ΒΑΣΙΛΕΙΑ - ΕΘΝΑΡΧΙΑ

Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Β ΄ ΑΔΙΚΑ ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ . ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΟΜΩΣ ΠΑΝΤΟΤΕ Ο ΗΓΕΤΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ. Ο ΕΘΝΑΡΧΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗΓΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ.ΜΕ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΡΑΤΗ Η ΡΩΜΕΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

KING CONSTANTINE ΙΙ EXTRACTED OF HIS THRONE UNFAIRLY . BUT ALWAYS REMAIN THE NATIONAL LEADER. THE NATIONAL ROLE OF THE KING IS INDEPENDENT FROM THE HEAD OF THE STATE. KING IS ALWAYS THE FATHER OF THE NATION. WITH MONARCHY BECOME VISIONABLE THE ROMAN FOLLOWING OF THE GREEK NATION.

ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΘΥΡΕΟΣ

ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ   ΘΥΡΕΟΣ
ΙΣΧΥΣ ΜΟΥ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Δευτέρα 13 Ιουλίου 2026

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΨΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ .

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΗΤΑΝ ΝΟΘΟ. Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1974. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΛΠ ΝΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΙΩΝΙΑ!
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΟΥ 1974 ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ,ΕΦΕΡΕ ΤΑ ΙΜΙΑ ,ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ.
ΚΑΤΕΔΕΙΞΕ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.ΕΠΙ ΗΜΕΡΩΝ ΑΒΑΣΙΛΕΥΤΗΣ ''ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ'' Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΕΣΠΙΣΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΠΟΛΕΜΟΥ.
Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΨΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ ΣΕ ΠΟΙΝΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΚΛΟΠΕΣ ΚΛΠ.
ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΚΟΜΜΑ ΝΑ ΔΙΟΡΙΖΕΙ ΠΡΟΕΔΡΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ.
ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΣΑΝ ΘΕΣΜΟΣ.

''Ως ιστότοπος Βασιλοφρόνων εκφράζουμε την ανείπωτη χαρά και αγαλλίασή μας που, για ακόμη μία φορά, ολόκληρο το σύστημα των αργυρώνητων της «λίστας Πέτσα» «δημοσιογράφων» και κάποιων «καθηγητών» που ερμηνεύουν την ιστορία με την αριστερή οπτική και το Σύνταγμα κατά το δοκούν για την πρόσφατη συνέντευξη των Πριγκίπων Παύλου και Νικολάου.
Όταν μετά 52 χρόνια κατάργησης του βασιλικού θεσμού στην Ελλάδα υπάρχουν συστημικοί άνθρωποι που αναπαράγουν το παραμύθι «η βασιλεία καταργήθηκε οριστικά το 1974», όταν διακόπτουν φιλοβασιλικό εκδότη βιβλίων για να μη τοποθετηθεί στο θέμα «κατά πόσο είναι τίτλος ευγενείας το Βασιλεύς και το Πρίγκιπας», ότι «η βασιλεία είναι ένας κακός θεσμός από τον οποίο υπέφεραν οι Έλληνες», σημαίνει ότι ο ελληνικός βασιλικός θεσμός τους απασχολεί ακόμη και φοβούνται την αποκατάστασή του! Το φανερώνει ξεκάθαρα η αλλοπρόσαλλη και επιθετική συμπεριφορά τους.

Για άλλη μία φορά θα θίξουμε το ζήτημα του νόθου «Δημοψηφίσματος» του 1974. Όπως το 2015 αντιστράφηκε η βούληση του Ελληνικού λαού, έτσι και το 1974!

Πριν το δημοψήφισμα: Η εντολή του Κων/νου Καραμανλή στους δικαστικούς αντιπροσώπους και στο Υπουργείο Εσωτερικών για «ἀντιστροφὴ τοῦ ἀποτελέσματος σὲ περίπτωση νίκης τῆς βασιλείας», τα πογκρόμ στα φιλοβασιλικά γραφεία, οι αμέτρητες καθημερινές τηλεοπτικές συνεντεύξεις αντιβασιλικών πολιτικών στην ΕΙΡΤ σε σχέση με το 8λεπτο μήνυμα του Βασιλέως Κωνσταντίνου, οι γεμάτο απειλές περιοδείες του Αχιλλέα Καραμανλή σε Σέρρες, Δράμα και Καβάλα για καταψήφιση της Βασιλευομένης Δημοκρατίας κα...

Κατά το δημοψήφισμα: Η καθιέρωση χρωματιστών ψηφοδελτίων (πράσινο η Αβασίλευτη, καφέ η Βασιλευομένη), το πέταγμα στον κάλαθο των αχρήστων ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΧΘΟΥΝ ψηφοδελτίων επειδή τους πρόδιδε το καφέ χρώμα εσωτερικά, το μυστικό σήμα της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα στο State Department το βράδυ των αποτελεσμάτων (8 Δεκεμβρίου 1974) «ἡ βασιλεία φαίνεται πὼς ἐπιστρέφει στὴν Ἑλλάδα καὶ ἀποκαθίσταται μὲ μικρὴ διαφορά» (βάσει εκτιμήσεων της Πρεσβείας, όχι νούμερων), η επί πολλές ώρες μη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων το βράδυ του δημοψηφίσματος, η ανακοίνωση του πρώτου μερικού πίνακα με την Αβασίλευτη Δημοκρατία να συγκεντρώνει 52% και η Βασιλευομένη Δημοκρατία 48%, τα οποία μετά από λίγες μετεστράφησαν 69% και 31% αντιστοίχως...

Μετά το δημοψήφισμα: Η αγανάκτηση αντιβασιλικού εκπροσώπου τα ξημερώματα του αποτελέσματος επιστρέφοντας σπίτι του: «δὲν μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε τὶ ἔκταση νοθείας ἔγινε...», η δήλωση δικαστικού αντιπροσώπου πως «η πραγματική διαφορά των ψήφων μεταξύ Βασιλευομένης και Αβασίλευτης ήταν 250.000 με 300.000 ψήφους», η παραδοχή 3 δικαστικών αντιπροσώπων της εποχής για την εντολή του Καραμανλή για αντιστροφή του αποτελέσματος....

Μία απάντηση στον Κώστα Κωστή, Καθηγητή στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών: «Έγινε ένα δημοψήφισμα καθ΄ όλα καθαρό το 1974 από κάθε άποψη, καί από άποψη αποτελέσματος, καί από άποψη υλοποίησής του». Δακρύσαμε από το γέλιο...

Συμπέρασμα

ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΔΕΝ ΕΥΛΟΓΕΙΤΑΙ και ο ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ στην ΕΛΛΑΔΑ. Το «Δημοκρατικὸ Ἑλληνικὸ Βασίλειο» δεν αναπαράγει μία παρωχημένη φιλοβασιλική ξύλινη γλώσσα, αλλά εκφράζει μία ολοκληρωμένη σοβαρή πρόταση για την Βασιλευομένη Δημοκρατία. Δεν προτείνουμε παλινόρθωση του βασιλικού θεσμού, αλλά για καθιέρωση νέου τύπου Βασιλευομένης Δημοκρατίας. Δεν προτείνουμε δημοψήφισμα για το πολιτειακό, καθώς ο Ανώτατος Άρχοντας είναι σύμβολο εθνικής ενότητος, αλλά δημοψήφισμα για έγκριση (ή μη) νέου Συντάγματος Βασιλευομένης Δημοκρατίας. Επίσης, όντας ιδιαιτέρως προσεκτικοί με τους όρους, προτάσσουμε τους πολιτειολογικούς όρους: «βασιλικός θεσμός» και «δημοκρατικό κοινοβουλευτικό βασίλειο» και όχι «βασιλεία», ούτε «μοναρχία» με οποιοδήποτε επιθετικό προσδιορισμό, καθώς τυγχάνουν αδόκιμοι.

Όσον αφορά όλους τους υπολοίπους που έχουν σκυλιάσει στις τηλεοράσεις, στο διαδίκτυο, στα σχόλια στο youtube, facebook, twiter, instagram άστε τους να γκρινιάζουν και να βγάζουν μύδρους... Συνιστούμε ΞΥΔΑΚΙ...

Ως ιστότοπος Βασιλοφρόνων εκφράζουμε την ανείπωτη χαρά και αγαλλίασή μας που, για ακόμη μία φορά, ολόκληρο το σύστημα των αργυρώνητων της «λίστας Πέτσα» «δημοσιογράφων» και κάποιων «καθηγητών» που ερμηνεύουν την ιστορία με την αριστερή οπτική και το Σύνταγμα κατά το δοκούν για την συνέντευξη των Πριγκίπων Παύλου και Νικολάου.''

ΠΗΓΗ https://www.facebook.com/groups/783658211502928


Τρίτη 7 Ιουλίου 2026

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΟΒΕΤΑΙ ΚΑΙ ΡΑΒΕΤΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑΚΑ.



Το θέμα δεν είναι εάν κάποιος είναι φιλικός ή όχι προς τον θεσμό της βασιλείας ή στη δικτατορία του προλεταριάτου. Άλλωστε η δημοκρατία δεν του το απαγορεύει. Ωστόσο, η Ιστορία και οι λαοί αποφάνθηκαν επί των συγκεκριμένων, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Όσο γραφικός μπορεί να είναι κανείς ελπίζοντας σε αναβίωση σταλινικών καθεστώτων, άλλο τόσο ξεπερασμένος μπορεί να θεωρηθεί και εκείνος ο οποίος προσδοκά την παλινόστηση της μοναρχίας -αν και σε δέκα χώρες της Ευρώπης το πολίτευμα τής βασιλευομένης δημοκρατίας εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ.
Το θέμα, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, είναι πολύ βαθύτερο. Έχει σχέση με την μεγάλη Ιστορία αυτής της μικρής χώρας. Κατά πόσο αυτή τιμάται, μελετάται και καθίσταται σεβαστή από τους Έλληνες πάνω από πρόσωπα, πολιτικές σκοπιμότητες και κομματικές ωφέλειες.
Δυστυχώς, στην Ελλάδα, ο μεγάλος και ανεκτίμητος πλούτος της, αυτός της Ιστορίας της, κόβεται και ράβεται ευκαιριακά. Κατά περίσταση και αποσπασματικά. Ωσάν η Ιστορία να μην είναι ενιαία και αδιαίρετη, φυσικά με τις ένδοξες και τις άδοξες πτυχές της. Ωσάν η Πολιτεία να μην έχει λειτουργική συνοχή. Ωσάν το Κράτος, η εκτελεστική εξουσία, να μην έχει συνέχεια και να λειτουργεί με μονομερείς εξάρσεις ή, με μονοδιάστατες προτιμήσεις. Ένα διαρκές «ράβε και ξήλωνε» είναι από τους εκάστοτε κρατούντες η ελληνική Ιστορία, σαν να μην αποτελεί το συμπαγές σύνολο της ζωής του ελληνικού Κράτους από την ημέρα της γέννησης του. Ο συστηματικός δε αναθεωρητισμός της, ιδιαίτερα από την δογματική Αριστερά, είχε ως αποτέλεσμα να καταστεί ελληνική Ιστορία αποκλειστικά ως ένα εργαλείο ερμηνείας και δικαίωσης «της πάλης των λαών». Με λίγα λόγια, παύτηκε από τον ρόλο της, που δεν είναι άλλος από το να ενώνει και να φρονηματίζει.
Δεν θα είναι υπερβολή εάν υποστηριχθεί ότι, η ελληνική Ιστορία ξαναγράφτηκε από την Μεταπολίτευση του 1974 και μετά. Ξαναγράφτηκε μονομερώς. Έτσι μεγάλα τμήματά της, που δεν ωφελούσαν στην ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, είτε απαλείφθηκαν είτε διαστρεβλώθηκαν είτε κατασυκοφαντήθηκαν. Απόρροια της ιστορικής μετάλλαξης που σημειώθηκε στην Ελλάδα ήταν να τεθεί στο περιθώριο της ιστοριογραφίας για παράδειγμα η χιλιόχρονη ελληνική αυτοκρατορία της Ανατολής (Βυζαντίου). Το παγκόσμιο δηλαδή εκείνο κοσμοσύστημα, το οποίο έδωσε στην οικουμένη πανανθρώπινες αξίες μέσω πεφωτισμένων ή μη αυτοκρατόρων, είναι αδιάφορο-, και στο Γένος των Ελλήνων τη πηγή που αναβλύζει το μεγάλο νάμα τής κουλτούρας του, τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό. Από την συλλογική ιστορική μνήμη, μπορεί ακόμη να υποστηριχθεί, ότι ξεριζώθηκε δια παντός, μέσω πομπής και μεθοδικής προπαγάνδας, ο θεσμός της βασιλείας ως να ήταν κάτι το ξενόφερτο και το ασύμβατο στον ελλαδικό χώρο. Ό,τι το πιο ανιστόρητο. Από τους ομηρικούς χρόνους το πολίτευμα της βασιλείας ή της αριστοκρατίας ήταν καθεστώς. Στην μητροπολιτική Ελλάδα, στον κυρίως ελλαδικό χώρο, τα βασίλεια στην αρχαία Ελλάδα ήταν ευρύτατα διαδεδομένα. Τον βασιλιά, μέχρι να καταστεί κληρονομικός, τον αναγόρευε ο στρατός, τον οποίο πλαισίωνε ένα συμβούλιο ευγενών. Παρέκκλιση είχε σημειωθεί μόνο στα ελληνικά φύλλα τα οποία οργανώθηκαν σε πόλεις ,κράτη με εξαίρεση στο βασίλειο της Σπάρτης, της Μακεδονίας (Φίλιππος – Μ. Αλέξανδρος) και στο βασίλειο της Αλβανίας (Πύρρος). Στους ελληνιστικούς χρόνους, ελληνικές δυναστείες ήταν αυτές που κυριάρχησαν στην Αίγυπτο, στην Συρία και την Πέργαμο (που είχαν στην επικράτεια τους ευρύτερες σφαίρες εδαφών). Δυναστείες που ουσιαστικά λειτούργησαν ως απόλυτες μοναρχίες. Στην Αίγυπτο κυριάρχησε η δυναστεία των Πτολεμαίων, στη Συρία η δυναστεία των Σελευκιδών και στην Πέργαμο η δυναστεία των Ατταλιδών. Στο Βυζάντιο, πάνω από δέκα αιώνες, στην κεφαλή του κράτους βρισκόταν «βασιλεύς», τον οποίο οι Έλληνες ονομάτισαν ως «Αυτοκράτωρ».

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026

1920-1922. Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΘΡΑΚΗ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

 
ΕΙΣΑΓΩΓΗ.

Τα αηδόνια της Ανατολής
Και τα πουλιά της Δύσης
Κλαίγουν αργά, κλαίγουν ταχιά,
Κλαίγουν το μεσημέρι,
Κλαίγουν την Αδριανούπολη,
Την πολυκουρσεμένη,
Όπου την εκουρσέψανε
τις τρεις γιορτές του χρόνου.
Μετά την απελευθέρωση της Δυτικής Θράκης, της σημερινής Ελληνικής Θράκης, μέχρι της 25ης Μαΐου 1920, το Διασυμμαχικό Συμβούλιο των Παρισίων για λόγους ειρήνης και ασφαλείας αποφάσισε την κατάληψη της Ανατολικής Θράκης από την Ελλάδα. Έτσι την 20η Ιουνίου 1920 ο Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος απέστειλε από το Σπα τηλεγραφική διαταγή στον Αρχιστράτηγο Λεωνίδα Παρασκευόπουλο για άμεση δράση. Μέχρι τα τέλη του Ιουλίου 1920 η Ανατολική Θράκη, μια Ελληνική περιοχή από αιώνων απελευθερώθηκε, μετά από σκλαβιά πέντε (5) αιώνων από τον Ελληνικό Στρατό. Περισσότερα στο κείμενο, που ακολουθεί:
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ.
Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Νεϋγύ, στις 27 Νοεμβρίου 1919, μεταξύ των Συμμάχων και της Βουλγαρίας, τον Μάιο του 1920, απελευθερώθηκε η Δυτική Θράκη, η σημερινή Ελληνική Θράκη, μέχρι τον ποταμό Έβρο. Ο Στρατιωτικός Διοικητής της Αδριανούπολης και Διοικητής του Α΄ Οσμανικού Σώματος Στρατού Συνταγματάρχης Τζαφέρ Ταγιάρ, οπαδός των ιδεών των Νεοτούρκων, βρισκόταν σε τακτική επικοινωνία με τον Μουσταφά Κεμάλ και άλλα στελέχη των εθνικιστικών κύκλων στη Θράκη και στη Μικρά Ασία. Στις 3 Μαρτίου 1920, μετά από συμφωνία με τους παράγοντες του εθνικιστικού κινήματος στη Θράκη << Trakya-Pasaeli Mudafaa Heyet-i Osmaniyye >>, κατάγγειλε την ανακωχή, που είχε υπογράψει η επίσημη Οσμανική Κυβέρνηση, δήλωσε ότι δεν υπακούει πλέον στις εντολές του Σουλτάνου, του δέσμιου των Συμμάχων, διακήρυξε την ανεξαρτησία της Θράκης, της οποίας αυτοχαρακτηρίσθηκε Γενικός Διοικητής, και εξέδωσε σειρά διαταγών με σκοπό την οργάνωση της αντίστασης του μουσουλμανικού πληθυσμού της απέναντι στους εισβολείς. Η απάντηση της Κυβέρνησης της Κωνσταντινούπολης ήταν άμεση. Ο Ταγιάρ καθαιρέθηκε και αποτάχθηκε από τις τάξεις του Οσμανικού Στρατού.
Παρά ταύτα ο Ταγιάρ συνέχισε τις προσπάθειες του. Αποκομμένος από τις εθνικιστικές δυνάμεις της Ανατολής ως προς τη δυνατότητα λήψης βοήθειας ο Ταγιάρ εκτιμούσε ότι τέσσερις παράγοντες μπορούσαν να επιδράσουν ευνοϊκά στον αγώνα του:
1. Πίστευε ότι το κίνημά του θα ετύγχανε ανάλογης υποστήριξης από τη Βουλγαρία, η οποία και αυτή είχε λόγους να μην θέλει να δει τα Ελληνικά στρατεύματα να προελαύνουν και να καταλαμβάνουν την Ανατολική Θράκη.
2. Διατηρούσε καλές σχέσεις με πολλούς Γάλλους κατώτερους Αξιωματικούς, γνωστοί για τα ανθελληνικά τους αισθήματα(συμπαθούντες τον βενιζέλο βεβαιως!!), οι οποίοι υπέθαλπαν τις κινήσεις του και πιθανόν να είχαν υποσχεθεί την υποστήριξη του κινήματός του στις ανώτερες διοικήσεις των.
3. Έλαβε οδηγίες από τον Μουσταφά Κεμάλ να ενεργήσει έτσι στη Θράκη, ώστε η αντίδραση των Τούρκων να παρουσιασθεί ως καθολική, δηλαδή από όλες τις περιοχές που τελούσαν υπό καθεστώς ξένης κατοχής, καθώς και διαβεβαιώσεις από τους εθνικιστικούς παράγοντες ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός θα υποστήριζε ένα τέτοιο εγχείρημα.
4. Στηρίχθηκε, μετά την απόσυρση των Γαλλικών στρατευμάτων από τη Θράκη προς την Κιλικία, στις σταθμεύουσες Οσμανικές στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή της Ανατολικής Θράκης, οι οποίες συγκροτούνταν σε τρεις Μεραρχίες.
Για την συμπλήρωση των Μεραρχιών αυτών στη πολεμική τους δύναμη εξέδωσε διαταγή επιστράτευσης ορισμένων ηλικιών, διαταγή για την οποία ο Γάλλος Αρχιστράτηγος Φρανσαί Ντ΄ Εσπεραί, που ομολογουμένως διέκειτο πολλές φορές ευνοϊκά προς τα συμφέροντα της χώρας μας, τον επέπληξε πολύ σοβαρά. Η προσέλευση για κατάταξη δεν υπήρξε ανάλογη των προσδοκιών των εθνικιστικών κύκλων. Μετά μάλιστα τη δημοσίευση και κυκλοφορία της ιερωνυμικής απόφασης[fetva] από τον πρωθερμηνευτή του Κορανίου την 29η Μαρτίου 1920 στην Κωνσταντινούπολη, η οποία αποκήρυσσε το εθνικιστικό κίνημα και τους παράγοντές του ως υβριστές του προσώπου του χαλίφη[ και Σουλτάνου,(τον οποιο ανωτατο λειτουργο του ισλαμ ο βενιζελος εδιωξε απο την Ελλαδα αργοτερα)] η προσέλευση ατόνησε.
Κινούμενος προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης από τη Βουλγαρία ο Ταγιάρ στις 22 Απριλίου μετέβη στη μεθόριο, όπου συναντήθηκε με το Διοικητή της ΙΧ Βουλγαρικής Μεραρχίας. Στις 25 Απριλίου Τούρκοι εθνικιστές μετέβησαν στη Σόφια για να οργανώσουν την αποστολή δυνάμεων, ενώ ανάλογη συνάντηση έγινε και στην Αδριανούπολη.Ο Ταγιάρ ήλπιζε στην ενίσχυση με δυνάμεις του τακτικού Βουλγαρικού στρατού, αλλά και με δυνάμεις ατάκτων Βουλγάρων, οι οποίοι δρούσαν σε συνεργασία με τις Τουρκικές Τσέτες.
Το σχέδιο αμύνης των Τούρκων προέβλεπε την αμυντική εγκατάσταση των Μονάδων τους επί της τοποθεσίας΄Υψαλα-Μακρά Γέφυρα-Αδριανούπολη, προς απαγόρευση της επίθεσης των Ελληνικών στρατευμάτων από τον Έβρο ποταμό, και επί της τοποθεσίας Μάλγαρα-Ραιδεστός-Τυρολόη, προς απαγόρευση αποβατικής ενέργειας των Ελληνικών στρατευμάτων στα παράλια της Ανατολικής Θράκης. Για την ενίσχυση των Μονάδων του Ταγιάρ στα δύο μέτωπα εκδόθηκε στις 13 Μαίου για δεύτερη φορά διαταγή επιστράτευσης του μουσουλμανικού πληθυσμού, η οποία απέδωσε περί τους 15.000 άνδρες και έτσι η δύναμη των Τουρκικών στρατευμάτων ανήλθε στις 23.000 άνδρες.
Στις 20 Ιουνίου 1920 ο Πρωθυπουργός Ε. Βενιζέλος εξουσιοδότησε τον Αρχιστράτηγο να καταλάβει την Ανατολική Θράκη, ενώ Μονάδες του Ελληνικού Στρατού στην Μικρά Ασία προέλαυναν Βόρεια και Δυτικά προς Πάνορμο, μετά την κατάληψη του οποίου θα επιχειρούσαν αποβατική ενέργεια με τη βοήθεια και του Στόλου. Παράλληλα η ΙΧ Μεραρχία υπό τον Υποστράτηγο Γεώργιο Λεοναρδόπουλο, από την περιοχή του Καράαγατς και Νοτιότερα και η Μεραρχία Ξάνθης υπό τον Υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μαζαράκη στην περιοχή Διδυμοτείχου και Νοτιότερα θα επιτίθεντο Ανατολικά προς κατάληψη της περιοχής Βουρτουδίζου[ Μπαμπά Εσκί], με σκοπό να διασπάσουν στη μέση τα Τουρκικά στρατεύματα και να αποκλείσουν την Αδριανούπολη. Με τις συνδυασμένες επιθετικές επιχειρήσεις των Μονάδων του Ελληνικού Στρατού από την περιοχή του Έβρου προς Ανατολάς και από την περιοχή Ραιδεστού-Τυρολόης προς Δυτικά και Βορειοδυτικά τα Ελληνικά στρατεύματα έφθασαν προ της Τσατάλτζας, καταλαμβάνοντας μεχρι τέλους Ιουλίου 1920 και απελευθερώνοντας την Ανατολική Θράκη. Οι δυνάμεις του Α΄ Οσμανικού Σώματος Στρατού, υπό τη διοίκηση του Συνταγματάρχου Τζαφέρ Ταγιάρ, διαλύθηκαν. Αιχμαλωτίσθηκαν 167 Αξιωματικοί και 3.000 οπλίτες και κυριεύθησαν 121 πυροβόλα, 65 πολυβόλα, 14.000 όπλα και παντοειδές άλλο υλικό.
Ο Ταγιάρ απεκδύθηκε τη στολή του Τούρκου Αξιωματικού και κυκλοφορούσε με πολιτικά. Με πολιτική περιβολή συνελήφθηκε τη 14/27η Ιουλίου από χωρικούς της περιοχής και παραδόθηκε στους άνδρες του 28ου Συντάγματος Πεζικού.
Υπό την Ελληνική διοίκηση άρχισε ένα σημαντικό έργο ανασυγκρότησης και αναδημιουργίας. Τα έτη 1921 και 1922, μέχρι τη διάσπαση του μετώπου στην Μικρά Ασία, κύλησαν χωρίς σημαντικά γεγονότα από τη μεριά των Τούρκων εθνικιστών και στρατιωτικών. Η Ελληνική στρατιωτική παρουσία εξασφάλισε ισοπολιτεία και ισονομία για τους χριστιανούς και μουσουλμάνους κατοίκους της περιοχής και την ειρηνική, χωρίς τρομοκρατία, διαβίωση των Ελληνικών πληθυσμών. Σποραδικά γεγονότα, που διαδραματίζονταν κυρίως στην Βουλγαρο-Οσμανική Μεθόριο, από Τούρκους και Βουλγάρους ατάκτους, που εισήρχονταν στην περιοχή για να πλιατσικολογήσουν από τους μεθοριακούς πληθυσμούς, αντιμετωπίζονταν άμεσα από τα Ελληνικά στρατεύματα.
Μετά τη διάσπαση του μετώπου στην Μικρά Ασία και την επακολουθήσασα καταστροφή, στις 28 Σεπτεμβρίου/ 11 Οκτωβρίου 1922, ημέρα υπογραφής του πρωτοκόλλου της ανακωχής στα Μουδανιά, η Διοίκηση της Ανατολικής Θράκης ανατέθηκε στον Refet Pasa[Bele].
H διασυμμαχική επιτροπή στην Κωνσταντινούπολη στις 10/23 Οκτωβρίου του υποσχέθηκε ότι η Ανατολική Θράκη θα εκκενωθεί από τα Ελληνικά στρατεύματα μέχρι τις 7/20 Νοεμβρίου (με την ανοχη του δικτατορα Πλαστηρα). Στις 12/25 Νοεμβρίου οι Τούρκοι παρέλαβαν από τους << Συμμάχους >> μας τη διοίκηση της Αδριανούπολης. Εκτεταμένης κλίμακας διώξεις και ένα καθεστώς τρόμου επιβλήθηκε στους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς από τους εθνικιστές, που είχαν επιστρέψει στη Θράκη, σε συνεργασία και με τους στρατιωτικούς.
Η έξοδος των Ελλήνων Θρακών παρουσίαζε θέαμα, που προκαλούσε ακόμα και στον πιο ψυχρό παρατηρητή, βαθύτατης και αλγεινότατης εντύπωσης. Κατά κακή σύμπτωση ραγδαία βροχή και χαλάζι έπλητταν τους ατυχείς πληθυσμούς, που χρησιμοποιούσαν ένα προβληματικό οδικό δίκτυο στην κίνησή τους προς τον Έβρο. Έφευγαν εγκαταλείποντας τα πάντα με την ελπίδα ότι μετά την απομάκρυνση των γυναικόπαιδων θα μπορούσαν να διασώσουν τα σιτηρά και τα ζώα τους, χωρίς να υπολογίζουν τις ένοπλες Τουρκικές συμμορίες. Ακόμα τραγικότερη ήταν η θέση των αγροτικών πληθυσμών, οι οποίοι σχηματίζοντας καραβάνια διέσχιζαν διάφορες περιφέρειες με διεύθυνση προς τον Έβρο, σύροντας τον σταυρό του μαρτυρίου. Κάτω από αυτές τις τραγικές συνθήκες έλαβε χώρα η έξοδος των κατοίκων της Ανατολικής Θράκης, που κατοικούσαν την περιοχή αυτή από αμνημονεύτων χρόνων. Αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την γη των πατέρων τους, με την οποία συνδέονταν με άρρηκτους οικογενειακούς, ιστορικούς και εθνολογικούς δεσμούς.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
Πιθανόν εάν η Επανάσταση του 1922, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, ελάμβανε άμεσα μέτρα ενίσχυσης του Στρατού Θράκης, σε συνδυασμό και με τον Στόλο, που ήλεγχε τα Στενά και την Προποντίδα, να σωζόταν η Ανατολική Θράκη, καθόσον ο Κεμάλ δεν διέθετε πολεμικά πλοία για την διαπεραίωση των στρατευμάτων του στην Ανατολική Θράκη.
<< Πάψε το θρήνο ακριβή μου λιγόκαρδη
και γέλα και στήσε χορό.
Ζω.-Δε με βλέπεις; Τραγούδησε όλο χάρη
Θριάμβου παιάνα >>.
έγραψε στο ποίημά του << ένας για όλους >> ο Νικόλαος Πορόντης, που γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης το 1870, αφού στη Θράκη ανήκει το προνόμιο της μακρότερης σε διάρκεια Τουρκικής Κατοχής, που κράτησε πεντέμισι αιώνες.
ΠΗΓΕΣ.
1. Επιχειρήσεις στη Θράκη της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού.
2. Συνέντευξη στον Ρ/Σ της Εκκλησίας του Ιακ. Ακτσόγλου, καθηγητού Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.
Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας.

Κυριακή 21 Ιουνίου 2026

Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΒΟΥΛΕΥΤΙΣ ΕΛΕΝΗ ΣΚΟΥΡΑ.

 


Η Ελένη Σκούρα (Βόλος, 21 Δεκεμβρίου 1896 - Θεσσαλονίκη, 4 Φεβρουαρίου 1991) ήταν Ελληνίδα πολιτικός και δικηγόρος. Υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής.

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1896 στον Βόλο όπου και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές. Το πατρικό της όνομα ήταν Παπαχρήστου.

Στη συνέχεια, από το 1915 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε φωνητική μουσική και το 1950 έλαβε το πτυχίο της Νομικής, δικηγορώντας στη συνέχεια στην ίδια πόλη με τον σύζυγό της, δικηγόρο, Δημήτριο Σκούρα.

Η Ελένη Σκούρα είχε αναπτύξει πλούσια κοινωφελή και πατριωτική δράση ιδιαίτερα κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και στη Γερμανική Κατοχή ως Πρόεδρος της Στέγης της Φαλαγγίτισσας και επίσης της Φανέλας του Στρατιώτη. Το καλοκαίρι του 1942 συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίσθηκε μαζί με τον σύζυγό της και τον αδελφό της, Απόστολο Παπαχρήστου.

Στις 18 Ιανουαρίου 1953 εξελέγη βουλευτής στον Νομό Θεσσαλονίκης με το κόμμα του Ελληνικού Συναγερμού. Ούσα η πρώτη εκλεγμένη γυναίκα στην ιστορία του ελληνικού κοινοβουλίου, η ίδια αμέσως μετά την εκλογή της δήλωσε:

Θα προσπαθήσω να πράξω παν το δυνατόν διά να φανώ ανταξία της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων μου, τους οποίους θερμώς ευχαριστώ. Γνωρίζω ότι ως πρώτη και μοναδική γυναίκα εις την Βουλήν έχω μεγάλας ευθύνας και πολλά καθήκοντα. Είναι πολλά εκείνα που πρέπει να πράξωμεν υπέρ των Ελληνίδων, ιδίως εις τον τομέα της κοινωνικής μερίμνης.

Στις 31 Ιανουαρίου 1953 η Ελένη Σκούρα ορκίζεται και εκφωνεί τον παρθενικό της κοινοβουλευτικό λόγο. Ο πρόεδρος της Βουλής, Ιωάννης Μακρόπουλος, την προσφωνεί «κυρία βουλευτίδα», με αποτέλεσμα να προκληθεί συζήτηση, αν ο όρος αυτός θα καθιερωθεί για τις γυναίκες μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου.

Η Σκούρα τιμήθηκε από τον βασιλιά Παύλο με το στρατιωτικό μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων καθώς και με τον Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος Ευποιίας. Ο Δήμος Βόλου για την συνολική της προσφορά έχει στήσει προτομή της στο προαύλιο του Δημαρχείου.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Πολιτεία της είχε υποσχεθεί τιμητική σύνταξη, που ποτέ δεν δόθηκε και στα τελευταία χρόνια της ζωή της αναγκάστηκε να πουλήσει τα παράσημα και τα μετάλλιά της για να εισαχθεί στο Χαρίσειο Γηροκομείο της Θεσσαλονίκης.

Πέθανε σε βαθύ γήρας, στις 4 Φεβρουαρίου 1991, στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης. Ο Δήμος Βόλου τίμησε την πρώτη γυναίκα βουλευτή της Ελλάδας, στήνοντας την προτομή της στον εξωτερικό χώρο του Δημαρχείου το 2007.

Πηγή: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ και https://www.sansimera.gr/biographies/434