Άρθρο του Κώστα Σταματόπουλου, εις μνήμην της Πριγκιπίσσης Ειρήνης.

Nikos Papakonstantinou

Δημοσιεύτηκε σήμερα στα ΝΕΑ.17 Ιαν 2026

Έφυγε ένας φωτεινός, βαθύς και χρήσιμος άνθρωπος: η πριγκίπισσα Ειρήνη.

Όσοι, απέραντα τυχεροί, ευτύχησαν να τη γνωρίσουν και να συναναστραφούν  μαζί της, φέρουν μέσα τους τη γλυκιά ανάμνηση μιας γυναίκας που είχε υπερβεί τις  αντιξοότητες μιας ζωής διόλου εύκολης και καταλήξει με λεβεντιά στο «εν ού εστι χρεία».

Αυτό το «εν» ήταν για εκείνην ο Θεός στον οποίο πίστευε με όλη τη δύναμη της δουλεμένης ψυχής της. Το «εν» αυτό περιελάμβανε εξίσου τον πάσχοντα άνθρωπο, τον οποίο υπηρέτησε, χάρη στο ίδρυμά της «Κόσμος εν αρμονία» επί τρεις περίπου δεκαετίες, όχι αφ’ υψηλού, αλλά με καθημερινή και εκ του σύνεγγυς έγνοια και φροντίδα. Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι τον καιρό της κρίσης 400 άτομα στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας λάμβαναν κάθε μέρα ένα γεύμα δωρεάν χάρη στην πρωτοβουλία της πριγκίπισσας μέσω ενός ελληνικού ιδρύματος και ενός δικτύου αθόρυβων ανθρώπων, πολιτών και κληρικών;

Την Ελλάδα η Ειρήνη την είχε στην ψυχή της, θυμάμαι δε με συγκίνηση, ιδιαίτερα  τον καιρό που ακόμη δεν μπορούσε να έλθει στην Ελλάδα, να με ρωτά στο τηλέφωνο  με την κοντράλτο φωνή της: «Πώς πάει η Ελλαδίτσα μας;». Και τον Ιούνιο του 2003  καθώς το αεροπλάνο προσγειωνόταν στην Αθήνα και της έδειχνα, σχολιάζοντας άκαιρα

αλλά όπως τους άξιζαν, τα «τσιμέντα» που κατέτρωγαν τις πλαγιές του Υμηττού, την

άκουσα βουρκωμένη να μου λέει «Για μένα Κώστα είναι άγια τσιμέντα». Επέστρεφε στην

πατρίδα της ύστερα από 36 χρόνια εξορίας.

Γεννημένη στη διάρκεια του πολέμου στη Νότια Αφρική, η Ειρήνη γύρισε στην Ελλάδα

τον Οκτώβριο του 1946. Καθώς στα χρόνια του Εμφυλίου και στα αμέσως επόμενα εξαιρετικά δύσκολα, οι γονείς της την έπαιρναν συχνά μαζί τους στις περιοδείες τους ανά την κατεστραμμένη από τον πόλεμο και τους σεισμούς Ελλάδα, η Ειρήνη έλεγε ότι η φτώχεια

στην Ινδία δεν την τρόμαξε, διότι είχε δει τη φτώχεια της ελληνικής υπαίθρου όταν ήταν

μικρή. Το Τατόι δεν το αγαπούσε ιδιαίτερα. Εύρισκε το σπίτι πληκτικό και θεωρούσε

ότι ζώντας εκεί ήταν αποκομμένη από την Αθήνα. Κατά πολύ προτιμούσε το παλάτι

στην Ηρώδου του Αττικού ή το Ψυχικό. Λάτρευε την ανεμελιά της ζωής το καλοκαίρι

στους Πεταλιούς και η μεγαλύτερη χαρά της ήταν όταν της επέτρεπαν να μείνει στο

διαμερισματάκι της «κουμπάρας», όπως οι πριγκίπισσες αποκαλούσαν την παιδαγωγό

τους αρχαιολόγο Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου, στη συνοικία των Ελληνορώσων.

Έφηβη στάλθηκε κοντά στην αδελφή της στο πρότυπο σχολείο του Salem στη λίμνη της

Κωνσταντίας, αλλά ταλαιπωρήθηκε καθώς της έλειπαν το φως και ο ήλιος της Ελλάδας,

τα πεύκα και οι μυρουδιές του δάσους στο Τατόι, η θάλασσα. Το κέρδος ωστόσο ήταν ότι

μπόρεσε να ζήσει μια φυσιολογική ζωή χωρίς διακρίσεις και κυρίως ότι μυήθηκε στην

μουσική, την οποία αργότερα σπούδασε κοντά στην Τζίνα Μπαχάουερ και ακόμη αργότερα

στο Παρίσι στη σχολή της Νάντιας Boulanger. Εξελίχθηκε σε εξαιρετική πιανίστρια,

μοιάζοντας και ως προς αυτό με τον πατέρα της βασιλέα Παύλο που ήταν δεινός πιανίστας.

Για την Ειρήνη η μουσική ήταν μια από τις κύριες διαύλους επικοινωνίας του ανθρώπου

με τον Θεό και του Θεού με τους ανθρώπους. Η μεγάλη μουσική ήταν για εκείνη μυσταγωγία και ο μεγάλος μουσικός μύστης, ιεροφάντης και ιερουργός. Εξού η φιλία της με τον Γεχούντι Μενούχιν. Έχοντας καίρια συμβάλει στην ίδρυση της Νέας Χορωδίας Κλασικής Μουσικής υπό τον μουσικοσυνθέτη και διευθυντή ορχήστρας της Ελληνικής Λυρικής Σκηνής Μιχάλη Βούρτση – με επίλεκτα μέλη της Λυρικής, και άλλους καλλιτέχνες –, η πριγκίπισσα μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, συνεργάστηκε στενά με τον Χρήστο Λαμπράκη στο Μέγαρο Μουσικής για την ανάδειξη νέων ταλέντων. Θυμάμαι τη χαρά της σαν ανακάλυπτε κάποιον ταλαντούχο νέο μουσικό και εξασφάλιζε την υποτροφία του για περαιτέρω σπουδές στο εξωτερικό ή για κάποια συναυλία.

Κόρη, αδελφή και θεία βασιλέων, διάδοχος του ελληνικού θρόνου επί ενάμιση χρόνο και

δυο φορές αντιβασίλισσα, η Ειρήνη πίστευε βαθιά στην απόλυτη ισότητα των ανθρώπων,

όπως πίστευε και στην ανάγκη ύπαρξης του αρχηγού, εστεμμένου ή μη, προικισμένου

με πολιτικά αλλά και πνευματικά χαρίσματα, ικανού να εμπνεύσει, να συσπειρώσει,

αλλά και στην ανάγκη να θυσιαστεί για το σύνολο. Το ζήτημα την απασχολούσε και

επανερχόταν συχνά σε αυτό στις συζητήσεις της. Η συνομιλία μαζί της ήταν απόλαυση, ιδιαίτερα σε περίπτωση διαφωνίας.

Η ζωή της είχε δύο βαθιές τομές: την επικράτηση της χούντας το 1967 – την οποία

βίωσε κυρίως ως προδοσία – και τη γνωριμία της κατά τη «Συνάντηση των Αθηνών» το 1964, με τη θρησκευτική φιλοσοφία της Ινδίας, χώρα με την οποία ιδιαίτερα συνδέθηκε, τον λαό

της οποίας προσπάθησε ποικιλοτρόπως να βοηθήσει, στην οποία έζησε επί μακρόν και την οποία επισκεπτόταν κάθε χρόνο.

Έχοντας ασχοληθεί με τον νεοπλατωνισμό – ένας από τους δασκάλους της υπήρξε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος – της ήταν εύκολο να κάνει το πέρασμα στον ινδουισμό, διατηρώντας ωστόσο στο ακέραιο την πίστη της στον Χριστό, πνευματική ακροβασία που δεν τη δυσκόλευε. Από τους Πατέρες ξεχώριζε τον Μέγα Βασίλειο και από τους ορθόδοξους αγίους ιδιαίτερα αγαπούσε τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο, με τους περίφημους ύμνους του. Και μαζί με αυτά η Ειρήνη ήταν άνθρωπος εύθυμος που της άρεσε να γελά, με έντονο χιούμορ και μεγάλη ικανότητα αυτοσαρκασμού.

Με τον θάνατό της έφθασε εκεί όπου συνειδητά έτεινε σε ολόκληρη τη ζωή της. Γι’ αυτό

και δεν πρέπει να πενθούμε. Δεν μπορούμε ωστόσο να μη σκεφθούμε το πόσο στερήθηκε η Ελλάδα τη φωτεινή της ανθρώπινη ποιότητα.

O Kώστας Μ. Σταματόπουλος είναι ιστορικός, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού

Η Σφαγή της Απειράνθου(1917)

Μια από τις πιο μαύρες σελίδες του Εθνικού διχασμού

«Γεγονότα Νάξου έθλιψαν ημάς. Αποστείλατε ενισχύσεις εις μαχόμενους άνδρας μας κατά επιστράτων Νάξου. Ανάγκη αποσπάσωμεν ωραίαν νήσον από Κράτος προδοτών Αθηνών. Μη φεισθήτε ουδενός»

~Τελεσίγραφο Ελευθερίου Βενιζέλου~

Περίπου τέτοιες μέρες πριν 109 χρόνια,

2 Ιανουαρίου του 1917, όταν ο άνεμος του Εθνικού Διχασμού σάρωνε την Ελλάδα, το ορεινό χωριό της Απειράνθου στη Νάξο βάφτηκε με αίμα. Εκεί, όπου για αιώνες αντηχούσε ο ήχος της πέτρας και της προσευχής, ακούστηκε για πρώτη φορά το κροτάλισμα των όπλων εναντίον αμάχων. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά και γέροντες άνθρωποι του μόχθου, της πίστης και της σιωπηλής αξιοπρέπειας έπεσαν κάτω από τα πυρά Ελλήνων στρατιωτών.

Η εντολή ήρθε άνωθεν. Στον βωμό της πολιτικής εμμονής, του φανατισμού και της ψευδούς «εθνικής σωτηρίας», μια ολόκληρη κοινότητα πλήρωσε το τίμημα της ανεξαρτησίας της σκέψης της. Ο υπολοχαγός Σαμαρτζής, εκτελώντας το διατακτικό του στρατιωτικού διοικητή Νικόστρατου Καλομενόπουλου, έστρεψε τα όπλα του εναντίον άοπλων συμπατριωτών. Ο ίδιος ο Καλομενόπουλος θα λογοδοτούσε αργότερα εγγράφως, δηλώνοντας με ψυχρότητα ότι «οι εκτελέσεις ήσαν αναγκαίαι», ενώ οι Απειράνθιοι «αντελήφθησαν το σφάλμα των».

Μα ποιο ήταν το σφάλμα τους; Ότι δεν ύψωσαν πανηγυρικά τη σημαία της Θεσσαλονίκης; Ότι δεν δήλωσαν υποταγή στην «Εθνική Άμυνα» του Ελευθερίου Βενιζέλου; Ο Βενιζέλος, ο άνθρωπος που διακήρυττε την πρόοδο και την αναγέννηση του έθνους, έφερε τότε το βάρος μιας απόφασης που στοίχισε την τιμή του ελληνισμού. Από τη Θεσσαλονίκη, όπου είχε ιδρύσει την κυβέρνησή του, απέστειλε τηλεγράφημα: «Γεγονότα Νάξου έθλιψαν ημάς… Μη φεισθήτε ουδενός». Και πράγματι, δεν φείστηκαν.

Για δεκαπέντε λεπτά, οι πέτρες της Απειράνθου ποτίστηκαν από αίμα,σφαίρες και . Οι κάτοικοι σήκωσαν λευκή σημαία, μα η εκδίκηση δεν σταμάτησε. Οι στρατιώτες της Αμύνης λεηλάτησαν, πυρπόλησαν, εκτέλεσαν. Εγκυμονούσες γυναίκες, παιδιά δεκατριών ετών, υπερήλικες με ρυτίδες τιμής όλοι έγιναν απλοί αριθμοί σε στρατιωτική αναφορά.

Όταν Άγγλος ιατρός του ναυτικού επισκέφθηκε τον τόπο, είπε στον επικεφαλής των εκτελεστών:

«Διατί εφονεύσατε άοπλους; Αν ήσασταν υπό αγγλικήν δικαιοσύνην, θα είχατε ήδη κρεμασθεί».

Μα στην Ελλάδα του Διχασμού δεν υπήρχε δικαιοσύνη υπήρχε μόνο το πάθος του μίσους. Η σφαγή της Απειράνθου δεν ήταν απλώς ένα στρατιωτικό «επεισόδιο». Ήταν το ηθικό ναδίρ ενός έθνους που έσφαζε τα παιδιά του στο όνομα της πατρίδας.

Η ιστορία δεν ζητά εκδίκηση, ζητά μνήμη και αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι πως η Απείρανθος πλήρωσε το τίμημα της ανεξαρτησίας της όχι απέναντι σε ξένους δυνάστες, αλλά απέναντι σε αδελφούς, παρασυρμένους από την τύφλωση της πολιτικής.

Σήμερα, η σιωπή των νεκρών της Απειράνθου μας καλεί να θυμόμαστε. Να θυμόμαστε πως καμία ιδεολογία, κανένας ηγέτης, κανένα κόμμα δεν αξίζει την ψυχή του λαού. Να θυμόμαστε πως ο Εθνικός Διχασμός δεν υπήρξε ούτε ένδοξος ούτε αναγκαίος,υπήρξε βαθύ τραύμα, και το αίμα των Απειρανθίων το σφράγισε για πάντα.

Δύο χρόνια πριν, όταν επισκέφθηκα το πανέμορφο χωριό της Απείρανθου , ένιωσα την ιστορία να με αγκαλιάζει και να με βαραίνει ταυτόχρονα. Δεν ήξερα πώς να την εξηγήσω στα παιδιά μου . Πώς να μιλήσω για το αίμα και τη βία, για τον αδελφό που σήκωσε όπλο εναντίον αδελφού; Τους έδειξα τα πέτρινα καλντερίμια , τα παλιά σπίτια, τον αέρα που ψιθύριζε μνήμες , και προσπάθησα να τους μεταφέρω τη σοφία που έχω καταλήξει εδώ και καιρό,ότι η ιστορία σε ανάλογες περιπτώσεις δεν είναι μόνο πόνος, είναι μάθημα. Μαθαίνουμε να θυμόμαστε, να σεβόμαστε, να αγαπάμε και να μην αφήνουμε κανένα μίσος να χωρίζει τον άνθρωπο από τον άνθρωπο.

Στυλ. Καβάζης

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Εχει  σημασια να γνωριζουμε οτι ο βενιζελος ξεκινησε τον διχασμο.

ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΕΙΡΗΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΑΝΙΑΣ(1942-2026)

ΒΑΣΙΛΕΥΟΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Andreas Megos ·
Με βαριά καρδιά, μοιράζομαι τη δυσάρεστη είδηση του θανάτου της Πριγκίπισσας Ειρήνης της Ελλάδος και της Δανίας. Η Πριγκίπισσα άφησε την τελευταία του πνοή ειρηνικά σήμερα το πρωί στο Παλάτι Θαρθουέλα στην πρωτεύουσα της Ισπανίας, σε ηλικία 83 ετών. Στο πλευρό της βρισκόταν η αδελφή της, Βασίλισσα Σοφία.
Η Πριγκίπισσα Ειρήνη, υπήρξε επί δεκαετίες διακριτική αλλά σταθερή παρουσία στη ζωή της ελληνικής και της ισπανικής βασιλικής οικογένειας. Η θεία "Πέκου" (όπως ήταν γνωστή με στοργή) χαρακτηριζόταν για το χαμηλό προφίλ της, την αφοσίωση της σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες, και την αγάπη της για τη μουσική και τις τέχνες.
Η Πριγκίπισσα Ειρήνη, ήταν τρίτο παιδί του Βασιλιά Παύλου Α' και της Βασίλισσας Φρειδερίκης, αδελφή του Βασιλέα Κωνσταντίνου Β’ και της Βασίλισσας Σοφία της Ισπανίας. Γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, στις 11 Μαΐου 1942, όπου η Βασιλική Οικογένεια ζούσε σε εξορία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν κατά την παιδική της ηλικία που έδειξε το ενδιαφέρον της για την τέχνη. Από πολύ μικρή ηλικία, καθόρισε ότι είχε μεγάλο ταλέντο στη μουσική.
Απόφοιτη του Ζάλεμ της Γερμανίας, ακολούθησε καριέρα πιανίστριας δίπλα στη διάσημη Τζίνα Μπαχάουερ. Αργότερα ολοκλήρωσε σπουδές στην αρχαιολογία υπό την καθοδήγηση της Θεοφανούς Αρβανιτοπούλου. Το 1960 δημοσίευσε μαζί με την αδελφή της, Σοφία, και την Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου το έργο με τον τίτλο "Αρχαιολογικά ποικίλα". Από τις 6 Μαρτίου 1964 έως τις 10 Ιουλίου 1965 (ημερομηνία γέννησης της ανιψιάς της Πριγκίπισσας Αλεξίας) διετέλεσε Διάδοχος του Ελληνικού Θρόνου. Ήταν Αρχηγός του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών (ΣΕΟ).
Στις 13 Δεκεμβρίου 1967 ακολούθησε στην εξορία τον αδελφό της Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄, μετά το αποτυχημένο Αντικίνημά της 13ης Δεκεμβρίου εναντίον της Δικτατορίας.
Έπειτα από την μεταπολίτευση το 1974, αφού έζησε προσωρινά στην Ινδία, εγκαταστάθηκε με τη μητέρα της Βασίλισσα Φρειδερίκη στην Ισπανία, κοντά στην Σοφία, και την οικογένειά της. Για αρκετά χρόνια μοίραζε τον χρόνο της μεταξύ Ελλάδας και Ισπανίας, μέχρι το 2018 όπου μετοίκησε μόνιμα στη Μαδρίτη.
Η Πριγκίπισσα Ειρήνη, μια γυναίκα με μυθιστορηματική ζωή, με πάθος για τη μουσική, την αρχαιολογία και την προσφορά, πάντα προτιμούσε να βρίσκεται στο παρασκήνιο, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η Ειρήνη δραστηριοποιούταν ενεργά σε φιλανθρωπικό και εκπαιδευτικό έργο, ιδίως μέσω ιδρυμάτων και εκδηλώσεων, διατηρώντας παράλληλα στενούς δεσμούς με την Ελλάδα. Το 1986 ίδρυσε στη Μαδρίτη την οργάνωση «Κόσμος εν Αρμονία» (Mundo en Armonia), με σκοπό την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, την εφαρμογή προγραμμάτων ανάπτυξης σε όλο τον κόσμο, και δράσεις που εστιάζουν στην προσφορά και την κοινωνική αλληλεγγύη.
Ακόμη, ανάμεσα σε πολλά άλλα, προγράμματα σίτισης και στήριξης οικογενειών σε ανάγκη, εκπαιδευτικά προγράμματα, μουσικές υποτροφίες (Τζίνα Μπαχάουερ) κ.ά.
Συνολικά, το φιλανθρωπικό έργο της Πριγκίπισσας Ειρήνης είναι ουσιαστικό και πολυδιάστατο, συνδυάζοντας την προσωπική της αφοσίωση με τη στήριξη οργανισμών και δράσεων στην Ελλάδα, έχοντας ως κεντρικό άξονα την αγάπη και την προσφορά προς τους συνανθρώπους.
Μια ζωή αφιερωμένη στη φιλανθρωπία, ήταν η Βασίλισσα Σοφία που ανακοίνωσε ότι η Ειρήνη έπρεπε να τερματίσει το 2023, μετά από 37 χρόνια όλο της το έργο στο τιμόνι του Ιδρύματος "Mundo en Armonía", λόγω της εύθραυστης κατάστασης της υγείας της.
Η τελευταία εμφάνιση της Πριγκίπισσας Ειρήνης ήταν στις 7 Φεβρουαρίου 2025, στην Αθήνα, στον γάμο του ανιψιού της, Πρίγκιπα Νικόλαου, με τη Χρυσή Βαρδινογιάννη. Η παρουσία της τότε είχε συγκινήσει, καθώς είχε εμφανιστεί σε αναπηρικό αμαξίδιο, με τη Βασίλισσα Σοφία και την Ινφάντα Κριστίνα να βρίσκονται συνεχώς δίπλα της.
Από τότε, η απουσία της από οικογενειακές συναντήσεις και επίσημες εκδηλώσεις έγινε αισθητή, ακόμη και από τις θερινές εμφανίσεις της βασιλικής οικογένειας της Ισπανίας στη Μαγιόρκα.

ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΩΡΙΕΝΝΗΣ 19 ΑΠΡ 1917

 

Την 29 Μαι 1917 οι γαλλοι διωχνουν τον βασιλεα Κωνσταντινο ΙΒ απο την Ελλαδα. Ο υπατος αρμοστης Ζοννάρ  διοριζει τον βενιζελο πρωθυπουργο, χωρις εκλογες, με την βια, δια των οπλων. Δεν προλαβε να χαρει τον διορισμο του ο βενιζελος  και γρηγορα  εμαθε  οτι  οι γαλλοι και οι αγγλοι του  εδωσαν μια γερη εκπληξη σαν χαστουκι.  Στην συνδιασκεψη του Αγιου Ιωαννου της Μωριεννης Σαβοιας την 19 Απρ 1917 ,το Λονδινο και το Παρισι αναγνωρισαν δια γραπτης μυστικης συμφωνιας οτι η Ρωμη θα παρει στην κυριοτητα της την ΑΤΤΑΛΕΙΑ και την ΣΜΥΡΝΗ. Υποτιθεται ομως οτι αυτο το μερος θα ηταν το ανταλλαγμα που προφορικα και μονον ειχαν υποσχεθει στον βενιζελο οι ξενοι πατρωνες του απο το 1915,εαν και εφοσον εβγαζε την Ελλαδα σε πολεμο. Και τωρα ο αγγλογαλλοι εδωσαν την Σμυρνη στην Ιταλια. Και μαλιστα γραπτως και οχι στο μιλητό. Και για αυτον τον λογο οι ιταλοι πολεμησαν την ελληνικη παρουσια στην Σμυρνη και υποστηριζαν τους τουρκους συνεχως! Κατα την ιδιαν εκεινη συνδιασκεψη ο γαλλος πρωθυπουργος Ριμπό εθεσε θεμα αντικαταστασης του βασιλεως των Ελληνων Κωνσταντινου με αλλον ηγεμονα ! Η Ιταλια  συμφωνησε με την αλλαγη του βασιλεα Κωνσταντινου διοτι εξασφαλισε ως ανταλλαγμα την Αττάλεια και την Σμυρνη! 

Μα καλα και ο βενιζελος ; Οι πατρωνες του ψεμματα του ειπαν ! Μα ποιος σεβεται τους προδοτες και τα πιονια ;  Επισης ο Ριμπο εθεσε υπο εξεταση την προταση του στρατηγου Μωρις Σαραιγ(που λεγεται οτι ηταν ημιπαραφρονας) ,για την καταληψη της Θεσσαλιας  απο τα αγγλογαλλικα  στρατευματα με σκοπο να στερηθουν οι ελληνες το σιταρι, να πεινασουν και να διωξουν τον Κωνσταντινο, αυτα ο βενιζελος τα ειχε προτεινει ,εις βαρος των Ελληνων ! 

Κατα αλλα η Ιταλια  εσπευσε  να επωφεληθει απο  την αδυναμια  του βενιζελου  και ανακηρυξε ολολκηρη την αλβανια Ιταλικο προτεκτοράτο. Και σαν να μην ηταν αυτο αρκετο ο ιταλικος στρατος  εγκατασταθηκε στον Αυλωνα ,διεσχισε την Ηπειρον και κατελαβε τα Ιωαννινα την 13 ιουνου 1917, τι θα μπορουσε ο δοτος πρωθυπουργος να πει στους Ιταλους ; Τιποτε .Αυτοι αλλωστε τον ειχαν διορισει πρωθυπουργο!

Απορω πως  ακομα , υπαρχουν πολεις ειδικα στην Βορεια Ελλαδα που εχουν οδους στην μνημη του βενιζελου!

''ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΒ''

ΙΩΑΝΝΟΥ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΣΤΙΑΣ

Σαν σήμερα....

                                ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄
Η ΑΘΗΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΈΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΉ ΤΟΥ ΕΛΑΣ (ΙΑΝΟΥΆΡΙΟΣ 1945)
ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ ΣΤΟΥΣ ΒΡΕΤΑΝΟΥΣ
Στης 14 Ιανουαριου 1945, η Αθηναιοι θα γιορτάσουν την απελευθερωση της πολης τους Μεγαλοπρεπώς
Αθήνα, 14 Ιανουαρίου 1945, μια τεράστια γιορτή έλαβε χώρα στην Πλατεία Συντάγματος εκείνο το πρωί. Η κυβέρνηση έδωσε την άδεια στα συνδικάτα να οργανώσουν μια συνάντηση για να γιορτάσουν την απελευθέρωση της Αθήνας και να δείξουν ευγνωμοσύνη προς τους Βρετανούς για το ρόλο που είχαν παίξει σε αυτήν. Ήταν γενικά κατανοητό ότι δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση μια πολιτική διαδήλωση και ότι θα απαγορευόταν η κραυγή πολιτικών συνθημάτων και η μεταφορά κομματικών εμβλημάτων. Όπως αποδείχθηκε, η διαδήλωση, αποφεύγοντας κάθε συγκεκριμένη πολιτική πρόκληση, κατέδειξε σαφώς τα δεξιά της αισθήματα και μεταξύ πολλών αντιπροσωπειών που συμμετείχαν εξέχοντες ήταν εκείνοι από οργανώσεις όπως η "Χ" "ΕΕ" και η Ε.Δ.Ε.Σ. (με τον πολιτικό ομόλογό της, Ε.Δ.Ε.Ε.). Στην πραγματικότητα ήταν περισσότερο μια επίδειξη E.Δ.E.Σ. από οτιδήποτε άλλο. Υπήρχαν συνεχείς κραυγές για τον Στρατηγό Ζέρβα και τα περισσότερα από τα λάβαρα έφεραν ένα χαιρετισμό σε αυτόν. Το ρόλο του ήρωα της ημέρας μοιράστηκε ο Στρατηγός Ζέρβας με τον βασιλιά των Ελλήνων, του οποίου το πορτρέτο εκτέθηκε παντού, ακόμη και περήφανα κολλημένο στο κέντρο των βρετανικών Σημαιών, και με το στρατηγό Σκόμπι, το όνομα του οποίου φώναζαν τα πλήθη. Οι νέοι πουλούσαν ελληνικές σημαίες με το βασιλικό στέμμα στο κέντρο και κορώνες ως εμβλήματα για να φορεθούν σε τρύπες κουμπιών και σε μπλούζες. Ομιλίες του καθηγητή Μπαλώνα του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Γενικού Γραμματέα της Συνομοσπονδίας εργατών Ελλάδος κ. Σίμωνα Χατζηδημητρίου επέβαλαν βίαια "τους υπεύθυνους της επανάστασης", απαιτώντας τη δίκαιη τιμωρία τους, και ένα από τα πιο δημοφιλή συνθήματα της ημέρας ήταν " όχι αμνηστία ! "Ο κ. Παπανδρέου, ο οποίος εμφανίστηκε σε ένα μπαλκόνι του ξενοδοχείου, επευφημούσε με ενθουσιασμό.
ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΏΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΎ ΣΚΌΜΠΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΔΗΛΩΤΈΣ ΑΘΉΝΑ, Αθήνα, 14 Ιανουαρίου 1945, .- Καθώς οι διαδηλωτές πέρασαν την έδρα του στρατηγού Scobie εκείνη την ημέρα υπήρχαν κραυγές "Zito Scobie" (Ζήτω ο Scobie). Μια αντιπροσωπεία έγινε δεκτή στην έδρα και ως απάντηση στην πρόσκλησή τους ο στρατηγός εμφανίστηκε στο μπαλκόνι. Σε μια αυτοσχέδια ομιλία προς το πλήθος, ο στρατηγός Σκόμπι είπε ότι ήταν βαθιά συγκινημένος. Είχε ήδη δηλώσει επανειλημμένα ότι αυτός και οι δυνάμεις υπό τη διοίκησή του θα προστάτευαν τις ελευθερίες του ελληνικού λαού από επαναστατικές ενέργειες από οποιαδήποτε πλευρά. Οι δυνάμεις του είχαν " από καιρό συνειδητοποιήσει ότι οι ελευθερίες των ανθρώπων ήταν, στην πραγματικότητα, να τεθούν σε κίνδυνο από τη δράση μιας μικρής μειονότητας."Ήλπιζε ότι η διαδήλωση δεν θα ήταν χωρίς επίδραςη στην παγκόσμια κοινή γνώμη", η οποία δυστυχώς συχνά είχε αποδειχθεί ότι ήταν κατάφωρα παραπληροφορημένη σχετικά με τις ελληνικές υποθέσεις."Την ομιλία του επευφήμησε δυνατά ο κόσμος.
Δείτε σκηνές στο παρακάτω σύνδεσμο
https://youtu.be/1JdU40mIShc

https://www.facebook.com/groups/671729660142157/