μακροπρόθεσμου οράματος,
-αποδυνάμωση της κρατικής εξουσίας,
-αυξανόμενες κοινωνικές και εδαφικές εντάσεις.
Το καθεστώς, σχεδιασμένο ατελώς , αγωνίζεται χωρις αποτελεσμα να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις: οικολογική μετάβαση, εθνική συνοχή, κυριαρχία, εδαφικές διαφορές, οικονομικός μετασχηματισμός.
Η Δημοκρατία δεν αμφισβητείται ως αρχή, αλλά με τη σημερινή της μορφή, δεν κατορθώνει πλέον να εξασφαλίσει τη σταθερότητα, τη συνέχεια και την ουδετερότητα (ειδικα αυτη η ουδετεροτητα αναδεικνυεται ενα απο τα μελανα σημεια του πολιτεύματος), που απαιτούνται για την αποτελεσματικη  λειτουργία της χώρας .
Μπροστά σε αυτήν την επιβράδυνση, καθίσταται θεμιτό —και μάλιστα απαραίτητο— η διερεύνηση και  άλλων θεσμικών μοντέλων. Οπως εξελισσεται η κοινωνια πρεπει να εξελλισσεται και το πολιτευμα.

2. Η απουσία των ''διεκδικητών'' του θρόνου στον δημόσιο διάλογο.

Ενώ το διακύβευμα είναι υψηλό, οι ιστορικοί ''διεκδικητές'' για το στέμμα της Ελλαδος απουσιάζουν από την πολιτική σκηνή , μενουν σιωπηλοι ή περιορισμένοι σε ιδιωτικές πρωτοβουλιες.
Αυτή η απουσία δημιουργεί ένα κενό:
-κανένας δομημένος λόγος για το τι θα μπορούσε να είναι μια σύγχρονη μοναρχία,
-καμία θεσμική πρόταση,
-καμία παρουσία στην εθνική συζήτηση,
-καμία παιδαγωγική προσπαθεια  στον λαό.

Βεβαια ειναι πληρως κατανοητη η αποχη των  ''διεκδικητών'' απο την πολιτικη ζωη ,εαν σκεφτουμε οτι απο το 1967 και εντεύθεν η βασιλικη οικογενεια υφισταται ανηλεη διωγμο απο κομμουνιστικα κομματικα καταλοιπα ,απο  φασιστικα  οργανωμενα σχηματα και κόμματα και απο  πολιτικούς που  καθοδηγούνται απο το εξωτερικο. 

Ωστόσο, σε μια εποχή που η Ελλάδα αναζητά μια κοινή ιστορία, ενα συμβολο ενότητας και ένα μακροπρόθεσμο όραμα, αυτή η σιωπή στερεί από τη χώρα μια αξιόπιστη εναλλακτική .

Πρεπει να αναλαβει καποιος την ευθύνη για την επανέναρξη της συζήτησης , να δομήσει ιδέες, να προτείνει ένα πλαίσιο, να προσφέρει στους Ελληνες έναν σοβαρό και σύγχρονο προβληματισμό για τη μοναρχία.

3. Μια εποικοδομητική, ανοιχτή και στραμμένη προς το μέλλον προσέγγιση θα πρεπει να εχει στοχο:

Να τεθούν  τα θεμέλια ενός συνεκτικού θεσμικού σχεδίου ,
Να φανεί  ότι μια σύγχρονη μοναρχία είναι δυνατή ,
Να  καθορισθουν συγκεκριμένοι τομείς μεταρρύθμισης ,
Να προκληθούν οι Ελληνες να σκεφτούν ένα πιο σταθερό, πιο ουδέτερο, πιο βιώσιμο μοντέλο ,
Να  επανέρθει το συμβολο του ανωτατου αρχοντα  ως εγγυητή της ενότητας και της συνέχειας και οχι ως προϊόν κομματικης διεργασιας, 
Ευχης  εργο  να ανοίξει ένα  φορουμ για εθνικό προβληματισμό , για να αποκαταστήσουμε το πολιτευμα μακροπρόθεσμα, για αποτεσματικοτερη μετάβαση της εξουσιας που διαχειριζεται την εξουσια  , για σταθερότητα, για ιστορική μνήμη.

ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στην παρακατω αναρτηση ο συγγραφεας σημειωνει οτι στην Γαλλια επανερχεται ο βοναπαρτισμος ως πολιτικη κινηση διοτι πλεον το κρατος εχει χασει την λειτουργικοτητα του και την αποτελεσματικοτητα του. Ειναι ενας αφελης μεσσιανισμος που λιγο διαφερει απο τον ναζισμο του Χιτλερ ή τον φασισμο του μουσολινι ή τον κομμουνισμο του Σταλιν. Ξεχνα ο συγγραφεας οτι ο βοναπαρτισμος αιματοκυλισε την Γαλλια αδικα διοτι το οικοδομημα του βοναπαρτη κατερρευσε σαν χαρτινος πυργος αφηνοντας πισω αμετρητους νεκρους.

Βοναπαρτισμός, η γαλλική εναλλακτική που νομίζαμε ότι είχε εξαφανιστείΕπανεμφανίζεται πάντα εκεί που δεν το περιμένουμε.Ο Βοναπαρτισμός, που πολύ γρήγορα υποβιβάστηκε στα σκονισμένα ράφια της ιστορίας, δεν έπαψε ποτέ να στοιχειώνει τη γαλλική πολιτική ζωή. Όχι ως αυτοκρατορική λαογραφία, αλλά ως ένας επαναλαμβανόμενος πειρασμός, ένα εναλλακτικό μοντέλο, ένας μοναδικός τρόπος να φανταστούμε το Κράτος και το έθνος.

Σε μια εποχή που οι δημοκρατίες κλονίζονται, όταν οι θεσμοί παραπαίουν, όταν οι πολίτες ταλαντεύονται μεταξύ κούρασης και θυμού, ο Βοναπαρτισμός επανεμφανίζεται ως φακός μέσα από τον οποίο μπορούμε να δούμε τον κόσμο, μερικές φορές ακόμη και ως πολιτική υπόθεση.

Όχι επιστροφή στην Αυτοκρατορία, αλλά επιστροφή σε μια συγκεκριμένη ιδέα της Γαλλίας.

Μια επαναστατική, όχι μοναρχική, κληρονομιά

Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές μοναρχίες, ο Βοναπαρτισμός δεν βασίζεται μόνο στο θεϊκό δικαίωμα ή στην πρωτοτοκία. Γεννήθηκε από μια επαναστατική πράξη: αυτήν ενός ανθρώπου που, το 1799, κατέλαβε την εξουσία όχι για να αποκαταστήσει το Ancien Régime, αλλά για να οργανώσει τη Δημοκρατία, να την πειθαρχήσει και να την καταστήσει αποτελεσματική. Ο Βοναπαρτισμός είναι το μόνο γαλλικό δυναστικό κίνημα που διεκδικεί λαϊκή νομιμότητα.

Η ιδρυτική του αρχή είναι απλή:

Η εξουσία προέρχεται από τον λαό, αλλά ενσαρκώνεται σε έναν ηγέτη ικανό να τον υπηρετεί, να τον προστατεύει και να τον εκπροσωπεί. Αυτή η συνάρθρωση μεταξύ εθνικής κυριαρχίας και προσωπικής ενσάρκωσης βρίσκεται στην καρδιά της νεωτερικότητάς του.

Ένα ισχυρό, αλλά όχι αυταρχικό, κράτος. Ο Βοναπαρτισμός συχνά παρουσιάζεται ως νοσταλγία για τον θεόσταλτο άνθρωπο. Αυτό παραβλέπει το γεγονός ότι η Αυτοκρατορία ήταν επίσης ένα θεσμικό εργαστήριο:

ένα ισχυρό εκτελεστικό σώμα, αλλά ελεγχόμενο από συντάγματα,

μια αξιοκρατική διοίκηση,

ένα ενιαίο αστικό δίκαιο,

και ένα στρατηγικό όραμα για την οικονομία και τις υποδομές.

Ο σύγχρονος Βοναπαρτισμός δεν ζητά δικτατορία. Ζητά ένα στρατηγικό κράτος, ικανό να αποφασίζει, να ενεργεί και να σχεδιάζει.

Σε έναν κατακερματισμένο κόσμο, αυτή η ιδέα βρίσκει απροσδόκητη απήχηση.

Μια κυρίαρχη Γαλλία σε έναν ασταθή κόσμο

Ενώ άλλα πολιτικά ρεύματα βασίζονται στην παράδοση ή τον κοινοβουλευτισμό, ο Βοναπαρτισμός προτείνει μια άλλη πορεία:

αυτήν μιας Γαλλίας που αγκαλιάζει τη μοναδικότητά της, τη δική της φωνή, την ικανότητά της να ασκεί επιρροή.

Δεν πρόκειται για έναν κλειστό εθνικισμό, αλλά για μια ρεαλιστική κυριαρχία, που κληρονομήθηκε από μια εποχή που η Γαλλία μιλούσε ως ισότιμη με τις μεγάλες δυνάμεις.

Η ιδέα δεν είναι να κυριαρχήσεις, αλλά να αρνηθείς να σου υπαγορεύονται.

Μια δυναστεία που ενσαρκώνει μια ιδέα, όχι ένα παρελθόν

Ο Οίκος του Βοναπάρτη δεν είναι απλώς μια ιστορική οικογένεια: έχει γίνει σύμβολο.

Ένα σύμβολο μιας Γαλλίας που πιστεύει στην ικανότητα, την ενέργεια και την κοινωνική κινητικότητα.

Ένα σύμβολο δύναμης που κερδίζεται όσο και μεταβιβάζεται. Σε μια χώρα που συχνά παραλύεται από διαιρέσεις, ο Βοναπαρτισμός μας υπενθυμίζει ότι η Γαλλία μερικές φορές επανεφηύρε τον εαυτό της ακολουθώντας μια απροσδόκητη πορεία, ούτε μοναρχική ούτε κοινοβουλευτική, αλλά δημοψηφισματική.

Γιατί ο Βοναπαρτισμός εξακολουθεί να έχει απήχηση σήμερα;

Επειδή ανταποκρίνεται σε τρεις σύγχρονες επιδιώξεις:

1. Η ανάγκη για αποτελεσματικότητα

Οι πολίτες δεν ζητούν ένα κυρίαρχο, αλλά ένα λειτουργικό κράτος.

Ο Βοναπαρτισμός προσφέρει σαφή, διαφανή και δομημένη διακυβέρνηση.

2. Η επιθυμία για ενσάρκωση

Σε έναν κόσμο γεμάτο αφαιρέσεις, η ιδέα ενός ηγέτη που αναλαμβάνει την ευθύνη, που αποφασίζει, που ενσαρκώνει ένα όραμα, ανακτά μια ορισμένη έλξη.

3. Η αναζήτηση της κυριαρχίας

Αντιμέτωποι με τις παγκόσμιες κρίσεις, πολλοί αισθάνονται την ανάγκη για ένα ισχυρό εθνικό πλαίσιο, ικανό να προστατεύει και να προβάλλει.

Μια εναλλακτική λύση, όχι ένα βήμα προς τα πίσω

Ο σύγχρονος Βοναπαρτισμός δεν είναι ένα κάλεσμα για την αποκατάσταση της Αυτοκρατορίας. 

Είναι μια πολιτική φιλοσοφία που αμφισβητεί τη σχέση μας με την εξουσία, με το κράτος, με το έθνος. Είναι ένας τρόπος να πούμε ότι η Γαλλία μπορεί να είναι ταυτόχρονα δημοκρατική, κυρίαρχη, αποτελεσματική και ενσαρκωμένη.

Δεν πρόκειται για τη στέψη ενός κληρονόμου, αλλά για την αναγνώριση ότι μια πολιτική παράδοση που γεννήθηκε από την Επανάσταση συνεχίζει να προσφέρει εννοιολογικά εργαλεία για να σκεφτόμαστε το μέλλον.

Ο βοναπαρτισμός δεν είναι φάντασμα: είναι μια γαλλική πιθανότητα. Μια πιθανότητα που, σε περιόδους αμφιβολίας, επιστρέφει για να χτυπήσει την πόρτα της ιστορίας.

https://www.facebook.com/groups/815453444651838/

ΕΤΣΙ ΜΕΓΑΛΩΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ !