Ποιός ακριβώς ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς;

Επέτειος της 4ης Αυγούστου 1936 σήμερα. Αναδημοσιεύω κείμενο που είχα δημοσιεύσει το 2020 στο Huffpost και είχε προκαλέσει αίσθηση.

Μελέτης Η. Μελετόπουλος

Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών

Επιστημών του Πανεπιστημίου της Γενεύης

1. Η τεθλασμένη μνήμη

Το έπος του 1940 έχει απορροφήσει και συμπυκνώσει την συλλογική μνήμη γιά τον Μεταξά. Ο Ιωάννης Μεταξάς (Ιθάκη 12 Απριλίου 1871 –Κηφισσιά 29 Ιανουαρίου 1941) έχει αποτυπωθεί στην ιστορία κυρίως γιά το ΟΧΙ που εξέπεμψε στις 28 Οκτωβρίου 1940, δηλαδή την άρνηση υποταγής στην ιμπεριαλιστική και φασιστική Ιταλία. Σε δεύτερο πλάνο, η μνήμη του συνδέεται με το δικτατορικό καθεστώς που εγκαθίδρυσε την 4η Αυγούστου 1936 και διηύθυνε μέχρι τον θάνατό του στις 29 Ιανουαρίου 1941. Από εκεί και πέρα υπάρχει συνήθως άγνοια. Αλλά η δράση του Μεταξά εκτείνεται πολλές δεκαετίες πίσω, και μάλιστα σε διαφορετικούς αλλά όλους σημαντικούς ρόλους. Η οικεία φιγούρα του ηλικιωμένου Μεταξά που επιθεωρεί παρελάσεις της ΕΠΟΝ ή του πρωθυπουργού του ΟΧΙ, είναι μόνον οι τελευταίες στιγμές μίας μακράς, πολυσχιδούς, καθοριστικής γιά την νεώτερη ελληνική ιστορία διαδρομής.

2. Ήταν ο Μεταξάς στρατιωτική ιδιοφυία;

Ο Μεταξάς υπήρξε πράγματι στρατιωτική ιδιοφυία διεθνούς διαμετρήματος. Δεν είναι αστικός μύθος ότι οι συμμαθητές του στην Πρωσσική Ακαδημία Πολέμου, όπου φοίτησε το διάστημα 1898-1902 με υποτροφία του ελληνικού κράτους, θεωρούσαν ότι «ουδέν πρόβλημα άλυτον διά τον Ιωάννην Μεταξάν». Αφηγείται ο Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος στο αυτοβιογραφικό Αγαπημένη μου Χαϊδελβέργη (Αθήνα 1980, σ.268): «Ένας [Γερμανός] στρατηγός, όταν έμαθε ότι ήμουν Έλλην, μου είπε ότι είχε συμφοιτητή στην Ακαδημία Πολέμου τον Μεταξά και ότι στην Ακαδημία κυκλοφορούσε ο λόγος ότι γιά τον Μεταξά δεν είναι τίποτε δύσκολο.»

Πέραν αυτής της ακαδημαϊκής μαρτυρίας, υπάρχουν και τα γεγονότα. Δεν είναι τυχαία η εκτίμηση και η εμπιστοσύνη που έτρεφε γιά αυτόν διαχρονικά όλο το πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο και η βασιλική δυναστεία. Ο Μεταξάς, μόλις επέστρεψε από την Γερμανία, τοποθετήθηκε στο Επιτελείο, συνέβαλε στην εκπόνηση του νέου σύγχρονου στρατιωτικού κανονισμού (1904) και ανέλαβε την στρατιωτική εκπαίδευση του μετέπειτα βασιλέως Γεωργίου Β΄. Αλλά και ο Βενιζέλος, μόλις έγινε πρωθυπουργός τον Οκτώβριο του 1910, τοποθέτησε αμέσως τον Μεταξά ως υπασπιστή του.

Στους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, όλες οι κινήσεις του ελληνικού στρατού πραγματοποιήθηκαν βάσει επιτελικών σχεδίων του Μεταξά. Το σχέδιο απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης και το σχέδιο κατάληψης του Μπιζανίου ήταν έργα του Μεταξά, ο οποίος ήταν παρών σε όλες τις επιχειρήσεις δίπλα στον διάδοχο-αρχιστράτηγο. Το 1912 ο Βενιζέλος τον έστειλε στην Σόφια γιά να συνάψει την ελληνοβουλγαρική συνθήκη συμμαχίας, ενώ τον Δεκέμβριο του 1912 τον έστειλε στο Λονδίνο γιά να διαπραγματευθεί την συνθήκη ειρήνης με τους Τούρκους. Εδώ πρόκειται γιά μετατόπιση του Μεταξά στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, και μάλιστα με πρωτοβουλία του μεγάλου «κυνηγού κεφαλών» Βενιζέλου.

Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος. Στα τέλη του 1914, λίγο πριν από την έναρξη της συμμαχικής απόβασης στην Καλλίπολη, ο Μεταξάς κατάρτισε με βασιλική εντολή σχέδιο γιά την κατάληψη των Δαρδανελλίων και το παρέδωσε στον Βρεταννό ναύαρχο Marc Kerr, αναπληρωτή διοικητή του ελληνικού στόλου. Όταν, όμως, τον Φεβρουάριο του 1915 βολιδοσκοπήθηκε η ελληνική κυβέρνηση με θέμα την συμμετοχή της Ελλάδος στην επιχείρηση, ο Μεταξάς απέκρουσε την πρόταση, διαμηνύοντας στο βρεταννικό ναυαρχείο ότι η επιχείρηση θα αποτύγχανε, επειδή οι Γερμανοί και Τούρκοι είχαν προλάβει να οχυρώσουν τα Στενά. Η πρόβλεψη του Μεταξά, που οδήγησε στην ρήξη Βενιζέλου-Κωνσταντίνου, επαληθεύθηκε με τραγικό τρόπο (700.000 νεκροί Αγγλογάλλοι).

Δεύτερη σπουδαία πρόβλεψη του Μεταξά. Όταν το 1921 του επροτάθη από τον πρωθυπουργό Γούναρη η αρχιστρατηγία στην Μικρά Ασία, ο Μεταξάς αρνήθηκε, εξηγώντας με ακράδαντα γεωστρατηγικά επιχειρήματα γιατί η Μικρασιατική Εκστρατεία δεν είχε πιθανότητες επιτυχίας.

Ο Μεταξάς υπήρξε αρχιτέκτων της περιφανούς νίκης εναντίον της Ιταλίας το 1940. Προηγήθηκαν όμως ριζική ανασυγκρότηση των ενόπλων δυνάμεων, πολυετής προετοιμασία, η κατασκευή της «γραμμής Μεταξά», τοποθέτηση των κατάλληλων προσώπων στις κατάλληλες θέσεις, ψυχολογική και επικοινωνιακή προετοιμασία της ελληνικής κοινωνίας και άρτιος επιτελικός σχεδιασμός, δημιουργία καταφυγίων, αεράμυνας, πυρόσβεσης, πρώτων βοηθειών. Όλα αυτά ήταν έργα του Μεταξά, ο οποίος στην ουσία έστησε ένα υπόδειγμα μηχανισμού έκτακτης ανάγκης.

Τελικώς, οι τρεις μεγαλύτερες στρατιωτικές νίκες της Ελλάδος στον Εικοστό Αιώνα (1912, 1923, 1940) είναι σε σημαντικό βαθμό, τουλάχιστον όσον αφορά τον επιτελικό σχεδιασμό, έργα του Μεταξά.

3. Ήταν ο Μεταξάς ένας ακόμα στρατηγός που πολιτεύθηκε;

Ο Μεταξάς εκτός από στρατιωτικός υπήρξε και πολιτικός. Δεν ήταν όμως ένας στρατιωτικός που αναμείχθηκε στην πολιτική, όπως πχ ο στρατάρχης Παπάγος ή ο Νικόλαος Πλαστήρας. Η πολιτική του ταυτότητα προέκυψε αυτόνομα, ως προϊόν ιδεολογικών επιρροών και πολιτικών επιλογών. Διέθετε συγκροτημένη πολιτική σκέψη και, όπως αποδείχθηκε, ικανότητες κυβερνήτη.

Το διάστημα του Εθνικού Διχασμού (1915-17) ο Μεταξάς υπήρξε στενός συνεργάτης και σύμβουλος του βασιλιά Κωνσταντίνου. Είναι αυτός που, εν όψει συμμαχικής απόβασης στην Αθήνα, οργανώνει τους συνδέσμους των Επιστράτων. Σημειωτέον ότι οι Επίστρατοι (ως επί το πλείστον αστοί, επιστήμονες, έμποροι, και στρατολογήθηκαν από τα καλύτερα στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας), κινητοποιήθηκαν διότι θεώρησαν ότι οι ωμές συμμαχικές παρεμβάσεις έθιγαν την εθνική κυριαρχία και τάχθηκαν με τον Κωνσταντίνο.

Ακολουθεί η ανατροπή του καθεστώτος του Κωνσταντίνου από μοίρα του γαλλικού στόλου και τον γερουσιαστή Zonnart-το 1917 . Ο Μεταξάς εξορίζεται στην Κορσική, δραπετεύει μαζί με τον Γούναρη στην Σαρδηνία, επιστρέφει το 1920, προάγεται αναδρομικά και εν αποστρατεία σε αντιστράτηγο, δεν πολιτεύεται. Το 1921 αρνείται την αρχιστρατηγία, παρακολουθεί αμέτοχος την Μικρασιατική Καταστροφή, την έξωση του Κωνσταντίνου και την Επανάσταση του 1922. Το 1923 αποπειράται να ανατρέψει το καθεστώς Πλαστήρα οργανώνοντας το κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη, αποτυγχάνει και φυγαδεύεται υπό μυθιστορηματικές συνθήκες στην Ιταλία. Ίσως ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία του. Το 1924, όταν ο Παπαναστασίου ανακηρύσσει την Πρώτη Ελληνική Δημοκρατία, ο Μεταξάς την αναγνωρίζει ώστε να μπορέσει να αμνηστευθεί και να επιστρέψει. Αλλά η αναγνώριση αυτή του κοστίζει πολιτικά. Διότι, όταν ιδρύει το κόμμα των Ελευθεροφρόνων, η αντιβενιζελική παράταξη δεν τον ακολουθεί και συντάσσεται με το Λαϊκό Κόμμα του Παναγή Τσαλδάρη, που υποστηρίζει αδιάλλακτα την μοναρχία.

Έτσι ο Μεταξάς, στην διάρκεια του Μεσοπολέμου, πολιτεύεται επικεφαλής προσωποπαγούς κόμματος με περιορισμένη απήχηση. Εκλέγεται στην Βουλή, συμμετέχει ως κυβερνητικός εταίρος και υπουργός στην Οικουμενική κυβέρνηση Ζαίμη το 1926, επίσης στις κυβερνήσεις του Λαϊκού Κόμματος υπό τον Παναγή Τσαλδάρη το 1932-35. Πρωταγωνιστεί στην Παλινόρθωση του 1935, συμμετέχει στις εκλογές του Ιανουαρίου 1936, εισέρχεται στην Βουλή. Η βουλή αδυνατεί να αναδείξει κυβέρνηση, επικρατεί ακυβερνησία. Τον Μάρτιο ο Μεταξάς διορίζεται υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Δεμερτζή. Λίγο αργότερα διορίζεται αντιπρόεδρος. Εμφανής η στήριξη του βασιλιά. Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Δεμερτζή, τον Απρίλιο, διορίζεται από τον βασιλιά πρωθυπουργός και λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή, και μάλιστα και από τα βενιζελικά και από τα αντιβενιζελικά κόμματα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Τον Αύγουστο, λόγω επικείμενης γενικής απεργίας και εικαζομένων ταραχών, ζητά και λαμβάνει από τον Γεώργιο την αναστολή ορισμένων διατάξεων του Συντάγματος, καταργεί τον κοινοβουλευτισμό και εγκαθιδρύει δικτατορία. Ο έγκριτος ιστορικός Γρηγόριος Δαφνής γράφει στον επίλογο της κλασσικής δίτομης ιστορίας του ''Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων'', ότι στην ουσία ο Μεταξάς υπήρξε η ομόθυμη λύση του αστικού καθεστώτος στην αποσύνθεση του μεσοπολεμικού κοινοβουλευτισμού και στην απειλή που εξέπεμπε το ΚΚΕ.

4. Ο Μεταξάς υπήρξε μία αντικοινοβουλευτική εξαίρεση στην εποχή του;

Ο Μεταξάς υπήρξε δικτάτωρ, και μάλιστα σκληρός και άτεγκτος. Δεν αποτελούσε όμως εξαίρεση, ήταν μια εποχή που οι πάντες επεδίωκαν να γίνουν δικτάτορες. Ο Νικόλαος Πλαστήρας πραγματοποίησε στρατιωτικό κίνημα τον Μάρτιο του 1933, αμέσως μετά την εκλογική νίκη του Λαϊκού Κόμματος, απέτυχε και διέφυγε διωκόμενος στην Γαλλία. Από εκεί επέστρεψε μετά τον πόλεμο γιά να αναδειχθεί σε αρχηγό της δημοκρατικής παράταξης. Τον Μάρτιο του 1935, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ηγήθηκε μεγάλου στρατιωτικού κινήματος που βύθισε την χώρα σε πολυήμερη και πολυαίμακτη εμφύλια σύγκρουση, αλλά απέτυχε και διέφυγε στην Γαλλία, από όπου ποτέ δεν επέστρεψε. Το κίνημα του Βενιζέλου κατέστειλε ο Γεώργιος Κονδύλης, και επέβαλε βραχύβια δικτατορία. Υπήρχαν πολλοί επίδοξοι δικτάτορες, αυτή είναι η πικρή αλήθεια μίας πολιτικά υπανάπτυκτης κοινωνίας. Απλώς ο Μεταξάς το επέτυχε, και μάλιστα με την «βούλα» του βασιλιά και αναίμακτα.

5. Ήταν ο Μεταξάς φασιστας;

Σε αντίθεση με τα ευρέως αναπαραγόμενα στην νεώτερη βιβλιογραφία, το καθεστώς Μεταξά δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί αμιγώς φασιστικό, αν και είχε κάποια επιφανειακά φασιστικά στοιχεία, πχ. οργανωμένη νεολαία και αστυνομικό κράτος. Έλειπαν όμως τα ουσιωδέστερα, όπως ο ρατσισμός και ο σωβινισμός, ο επιθετικός εθνικισμός και ο αντισημιτισμός. Ο Μεταξάς είχε εξαιρετικές σχέσεις με την ισραηλιτική κοινότητα της χώρας, ενώ από τον λόγο του απουσιάζουν εντελώς αναφορές φυλετικού και σωβινιστικού χαρακτήρα. Επίσης απουσιάζει παντελώς οιαδήποτε εδαφική διεκδίκηση εις βάρος άλλων κρατών ή αναφορά σε ζωτικό χώρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ως εν ενεργεία πρωθυπουργός διατύπωσε την άποψη ότι η Ελληνικότητα είναι «οικουμενική, ειρηνική, ανθρώπινη, πανανθρώπινη». [Λόγοι, Β΄τόμος, σ.320]. Κάποτε ανέφερε ως μέγιστο επίτευγμά του ότι «καθ’ όλην την διακυβέρνησίν μου δεν εχύθη ούτε ρανίς αίματος» [Λόγοι, Β΄τόμος, 2.373]. Αλλά και ο εθνικισμός-σωβινισμός απουσιάζει τόσο από τον λόγο όσο και από την πολιτική του: οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επί Μεταξά θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν εξαιρετικές, όπως και η διαβαλκανική συνεργασία.

Ο αντικομμουνισμός έχει συνδεθεί στενά μέ την ανάμνηση του καθεστώτος Μεταξά, με τον «πάγο και ρετσινόλαδο» του βάναυσου υφυπουργού Ασφαλείας Μανιαδάκη, τις διώξεις, φυλακίσεις, εξορία των κομμουνιστών. Αλλά όλα τα καθεστώτα του Μεσοπολέμου, συντηρητικά, προοδευτικά ή και σοσιαλδημοκρατικά, στην Ελλάδα και σε ολόκληρη τη Ευρώπη, εδίωξαν τον κομμουνισμό (στην Γερμανία το 1919 ο σοσιαλιστής καγκελάριος Έμπερτ κατέστειλε αγρίως την κομμουνιστική επανάσταση, ενώ και στην Ελλάδα το 1924 η κυβέρνηση Παπαναστασίου διέλυσε βιαίως τις απεργιακές κινητοποιήσεις). Την αντικομμουνιστική νομοθεσία στον Μεσοπόλεμο θέσπισε η κυβέρνηση Βενιζέλου με τον νόμο περί Ιδιωνύμου του 1929 (νόμος 4229/24 Ιουλίου 1929 "Περί των μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών"). Ο αντικομμουνισμός ήταν η συνισταμένη όλων των πολιτικών δυνάμεων του Μεσοπολέμου και υπερέβαινε τις άλλες διαφορές τους. Σημειωτέον ότι το κομμουνιστικό κίνημα παγκοσμίως και στην Ελλάδα διακήρυσσε δημοσίως την πρόθεσή του να ανατρέψει με επαναστατική βία το αστικό καθεστώς και να επιβάλει κομμουνιστική δικτατορία. Και το εννοούσε. Επίσης πίσω του υπήρχε ένα πανίσχυρο κράτος, η Σοβιετική Ένωση, που ήλεγχε απολύτως και στήριζε τα απανταχού κομμουνιστικά κόμματα. Επομένως ο πράγματι σφοδρός, ανελέητος αντικομμουνισμός του Μεταξά ήταν απότοκος της διεθνούς συγκυρίας και λογική απόληξη της ανασφάλειας του αστικού καθεστώτος αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας, που δεν επιθυμούσε επιβολή κομμουνιστικής δικτατορίας (πλην φυσικά των οπαδών του ΚΚΕ). Η διαφορά είναι ότι ο Μεταξάς διέθετε τον οργανωτικό νου, τις ικανότητες και την σκληρότητα να εξαρθρώσει αποτελεσματικά τους κομμουνιστικούς μηχανισμούς, κάτι που δεν είχαν καταφέρει ποτέ σε αυτόν τον βαθμό οι διάφορες κυβερνήσεις.

6. Ήταν ο Μεταξάς γερμανόφιλος;

Τον Μεταξά συνοδεύει η φήμη του γερμανόφιλου, τόσο κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού όσο και κατά την πενταετή δικτατορία του. Και τα δύο είναι εσφαλμένα και δεν επιβεβαιώνονται από τις διαθέσιμες πηγές. Το 1915-7 ο Κωνσταντίνος, στον οποίο ήταν απόλυτα αφοσιωμένος ο Μεταξάς, είχε φιλοσυμμαχικό προσανατολισμό, αλλά προσέκρουσε στην επίμονη άρνηση των Βρεταννών στην είσοδο της Ελλάδος στον πόλεμο. 

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ως εξόριστος στην Ελβετία το 1917-20 ο Κωνσταντίνος ελάμβανε βρεταννική επιχορήγηση, ενώ αρνήθηκε την γερμανική βοήθεια που του προσεφέρθη.

Στην περίπτωση της 4ης Αυγούστου, και πάλι ο Μεταξάς δεν προκύπτει από πουθενά γερμανόφιλος: ταυτίστηκε πλήρως με την βρεταννική πολιτική σε όλα τα επίπεδα, ρύθμισε ευνοϊκά τα βρεταννικά δάνεια, οδήγησε την Ελλάδα στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων. Αλλά το κυριώτερο είναι ότι ο Μεταξάς υπήρξε επιλογή του βασιλέως Γεωργίου Β΄: ενός απολύτως αγγλόφιλου μονάρχη, που διατηρούσε στενές οργανικές σχέσεις με το βρεταννικό κατεστημένο, και γιά τον οποίον ο βιογράφος του και στενός συνεργάτης του Πιπινέλης γράφει ότι «ήταν Άγγλος στην ψυχή». Ο Γεώργιος επέστρεψε στην Ελλάδα με την Αγγλίδα σύντροφό του μετά από πολυετή εξορία στο Λονδίνο, και με συνοπτικές διαδικασίες οργάνωσε την άνοδο του Μεταξά στην εξουσία. Με δική του υπογραφή εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία της 4ης Αυγούστου, η δική του συναίνεση διασφάλιζε την νομιμότητα του καθεστώτος. Διότι, εν όψει του επερχομένου παγκοσμίου πολέμου, η βρεταννική πολιτική ήθελε ένα αξιόπιστο και ικανό πρόσωπο με στρατιωτική εμπειρία στην ηγεσία της συμμάχου της Ελλάδος.

7. Τι ήταν ακριβώς η 4η Αυγούστου;

Το καθεστώς του Μεταξά εστράφη πολιτικά εναντίον δύο ομάδων: των παλαιών πολιτευτών και των κομμουνιστών. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επρόκειτο περί δικτατορίας, με κατασταλτικούς μηχανισμούς, λογοκρισία, παρακολουθήσεις κλπ. Αλλά δεν είναι αλήθεια ότι ο Μεταξάς δεν είχε κοινωνική στήριξη ή έστω αποδοχή. Δεν αναπτύχθηκε σοβαρή αντιπολίτευση στο καθεστώς του. Στα επίσημα έντυπα του καθεστώτος (Νέον Κράτος κλπ.) δημοσίευαν κείμενα σχεδόν όλοι οι σημαντικοί διανοούμενοι του Μεσοπολέμου, ακόμα και αριστεροί: Λεκατσάς, Μαλακάσης, Μαρινάτος, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Παπανούτσος, Παράσχος, Νίκος Σβορῶνος, Άγγελος Σικελιανός κ.ά.. Αμηχανία στους ιδεολογικά προκατειλημμένους αναλυτές προκαλεί η επιμονή με την οποία ο Μεταξάς προώθησε την διδασκαλία της δημοτικής στην εκπαίδευση, αναθέτοντας μάλιστα την εκπόνηση συστηματικής γραμματικής της νεοελληνικής στον σπουδαίο δημοτικιστή Μ.Τριανταφυλλίδη. Επίσης ο Μεταξάς στήριξε το θέατρο και τις καλές τέχνες, διευκρίνισε μάλιστα σε λόγο του ότι δεν νοείται στρατευμένη τέχνη υπό εποπτεία. » [Λόγοι, Α´ τόμος, σ. 307].

Ο Μεταξάς άσκησε προχωρημένη κοινωνική πολιτική, αποσκοπώντας στην κοινωνική συνοχή και παράλληλα στην εξουδετέρωση της ανισότητας που τροφοδοτούσε πολιτικά τον κομμουνισμό. Ακολούθησε δηλαδή το πρότυπο του Μπίσμαρκ. Απεχθανόταν την πλουτοκρατία, δεν αποκήρυσσε την ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά επέβαλε φιλεργατική νομοθεσία και αυστηρούς ελέγχους. Χρησιμοποιούσε τον όρο διευθυνόμενη οικονομία. Στα πλαίσια αυτά θέσπισε τις συλλογικές συμβάσεις, την υποχρεωτική διαιτησία, τα γραφεία ευρέσεως εργασίας, τα ασφαλιστικά δικαστήρια, το εργατικό οκτάωρο και το υπαλληλικό επτάωρο, τους κατώτατους μισθούς, τα πολυϊατρεία (11 στην Αθήνα, 8 στον Πειραιά και 7 στην Θεσσαλονίκη) κλπ. Ο μαρξιστής ιστορικός Ν. Ψυρούκης καταγράφει 106 γενικές πανελλήνιας κλίμακας συλλογικές συμβάσεις εργασίας και 545 τοπικής σημασίας την περίοδο 1936-38 [στο έργο του γιά την 4η Αυγούστου, 1994, σ.138]. Αυτά καθιστούν την αξιολόγηση της 4ης Αυγούστου σύνθετο εγχείρημα.

8. Ποιός είπε το ΟΧΙ, ο Μεταξάς ή ο λαός;

Μέρος της αριστερής κυρίως διανόησης υποστήριξε ότι «το ΟΧΙ το είπε ο λαός και όχι ο Μεταξάς». Το ερώτημα φυσικά είναι ψευδεπίγραφο και ανιστόρητο.. Το ΟΧΙ διατύπωσε και μετέφερε στον Ιταλό πρεσβευτή Γκράτσι τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου, αγουροξυπνημένος και φορώντας την ρόμπα του, αλλά όχι αιφνιδιασμένος και «σαν έτοιμος από καιρό», ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Μεταξάς. Και ταυτόχρονα, ασφαλώς το ΟΧΙ εξέφραζε την συνολική, πάνδημη, διακομματική, γενναία στάση του ελληνικού λαού, ο οποίος ανέλαβε και την αιματηρή ευθύνη της υλοποίησής του.

9. Τι πραγματικά έγινε τον Ιανουάριο του 1941;

Ασάφεια, συνομωσιολογία και παραφιλολογία επικρατεί σχετικά με τις τελευταίες κινήσεις του Μεταξά πριν τον θάνατό του. Καθώς δεν υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις, μπορεί μόνον κανείς να διατυπώσει ερωτήματα. Το κεντρικό ερώτημα είναι εάν ο Μεταξάς σκόπευε να έρθει σε κάποιου είδους συνεννόηση με την Γερμανία, ώστε να αποφευχθεί η εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στην ήδη εξαντλημένη από τον πόλεμο με την Ιταλία Ελλάδα. Τι ακριβώς μήνυμα μετέφερε η περίφημη αποστολή Πεσματζόγλου που έλαβε εντολή να μεταβεί στην Ζυρίχη γιά να συναντήσει υψηλόβαθμους Γερμανούς αξιωματούχους; Σχετικά γράφει ο ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος: «Ο Μεταξάς, όμως, ήταν σώφρων πολιτικός, όπως και στρατιωτικός. Ανεπηρέαστος από τις επιτυχίες του ελληνικού στρατού, δεν επιθυμούσε τη συνέχιση του πολέμου και δεν ανεχόταν η Ελλάς να είναι «τμήμα θυσίας» του γαλλο-βρεταννικού στρατοπέδου. Δοκίμασε, λοιπόν, με αποστολή μυστική εμπίστου προσώπου να επιτύχει σύναψη ανακωχής με κεκτημένα τη δόξα του ελληνικού στρατού και τα κατεχόμενα εδάφη της Βορείου Ηπείρου. Αξίζει να παραθέσω τώρα ό,τι άκουσα ο ίδιος προ ετών σε τηλεοπτική εκπομπή: αφηγητής για προσωπική δράση του ήταν ο Γιώργος Πεσμαζόγλου, πρώην υπουργός με άψογο παρελθόν. Είπε, λοιπόν, ο αξιόπιστος αυτός πρώην υπουργός, ότι ο Μεταξάς του ανέθεσε να μεταβεί στην Ελβετία και να προβεί εκεί στις δέουσες ενέργειες για σύναψη ανακωχής, επωφελέστατης για την Ελλάδα. Επήλθε όμως τότε ο θάνατος, πολύ άκαιρα, του Μεταξά. Ο Πεσμαζόγλου έχασε τη σπουδαία μυστική εντολή του. Η εμπλοκή της Ελλάδος στον πόλεμο συνεχίσθηκε.» [εφημερίδα Η Καθημερινή, 28 Οκτωβρίου 2010, Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος και ο Ιωάννης Μεταξάς].

Ο αιφνίδιος και αδόκητος θάνατος του Μεταξά διευκόλυνε την εμπλοκή της εξαντλημένης Ελλάδος και σε δεύτερο πόλεμο εναντίον του ακατανίκητου γερμανικού στρατού. Αλλά αυτή εξυπηρετούσε τον υπέρτερο συμμαχικό στόχο της έγκαιρης εκκένωσης της Ελλάδος από τα βρεταννικά στρατεύματα. Επ΄αυτού, άλλωστε, επήλθε τον δραματικό Απρίλιο του 1941 σύγκρουση μεταξύ των μεράρχων της Ηπείρου και του συμμαχικού στρατηγείου, με αποτέλεσμα οι μέραρχοι να αγνοήσουν τις εντολές του επιτελείου και να υπογράψουν μονομερώς συνθήκη με τον στρατάρχη φον Λίστ ώστε να μην εξοντωθεί η ήδη εξουθενωμένη στρατευμένη ελληνική νεολαία στα βουνά της Ηπείρου.

10. Μεταλλασσόμενη υστεροφημία

Ο Μεταξάς κέρδισε την υστεροφημία του λόγω του έπους του Σαράντα, το οποίο αποτελεί πηγή έμπνευσης, αυτοπεποίθησης και υπερηφάνειας γιά την ελληνική κοινωνία μέχρι σήμερα. Γι΄αυτό ακριβώς και (σε αντίθεση με την χούντα της 21ης Απριλίου, που κατακρημνίσθηκε στα τάρταρα της ελληνικής ιστορίας λόγω της εθνικής καταστροφής της Κύπρου) βασικά στελέχη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου επεβίωσαν πολιτικά και αναδείχθηκαν μεταπολεμικά σε κορυφαίες θέσεις. Πχ ο υπουργός Οικονομικών του Μεταξά Ανδρέας Αποστολίδης έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Καραμανλή επί ΕΡΕ, ο υπουργός Παιδείας της 4ης Αυγούστου Κ.Γεωργακόπουλος έγινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός το 1958, ο επίφοβος Μανιαδάκης με τον πάγο και το ρετσινόλαδο εξελέγετο μεταπολεμικώς βουλευτής του Συναγερμού και της ΕΡΕ. Η χούντα της 21ης Απριλίου επικαλέσθηκε τον Μεταξά ως ιδεολογικό της εμπνευστή, αλλά ο Μεταξάς ήταν προσωπικότητα με τεράστια παιδεία και στρατιωτικές δάφνες, ενώ οι συνταγματάρχες ήταν ωχρές απομιμήσεις που οδήγησαν την χώρα σε μία εθνική καταστροφή. Μετά το 1974, η Αριστερά επεχείρησε να απαξιώσει τον Μεταξά περισσότερο λόγω του γεγονότος ότι ήταν αντικομμουνιστής και λιγώτερο λόγω του γεγονότος ότι ήταν δικτάτορας (δικτάτορες ήταν και ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Μάο κλπ. που η αριστερή διανόηση εθαύμαζε).

Σήμερα, που η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από κανέναν, αφού η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΕ και το παρελθόν των στρατιωτικών παρεμβάσεων στην πολιτική έχει οριστικά εκλείψει, η ιστορική επιστήμη οφείλει να αναλύσει τα δραματικά γεγονότα του 20ού αιώνα με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα.

50 χρόνια μεταπολίτευσης – Τίποτα δεν έμεινε όρθιο

ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ

Κάνοντας ως πολίτης τον απολογισμό 50 χρόνων Μεταπολίτευσης (την πορεία της οποίας παρακολουθώ επισταμένως και υπευθύνως από το 1974 έως σήμερα), και διαβάζοντας τις γελοίες “αναλύσεις” αυτοϊκανοποίησης συστημικών ψευδο-διανοουμένων, αρθρογράφων κλπ., σημειώνω τα εξής:

1. Η Δημοκρατία που εγκαθιδρύθηκε το 1974 εξελίχθηκε σε μία διεφθαρμένη τριτοκοσμική ολιγαρχική οικογενειοκρατική μπανανία, το πολιτικό προσωπικό της οποίας εκφυλίστηκε σε μία τάξη ανεπάγγελτων προϊόντων κομματικού σωλήνα, ανίκανων να διαχειριστούν έστω στοιχειωδώς τις κρατικές υποθέσεις και πολύ περισσότερο να παράγουν όραμα για το μέλλον, ενώ ασήμαντα ενεργούμενα και φερέφωνα ανήλθαν σε ανώτατα αξιώματα (εξαιρέσεις υπάρχουν φυσικά, αλλά απελπιστικά λίγες και απομονωμένες).

Ο κρατικισμός, το πελατειακό σύστημα, το μέσον, το ρουσφέτι, η ευνοιοκρατία, η κομματοκρατία, η διαφθορά, χόχι μόνον δεν καταργήθηκαν αλλά ανήλθαν σε δυσθεώρητα ύψη που οι προηγούμενες γενιές δεν είχαν κάν διανοηθεί.

2. Γεωργία, βιοτεχνία, βιομηχανία, απλά εξαλείφθηκαν, εισάγονται ακόμα και σταφίδες, πατάτες και κρεμμύδια, ενώ πράγματι γίναμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης.

3. Η χώρα χρεωκόπησε βίαια το 2010 και υπήχθη σε εξευτελιστικό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Οι υποδομές ξεπουλήθηκαν, τα λιμάνια μας, τα αεροδρόμια, τα τραίνα, ανήκουν σε ξένους. Οι μεγάλες επιχειρήσεις επίσης.

4. Πυρκαϊές πρωτοφανούς εντάσεως και εκτάσεως κατέκαψαν το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής επικράτειας.

5. Η Τουρκία διεκδικεί ανοιχτά το Αιγαίο, τίθεται δημοσίως θέμα Θεσσαλονίκης, Κρήτης κλπ., προβάλλονται ψευδο-αλυτρωτικά αιτήματα από Σκόπια και Αλβανία,

ο έλεγχος της Θράκης έχει σχεδόν περιέλθει στο τουρκικό προξενείο, τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου εποικίζονται από λαθρομετανάστες και αποικιοποιούνται οικονομικά από την Τουρκία μέσω της ιδιοφυούς ιδέας της κατάργησης της βίζας, η βόρεια Κύπρος παραμένει υπό τουρκική κατοχή.

Το ναυάγιο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι πλήρες, διακομματικό και εθνοκτόνο.

6. Η δημόσια εκπαίδευση κατέρρευσε και παράγει πλέον μαζικά λειτουργικά αναλφάβητους. Τα πανεπιστήμια κατέστησαν άντρα βίας και ανομίας.

7. Κυρίαρχη ιδεολογία σημαντικού μέρους της “ελίτ” (δηλαδή της κρούστας του βόθρου) είναι ο εθνομηδενισμός, δηλαδή το λυσσαλέο μίσος για την πατρίδα μεταμφιεσμένο σε “επιστήμη”.

Η προδοσία έγινε μόδα και ο ανθελληνισμός προϋπόθεση ανέλιξης.

Ο Μαυροκορδάτος έγινε πρότυπο “πολιτικής ορθότητας”, ο Νενέκος “έκφραση πολυπολιτισμικότητας”.

Πατρίδα, οικογένεια, πειθαρχία, εργασία, πειθαρχία, στρατιωτική αρετή, ηθικές αξίες, θρησκευτικότητα, στοχοποιήθηκαν ως “ακροδεξιά στοιχεία”.

Η ερμηνεία των απωθημένων της κακοποιημένης από την χούντα γενιάς του Πολυτεχνείου δεν αρκεί.

8. Η ανομία, η βία, η παραβατικότητα, η εγκληματικότητα αλλά και η ατιμωρησία μετέβαλαν την νεοελληνική ζωή σε δυστοπία και κατέστησαν την απλή καθημερινότητα των πολιτών επικίνδυνη καθημερινή περιπέτεια.

Ιδίως η μαζική εφηβική βία είναι ένδειξη κοινωνικής κατάρρευσης.

Η εισβολή του εθνομηδενισμού και γενικώτερα του μηδενισμού στην εκπαίδευση, παράγει ηθικό κενό που οδηγεί στην τυφλή βία.

9. Η μαζική εισέλευση λαθρομεταναστών (τους οποίους οι “προοδευτικοί διανοούμενοι ” υπερασπίζονται λυσσαλέα αλλά κανένας τους φυσικά δεν φιλοξενεί κάποιον δυστυχή από αυτούς στο σπίτι του) έχει αφελληνίσει ολόκληρες περιοχές της χώρας.

Οι άνθρωποι αυτοί εύλογα φέρνουν μαζί τους τον πολιτισμό τους, αλλά η συνέπεια είναι η βαθειά πολιτισμική και κοινωνική μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα με ασιατικά-αφρικανικά χαρακτηριστικά, που εγκυμονεί το τέλος της μακράς ελληνικής πορείας σε αυτόν τον τόπο.

Μαζί με το περιεχόμενο του ελληνικού πολιτισμού (δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία έκφρασης, κλασσική παιδεία, χριστιανισμός κλπ.).

10. Η δημογραφική κατάρρευση, που όμοιά της δεν έχει συμβεί στην Ελλάδα τα τελευταία 10.000 χρόνια, δεν γίνεται αντικείμενο διαχείρισης ή έστω προβληματισμού από το πολιτικό σύστημα.

Ο ελληνικός πληθυσμός καταρρέει πλέον με ταχείς ρυθμούς και τα κενά καλύπτουν μη ευρωπαϊκοί πληθυσμοί.

Η προοπτική της εξάλειψης της Ελλάδας ως ιστορικής οντότητας είναι ορατή στο εγγύς μέλλον.

Μπορεί να αποτραπεί με γενναία μέτρα, αλλά στο υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε η πολιτική βούληση ούτε η ικανότητα σχεδιασμού τέτοιων μέτρων.

Ούτε κάν η διάθεση ούτε η αίσθηση σκοπιμότητας

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

ΣΕ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ ΟΡΘΙΟ.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ. ΕΠΕΙΓΕΙ Η ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΗΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΥΜΑΜΗΣ ΜΕ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΥΓΙΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ, ΤΩΝ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΣ.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΣΗ ΕΠΕΙΓΟΝΤΟΣ.

ΥΓ: το κείμενο αυτό δεν συνδέεται με καμμία απολύτως σκοπιμότητα, κυοφορούμενη πολιτική κίνηση, φιλοδοξία, ιδιοτέλεια, πληροφορία, παρασκήνιο κλπ.

Η ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ''ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ'' ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΛΗΓΗ ΣΠΑΤΑΛΗΣ.

Η μεταπολίτευση έχασε το μέτρο. Το μέτρο ήταν ο βασιλικός θεσμός. Τωρα επικρατει η υπερβολη ,η σπαταλη,η αρχοντοχωριατιά,η επιδειξιομανια.Ειναι λογικο αυτο για ανθρωπους μετριους και κάτω. Τωρα που βρηκαν την ευκαιρια  θα κανουν οτι και οι πλουσιοι! 

Δραμινός...
Δημήτρης Μπουρνιάς 
Δεν θα μάθεις ποτέ πόσο κόστισαν στον Έλληνα φορολογούμενο οι 1700 καλεσμένοι του Προέδρου της Δημοκρατίας στη δεξίωση με τους σολομούς, τα φινγκερ φουντ και τα ακριβά κρασιά.
Δε θα μάθεις ποτέ πώς εκτοξεύτηκαν επι θητείας της Κατερίνας Σακελλαροπούλου οι ετήσιοι προϋπολογισμοί και τα έξοδα της Προεδρίας.
Δε θα μάθεις ποτέ γιατί παρουσίασαν αύξηση κατά περίπου 35% σε σχέση με το 2019, φτάνοντας συνολικά από τα 3,4 εκατ. ευρώ στα 4,6 εκατ. ευρώ ετησίως.
Δεν θα μάθεις ποτέ τα ντεσου για την ανακαίνιση του Προεδρικού Μεγάρου με εργασίες που κράτησαν πέντε ολόκληρα χρόνια.
Τα έξοδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας δεν αναρτώνται στο Πρόγραμμα Διαύγεια, καθώς ο συγκεκριμένος θεσμικός φορέας εξαιρείται από την αντίστοιχη υποχρέωση δημοσιοποίησης δαπανών. Πλαίσιο Δημοσιοποίησης Δαπανών Εξαίρεση Φορέα:
Η Προεδρία της Δημοκρατίας, όπως και η Βουλή των Ελλήνων, δεν υπάγεται στη διαδικασία ανάρτησης χρηματικών ενταλμάτων και αναλυτικών εξόδων στο Πρόγραμμα Διαύγεια.
Δεν θα μάθεις ποτέ πόσο σου κόστισαν όλες αυτές οι αρχοντοχωριατιές, οι πανάκριβες φτήνιες, το διαχρονικό κιτσαριό.
Και γι’ αυτό φταίνε όλες οι κυβερνήσεις που ψήφισες μέχρι σήμερα...
Έλενα Ακρίτα

ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ - Η CIA ΞΕΓΥΜΝΩΝΕΙ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ !!! ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕΡΤΕΝ

Στο έγγραφο της CIA υπάρχει μαρτυρία διπλωματικού υπαλλήλου, σύμφωνα με την οποία οι δυο πρώην πρωθυπουργοί ήταν συνεργάτες των ναζί κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής.

Το άκρως απόρρητο έγγραφο φέρει ως ημερομηνία την 16η Σεπτεμβρίου 1962. Ο άνθρωπος που το έγραψε, υποστηρίζει ότι συνομίλησε με τον τότε σύμβουλο της πρεσβείας Ιωάννη Μοσχόπουλο, ο οποίος του αποκάλυψε ότι κατά τη δίκη του ναζί και υπεύθυνου για το θάνατο εκατομμυρίων Εβραίων Άντολφ Άιχμαν στο Ισραήλ, προέκυψε πως μεταξύ των στοιχείων που ήταν στη δικογραφία υπήρχε και ένας πίνακας με τα ονόματα Ελλήνων που συνεργάστηκαν με τον Μέρτεν στη Θεσσαλονίκη για την εξόντωση Εβραίων.

«Άκρως απόρρητον. Το όνομα του πρωθυπουργού κ. Κωνστ. Καραμανλή περιλαμβάνεται πράγματι εις τον πίνακα των πρακτόρων των γερμανικών αρχών κατοχής, ως συνεργάτης του Μέρτεν εις την εξόντωσιν των Εβραίων» είναι ο τίτλος του κειμένου.

Η Υπόθεση Μέρτεν αφορούσε τον Μαξ Μέρτεν, αξιωματικό των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων, ο οποίος κατηγορήθηκε για εγκλήματα πολέμου. Η υπόθεση συγκλόνισε την πολιτική ζωή της Ελλάδας από το 1957 μέχρι το 1960. Έλαβε διαστάσεις τον Νοέμβριο του 1958 όταν η κυβέρνηση ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή κατέθεσε και ψήφισε νομοσχέδιο, με το οποίο τροποποιούνταν ο προηγούμενος σχετικος νόμος και επιτρεπόταν η αποφυλάκιση των εγκληματιών πολέμου που είχαν ήδη καταδικαστεί και κρατούνταν σε ελληνικές φυλακές. Οι ενέργειες της Κυβέρνηση Καραμανλή πραγματοποιήθηκαν υπό την υπόδειξη των Γερμανών καθώς το φθινόπωρο του 1958 έγινε η σύναψη δανείου της Ελλάδος από την Γερμανία ύψους 200 εκατομμυρίων μάρκων.

Ο Μαξ Μέρτεν (8 Σεπτεμβρίου 1911 - 21 Σεπτεμβρίου 1971) ήταν Γερμανός ανώτατος εισαγγελέας της Ναζιστικής Γερμανίας που έφερε τον βαθμό του λοχαγού. Καταγόταν από το Βερολίνο και είχε νυμφευθεί την κόρη του Ούγγρου προξένου στο Βερολίνο. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στη Σερβία και την Ελλάδα ως ανώτερος δικαστικός σύμβουλος των εκεί γερμανικών στρατιωτικών διοικήσεων (Κομαντατούρ), ενώ η σύζυγός του διέμενε μόνιμα στη Βουδαπέστη, όπου για πολύ καιρό υπήρξε ιδιαιτέρα γραμματεύς του υφυπουργού δικαιοσύνης Ρόλαντ Φράισλερ.

Στην Ελλάδα ήλθε τον Απρίλιο του 1942, ένα χρόνο μετά τη γερμανική εισβολή, συνοδευόμενος από τον υπασπιστή του, Μάισνερ, με τον οποίο και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη τη διετία 1942-1944, όπου ανέλαβε τη γενική εποπτεία της δίωξης των Εβραίων της Μακεδονίας, σύμφωνα με την από 7 Ιουλίου 1942 σχετική διαταγή της Κομαντατούρ «περί μέτρων κατά των Εβραίων και των περιουσιών αυτών», αντικαθιστώντας σε πολλές περιπτώσεις και τον ανώτερο στρατιωτικό διοικητή Μακεδονίας και Αιγαίου.

Θεωρούνταν ο κύριος υπεύθυνος της γενοκτονίας των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, διατάσσοντας τη μεταφορά περίπου 45.000 ατόμων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς, καθώς και την ευθύνη της λεηλασίας των περιουσιών τους, μέχρι και τυμβωρυχίας του εβραϊκού νεκροταφείου, που υπολογίσθηκε ότι ξεπερνούσαν σε αξία το τεράστιο για την εποχή εκείνη ποσό των 125.000.000 χρυσών φράγκων. Εξ αφορμής αυτών αποκλήθηκε «Δήμιος της Θεσσαλονίκης» και «Χασάπης της Θεσσαλονίκης».

Μετά τη λήξη του πολέμου ο Μέρτεν συνελήφθη από τους Αμερικανούς στην κατεχόμενη Γερμανία. Το 1946 οι Αμερικανοί πρότειναν την παράδοσή του στις ελληνικές αρχές, στο πλαίσιο της συμφωνίας, που οι Σύμμαχοι είχαν υπογράψει το 1943 για την παράδοση των εγκληματιών πολέμου στις χώρες διάπραξης των εγκλημάτων τους. Η ελληνική πλευρά δια του Έλληνα στρατιωτικού ακολούθου στο Βερολίνο, στρατηγού Ανδρέα Υψηλάντη, πρότεινε την απελευθέρωσή του λόγω της άμεμπτης συμπεριφοράς του και των ανεκτίμητων υπηρεσιών του προς την Ελλάδα.

Έτσι άρχισε μια νέα καριέρα στη μεταπολεμική Γερμανία, εργαζόμενος στο Γερμανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης. Αναμίχθηκε στην πολιτική και μαζί με τον Γκούσταφ Χάινεμαν, τον κατοπινό πρόεδρο της Δυτικής Γερμανίας, ίδρυσε πολιτικό κόμμα αντιπολιτευτικό του Κόνραντ Άντεναουερ για την αποδοχή της μονιμότητας του χωρισμού της Γερμανίας.

Η υπόθεση Μέρτεν ξεκίνησε τον Μάιο του 1957, όταν ο Γερμανός εγκληματίας έφθασε στην Ελλάδα για να καταθέσει σε δίκη του πρώην διερμηνέα του[4] και μάλιστα όχι ως απλός ιδιώτης, αλλά με την επίσημη ιδιότητα υψηλόβαθμου στελέχους του υπουργείου Δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας, κατέχοντας θέση Γενικού Γραμματέα. Για τις κατηγορίες εναντίον του ποτέ δεν είχε συλληφθεί προκειμένου να προσαχθεί στο Δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου, παρότι εκκρεμούσε σε βάρος του ένταλμα σύλληψης από το 1947

Η τότε ελληνική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην αρχή έδειξε αμήχανη και στη συνέχεια υποχώρησε στις πιέσεις -μέσω πρέσβη- του καγκελάριου Κόνραντ Άντεναουερ, καθώς επίκειτο (Φθινόπωρο 1958) σύναψη δανείου της Ελλάδος ύψους 200 εκατομμυρίων μάρκων. Στις αρχές Νοεμβρίου του 1958 ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ πραγματοποίησαν επίσημη επίσκεψη στη Βόννη, επιδιώκοντας κυρίως να εξασφαλίσουν πιστώσεις από τη Δυτική Γερμανία για έργα υποδομής. Οι Δυτικογερμανοί ηγέτες ενδιαφέρονταν για τη διείσδυση του γερμανικού κεφαλαίου στην Ελλάδα και για την εξάπλωση της οικονομικής επιρροής της Δυτικής Γερμανίας στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Φαίνεται όμως ότι ενδιαφέρονταν και για κάτι άλλο ακόμη: να σταματήσει η δίωξη των εγκληματιών πολέμου στην Ελλάδα, ώστε παράγοντες της οικονομικής και πολιτικής ζωής της Δυτικής Γερμανίας που βαρύνονταν με εγκλήματα ή είχαν εντάλματα για την κατοχική δράση τους στην Ελλάδα, να μπορούσαν ανενόχλητα να έρχονται και να φεύγουν. Πράγματι στις 13 Νοεμβρίου 1958 υπογράφηκε γερμανοελληνική οικονομική συμφωνία, σε μυστικό παράρτημα της οποίας (αποκαλύφθηκε αργότερα πως) «ο Καραμανλής υποσχέθηκε στον Γερμανό Καγκελάριο Αντενάουερ ότι η Ελλάδα θα ανέστελλε όλες τις διώξεις και θα παρέδιδε τον Μέρτεν στη Γερμανία».

Λίγες μέρες μετά την επιστροφή των Καραμανλή-Αβέρωφ από τη Βόννη, ο αρχηγός της Δημοκρατικής Ενώσεως Ηλίας Τσιριμώκος ζήτησε από τον πρόεδρο της Βουλής να συζητηθεί το θέμα Μέρτεν. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι υπήρχαν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε αναλάβει την υποχρέωση έναντι της δυτικογερμανικής κυβέρνησης, να απελευθερώσει τον δήμιο της Θεσσαλονίκης Μαξ Μέρτεν. Η πληροφορία προκάλεσε εντύπωση και έξαψη ιδιαίτερα στην Αριστερά. Στα τέλη Ιανουαρίου του 1959 η κυβέρνηση Καραμανλή έφερε για συζήτηση στη Βουλή νομοσχέδιο «Περί τροποποιήσεως της νομοθεσίας για τα εγκλήματα Πολέμου», σύμφωνα με το οποίο οριζόταν ότι «αναστέλλεται αυτοδικαίως και χωρίς να απαιτείται απόφασις τις δικαστηρίου, πάσα δίωξις Γερμανών υπηκόων φερομένων ως εγκληματιών πολέμου, καθώς και η εκτέλεσις πάσης ποινής ή το υπόλοιπον ταύτης», που χαρακτηρίστηκε από τους νομικούς κύκλους έκτρωμα. Αναφορές στο νομικό εκείνο έκτρωμα δημοσίευσαν πολλές ευρωπαϊκές εφημερίδες και περιοδικά, ενώ οι Times του Λονδίνου λοιδορώντας την Ελλάδα έγραφαν «Η Ελλάς αμνηστεύει τους σφαγείς της». Αλλά και στο εσωτερικό οι αντιδράσεις πολλών βουλευτών ήταν επίσης έντονες, ιδιαίτερα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Ηλία Τσιριμώκου και του Σταύρου Ηλιόπουλου που κατηγόρησαν την κυβέρνηση για υποχώρηση και ενδοτικότητα. Στον ξεσηκωμό των Καλαβρυτινών με αφορμή αυτό το νόμο, ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παναγιώτης Κανελλόπουλος δήλωσε από το βήμα της Βουλής: «κατέχομαι υπό βαθείας ευλαβείας έναντι των θυμάτων των Καλαβρύτων, αλλά αι σφαγαί εκεί προεκλήθησαν ως αντίποινα δια φόνους Γερμανών και μάλιστα αιχμαλώτων…», δηλώσεις που προκάλεσαν δυσφορία και οργή. Υπουργός Δικαιοσύνης στην Ελλάδα τότε ήταν ο Κωνσταντίνος Καλλίας που είχε δηλώσει πως «πρέπει να παραμεριστούν τα εμπόδια δια την ανάπτυξιν των σχέσεών μας με την Δυτικήν Γερμανίαν», και χαρακτήρισε την ψήφισή του ως μια πολιτικής πράξης σκοπίμου Ο εισηγητής της πλειοψηφίας Παπαρρηγόπουλος δήλωσε ότι στην περίπτωση Μέρτεν θα γινόταν εξαίρεση και ο Γερμανός ναζί θα έμενε στη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων. Όπως αποδείχθηκε, επρόκειτο για μία παραπλανητική κίνηση προκειμένου η κυβέρνηση να κατευνάσει την οργή της αντιπολιτεύσεως. Συνέπεια όλων αυτών ήταν τελικά το διάταγμα αυτό να καταψηφιστεί απ΄ όλη την αξιωματική αντιπολίτευση, που διαμαρτυρόταν για την απαράδεκτη μεθόδευση.

Αποφυλάκιση και απέλαση του Μέρτεν

Το φθινόπωρο του 1959 η υπόθεση Μέρτεν ήλθε και πάλι στην επικαιρότητα με το νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση της Ε.Ρ.Ε., με το οποίο γινόταν τροποποίηση του προηγούμενου σχετικού νόμου και επιτρεπόταν η αποφυλάκιση των εγκληματιών πολέμου που είχαν ήδη καταδικαστεί και εκρατούντο σε ελληνικές φυλακές. Ακολούθησε θυελλώδης συζήτηση στη Βουλή. Κάτω από τον καταιγισμό πυρών Ε.Δ.Α. και Δημοκρατικής Ενώσεως, η κυβέρνηση δια του αντιπροέδρου της, Παναγιώτη Κανελλόπουλου, απήντησε ότι η Ε.Ρ.Ε. είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στη "σημερινή Γερμανία" και ότι ο μόνος εγκληματίας πολέμου που βρισκόταν σε ελληνικές φυλακές, ο Μέρτεν, έπρεπε να απελαθεί και να παραδοθεί στη χώρα του.

Τελικά το νομοσχέδιο ψηφίστηκε και στις 5 Νοεμβρίου 1959 ο Μέρτεν αποφυλακίστηκε και απελάθηκε από την Ελλάδα .

Ευθύς μετά την άφιξή του στη Δυτική Γερμανία συνελήφθη με ένταλμα των γερμανικών δικαστικών αρχών και δικάστηκε στο Βερολίνο. Ο ανακριτής αποφάσισε να παραμείνει ελεύθερος, με τον όρο να παρουσιάζεται στην αστυνομία δύο φορές την εβδομάδα[17].

Γερμανικά δημοσιεύματα και νέος σάλος

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1960 η γερμανική εφημερίδα Ηχώ του Αμβούργου και το περιοδικό Der Spiegel δημοσίευσαν αφηγήσεις του Μαξ Μέρτεν, σύμφωνα με τις οποίες ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο υπουργός Εσωτερικών Δημήτρης Μακρής και η σύζυγός του, Δοξούλα, ήταν "έμμισθοι πληροφοριοδότες των γερμανικών αρχών Κατοχής και για τις πολύτιμες πληροφορίες που είχαν δώσει, σχετικά με την Αντίσταση, πήραν ανταμοιβή από τις κατασχεμένες περιουσίες των Εβραίων".

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΨΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ .

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΗΤΑΝ ΝΟΘΟ. Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1974. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΛΠ ΝΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΙΩΝΙΑ!

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΟΥ 1974 ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ,ΕΦΕΡΕ ΤΑ ΙΜΙΑ ,ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ.

ΚΑΤΕΔΕΙΞΕ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.ΕΠΙ ΗΜΕΡΩΝ ΑΒΑΣΙΛΕΥΤΗΣ ''ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ'' Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΕΣΠΙΣΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΠΟΛΕΜΟΥ.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΨΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ ΣΕ ΠΟΙΝΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΚΛΟΠΕΣ ΚΛΠ.

ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΚΟΜΜΑ ΝΑ ΔΙΟΡΙΖΕΙ ΠΡΟΕΔΡΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ.

ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΣΑΝ ΘΕΣΜΟΣ.

''Ως ιστότοπος Βασιλοφρόνων εκφράζουμε την ανείπωτη χαρά και αγαλλίασή μας που, για ακόμη μία φορά, ολόκληρο το σύστημα των αργυρώνητων της «λίστας Πέτσα» «δημοσιογράφων» και κάποιων «καθηγητών» που ερμηνεύουν την ιστορία με την αριστερή οπτική και το Σύνταγμα κατά το δοκούν για την πρόσφατη συνέντευξη των Πριγκίπων Παύλου και Νικολάου.

Όταν μετά 52 χρόνια κατάργησης του βασιλικού θεσμού στην Ελλάδα υπάρχουν συστημικοί άνθρωποι που αναπαράγουν το παραμύθι «η βασιλεία καταργήθηκε οριστικά το 1974», όταν διακόπτουν φιλοβασιλικό εκδότη βιβλίων για να μη τοποθετηθεί στο θέμα «κατά πόσο είναι τίτλος ευγενείας το Βασιλεύς και το Πρίγκιπας», ότι «η βασιλεία είναι ένας κακός θεσμός από τον οποίο υπέφεραν οι Έλληνες», σημαίνει ότι ο ελληνικός βασιλικός θεσμός τους απασχολεί ακόμη και φοβούνται την αποκατάστασή του! Το φανερώνει ξεκάθαρα η αλλοπρόσαλλη και επιθετική συμπεριφορά τους.

Για άλλη μία φορά θα θίξουμε το ζήτημα του νόθου «Δημοψηφίσματος» του 1974. Όπως το 2015 αντιστράφηκε η βούληση του Ελληνικού λαού, έτσι και το 1974!

Πριν το δημοψήφισμα: Η εντολή του Κων/νου Καραμανλή στους δικαστικούς αντιπροσώπους και στο Υπουργείο Εσωτερικών για «ἀντιστροφὴ τοῦ ἀποτελέσματος σὲ περίπτωση νίκης τῆς βασιλείας», τα πογκρόμ στα φιλοβασιλικά γραφεία, οι αμέτρητες καθημερινές τηλεοπτικές συνεντεύξεις αντιβασιλικών πολιτικών στην ΕΙΡΤ σε σχέση με το 8λεπτο μήνυμα του Βασιλέως Κωνσταντίνου, οι γεμάτο απειλές περιοδείες του Αχιλλέα Καραμανλή σε Σέρρες, Δράμα και Καβάλα για καταψήφιση της Βασιλευομένης Δημοκρατίας κα...

Κατά το δημοψήφισμα: Η καθιέρωση χρωματιστών ψηφοδελτίων (πράσινο η Αβασίλευτη, καφέ η Βασιλευομένη), το πέταγμα στον κάλαθο των αχρήστων ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΧΘΟΥΝ ψηφοδελτίων επειδή τους πρόδιδε το καφέ χρώμα εσωτερικά, το μυστικό σήμα της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα στο State Department το βράδυ των αποτελεσμάτων (8 Δεκεμβρίου 1974) «ἡ βασιλεία φαίνεται πὼς ἐπιστρέφει στὴν Ἑλλάδα καὶ ἀποκαθίσταται μὲ μικρὴ διαφορά» (βάσει εκτιμήσεων της Πρεσβείας, όχι νούμερων), η επί πολλές ώρες μη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων το βράδυ του δημοψηφίσματος, η ανακοίνωση του πρώτου μερικού πίνακα με την Αβασίλευτη Δημοκρατία να συγκεντρώνει 52% και η Βασιλευομένη Δημοκρατία 48%, τα οποία μετά από λίγες μετεστράφησαν 69% και 31% αντιστοίχως...

Μετά το δημοψήφισμα: Η αγανάκτηση αντιβασιλικού εκπροσώπου τα ξημερώματα του αποτελέσματος επιστρέφοντας σπίτι του: «δὲν μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε τὶ ἔκταση νοθείας ἔγινε...», η δήλωση δικαστικού αντιπροσώπου πως «η πραγματική διαφορά των ψήφων μεταξύ Βασιλευομένης και Αβασίλευτης ήταν 250.000 με 300.000 ψήφους», η παραδοχή 3 δικαστικών αντιπροσώπων της εποχής για την εντολή του Καραμανλή για αντιστροφή του αποτελέσματος....

Μία απάντηση στον Κώστα Κωστή, Καθηγητή στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών: «Έγινε ένα δημοψήφισμα καθ΄ όλα καθαρό το 1974 από κάθε άποψη, καί από άποψη αποτελέσματος, καί από άποψη υλοποίησής του». Δακρύσαμε από το γέλιο...

Συμπέρασμα

ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΔΕΝ ΕΥΛΟΓΕΙΤΑΙ και ο ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ στην ΕΛΛΑΔΑ. Το «Δημοκρατικὸ Ἑλληνικὸ Βασίλειο» δεν αναπαράγει μία παρωχημένη φιλοβασιλική ξύλινη γλώσσα, αλλά εκφράζει μία ολοκληρωμένη σοβαρή πρόταση για την Βασιλευομένη Δημοκρατία. Δεν προτείνουμε παλινόρθωση του βασιλικού θεσμού, αλλά για καθιέρωση νέου τύπου Βασιλευομένης Δημοκρατίας. Δεν προτείνουμε δημοψήφισμα για το πολιτειακό, καθώς ο Ανώτατος Άρχοντας είναι σύμβολο εθνικής ενότητος, αλλά δημοψήφισμα για έγκριση (ή μη) νέου Συντάγματος Βασιλευομένης Δημοκρατίας. Επίσης, όντας ιδιαιτέρως προσεκτικοί με τους όρους, προτάσσουμε τους πολιτειολογικούς όρους: «βασιλικός θεσμός» και «δημοκρατικό κοινοβουλευτικό βασίλειο» και όχι «βασιλεία», ούτε «μοναρχία» με οποιοδήποτε επιθετικό προσδιορισμό, καθώς τυγχάνουν αδόκιμοι.

Όσον αφορά όλους τους υπολοίπους που έχουν σκυλιάσει στις τηλεοράσεις, στο διαδίκτυο, στα σχόλια στο youtube, facebook, twiter, instagram άστε τους να γκρινιάζουν και να βγάζουν μύδρους... Συνιστούμε ΞΥΔΑΚΙ...

Ως ιστότοπος Βασιλοφρόνων εκφράζουμε την ανείπωτη χαρά και αγαλλίασή μας που, για ακόμη μία φορά, ολόκληρο το σύστημα των αργυρώνητων της «λίστας Πέτσα» «δημοσιογράφων» και κάποιων «καθηγητών» που ερμηνεύουν την ιστορία με την αριστερή οπτική και το Σύνταγμα κατά το δοκούν για την συνέντευξη των Πριγκίπων Παύλου και Νικολάου.''

ΠΗΓΗ https://www.facebook.com/groups/783658211502928