«ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ» ΚΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΕΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ  ΕΝΑ  ΩΡΑΙΟ  ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΚΑΙ  ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΟ  ΑΡΘΡΟ ΠΑΡΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ''ΒΥΤΙΝΑΙ'Ι'ΚΑ''.ΔΕΝ ΕΧΑΣΕ  ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ  ΠΑΡΟΤΙ  ΕΓΡΑΦΗ ΤΟ 2010,ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ,ΜΕ ΤΗΝ ΗΘΙΚΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ  ΟΡΟΥ.

ΤΕΤΆΡΤΗ, 2 ΙΟΥΝΊΟΥ 2010

«ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ» ΚΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΕΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ

Μάρτιος 1964: έφιππος και με το πένθιμο περιβραχιόνιο στο χέρι, ο νέος Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος ο Β' παρελαύνει ενώπιον του επευφημούντος πλήθους.

Γεννήθηκε στο Παλαιό Ψυχικό σαν σήμερα το 1940. Μωρό ακόμη ακολούθησε την οικογένεια του Διαδόχου πατέρα του και του Βασιλιά θείου του στην Αίγυπτο και τη Νότιο Αφρική, κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Όλοι μαζί επέστρεψαν το 1946, με την παλινόρθωση της Μοναρχίας στην Ελλάδα. Είκοσι ετών στέφθηκε χρυσός Ολυμπιονίκης της ιστιοπλοΐας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης και λίγο πριν κλείσει τα είκοσι τέσσερα, στις 6 Μαρτίου 1964, διαδέχθηκε στο θρόνο τον πατέρα του ως Κωνσταντίνος Β’ Βασιλεύς των Ελλήνων. Το Σεπτέμβριο του ιδίου έτους παντρεύτηκε την Πριγκήπισσα της Δανίας Άννα Μαρία, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά.

Η βασιλεία του, σύντομη και πολυτάραχη, χαρακτηρίστηκε από τα Ιουλιανά του 1965 και το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Λίγους μήνες μετά αποπειράθηκε το Αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου, η αποτυχία του οποίου στοίχισε στον ίδιο το θρόνο, την παραμονή στην πατρίδα και ένα κυοφορούμενο παιδί. Το καθεστώς των συνταγματαρχών τον κήρυξε έκπτωτο με την ανακήρυξη της «Προεδρικής Δημοκρατίας» της 1ης Ιουνίου 1973. Η έκπτωσή του από το αξίωμα του Βασιλέως των Ελλήνων οριστικοποιήθηκε με το δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974, οπότε η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος επέλεξε την Αβασίλευτη Δημοκρατία με ποσοστό 69,2%.

Αν και σε όλη την Επικράτεια μόνο η Λακωνία και η Ροδόπη έδωσαν απόλυτη πλειοψηφία στη φιλοβασιλική μερίδα, η Ηλεία σε εκείνο το δημοψήφισμα αποδείχθηκε από τα ισχυρότερα προπύργιά της, καθώς εκεί επετεύχθη το τέταρτο υψηλότερο ποσοστό των υποστηρικτών της Βασιλευομένης Δημοκρατίας (46,88%), με υψηλότερα μόνο στη Λακωνία (59,52%), τη Ροδόπη (50,54%) και τη Μεσσηνία (49,24%).

Η φιλομοναρχική τάση της Ηλείας, που είχε εκδηλωθεί από τα χρόνια των επισκέψεων του Βασιλέως Όθωνος στον Πύργο και από το «Οίκαδε», τις παραμονές της Μικρασιατικής Καταστροφής, ξεχάστηκε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όταν αυτή μετετράπη σε ένα από τα ισχυρότερα κάστρα της Κεντροαριστεράς. Απέμειναν να θυμίζουν τα περασμένα βασιλικά κλέη φωτογραφίες και άλλα ενθύμια σε σπίτια, μαγαζιά και γυναικωνίτες εκκλησιών και αποθήκες σχολείων.

Κάπως έτσι έπεσε στα χέρια μου και μετά βρέθηκε στο σαρωτή μου η φωτογραφία της 6ης Μαρτίου 1964, ημέρας κατά την οποίαν ο νεαρός Κωνσταντίνος, έφιππος και με το πένθος από το θάνατο του πατέρα του, παρέλαυνε επί της οδού Πανεπιστημίου ενώπιον του επευφημούντος πλήθους. Την ίδια ημέρα είχε δώσει ενώπιον της Βουλής τον νενομισμένο όρκο και είχε δεχθεί το στέμμα της Ελλάδος. Ένα στέμμα που θα γινόταν για τον ίδιο ακάνθινο στεφάνι.

Σήμερα, στην εβδομηκοστή επέτειο των γενεθλίων του, περιστοιχίζεται από την πολυμελή του οικογένεια και σχεδιάζει άλλον ένα πριγκηπικό γάμο, αυτόν του γιου του Νικολάου, και τις καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα. Λίγοι θα τον θυμηθούν στην Ελλάδα και ακόμα λιγότεροι θα του ευχηθούν. Στο περιθώριο της Ιστορίας, φορτωμένος με όλα τα λάθη της Δυναστείας του και σπιλωμένος με αμέτρητες συκοφαντίες, ζει ως ένας κοσμικός ιδιώτης, περιζήτητος στους κύκλους των ευγενών και των πλουσίων της Ευρώπης.

Παρ' ότι η ληξιαρχική πράξη γεννήσεώς μου αναγράφει στην κορυφή της «Βασίλειον της Ελλάδος», όταν γεννήθηκα τύποις μόνον η Ελλάδα ήταν «Βασίλειον». Στην πραγματικότητα η Βασιλεία είχε πεθάνει μερικά χρόνια πριν. Παιδί της Μεταπολίτευσης και της Προεδρευομένης Δημοκρατίας, έχω ακούσει για τον πρώην βασιλιά μόνο αρνητικά σχόλια, τον πρωτοείδα δε το 1993, όταν επισκέφθηκε τη χώρα για πρώτη φορά μετά τη φυγή του. Θετικά σχόλια και ιστορίες άκουγα μόνο κατά τις επισκέψεις στο χωριό από υποστηρικτές του, που τον ανέμεναν να γυρίσει και του ετοίμαζαν υποδοχή με άλογα και όργανα. Τα άλογα πέθαναν, τα όργανα δε λάλησαν ποτέ και οι βασιλόφρονες νοσταλγοί γέρασαν, χωρίς ποτέ να δουν το όνειρό τους να πραγματοποιείται.

.

Το οινοποιείο του Βασιλικού Κτήματος Τατοΐου, το οποίο ανήκει πλέον στον ελληνικό λαό. Μόνο που αυτός ο λαός έχει βαρεθεί πλέον τα ερείπια και τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα από τους πολιτικούς του

.

Ωστόσο, αυτή την περίοδο της βαθειάς κρίσεως που διέρχεται η χώρα, με αποκλειστική ευθύνη των κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης, έρχονται στο μυαλό ορισμένες σκέψεις και συγκρίσεις. Ο Κωνσταντίνος έπαιξε εναντίον της Χούντας και έχασε το θρόνο του, όταν άλλοι απλώς έφυγαν στο εξωτερικό και περίμεναν την ασφαλή δαφνοστεφή επιστροφή τους. Δεν ήταν αυτός που έφυγε έξω με ψεύτικο επώνυμο, ούτε με την επίδοση του διαβατηρίου από το δικτάτορα Παττακό. Δεν έφαγε περισσότερα από τους πολιτικούς, ούτε ήταν χειρότερος από όσους απασχολούν την ειδησεογραφία τον τελευταίο καιρό και παλιότερα. Με τη φυγή του ξεπήδησαν περισσότερες «δυναστείες», που θεωρούν κληρονομικό τους δικαίωμα τη νομή και κατάχρηση της εξουσίας. Μετά από τόση σπατάλη σε εξοπλισμούς, μίζες και σκάνδαλα επί τριάντα έξι χρόνια, το σύνθημα «προίκα στην Παιδεία και όχι στη Σοφία» μοιάζει τόσο ανόητο και αφελές. Επί χρόνια μας τον παρουσίαζαν ως απειλή για τη Δημοκρατία και απαλλοτρίωσαν την έπαυλη και το κτήμα του Τατοΐου, για να μην έχει έρεισμα στη χώρα και να μη δημιουργήσει φιλοβασιλικό κόμμα. Τελικά και με δισεκατομμύρια επιβάρυναν τα ταμεία του Κράτους για την αποζημίωσή του και το Τατόι ρημάζει, παρά τις βαρύγδουπες επίσημες εξαγγελίες. Τόσα χρόνια που έρχεται ως ιδιώτης στο Πόρτο Χέλι (και όχι στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, όπου άλλος εγκαταστάθηκε τελικά), μόνο απειλή για τη Δημοκρατία δεν αποτελεί. Τη Δημοκρατία μας απειλούν αυτοί που με τις ενέργειές τους μας έστειλαν στην αγκαλιά του Δ.Ν.Τ. Κάποιοι θυμήθηκαν ότι τα ασημικά που βγήκαν σε δημοπρασία ήταν «κτήμα του ελληνικού λαού». Κτήμα του ελληνικού λαού όμως είναι και τα λιμάνια, τα τραίνα και τα αεροπλάνα που, αφού λεηλάτησαν και λυμάνθηκαν επί δεκαετίες οι πολιτικοί και οι συμμορίες τους, τώρα τα ξεπουλάνε όσο όσο για να γεμίσουν τα άδεια ταμεία. Κτήμα του ελληνικού λαού ήταν τέλος και τα κειμήλια των «επάρατων Γλύξμπουργκ» που εκλάπησαν και βρίσκονται στα χέρια πολιτικών και μεγιστάνων και οι νεόπλουτες σύζυγοί τους καμαρώνουν για αυτά.

Ο Κωνσταντίνος ως ανώτατος άρχων και ως άνθρωπος θα κριθεί από την Ιστορία. Αυτό που είναι ήδη αδιαμφισβήτητο και παραδεκτό από κάθε αντικειμενικό και ψύχραιμο παρατηρητή, είναι ότι λειτούργησε ως εξιλαστήριο θύμα μιας ολόκληρης εποχής και ότι αν δεν ήταν καλύτερος, ασφαλώς δεν ήταν χειρότερος από όσους μας κυβέρνησαν στη συνέχεια. Τουλάχιστον αυτός πλήρωσε τα δικά του λάθη και των προγόνων του. Οι σημερινοί πολιτικοί όμως κόπτονται ότι θα λύσουν το πρόβλημα, ενώ είναι οι ίδιοι δημιουργοί και μέρος του προβλήματος.

http://vytinaiika.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Το Δημοψήφισμα του 1974

      Τελικά το 1974 θα είναι καθοριστική χρονιά για όσους σχεδίαζαν την νέα προοπτική του Ελληνισμού. 

Νέες επιφανειακά ελίτ και νέα Κόμματα με τυφλή υπακοή στους παλιούς αρχηγούς τους θα γεννιόνταν για να καλύψουν τις ανάγκες της Εξουσίας. 

Ο Ανώτατος Άρχων θα ήταν ένα διακοσμητικό στοιχείο, για να μπορούν τα Κόμματα και οι ηγέτες τους (βασισμένοι στην οικογενειοκρατία και την ευνοιοκρατία, τα σόγια και το ρουσφέτι δηλαδή, όπως τα ξέρει ο κατά τα άλλα …σοφός Λαός μας) να κάνουν «παιχνίδι» μόνοι τους. 

Να ελέγχουν τον κρατικό μηχανισμό που θα είναι πλέον ένας χώρος που θα κάνουν παιχνίδια και πάρτι οι ημέτεροι, οι κολλητοί…... 

    Σε αυτό το «πολιτικό σκηνικό» προστέθηκε η ακύρωση και η αυθαίρετη απαγόρευση ενός θεσμού που συνδέθηκε με την δυναμική, την επέκταση και την σταθερότητα του νεώτερου Ελληνισμού, του θεσμού της Βασιλείας. Το επικύρωσαν με το κατευθυνόμενο Δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974, όταν ετερόκλιτες πολιτικές δυνάμεις (από την κρατικοδίαιτη καραμανλική Δεξιά μέχρι την διεθνιστική-απάτριδα Αριστερά) συνασπίστηκαν εναντίον του  Βασιλέως Κωνσταντίνου Β΄. 
Ο τελευταίος, όντας εκτός της Ελλάδος διότι δεν του επετράπη να επιστρέψει ,μη διαθέτοντας την ανάλογη συμβουλευτική ομάδα δίπλα του (ούτε ένας σύμβουλος επιπέδου Ιωάννη Μεταξά ή Αλεξάνδρου Παπάγου, όπως ο θείος του παλαιότερα), έτσι ώστε να αποφύγει τις παγίδες και τα σκοτεινά σχέδια των πολιτικών του αντιπάλων (ακόμη και αυτών που παρουσιάζονταν, για λόγους καθαρά ιδιοτελείς, «φίλα προσκείμενοι» στον Βασιλιά), αναγκάσθηκε  να υποταγεί σε ένα παιχνίδι με το αποτέλεσμα προδιαγεγραμμένο…...
 Αναγκάσθηκε δηλαδή να συμμετάσχει σε ένα νόθο Δημοψήφισμα (όπως ειπώθηκε και από πολιτικούς της εποχής εκείνης) που διοργάνωσαν επίτηδες μετά τις Εκλογές του Νοεμβρίου 1974 (για να ξεγελάσουν τους πολίτες που προτιμούσαν Βασιλιά). 

Ενώ, αφού επανήλθε με τον ερχομό της «Μεταπολίτευσης» το Σύνταγμα του 1952, έπρεπε να επανέλθει και ο Ανώτατος Άρχων, δηλαδή ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος. 

Στην θέση του Ανωτάτου Άρχοντος εισήχθη ο ξένος προς την Ελληνική Ιστορία θεσμός του «Προέδρου της Δημοκρατίας». 

Ένας θεσμός που ενθουσίαζε τον γαλλοτραφή στα 11 χρόνια παραμονής του στο Παρίσι Καραμανλή. Ένα δημιούργημα του αστικού κόσμου της Δύσης που λειτούργησε ανάλογα με την πολιτική παράδοση κάθε Λαού. 

Στην Ελλάδα ο νέος αυτός θεσμός (που είχε πρωτοεισαχθεί στην πολιτικά ανώμαλη περίοδο του Μεσοπολέμου, αδυνατώντας να επιλύσει κάποιο πρόβλημα-κάτι που ομολογούν όλοι οι ειλικρινείς Ιστορικοί ερευνητές) αντέγραψε εξωτερικά τον θεσμό της Βασιλείας (από την Ανακτορική φρουρά που έγινε …Προεδρική, μέχρι και την κατοικία των Ανακτόρων που έγινε …Προεδρικό Μέγαρο), αλλά στην ουσία αποτελούσε ένα πολιτικό περιθώριο και μία απαξιωτική θέση για την Ελλάδα διεθνώς. 

Τόσο οι Συνταγματικές αναθεωρήσεις όσο και η επιλογή για την θέση αυτήν αποτυχόντων Πολιτικών με ελλιπή διεθνή παρουσία και διασυνδέσεις, οδήγησαν τον θεσμό της Προεδρίας σε διακοσμητικό συμπληρωματικό στοιχείο μιας πανάκριβης Κοινοβουλευτικής ζωής και ενός διεφθαρμένου ηθικά Πολιτικού κόσμου, που ρέπει σε σκάνδαλα και λεηλασία του παρόντος και του μέλλοντος του Ελληνικού Λαού (ακόμη και σε αυτήν την περίοδο της Κρίσεως). 

Αυτήν την κατάσταση την διαπιστώνουν όλοι έμμεσα ή άμεσα από Αριστερά μέχρι Δεξιά, αρκεί να μην τρέφονται από τον κορβανά του Δημοσίου Χρήματος. 

Η παρουσία του θεσμού της Βασιλευομένης Δημοκρατίας και του Βασιλέως Κωνσταντίνου στην μεταπολιτευτική ζωή θα λειτουργούσε ως ανάχωμα, ως εμπόδιο για την επέκταση της αλλοτρίωσης της Ελληνικής Κοινωνίας και των στοιχείων που την στηρίζουν. 

Δεν θα μπορούσαν να τοποθετούν στην θέση του ανθρώπου που θα λέει ΝΑΙ  σε όλα τον αρεστό των Κομμάτων, αλλά ο Βασιλεύς λόγω θέσεως και ιδιότητος θα έθετε τις αντιρρήσεις του. 

Δεν θα ήταν ένας από το σύνολο των διεφθαρμένων (διεφθαρμένων με την συνενοχή ή την σιωπή τους). 

Και τότε θα αποφεύγονταν ο εθνικός και πολιτικός κατήφορος της Μεταπολίτευσης. 

Αρκεί να αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια. Θα έθεταν κάποιοι ανάξιοι Πολιτικοί τα Εθνικά Θέματα στο περιθώριο ή θα λεηλατούνταν η Ελληνική Γλώσσα και η Παιδεία στον βωμό μιας διεθνοποιημένης (δηλαδή ισοπεδωτικής) νέας πραγματικότητας; 

Θα είχαν απαξιωθεί και ευτελιστεί πολιτικοί θεσμοί όπως η Βουλή (που τα τελευταία χρόνια βιώνει την πιο υποτιμητική πτώση της-και το λένε αυτό οι πιο φανατικοί οπαδοί του Κοινοβουλίου) και το Σύνταγμα (που έχει γίνει κουρελόχαρτο για να καλύψει τα κρυφά παιχνίδια των εκάστοτε κυβερνώντων); 

Θα ήταν αυτονόητη η διαπλοκή ΜΜΕ και της πολιτικής ζωής, με θεατή τον Ανώτατο Άρχοντα, που πρέπει να λέει ΝΑΙ σε όλα; 

Ο Κωνσταντίνος θα έλεγε το δικό του ΟΧΙ και δεν ήταν αρεστός στο Πολιτικό σύστημα. 

Αυτός εξάλλου είναι και ο βασικός λόγος που επιλέγονται για την θέση του Προέδρου άβουλα πολιτικά ανθρωπάκια, με ελλιπή αυτοπεποίθηση και καλυμμένα από την «προστασία» των ΜΜΕ. Πώς να θέλουν έτσι την Βασιλεία; 

Βασιλευομένη Δημοκρατία θα σήμαινε για όλους αυτούς τερματισμό των σκοτεινών σχεδίων εναντίον του Ελληνισμού και του Λαού μας. 

Και έτσι το παιχνίδι με το Δημοψήφισμα του 1974 είχε προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Το ξέρουμε σήμερα και το βιώνουμε. Δυστυχώς, όχι μόνο εμείς αλλά και οι επερχόμενες γενεές.... 

Διαβάστε περισσότερα www.elkosmos.gr/me-aformi-tin-43i-epetio-tou-dimopsifismatos-tou-dekemvriou-tou-1974-gia-afto-den-ithelan-ti-vasilia/ © www.elkosmos.gr

Το unfair του Κων. Μητσοτάκη

Το unfair του Μητσοτάκη

Το 1988, ο ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (τότε το κόμμα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση και σήμερα κυβερνά), απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου στο Λονδίνο σχετικά με το δημοψήφισμα του 1974, το οποίο υποτίθεται ότι απέβη υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας, δήλωσε ότι το θεωρεί unfair (= άδικο, μεροληπτικό) και ότι δεν έπρεπε ο βασιλιάς να στερηθεί τον θρόνο του. Η εφημερίδα, μάλιστα, της Νέας Υόρκης Πρωινή ανέφερε στο ρεπορτάζ της ότι ο Μητσοτάκης υποστήριξε ότι ο Καραμανλής "άλλαξε το αποτέλεσμα".

Αυτή η ντόμπρα αναγνώριση της νοθείας και των μεροληπτικών συνθηκών κάτω από τις οποίες διενεργήθηκε το δημοψήφισμα προκάλεσε αληθινό σεισμό στην Ελλάδα και δημιουργήθηκε θέμα στην Βουλή. Οι ανησυχίες δεν ήταν, όπως αποδείχθηκε σύντομα, η παραδοχή ότι κατά το δημοψήφισμα είχε διαπραχθεί νοθεία και είχε αντιστραφεί το αποτέλεσμα, αλλά το ότι με τη δημόσια δήλωση υπήρχε κίνδυνος να γίνει νέο δημοψήφισμα, που θα το κέρδιζε οπωσδήποτε ο Βασιλιάς, αν διεξαγόταν έντιμα. Μετά από πολλές παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, ο Μητσοτάκης αρνήθηκε ότι έκανε σχετική δήλωση στο Λονδίνο και το θέμα έκλεισε.

Ανφέρ (unfair), Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, 1988

Πρόκειται για τη λέξη που αποτέλεσε μια από τις εμπνεύσεις του ,σε όλη την πολιτική σταδιοδρομία του τότε επίτιμου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας. Τη χρησιμοποίησε κυρίως για να περιγράψει τη συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης απέναντι στον βασιλέα Κωνσταντίνο. Συγκεκριμένα, τον Φεβρουάριο του 1988 ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πήγε στο Λονδίνο και αποφάσισε να παραχωρήσει συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης σε ομάδα ξένων δημοσιογράφων. Σε ερώτηση για το θέμα της βασιλείας και του δημοψηφίσματος περί της Βασιλευομένης ή Αβασίλευτης Δημοκρατίας στην Ελλάδα (1974), ο Μητσοτάκης απάντησε ότι «ασχέτως αν αυτός είναι αντιβασιλικός, θεωρεί «ανφέρ» (δηλαδή άδικο ή πολιτικώς ανήθικο) τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη το δημοψήφισμα». Φυσικά, όταν η απάντηση – αιχμή μαθεύτηκε στην Ελλάδα, ακολούθησε μπαράζ επικριτών δημοσιευμάτων, ενώ η λέξη ακολούθησε για χρόνια τη σταδιοδρομία του Μητσοτάκη.

Δεκατέσσερα χρόνια μετά, το Φεβρουάριο του 1988, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης σε συνέντευξή του στο Λονδίνο δήλωσε ότι, αν και αντιβασιλικός, χαρακτήρισε τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη το δημοψήφισμα με το χαρακτηρισμό «unfair» (άδικο). Αυτή η άποψή του είχε αποτέλεσμα σημαντικών αντιδράσεων στον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας. Ακόμη και 21 χρόνια μετά, η δήλωση αυτή συνεχίζει να αναφέρεται σε δημοσιογραφικά έντυπα. Στις 23 Απριλίου 2007 η εφημερίδα ΒΗΜΑ, πραγματοποίησε δημοσκόπηση όπου το 11,6% δήλωσε υπέρ της Βασιλευομένης Δημοκρατίας.

"Γιατί τέτοια συμπεριφορά των εκλεγμένων αντιπροσώπων μίας ισχυράς δημοκρατίας σε έναν ''πρώην'' βασιλιά;"

 Παραθετουμε  παρακατω μια σειρα ξενων δημοσιευματων και στιγμιοτυπων οπου γινεται λογος  για το οτι ο βασιλιας Κωνσταντινος Β΄  αδικα εχασε τον θρονο του απο αυτους που  επρεπε να ηταν φυσιολογικα ανωτεροι ''πασης υποψιας ΄΄ αλλα  τελικα απδειχθηκαν  μεγαλοι προδοτες (Καραμανλης και Αξιωματικοι).

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ & ΤΟ UNFAIR ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ 
Γράφει ο Nicolas Tantzos στο βιβλίο του "Κωνσταντίνος ΙΓ΄" (μτφρ Κων/νου Μπαρμπή).
Οι πρώτες εμφανίσεις του Βασιλιά Κωνσταντίνου στο προσκήνιο που φόβισαν...
 

Τον Δεκέμβριο του 1989 ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος παραχώρησε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του στην ξενιτιά και στον τόπο της εξορίας του. Διετύπωσε την ελπίδα της επανόδου στην Ελλάδα "με οποιαδήποτε ιδιότητα ήθελε ο ελληνικός λαός". Τόνισε ότι ήταν: "... δικαίωμά μου ως Έλληνα και ως πολίτη, να εκφράσω τις απόψεις μου όπως οποιοσδήποτε άλλος. Η χώρα μας έχει την αίσθηση της ενότητας και του σκοπού για να προχωρήσει στη νέα δεκαετία, ώστε να μπορέσουμε να συμμετάσχουμε σ΄ όλα τα συναρπαστικά πράγματα που λαμβάνουν χώρα... στην Ευρώπη" (Συνέντευξη στις New Yorks Times, 7 Δεκεμβρίου 1989).
Αναφερόμενος σε μία συνάντηση που έγινε τον Σεπτέμβριο του 1989 στο Ποέρτο Ρίκο για να συζητηθεί η υποψηφιότητα της Ελλάδας να αναλάβει την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 1996, ο βασιλιάς είπε "Οι Έλληνες πήγαν εκεί απόλυτα ενωμένοι. Είχαν αντιπροσώπους όλων των πολιτικών κομμάτων, αλλά και τεχνοκράτες που είχαν ενεργό ανάμειξη στην υποψηφιότητα της Αθήνας". [...]
Μετά τη συνέντευξη που έδωσε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος στο Λονδίνο, όλα τα πολτικά κόμματα στην Ελλάδα καταλήφθηκαν από πραγματική υστερία. Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Κίμωνας Κουλούρης κατηγόρησε τους New Yorks Times για "καθοδηγητική" δημοσιογραφία. Το ΚΚΕέκρινε τις δηλώσεις του βασιλιά "ανάξιες σχολιασμού". Ο Ανδρέας Παπανδρέου ξιφούλκησε κατά του βασιλιά κατηγορώντας τον για "πανούργα και απαράδεκτη επέμβαση στις ελληνικές πολιτικές υποθέσεις" και προκάλεσε τον Κωνσταντίνο να κατονομάσει τους πολιτικούς ηγέτες "με τους οποίους είχε συναντηθεί και συζητήσει". [...]

Το πρωτοχρονιάτικο βασιλικό μήνυμα του 1990
Ο Βασιλιάς έγραψε σε βίντεο και μοίρασε ένα πρωτοχρονιάτικο μήνυμα για τον ελληνικό λαό, με το οποίο του ευχόταν ευτυχία και προκοπή στην επόμενη δεκαετία. Νέο κύμα διαμαρτυριών από τους πολιτικούς. Το βασιλικό μήνυμα μεταδόθηκε από τηλεοπτικούς σταθμούς σ΄ όλο τον κόσμο, αλλά και από ιδιωτικά κανάλια στην Ελλάδα, ενώ το περιεχόμενό του φιλοξενήθηκε στις στήλες πολυάριθμων εφημερίδων. Ο λαός ενθουσιάστηκε και με χιλιάδες επιστολές και τηλεγραφήματα οι Έλληνες πολίτες του ζήτησαν να συνεχίσει να μιλάει απευθυνόμενος απευθείας στους ίδιους.

Το unfair του Μητσοτάκη
 
Το 1988, ο ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (τότε το κόμμα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση και σήμερα κυβερνά), απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου στο Λονδίνο σχετικά με το δημοψήφισμα του 1974, το οποίο υποτίθεται ότι απέβη υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας, δήλωσε ότι το θεωρεί unfair (= άδικο, μεροληπτικό) και ότι δεν έπρεπε ο βασιλιάς να στερηθεί τον θρόνο του. Η εφημερίδα, μάλιστα, της Νέας Υόρκης Πρωινή ανέφερε στο ρεπορτάζ της ότι ο Μητσοτάκης υποστήριξε ότι ο Καραμανλής "άλλαξε το αποτέλεσμα".
Αυτή η ντόμπρα αναγνώριση της νοθείας και των μεροληπτικών συνθηκών κάτω από τις οποίες διενεργήθηκε το δημοψήφισμα προκάλεσε αληθινό σεισμό στην Ελλάδα και δημιουργήθηκε θέμα στην Βουλή. Οι ανησυχίες δεν ήταν, όπως αποδείχθηκε σύντομα, η παραδοχή ότι κατά το δημοψήφισμα είχε διαπραχθεί νοθεία και είχε αντιστραφεί το αποτέλεσμα, αλλά το ότι με τη δημόσια δήλωση υπήρχε κίνδυνος να γίνει νέο δημοψήφισμα, που θα το κέρδιζε οπωσδήποτε ο Βασιλιάς, αν διεξαγόταν έντιμα. Μετά από πολλές παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, ο Μητσοτάκης αρνήθηκε ότι έκανε σχετική δήλωση στο Λονδίνο και το θέμα έκλεισε.

Επίλογος ''Δημοκρατικου Εθνικου Ρευματος''.

Για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Οι νεώτεροι θα αναρωτηθούν "Γιατί τέτοια συμπεριφορά των εκλεγμένων αντιπροσώπων μίας ισχυράς δημοκρατίας σε έναν πρώην βασιλιά;" Διότι οι πολιτικάντηδες της χώρας μας δεν θέλουν να μοιράζονται την κουτάλα της εξουσίας μ΄ άλλους, πόσο μάλλον μ΄ έναν Βασιλιά που θα τους ελέγχει κιόλας.

Βασιλείς: Συμεών, Αλέξανδρος, Μιχαήλ & Κωνσταντίνος

Σ΄ άλλες χώρες δεν υπάρχει τέτοια συμπεριφορά απέναντι στους πρώην Βασιλείς τους. Στην Ιταλία, οι απογονοι του  Βικτόριο Εμμανουέλε διατηρούν όχι μόνο τα σπίτια τους αλλά και εφημερίδα και τηλεοπτικό σταθμό. Στην Σερβία, από το 2004 έχει τοποθετηθεί το στέμμα στο εθνόσημο και την σημαία της και ο Βασιλιάς της Αλέξανδρος (Έλληνας από την μητρική πλευρά) απολαμβάνει τον σεβασμό και την τιμή των συμπατριωτών του αλλά και των πολιτικών. Στην Αυστρία, ο Βασιλιάς της ετάφη δημοσία δαπάνη με τιμές εν ενεργεία αρχηγού κράτους. Στην Ρουμανία, ο λαοφιλέστατος Βασιλιάς της Μιχαήλ (Έλληνας από την μητρική πλευρά) δραστηριοποιείται σαν άτυπος πρεσβευτής και φορέας των αιτημάτων της στην Ευρώπη. Τα τελευταία χρόνια απολαμβάνει και την τιμή των Ρουμάνων πολιτικών (Τωρα πεθανε αλλα η κηδεια του συγκεντρωσε πληθς ρουμανων και τα φωτα  της επικαιροτητας).
 Στην Γεωργία, ο Πατριάρχης Ηλίας ζητά πολλάκις την αποκατάσταση του βασιλικού θεσμού μετά από 212 χρόνια κατάργησής του από την χώρα!
Η Ελλάδα, εξαιτίας των πολιτικάντων που την κυβερνούν, αποτελεί μοναδικό παράδειγμα προσβολής ανθρώπων και ατιμασίας της ανθρωπίνης αξιοπρεπείας. Ο Κωνσταντίνος όπου σταθεί και όπου βρεθεί λέει ότι Έλληνας, υπερηφανεύεται για την Πατρίδα του και την ένδοξη ιστορία της και προωθεί τα ελληνικά συμφέροντα στο διεθνές γίγνεσθαι. Το αντάλλαγμα: στέρηση υπηκοότητας, διαβατηρίων και περιουσίας! Του στερούν και το δικαίωμα να μιλά! Διαβάσατε τι τους έπιασε μόλις άρχισε να μιλά ο Κωνσταντίνος! Πανικός, φόβος, υστερία, (αν γίνει δημοψήφισμα και έρθει ο βασιλιάς εμείς που θα φτάσουμε;).
Έλληνες πολιτικοί: Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος!
http://rthodoxiapatridavasileia.blogspot.com/2014/08/unfair.html 





Το «unfair» του δημοψηφίσματος

Το 1988 ο Μητσοτάκης χαρακτηρίζει «unfair» το δημοψήφισμα με το οποίο λύθηκε οριστικά και αμετάκλητα το πολιτειακό ζήτημα στη χώρα. Εκείνο του 1974, όταν ο ελληνικός λαός σε ποσοστό 69% αποφάσισε την κατάργηση της Μοναρχίας. Ο αρχηγός –τότε- της αξιωματικής αντιπολίτευσης δικαιολόγησε τη θέση του με το απλό επιχείρημα πως θα έπρεπε ο τέως βασιλιάς να βρίσκεται στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο, προκειμένου να διεξάγει το δικό του προεκλογικό αγώνα υπέρ της θέσης του. Αν και βέβαια η απουσία του δεν εμπόδισε τους βασιλόφρονες υποστηρικτές του (και τους παράδες τους) να το κάνουν.

Η θύελλα που προκλήθηκε ήταν άνευ προηγουμένου. Ακόμη κι εντός της Νέας Δημοκρατίας υπήρξαν σφοδρές αντιδράσεις, ενώ ο Τύπος της εποχής τον «κατασπάραξε». Η αλήθεια είναι πως τον πρώην πρωθυπουργό μπορούσες να τον κατηγορήσεις για πολλά πράγματα. Όχι πάντως για την αφοσίωσή του στο παλάτι ή στον γιο της Φρειδερίκης. Ακόμη και στα Ιουλιανά, δεν ήταν τα συναισθήματά του για την Αυλή, αλλά εκείνα για τον «Γέρο» που καθόρισαν τη στάση του.

Έπρεπε να φτάσουμε στο δημοψήφισμα για το Μνημόνιο για να καταλάβουμε τι ακριβώς σημαίνει «unfair». Αρκεί να θυμηθεί κανείς τι είδους κάλυψη και αντιμετώπιση είχαν οι υποστηρικτές του «Ναι» και του «Όχι» και θα καταλάβει πως οι στοιχειώδεις πολιτικοί κανόνες υπαγόρευαν την φυσική παρουσία του Γλίξμπουργκ. Χωρίς «μα» και «μου».

http://menshouse.gr/prosopa/39247/o-paradisos-tou-kosta-mitsotaki

Στις 4 Φεβρουαρίου 1988, στη διάρκεια επίσκεψής του στο Λονδίνο,χαρακτήρισε άδικο (unfair) το δημοψήφισμα του 1974 για το πολιτειακό ζήτημα προκάλεσε αντιδράσεις εντός του κόμματός του. 

 Όντας αντιβασιλικός, υποστήριξε το δίκιο του π. Βασιλιά με το περίφημο: unfair , θέλοντας να πει πως όντως αδικήθηκε που δεν πήρε μέρος για να στηρίξει την Μοναρχία στο Δημοψήφισμα.
https://new-deal.gr/konstantinos-mitsotakis-o-amfilegomenos/ 
 

Η προσωπική μαρτυρία του Παναγιώτη Κανελλόπουλου για το δημοψήφισμα του 1924

Υπενθυμίζω πως τα αποτελέσματα όλων των δημοψηφισμάτων που έγιναν στην Ελλάδα (1862, 1920, 1924, 1935, 1946, 1973, 1974) ταυτίζονταν με τις πολιτικές προθέσεις και ευχές των κυβερνήσεων που τα διεξήγαγαν....!!!
...........Ο Βασιλιάς Γεώργιος είχε εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Ελλάδα στις 16 Δεκεμβρίου 1923 με "άδεια στο εξωτερικό" που του παρείχε το επαναστατικό καθεστώς Πλαστήρα - Γονατά.

0   Ιωάννης Φιλίστωρ   3 Μαΐου 2010

Στις 13 Απριλίου του 1924 διεξήχθη δημοψήφισμα από την κυβέρνηση Παπαναστασίου για να επικυρωθεί η έκπτωση του βασιλικού θεσμού και η ανακήρυξη της αβασίλευτης Δημοκρατίας που είχε ήδη ψηφισθεί από την Δ΄ Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Η διαδικασία αυτή είχε προκαταβάλλει την λαϊκή ετυμηγορία και είχε κατηγορηθεί για αυτό ακόμη και από τον Ελευθέριο Βενιζέλο λίγο πριν την παραίτηση του από την πολιτική (που έμελλε να μην είναι μόνιμη). Ο Βασιλιάς Γεώργιος είχε εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Ελλάδα στις 16 Δεκεμβρίου 1923 με "άδεια στο εξωτερικό" που του παρείχε το επαναστατικό καθεστώς Πλαστήρα - Γονατά.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν σε ποσοστό 69,95% (758,742) ΝΑΙ στη Δημοκρατία και 30,05% (325,322) ΟΧΙ και επηρεάστηκε αποφασιστικά τόσο από την ισχυρή προσφυγική ψήφο που ενίσχυσε μαζικά τους Βενιζελικούς, όσο και από τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις του Παπαναστασίου που ως πρωθυπουργός. Ακόμα και το ερώτημα του Δημοψηφίσματος δεν ήταν Δημοκρατία η Βασιλεία αλλά ήταν Δημοκρατία η όχι Δημοκρατία (τι σήμαινε άραγε ΟΧΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;) Μια από τις μεθοδεύσεις αυτές περιγράφει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος την οποία βίωσε προσωπικά την εποχή εκείνη υπηρετώντας την στρατιωτική του θητεία στην Πάτρα. Την εμπειρία αυτή περιγράφει στην προσωπική του συνέντευξή στην δημοσιογράφο Νινέτα Ρασσιά που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο "ΕΘΝΟΣ" το 1984.

-Δημοσιογράφος: Πολλά λέγονται για τον τρόπο με τον οποίο γίνονταν τα δημοψηφίσματα εκείνη την εποχή....

Κανελλόπουλος: Πράγματι ήταν παροιμιώδης ο τρόπος που γίνονταν εκείνη την εποχή τα δημοψηφίσματα. Εγώ υπηρετούσα στρατιώτης στο 12ο Σύνταγμα της Πάτρας όταν έγινε το Δημοψήφισμα του Απριλίου του 1924. Το 12ο Σύνταγμα το διοικούσε ένας παλαιός ταγματάρχης ο οποίος συμπεθέρευε κάπως με την οικογένεια μας. Όταν έγινε το Δημοψήφισμα κι έλαβαν μέρος και οι στρατιώτες, παρατάχθηκε όλο το σύνταγμα σε τριάδες. Εμένα με έβαλαν τελευταίο. Ο ταγματάρχης και τρεις - τέσσερις άλλοι αξιωματικοί στέκονταν μπροστά και ενώ οι στρατιώτες περνούσαν τρεις - τρεις τους έδιναν ψηφοδέλτιο μόνο της Δημοκρατίας. Όταν έφτασε η δική μου σειρά - επίτηδες με είχαν βάλει τελευταίο - χαμογελώντας ο ταγματάρχης μου δίνει και τα δύο ψηφοδέλτια και μου μου λέει "ρίξε όποιο θέλεις".....

Σημείωση Φιλίστωρος: Ο Κανελλόπουλος προερχόταν από οικογένεια συντηρητικής πολιτικής τοποθέτησης καθώς ήταν ανιψιός του εκτελεσθέντα Δημητρίου Γούναρη. Αρχικά δε (μέχρι τα 22 του χρόνια σύμφωνα με την μαρτυρία του), άνηκε πολιτικά στον χώρο των βασιλοφρόνων και είχε λάβει μέρος στο μεγάλο συλλαλητήριο των βασιλοφρόνων στο Σύνταγμα υπέρ της διατήρησης του Βασιλικού θεσμού. Υπενθυμίζω πως τα αποτελέσματα όλων των δημοψηφισμάτων που έγιναν στην Ελλάδα (1862, 1920, 1924, 1935, 1946, 1973, 1974) ταυτίζονταν με τις πολιτικές προθέσεις και ευχές των κυβερνήσεων που τα διεξήγαγαν....
http://www.istorikathemata.com/