ΤΑ ΚΑΛΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ.

 

Ο Βασιλιας  της  Αγγλιας  Καρολος Γ'  εκανε  επισημη  επισκεψη στις ΗΠΑ . Ο  Προεδρος  των ΗΠΑ  ειναι  θυμωμενος  με τον πρωθυπουργο της Βρετανιας  επειδη  δεν τον βοηθησε στον πολεμο  κατα του Ιραν. Αρχισε  τις απειλες  εναντιον  των αγγλων. Ειπε  οτι  ''δεν  θα  λησμονησει ...'', μετα  ειπε οτι τα Φωκλαντς  ανηκουν στην Αργεντινη !  

Εδω φαινεται καθαρα  η ικανοτητα της μοναρχιας να εξισορροπει ορισμενες καταστασεις . Θυμωσε ο Τραμπ με τον Σταρμερ,ανελαβε ο Βασιλιας τον ρολο του πυροσβεστη.  Ας  σκεφτουν τα κρατη που καταργησαν τις μοναρχιες τι  διπλωματικα μεσα εχασαν μεσα απο τα χερια τους! Πολλες  φορες  οι λαοι  πεφτουν θυματα  απατης ή παραπληροφορησης και  η ψηφος  τους  δεν  αναδεικνυει  τους καταλληλους  κυβερνητες. Εδω ειναι που η υπαρξη της μοναρχιας μπορει να βοηθησει εναν λαο ωστε να μην γινουν τα πραγματα πολυ ασχημα. 

Μπροστα στον Βασιλια της Αγγλιας  ο Τραμπ  δεν θα  πει παλι οτι τα Φωκλαντς δεν  ανηκουν στην Αγγλια. Ποιος ξερει στο παρασκηνιο τι θα συζητηθει και παλι τα πραγματα θα ομαλοποιηθουν, ουτε ο Τραμπ θα εκτεθει αλλα ουτε και ο Σταρμερ θα φανει να κανει πισω.

Η μοναρχια  εχει  παντοτε ρολο . Ειναι η ζωντανη συνεχεια του εθνους ,της ιστοριας του,του λαου  μιας χωρας. Στον  καιρο  της κρισης που μας κτυπησε ,ειχε και η Ισπανια παρομοια προβληματα. Ο Βασιλιας της Ισπανιας δεν επετρεψε να προσφυγει η Ισπανια στο ΔΝΤ ,οπως προτειναν οι πολιτικοι. Ειδατε τα αποτελεσματα. Η Ισπανια ξεπερασε την κριση χωρις να τραυματιστει κοινωνικα τοσο πολυ οσο εμεις.

ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ!(ΣΤΕ: ΝΟΜΙΜΟ ΤΟ ΕΠΩΝΥΜΟ «ΝΤΕ ΓΚΡΕΣ»)

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΣΜΟΥ.ΧΑΡΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ. ΕΥΓΕ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

ΣΤΕ: ΝΟΜΙΜΟ ΤΟ ΕΠΩΝΥΜΟ «ΝΤΕ ΓΚΡΕΣ» – ΔΙΚΑΙΩΜΑ «ΕΚΛΕΓΕΙΝ ΚΑΙ ΕΚΛΕΓΕΣΘΑΙ» ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ(ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΗΝΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ).

Το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε την αίτηση ακύρωσης του καθηγητή Παναγιώτη Λαζαράτου κατά των αποφάσεων του Υπουργείου Εσωτερικών, με τις οποίες αναγνωρίστηκε η ελληνική ιθαγένεια στα μέλη της πρώην βασιλικής οικογένειας. Το δικαστήριο έκρινε ότι η χρήση του επωνύμου «Ντε Γκρες» είναι νόμιμη και δεν προσκρούει στις διατάξεις του Συντάγματος.

Με τη δημοσίευση της απόφασης, τα δέκα μέλη της οικογένειας έχουν τη δυνατότητα να εγγραφούν στο Μητρώο Πολιτών, να εκδώσουν ελληνική αστυνομική ταυτότητα και διαβατήριο, ενώ αποκτούν τα δικαιώματα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι.

Τα δέκα μέλη της οικογένειας με την ελληνική ιθαγένεια

Σύμφωνα με την απόφαση και την εγγραφή τους στο δημοτολόγιο του Δήμου Αθηναίων, τα μέλη που φέρουν το επώνυμο Ντε Γκρες είναι:

Αλεξία Ντε Γκρες, του Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας

Παύλος Ντε Γκρες, του Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας

Νικόλαος Ντε Γκρες, του Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας

Θεοδώρα Ντε Γκρες, του Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας

Φίλιππος Ντε Γκρες, του Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας

Μαρία – Ολυμπία Ντε Γκρες, του Παύλου και της Μαρί Σαντάλ

Κωνσταντίνος – Αλέξιος Ντε Γκρες, του Παύλου και της Μαρί Σαντάλ

Αχιλλέας – Ανδρέας Ντε Γκρες, του Παύλου και της Μαρί Σαντάλ

Οδυσσέας – Κίμωνας Ντε Γκρες, του Παύλου και της Μαρί Σαντάλ

Αριστείδης – Σταύρος Ντε Γκρες, του Παύλου και της Μαρί Σαντάλ

Νόμιμο το επώνυμο «Ντε Γκρες»: Το σκεπτικό της απόφασης

Σύμφωνα με δημοσίευμα του δημοσιογράφου Παναγιώτη Τσιμπούκη στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», στο σκεπτικό των δικαστών του Δ’ Τμήματος του ΣτΕ σημειώνεται ότι η χρήση του επωνύμου «Ντε Γκρες» είναι σύμφωνη με τις συνταγματικές διατάξεις, καθώς θεωρήθηκε ότι το συγκεκριμένο όνομα δεν αποτελεί τίτλο ευγενείας ή διάκρισης, αλλά ένα προσδιοριστικό στοιχείο της αστικής κατάστασης των ενδιαφερομένων που απαιτείται για τη νόμιμη εγγραφή τους στα δημοτολόγια. \

Οι Σύμβουλοι Επικρατείας έκριναν ότι η προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση για την ανάκτηση της ιθαγένειας είναι νόμιμη, καθώς τα μέλη της οικογένειας συμμορφώθηκαν με τις επιταγές του νόμου 2215/1994, δηλώνοντας σεβασμό στο δημοκρατικό πολίτευμα και παραιτούμενοι από παλαιούς τίτλους και αξιώσεις.

Παράλληλα, το δικαστήριο αναγνώρισε το έννομο συμφέρον του καθηγητή να προσφύγει, αλλά απέρριψε τους ισχυρισμούς του περί αντισυνταγματικότητας, κρίνοντας ότι δεν στοιχειοθετείται κίνδυνος για τη λαϊκή κυριαρχία ή την κοινωνική συνοχή από τη συγκεκριμένη ονοματοδοσία

Το νομικό πλαίσιο

Η ανάκτηση της ιθαγένειας βασίστηκε στο άρθρο 6 του νόμου 2215/1994. Για την ολοκλήρωση της διαδικασίας, τα μέλη της οικογένειας κατέθεσαν έγγραφη δήλωση με την οποία αναγνωρίζουν την πολιτειακή κατάσταση που προέκυψε μετά το δημοψήφισμα του 1974, παραιτούνται από τίτλους ευγενείας και από αξιώσεις ή διεκδικήσεις που συνδέονται με το προηγούμενο πολίτευμα και αποδέχονται την εγγραφή τους στο μητρώο πολιτών με την επιλογή επωνύμου.

Τα πολιτικά δικαιώματα

Με την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη, τα μέλη της οικογένειας έχουν τα δικαιώματα που προβλέπει το Σύνταγμα στα άρθρα 29, 51 και 55, δηλαδή το δικαίωμα του εκλέγειν με τη συμμετοχή στις εκλογές ως ψηφοφόροι, το δικαίωμα του εκλέγεσθαι με τη δυνατότητα υποψηφιότητας για το αξίωμα του βουλευτή εφόσον έχουν συμπληρώσει το 25ο έτος, καθώς και τη δυνατότητα ίδρυσης ή συμμετοχής σε πολιτικά κόμματα. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΣΜΟΥ.ΧΑΡΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ.ΕΥΓΕ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

Άρθρο γνώμης — Μοναρχία, Απολυταρχία, Ολιγαρχία: Τρία οψεις της εξουσίας, ένα ίδιο ζήτημα νομιμότητας

 Επίσημη σελίδα της Γαλλικής Μοναρχίας

Γαλλία Μοναρχία

 I. Κληρονομιές και Μεταμορφώσεις της Μοναρχίας

Η μοναρχία , στην ουσία της, είναι ένα καθεστώς όπου η εξουσία ενσαρκώνεται από ένα μόνο πρόσωπο, τον κυρίαρχο. Υπό το Ancien Régime , αυτή η ενσάρκωση θεωρούνταν θεϊκή: ο βασιλιάς, ο υπολοχαγός του Θεού στη γη, συγκέντρωνε τις νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές εξουσίες. Η Γαλλία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ ήταν η πιο ολοκληρωμένη έκφρασή της: ένα συγκεντρωτικό κράτος, μια υποταγμένη αριστοκρατία και μια διοίκηση στην υπηρεσία του θρόνου. Αλλά η μοναρχία έχει εξελιχθεί. Η συνταγματική μοναρχία , που γεννήθηκε από τις Αγγλικές Επαναστάσεις και επικυρώθηκε από τον Γαλλικό Χάρτη του 1689, και στη συνέχεια από τον Χάρτη του 1830, εισήγαγε τη διάκριση των εξουσιών: ο βασιλιάς βασιλεύει αλλά δεν κυβερνά πλέον. Τέλος, η κοινοβουλευτική μοναρχία , όπως την γνωρίζουμε σήμερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία και το Βέλγιο, έχει γίνει ένα συμβολικό καθεστώς: ο μονάρχης ενσαρκώνει την ιστορική και ηθική συνέχεια, ενώ η κυβέρνηση, που εκλέγεται με ψηφοφορία, ασκεί πραγματική εξουσία. Η σύγχρονη μοναρχία είναι επομένως μια ζωντανή μνήμη , μια ισορροπία μεταξύ παράδοσης και δημοκρατίας.

II. Απολυταρχία: Απόλυτη Καθετότητα

Η απολυταρχία , από τις ελληνικές λέξεις αυτό ( εαυτός) και κράτος (εξουσία), αναφέρεται στην κυριαρχία ενός ατόμου. Η τσαρική Ρωσία

ήταν το αρχέτυπο της: μια ιεροποιημένη εξουσία, χωρίς ελέγχους και ισορροπίες, όπου ο κυρίαρχος συγκέντρωνε τη νομοθεσία, τον στρατό, τη θρησκεία και τη δικαιοσύνη. Η απολυταρχία βασίζεται σε μια ιδέα ηθικής ιεραρχίας : ο ηγέτης υποτίθεται ότι ενσαρκώνει ολόκληρο το έθνος και η θέλησή του γίνεται νόμος. Αλλά αυτή η ιεραρχία, όταν γίνεται άκαμπτη, γεννά φόβο, λογοκρισία και στασιμότητα. Η ρωσική ιστορία δείχνει ότι ενώ η απολυταρχία μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα, συχνά καταλήγει να καταπνίγει την καινοτομία και την ελευθερία. Είναι ένα καθεστώς διοίκησης , όχι διαλόγου.

III. Ολιγαρχία: η δύναμη των λίγων

Η ολιγαρχία , από την ελληνική λέξη ολίγος (λίγοι), είναι η διακυβέρνηση μιας μειοψηφίας: αριστοκράτες, χρηματοδότες, τεχνοκράτες ή πολιτικές φατρίες. Διαφέρει από την απολυταρχία στον πληθώρα των εμπλεκόμενων φορέων, αλλά μοιράζεται μαζί της τη συγκέντρωση εξουσίας. Στην αρχαιότητα, η Σπάρτη και η Βενετία ήταν δηλωμένες ολιγαρχίες. Σήμερα, ορισμένες δημοκρατίες στρέφονται προς de facto ολιγαρχικές μορφές , όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από οικονομικές ή μιντιακές ελίτ. Η σύγχρονη ολιγαρχία δεν αυτοανακηρύσσεται: εγκαθίσταται στα κενά του αντιπροσωπευτικού συστήματος, υπό το πρόσχημα της ικανότητας ή της σταθερότητας. Είναι το καθεστώς του δικτύου , όχι του λαού.

IV. Τρία καθεστώτα, μία κοινή ένταση: η νομιμότητα

Μοναρχία, αυταρχισμός, ολιγαρχία: τρεις απαντήσεις στο ερώτημα της νόμιμης εξουσίας .

Η μοναρχία βασίζει τη νομιμότητά της στην ιστορία και τον συμβολισμό . Η αυταρχισμός στη βία και την ιεραρχική εξουσία . Η ολιγαρχία στην εμπειρογνωμοσύνη και τη συνενοχή .

Αλλά όλες αντιμετωπίζουν την ίδια απαίτηση: τη συναίνεση των κυβερνωμένων. Χωρίς αυτή τη συναίνεση, η μοναρχία γίνεται απλό στολίδι βιτρίνας, η αυταρχισμός γίνεται καταπίεση και η ολιγαρχία γίνεται δήμευση.

V. Ποια πορεία ακολουθούν οι σύγχρονες κοινωνίες μας;

Οι κοινωνίες μας, διαποτισμένες από πληροφορίες και δυσπιστία, ταλαντεύονται μεταξύ της ανάγκης για σημεία αναφοράς και της ανάγκης για ελευθερία . Το καταλληλότερο μοντέλο δεν είναι αναμφίβολα ούτε η απόλυτη μοναρχία, ούτε η απολυταρχία, ούτε η ολιγαρχία, αλλά μια συμβολική μοναρχία που υποστηρίζεται από μια απαιτητική δημοκρατία : ένα καθεστώς όπου συνυπάρχουν η ιστορική συνέχεια και η λαϊκή κυριαρχία.

Η Ευρώπη του εικοστού πρώτου αιώνα θα μπορούσε έτσι να επανασυνδεθεί με μια αρχαία ιδέα: αυτή μιας ενσωματωμένης αλλά περιορισμένης εξουσίας , ιερής αλλά ελεγχόμενης , κάθετης αλλά υπεύθυνης .Διότι ο αληθινός κυρίαρχος σήμερα δεν είναι πλέον ο βασιλιάς, ούτε ο ηγέτης, ούτε η ελίτ: είναι η συλλογική συνείδηση , φωτισμένη από τη μνήμη και πειθαρχημένη από τον νόμο.

Παρανοήσεις για τη μοναρχία: όταν η ιστορία διαψεύδει τα κλισέ

Η μοναρχία, που εδώ και καιρό έχει υποβιβαστεί σε σχολικά εγχειρίδια ή ιστορικές σειρές, συνεχίζει ωστόσο να προκαλεί μια πλημμύρα προκαταλήψεων. Ανάμεσα σε ρομαντικές φαντασιώσεις και πολιτικές καρικατούρες, το θέμα παραμένει παγιδευμένο από μεθοδευσεις- προκαταληψεις που αντέχουν εκπληκτικά στη δοκιμασία του χρόνου. Ωστόσο, μια προσεκτική εξέταση της ιστορίας και των γεγονότων είναι αρκετή για να σπάσει αυτές τις πολύ βολικές βεβαιότητες(για τους επαγγελματιες πολιτικους).

Μύθος 1: «Η μοναρχία είναι αναγκαστικά απολυταρχισμός»

Η εικόνα του παντοδύναμου βασιλιά, που αποφασίζει μόνος του για τη μοίρα του λαού του, είναι δεσποζουσα. Αλλά αντικατοπτρίζει μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Πολλές μοναρχίες λειτούργησαν - και εξακολουθούν να λειτουργούν - με σταθερούς ελέγχους και ισορροπίες. Η Αγγλία του δέκατου έβδομου αιώνα, για παράδειγμα, πολύ νωρίς περιόρισε τη βασιλική εξουσία προς όφελος του Κοινοβουλίου. Ο απολυταρχισμός, μακριά από το να είναι ο κανόνας, ήταν μια παρένθεση σε ένα πολύ πιο διαφοροποιημένο πολιτικό τοπίο. Παραραδειγμα στην Ρωσια οπου ο Λένιν  δεν κατηργησε την βασιλεια αλλα την σοσιαλδημοκρατια του Κερένσκυ. Στην γαλλικη επανασταση  η απολυταρχια ειχε προ πολλου καταργηθει πριν την αδικη εξοντωση της βασιλικης οικογενειας.

Μύθος 2: «Η μοναρχία είναι ασύμβατη με τη νεωτερικότητα»

Το κλισέ πεθαίνει δύσκολα, αλλά τα γεγονότα το αντικρούουν. Αρκετές συνταγματικές μοναρχίες είναι από τις πιο σταθερές και καινοτόμες χώρες στον κόσμο. Η Ιαπωνία, η Ολλανδία και η Σουηδία αποδεικνύουν ότι ένας συμβολικός ηγεμόνας μπορεί να συνυπάρξει με μια προηγμένη δημοκρατία, μια δυναμική οικονομία και μια προοδευτική κοινωνία. Η νεωτερικότητα δεν είναι ο εχθρός του πρωτοκόλλου.

Μύθος 3: «Ένας βασιλιάς είναι πολύ ακριβός»

Η συζήτηση εμφανίζεται τακτικά, συχνά τροφοδοτούμενη από υπερβολικα σεναρια και νουμερα... αλλά σπάνια με βάση τα συμφραζόμενα. Στις σημερινές μοναρχίες, το κόστος του θεσμού γενικά αντισταθμίζεται - ή ακόμη και ξεπερνιέται - από τον τουρισμό, τη διπλωματία και τα πολιτιστικά οφέλη. Η μεγαλοπρέπεια προσελκύει και η εικόνα μιας χώρας μπορεί να ενισχυθεί από την παρουσία μιας βασιλικής φιγούρας, έστω και  καθαρά συμβολικής. Τα έξοδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας στην Ελλάδα για το 2024 ανέρχονται σε 4,636 εκατομμύρια ευρώ σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό, παρουσιάζοντας αύξηση σε σχέση με τα προηγούμενα έτη.

Μύθος 4: «Η μοναρχία είναι ανισότητα στην ουσία»

Ομολογουμένως, η κληρονομική μετάδοση της εξουσίας μπορεί να φαίνεται αναχρονιστική. Αλλά η μείωση της μοναρχίας σε ένα άνισο σύστημα ισοδυναμεί με το να ξεχνάμε ότι τα δημοκρατικά καθεστώτα δεν ήταν πάντα συνώνυμα με την πραγματική ισότητα. Η ιστορία δείχνει ότι οι κοινωνικές αδικίες δεν εξαφανίζονται ως δια μαγείας με την εκλογή αρχηγού κράτους. Το ζήτημα δεν είναι τόσο η μέθοδος διορισμού όσο ο τρόπος με τον οποίο ασκείται και ελέγχεται η εξουσία. Οπου καταργηθηκε η μοναρχια δεν επεκρατησαν δημοκρατιες αλλα δικτατοριες. Η Γαλλικη επανασταση εφερε την δικτατορια του Βοναπαρτη, στην Ρωσια επικρατησε η σοβιετικη δικτατορια, στην Ελλαδα  η δικτατορια του Παπαδοπουλου και μετα του καραμανλη κλπ.

Μύθος 5: «Η μοναρχία ανήκει στο παρελθόν»

Αυτή είναι ίσως η πιο διαδεδομένη ιδέα... και οι πιο διαψευσμένη από τα γεγονότα. Περίπου τριάντα χώρες στον κόσμο διατηρούν τώρα μια μοναρχία, συχνά επευφημούμενη από τους πολίτες τους. Μακριά από το να είναι ένα σκονισμένο απομεινάρι, ο θεσμός μπόρεσε να επανεφεύρει τον εαυτό του, να τελετουργήσει τον εαυτό του και μερικές φορές ακόμη και να εκδημοκρατιστεί. Παραμένει ένα πολιτικό, πολιτιστικό και ταυτοτικό εργαλείο, του οποίου η μακροζωία αμφισβητεί όσο και συναρπάζει. Οσα  κρατη εχουν μεγαλη και σπουδαια ιστορια  εχουν και  την μοναρχια ως πολιτευμα. Στην  συγχρονη πραγματικοτητα οι περισσοτερες περιπτωσεις κυβερνητικης διαφθορας παρουσιαστηκαν σε αβασιλευτες δημοκρατιες πχ στην Ελλαδα ,στην Ιταλια κλπ.

Η μοναρχία, είτε τη θαυμάζουμε είτε την επικρίνουμε, αξίζει κάτι καλύτερο από τις συντομεύσεις που την περικλείουν σε κλισέ εικόνες. Όπως συμβαίνει συχνά, η ιστορική πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη, πιο λεπτή και πάνω απ' όλα πιο εκπληκτική από τις προκαταλήψεις που κυκλοφορούν ακόμα και σήμερα.

Στοιχεια  εληφθησαν απο την Επίσημη σελίδα της Μοναρχίας της Γαλλίας 

https://www.facebook.com/groups/815453444651838