ΘΕΜΑ: ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ. 1917-1922. Η ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ.

ΓΕΝΙΚΑ.

Σύμφωνα με τον ισχύοντα Νόμο 2193 του 1994 η 19η Μαΐου θεσπίστηκε ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Πόντος ένας τόπος ποτισμένος από Ελληνικό αίμα και θυσίες, όπου ο Ελληνισμός μεγαλούργησε ως ελεύθερος, αντιστάθηκε γενναία ως απειλούμενος και επιβλήθηκε ως σκλαβωμένος στους διάφορους κατακτητές με τα έργα, τη δραστηριότητα και τον πολιτισμό του. Στον Πόντο, όπως και στην υπόλοιπη Μικρά Ασία ο Ελληνορθόδοξος πληθυσμός ξεκληρίστηκε με φωτιά και σίδερο και υπέστη απίστευτες δοκιμασίες, πριν οδηγηθεί στην αναγκαστική προσφυγιά.

Οι Έλληνες του Πόντου, όπως και όλοι οι χριστιανικοί πληθυσμοί, παραπλανήθηκαν από τις προθέσεις και τους σκοπούς των λεγόμενων << Νεοτούρκων >>, που επικράτησαν με την επανάστασή τους το 1908. Δυστυχώς οι μάσκες έπεσαν σύντομα και αντί των περίφημων διακηρύξεων περί << ισότητας, αδελφότητας και δικαιοσύνης >> το συνέδριο των Νεοτούρκων στη Θεσσαλονίκη το 1911 αποφάσισε την εξόντωση όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, χρησιμοποιώντας τη γνωστή μέθοδο, που προστάζει το κοράνι << Από το σπαθί στο σπαθί με το σπαθί >>. Από τις αρχές του 1914 άρχισε σταδιακά να υλοποιείται μια μεθοδική επιχείρηση εξαφάνισης του Ελληνικού και Αρμενικού στοιχείου της περιοχής. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης (1η Φάση 1914-1919) έλαβαν χώρα μαζικές εξορίες στο εσωτερικό της Ανατολίας και στις ερήμους της Συρίας, οι οποίες συνοδεύονταν από βιασμούς γυναικών, αυθαίρετες εκτελέσεις και στερήσεις νερού και τροφής μέχρι θανάτου, ομαδικές σφαγές και δολοφονίες Ελλήνων κάθε ηλικίας, στημένες δίκες, καταδίκες και εκτελέσεις αθώων και η κατάταξη των νέων στα γνωστά << Τάγματα Εργασίας >> (Αμελέ Ταμπουρού), στα οποία ο θάνατος ήταν βέβαιος, εάν δεν κατόρθωναν να λιποτακτήσουν.

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει η πιο άγρια φάση(2η 1919-1922) της Ποντιακής Γενοκτονίας από τις άτακτες ομάδες (Τσέτες), κάτω από τις οδηγίες Γερμανών και Ρώσων συμβούλων. Στις 29 Μαΐου ο Κεμάλ ανέθεσε στον περιβόητο αρχιλήσταρχο Τοπάλ Οσμάν τη διενέργεια επιχειρήσεων εξόντωσης του τοπικού πληθυσμού με εκτοπίσεις, σφαγές, δολοφονίες, βιασμούς, καταδίκες από τα λεγόμενα << Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας >>, πυρπολήσεις ιερών ναών και περιουσιών κ.α. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 τα θύματα των Ελλήνων του Πόντου ξεπέρασαν τις 200.000 και μερικοί μάλιστα υπολογίζουν αυτά σε 350.000 από το 1914 μέχρι το 1922.

Η ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Βασικό λάθος, κατά τους Έλληνες του Πόντου, του Πρωθυπουργού της Ελλάδας Ελευθερίου Βενιζέλου υπήρξε η υποβάθμιση του Ποντιακού κινήματος, ενός δυναμικότατου Ελληνικού ένοπλου και πολιτικού κινήματος, το οποίο δρούσε στη Βόρεια Μικρά Ασία και απειλούσε άμεσα τις γραμμές εφοδιασμού των στρατευμάτων του Μουσταφά Κεμάλ. Οι ΄Έλληνες του Πόντου είχαν διατυπώσει από νωρίς το αίτημα δημιουργίας δεύτερου Ελληνικού κράτους στα Νότια παράλια της Μαύρης Θάλασσας, ως μοναδική δυνατότητα επιβίωσης του Ελληνισμού στη γενέθλια γη. Τον Οκτώβριο του 1917 ο Κ. Κωνσταντινίδης, ένας από τους ηγέτες του Ποντιακού κινήματος και Πρόεδρος της δυναμικής οργάνωσης της Μασσαλίας, είχε ενημερώσει τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Στον Πόντο, όπου κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Τούρκοι είχαν προβεί σε γενοκτονία του Ελληνικού πληθυσμού, δρούσε ένα πολύ δυναμικό αντάρτικο Ελληνικό κίνημα, το οποίο αριθμούσε 18.000 άνδρες. Το αίτημα των Ποντίων ήταν η ενίσχυση των ανταρτών κατά το υπόδειγμα του Μακεδονικού Αγώνα. Ο Βενιζέλος, παρότι αμφιταλαντεύτηκε, επέλεξε να αγνοήσει τα αιτήματα των Ποντίων. Ποίοι όμως ήταν οι λόγοι, που επηρέασαν την στάση αυτή του Βενιζέλου και δεν αγωνίστηκε, ούτε επιδίωξε καν την απόκτηση των κατοικημένων κατά πλειοψηφία από Έλληνες παραλίων της Μαύρης Θάλασσας; Γιατί η όλη στάση του ήταν χλιαρή και άτονη και έφθασε στο σημείο να υποστηρίξει στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων το Δεκέμβριο του 1918 την ενσωμάτωση του Πόντου στην Αρμενία; Κατά πολλούς ιστορικούς ερευνητές και αναλυτές η στάση του Βενιζέλου οφείλονταν στους παρακάτω λόγους:

1. Ο Βενιζέλος απέβλεπε κατά πρώτο στην προσάρτηση-κατοχύρωση των νησιών του Βόρειου Αιγαίου, της Ιωνίας, της Ανατολικής και Δυτικής Θράκης και της Βόρειας Ηπείρου. Στις βλέψεις αυτές ήδη πλην της προσάρτησης-κατοχύρωσης των νησιών του Βόρειου Αιγαίου είχε συναντήσει σοβαρές αντιδράσεις των Συμμάχων, τις οποίες με άπειρες δυσκολίες προσπαθούσε η Ελλάδα να εξουδετερώσει ή να παρακάμψει. Κατόπιν αυτού ο Βενιζέλος πίστευε ότι η προβολή της επίλυσης και του Ελληνικού Ποντιακού προβλήματος θα φαινόταν ότι υποστηρίζει ουτοπικές και υπερφίαλες αξιώσεις.

2. Η γεωγραφική θέση του Πόντου, μακράν των βάσεων του Ελληνικού Στρατού και του Πολεμικού Ναυτικού, καθιστούσε αδύνατη την αποστολή στρατευμάτων και την υποστήριξή τους στις επιχειρήσεις απελευθέρωσης και παγίωσης της τάξης, της ειρήνης και της ασφάλειας της περιοχής του Πόντου, ακόμα και εάν οι Σύμμαχοι επιδίκαζαν την περιοχή του Πόντου στην Ελλάδα. Δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι την ίδια χρονική περίοδο και αργότερα επιχειρούσαν στην Ιωνία Μονάδες του Ελληνικού Στρατού και βαθμηδόν η Στρατιά Μικράς Ασίας και άλλες Μονάδες για λόγους ασφαλείας στάθμευαν στη Δυτική και Ανατολική Θράκη. Η διασπορά των Μονάδων του Ελληνικού Στρατού σε τρεις περιοχές οπωσδήποτε θα επηρέαζε δυσμενώς την επιθετική ισχύ τους και ιδιαίτερα στην περιοχή του Πόντου, όπου ο Κεμάλ θα είχε τη δυνατότητα να τις προσβάλει και να τις καταστρέψει.

3. Ήδη είχαν αρχίσει Τουρκοσοβιετικές συνεννοήσεις και συμφωνίες, οι οποίες είχαν ενταθεί μετά τη συμμετοχή των Ελληνικών στρατευμάτων στην εκστρατεία κατά της Ουκρανίας. Αυτές δημιούργησαν μια νέα τάξη πραγμάτων στην περιοχή της Ανατολικής Μικράς Ασίας, του Πόντου, του Καυκάσου και της Περσίας και προξένησαν ανησυχίες στις Δυτικές Δυνάμεις, που ενδιαφέρονταν για την εκμετάλλευση των πετρελαιοφόρων περιοχών.

4. Τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα λοιπόν των Δυτικών Συμμάχων και της Σοβιετικής Ένωσης δεν θα επέτρεπαν τη δημιουργία ανεξαρτήτου Ελληνικού κράτους στην περιοχή του Πόντου, γεγονός που προβλημάτιζε και ανησυχούσε τον Βενιζέλο στο Ποντιακό κίνημα.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ.

Η στάση αυτή του Ελευθερίου Βενιζέλου εξόργισε τους Έλληνες του Πόντου και τις Ποντιακές οργανώσεις, οι οποίες με επικεφαλής το Μητροπολίτη Τραπεζούντος Χρύσανθο προσπάθησαν να παρέμβουν αυτοτελώς στις Συνδιασκέψεις Ειρήνης προωθώντας το αίτημα δημιουργίας Ελληνικού Κράτους στον Πόντο. Ο Βενιζέλος συνέχισε την πολιτική του και στις 4 Φεβρουαρίου 1919 δήλωσε στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ουίλσον ότι, παρότι οι Έλληνες του Πόντου επιδίωκαν την ανεξαρτησία, αυτός αντιτάχθηκε απόλυτα. Σε συνέντευξή του δε στην εφημερίδα Sunday Times δήλωσε ότι δέχεται να συμπεριληφθεί ο Πόντος στην Αρμενία.

Στις 30 Ιουνίου 1919 ο Μητροπολίτης Χρύσανθος με υπόμνημά του προς τον Βρετανό Πρωθυπουργό ζήτησε ενίσχυση του Ποντιακού κινήματος. Η γενικότερη όμως στάση των Συμμάχων ήταν αρνητική. Σε έγγραφο του Τουρκικού Υπουργείου Εσωτερικών της ίδιας περιόδου γράφονταν μεταξύ των άλλων ανακριβειών για αποστολή Αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού, ειδών οπλισμού και πυρομαχικών, εφοδίων και υλικών για την ενίσχυση του αγώνα των Ποντίων ανταρτών και η ανάγκη υποβολής διαβημάτων στους αντιπροσώπους των Συμμάχων, ώστε να αποτρέψουν τις ενέργειες της Ελλάδας.

Σφοδρή υπήρξε η αντίδραση των Ποντιακών οργανώσεων και το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας κατακλύστηκε από τηλεγραφήματα τους από χώρες της Ευρώπης, Αμερικής, Ασίας και Αφρικής, με τα οποία κατήγγειλαν << την προβαλλομένην ιδέαν καθ΄ ην η πατρίς ημών φέρεται περιλαμβανομένη εντός μέλλοντος αρμενικού κράτους >>. Οι αντιδράσεις αυτές επηρέασαν την πολιτική της κυβέρνησης. Απεστάλησαν στον Πόντο και στον Καύκασο ο Συνταγματάρχης Δ. Καθενιώτης και ο πολιτικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης Ι. Σταυριδάκης για να εκτιμήσουν την όλη κατάσταση. Ο Βενιζέλος φάνηκε ότι αποδέχθηκε τη συγκρότηση ειδικού Ποντιακού Σώματος στον Ελληνικό Στρατό, ώστε αργότερα να μεταφερθεί στον Πόντο για επιχειρήσεις. Όμως ακόμα και τότε ήταν ορατή η αποστασιοποίηση του Βενιζέλου από το Ποντιακό Ζήτημα, το οποίο δεν ενέτασσε στα ευρύτερα εθνικά σχέδια.

Οι Πόντιοι συνέχισαν να επιζητούν τη βοήθεια της Ελλάδας και να απαιτούν την αποστολή Εκστρατευτικού Σώματος του Ελληνικού Στρατού. Είχαν μάλιστα συγκεντρώσει και τους απαιτούμενους πόρους για τη χρηματοδότηση της επιχείρησης. Βασικό τους επιχείρημα ήταν ότι οι Ποντιακές ανταρτικές δυνάμεις είχαν τη δυνατότητα να αποκόψουν τις γραμμές εφοδιασμού των Κεμαλικών στρατευμάτων από τη Σοβιετική Ένωση σε είδη οπλισμού, πυρομαχικών, υλικών και εφοδίων, απαραίτητων για τις επιχειρήσεις τους κατά της Στρατιάς Μικράς Ασίας.

Οι Πόντιοι αντάρτες ζητούσαν συνεχώς ενίσχυση από την Ελληνική Κυβέρνηση. Οι εκκλήσεις τους όμως για στρατιωτική βοήθεια έμειναν αναπάντητες. Σε επιστολή τους τον Αύγουστο του 1919 ανέφεραν τους αγώνες τους στην περιοχή του Πόντου και τις ανάγκες σε είδη οπλισμού, πυρομαχικά, στολές, κλινοσκεπάσματα, φάρμακα, υγειονομικό υλικό και δήλωναν ότι θα κάλυπταν οι ίδιοι τις δαπάνες. Δυστυχώς το Ελληνικό κράτος δεν μπόρεσε να κατανοήσει τη δυναμική του αγώνα των Ποντίων. Καμιά βοήθεια δεν αποστέλλονταν στους Έλληνες αντάρτες του Πόντου, τη στιγμή κατά την οποία ο Κεμάλ είχε προωθήσει στην περιοχή την 3η Στρατιά του Τουρκικού Στρατού. Στον Πειραιά φορτώθηκε ένα πλοίο με είδη οπλισμού και πυρομαχικών για να τα μεταφέρει στην Αμισό, αλλά όμως ποτέ δεν έφθασε. Την εγατάλειψη αυτή οι Πόντιοι αποτύπωναν στα τραγούδια τους:

Στα βουνά της Πάφρας

οι πληγωμένοι είναι πολλοί.

Μην έρθεις γιατρέ, μην έρθεις,

δεν υπάρχει ελπίδα να σωθούν.

Εκτός από το Θεό

δεν έχουν κανέναν άλλο προστάτη.

Το Νοέμβριο του 1919 οι Βρετανοί απέρριψαν σχέδιο αποστολής του Ποντιακού τμήματος του Ελληνικού Στρατού στο Βατούμ και συγκρότησης επί τόπου Ποντιακού Στρατού. Ο Βενιζέλος με αφορμή την άρνηση των Βρετανών επανήλθε στις απορριπτικές του θέσεις και επανατοποθέτησε το Ποντιακό Ζήτημα στα πλαίσια του Αρμενικού. Η στάση αυτή προκάλεσε τη σφοδρή αντίδραση της Εθνοσυνέλευσης του Πόντου, ενώ ο Μητροπολίτης Χρύσανθος χαρακτήρισε τον Βενιζέλο << απληροφόρητο στο ζήτημα του Πόντου.>> Το καλοκαίρι του 1920 ο Βενιζέλος έλαβε τις εκθέσεις των Καθενιώτη και Σταυριδάκη, με τις οποίες του εισηγούνταν να αποδεχθεί αμέσως τα αιτήματα των Ποντίων. Ο Βενιζέλος άλλαξε για άλλη μια φορά στάση και ανακοίνωσε στον Βρετανό Πρωθυπουργό Λόιδ Τζόρτζ το σχέδιό του για επέμβαση στον Πόντο με στόχο τη δημιουργία εκεί Ελληνικού Κράτους. Ήταν όμως πολύ αργά, γιατί στην Ελλάδα ήδη είχε αρχίσει η προεκλογική περίοδος. Οι Πόντιοι υπέβαλαν τα αιτήματά τους για ενίσχυση του κινήματός των και στη νέα κυβέρνηση, που σχηματίσθηκε μετά τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος, που επανήλθε στο θρόνο του, μετά από το δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου του 1920, και η νέα Κυβέρνηση έδωσαν προτεραιότητα στην Ιωνία και δευτερευόντως στη Θράκη. Έτσι ο Ελληνισμός του Πόντου δεν αντιμετωπίστηκε πια ως << Ελλάδα >> και η αλυτρωτική ιδεολογία, που ήταν η κινητήρια δύναμη μέχρι εκείνη τη στιγμή του Ποντιακού Κινήματος αντικαταστάθηκε από μια καθαρά στρατιωτική αντίληψη.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

Η επάνοδος του Βασιλέως Κωνσταντίνου στο θρόνο επιδείνωσε τη στάση των Συμμάχων απέναντι στα συμφέροντα της Ελλάδας στη Μικρά Ασία και κατέστησε απαγορευτική κάθε προσπάθεια δημιουργίας ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους στην περιοχή του Πόντου. Οι επιχειρήσεις της Στρατιάς στη Μικρά Ασία κατά το 1921 και η επελθούσα Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, αποτέλεσαν τη ταφόπετρα του Ποντιακού Κινήματος για δημιουργία ανεξαρτήτου Ελληνικού Κράτους στην περιοχή του Πόντου. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ένα μέρος των Ελλήνων του Πόντου εγκατέλειψε τη γενέθλια γη για τη Σοβιετική Ένωση και το υπόλοιπο με τη Συνθήκη της Λωζάννης ακολούθησε το δρόμο της προσφυγιάς προς την Ελλάδα, όπου και εγκαταστάθηκε στη Βόρεια Ελλάδα, κυρίως στη Μακεδονία.

ΠΗΓΕΣ.

1. Εκστρατεία στη Μικρά Ασία της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού.

2. Πως φθάσαμε στις αλησμόνητες πατρίδες των Ν. Μουτσόπουλου, Κ. Βακαλόπουλου και Α. Κεσόπουλου.

3. Έτσι χάσαμε τη Μικρασία του Φάνη Κλεάνθη.

Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας.

Δείτε λιγότερα

Αφιέρωμα στην Βασίλισσα των Ελλήνων Όλγα 30-4-2026

 ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ  ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΗΣ  ΤΑΜΕΙΟ

.

ΣΧΟΛΗ ΝΟΣΟΚΟΜΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΔΙΑΝΟΜΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ  ΦΥΛΛΑΔΙΩΝ 

.

ΑΡΣΑΚΕΙΟ

.

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

.

Η  ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ  ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

.

ΕΔΩ   ΟΛΟΚΛΗΡΗ  Η  ΕΚΔΗΛΩΣΗ

"Bασιλικό εμβατήριο"

"Bασιλικό εμβατήριο" που οι μπάντες το έπαιζαν όποτε παρίστατο ο βασιλεύς ή μέλος της βασιλικής οικογενείας.Mεχρι τον Δεκ 1967 .

ΤΑ ΚΑΛΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ.

 

Ο Βασιλιας  της  Αγγλιας  Καρολος Γ'  εκανε  επισημη  επισκεψη στις ΗΠΑ . Ο  Προεδρος  των ΗΠΑ  ειναι  θυμωμενος  με τον πρωθυπουργο της Βρετανιας  επειδη  δεν τον βοηθησε στον πολεμο  κατα του Ιραν. Αρχισε  τις απειλες  εναντιον  των αγγλων. Ειπε  οτι  ''δεν  θα  λησμονησει ...'', μετα  ειπε οτι τα Φωκλαντς  ανηκουν στην Αργεντινη !  

Εδω φαινεται καθαρα  η ικανοτητα της μοναρχιας να εξισορροπει ορισμενες καταστασεις . Θυμωσε ο Τραμπ με τον Σταρμερ,ανελαβε ο Βασιλιας τον ρολο του πυροσβεστη.  Ας  σκεφτουν τα κρατη που καταργησαν τις μοναρχιες τι  διπλωματικα μεσα εχασαν μεσα απο τα χερια τους! Πολλες  φορες  οι λαοι  πεφτουν θυματα  απατης ή παραπληροφορησης και  η ψηφος  τους  δεν  αναδεικνυει  τους καταλληλους  κυβερνητες. Εδω ειναι που η υπαρξη της μοναρχιας μπορει να βοηθησει εναν λαο ωστε να μην γινουν τα πραγματα πολυ ασχημα. 

Μπροστα στον Βασιλια της Αγγλιας  ο Τραμπ  δεν θα  πει παλι οτι τα Φωκλαντς δεν  ανηκουν στην Αγγλια. Ποιος ξερει στο παρασκηνιο τι θα συζητηθει και παλι τα πραγματα θα ομαλοποιηθουν, ουτε ο Τραμπ θα εκτεθει αλλα ουτε και ο Σταρμερ θα φανει να κανει πισω.

Η μοναρχια  εχει  παντοτε ρολο . Ειναι η ζωντανη συνεχεια του εθνους ,της ιστοριας του,του λαου  μιας χωρας. Στον  καιρο  της κρισης που μας κτυπησε ,ειχε και η Ισπανια παρομοια προβληματα. Ο Βασιλιας της Ισπανιας δεν επετρεψε να προσφυγει η Ισπανια στο ΔΝΤ ,οπως προτειναν οι πολιτικοι. Ειδατε τα αποτελεσματα. Η Ισπανια ξεπερασε την κριση χωρις να τραυματιστει κοινωνικα τοσο πολυ οσο εμεις.

ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ!(ΣΤΕ: ΝΟΜΙΜΟ ΤΟ ΕΠΩΝΥΜΟ «ΝΤΕ ΓΚΡΕΣ»)

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΣΜΟΥ.ΧΑΡΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ. ΕΥΓΕ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

ΣΤΕ: ΝΟΜΙΜΟ ΤΟ ΕΠΩΝΥΜΟ «ΝΤΕ ΓΚΡΕΣ» – ΔΙΚΑΙΩΜΑ «ΕΚΛΕΓΕΙΝ ΚΑΙ ΕΚΛΕΓΕΣΘΑΙ» ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ(ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΗΝΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ).

Το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε την αίτηση ακύρωσης του καθηγητή Παναγιώτη Λαζαράτου κατά των αποφάσεων του Υπουργείου Εσωτερικών, με τις οποίες αναγνωρίστηκε η ελληνική ιθαγένεια στα μέλη της πρώην βασιλικής οικογένειας. Το δικαστήριο έκρινε ότι η χρήση του επωνύμου «Ντε Γκρες» είναι νόμιμη και δεν προσκρούει στις διατάξεις του Συντάγματος.

Με τη δημοσίευση της απόφασης, τα δέκα μέλη της οικογένειας έχουν τη δυνατότητα να εγγραφούν στο Μητρώο Πολιτών, να εκδώσουν ελληνική αστυνομική ταυτότητα και διαβατήριο, ενώ αποκτούν τα δικαιώματα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι.

Τα δέκα μέλη της οικογένειας με την ελληνική ιθαγένεια

Σύμφωνα με την απόφαση και την εγγραφή τους στο δημοτολόγιο του Δήμου Αθηναίων, τα μέλη που φέρουν το επώνυμο Ντε Γκρες είναι:

Αλεξία Ντε Γκρες, του Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας

Παύλος Ντε Γκρες, του Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας

Νικόλαος Ντε Γκρες, του Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας

Θεοδώρα Ντε Γκρες, του Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας

Φίλιππος Ντε Γκρες, του Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας

Μαρία – Ολυμπία Ντε Γκρες, του Παύλου και της Μαρί Σαντάλ

Κωνσταντίνος – Αλέξιος Ντε Γκρες, του Παύλου και της Μαρί Σαντάλ

Αχιλλέας – Ανδρέας Ντε Γκρες, του Παύλου και της Μαρί Σαντάλ

Οδυσσέας – Κίμωνας Ντε Γκρες, του Παύλου και της Μαρί Σαντάλ

Αριστείδης – Σταύρος Ντε Γκρες, του Παύλου και της Μαρί Σαντάλ

Νόμιμο το επώνυμο «Ντε Γκρες»: Το σκεπτικό της απόφασης

Σύμφωνα με δημοσίευμα του δημοσιογράφου Παναγιώτη Τσιμπούκη στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», στο σκεπτικό των δικαστών του Δ’ Τμήματος του ΣτΕ σημειώνεται ότι η χρήση του επωνύμου «Ντε Γκρες» είναι σύμφωνη με τις συνταγματικές διατάξεις, καθώς θεωρήθηκε ότι το συγκεκριμένο όνομα δεν αποτελεί τίτλο ευγενείας ή διάκρισης, αλλά ένα προσδιοριστικό στοιχείο της αστικής κατάστασης των ενδιαφερομένων που απαιτείται για τη νόμιμη εγγραφή τους στα δημοτολόγια. \

Οι Σύμβουλοι Επικρατείας έκριναν ότι η προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση για την ανάκτηση της ιθαγένειας είναι νόμιμη, καθώς τα μέλη της οικογένειας συμμορφώθηκαν με τις επιταγές του νόμου 2215/1994, δηλώνοντας σεβασμό στο δημοκρατικό πολίτευμα και παραιτούμενοι από παλαιούς τίτλους και αξιώσεις.

Παράλληλα, το δικαστήριο αναγνώρισε το έννομο συμφέρον του καθηγητή να προσφύγει, αλλά απέρριψε τους ισχυρισμούς του περί αντισυνταγματικότητας, κρίνοντας ότι δεν στοιχειοθετείται κίνδυνος για τη λαϊκή κυριαρχία ή την κοινωνική συνοχή από τη συγκεκριμένη ονοματοδοσία

Το νομικό πλαίσιο

Η ανάκτηση της ιθαγένειας βασίστηκε στο άρθρο 6 του νόμου 2215/1994. Για την ολοκλήρωση της διαδικασίας, τα μέλη της οικογένειας κατέθεσαν έγγραφη δήλωση με την οποία αναγνωρίζουν την πολιτειακή κατάσταση που προέκυψε μετά το δημοψήφισμα του 1974, παραιτούνται από τίτλους ευγενείας και από αξιώσεις ή διεκδικήσεις που συνδέονται με το προηγούμενο πολίτευμα και αποδέχονται την εγγραφή τους στο μητρώο πολιτών με την επιλογή επωνύμου.

Τα πολιτικά δικαιώματα

Με την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη, τα μέλη της οικογένειας έχουν τα δικαιώματα που προβλέπει το Σύνταγμα στα άρθρα 29, 51 και 55, δηλαδή το δικαίωμα του εκλέγειν με τη συμμετοχή στις εκλογές ως ψηφοφόροι, το δικαίωμα του εκλέγεσθαι με τη δυνατότητα υποψηφιότητας για το αξίωμα του βουλευτή εφόσον έχουν συμπληρώσει το 25ο έτος, καθώς και τη δυνατότητα ίδρυσης ή συμμετοχής σε πολιτικά κόμματα. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΣΜΟΥ.ΧΑΡΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ.ΕΥΓΕ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

Άρθρο γνώμης — Μοναρχία, Απολυταρχία, Ολιγαρχία: Τρία οψεις της εξουσίας, ένα ίδιο ζήτημα νομιμότητας

 Επίσημη σελίδα της Γαλλικής Μοναρχίας

Γαλλία Μοναρχία

 I. Κληρονομιές και Μεταμορφώσεις της Μοναρχίας

Η μοναρχία , στην ουσία της, είναι ένα καθεστώς όπου η εξουσία ενσαρκώνεται από ένα μόνο πρόσωπο, τον κυρίαρχο. Υπό το Ancien Régime , αυτή η ενσάρκωση θεωρούνταν θεϊκή: ο βασιλιάς, ο υπολοχαγός του Θεού στη γη, συγκέντρωνε τις νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές εξουσίες. Η Γαλλία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ ήταν η πιο ολοκληρωμένη έκφρασή της: ένα συγκεντρωτικό κράτος, μια υποταγμένη αριστοκρατία και μια διοίκηση στην υπηρεσία του θρόνου. Αλλά η μοναρχία έχει εξελιχθεί. Η συνταγματική μοναρχία , που γεννήθηκε από τις Αγγλικές Επαναστάσεις και επικυρώθηκε από τον Γαλλικό Χάρτη του 1689, και στη συνέχεια από τον Χάρτη του 1830, εισήγαγε τη διάκριση των εξουσιών: ο βασιλιάς βασιλεύει αλλά δεν κυβερνά πλέον. Τέλος, η κοινοβουλευτική μοναρχία , όπως την γνωρίζουμε σήμερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία και το Βέλγιο, έχει γίνει ένα συμβολικό καθεστώς: ο μονάρχης ενσαρκώνει την ιστορική και ηθική συνέχεια, ενώ η κυβέρνηση, που εκλέγεται με ψηφοφορία, ασκεί πραγματική εξουσία. Η σύγχρονη μοναρχία είναι επομένως μια ζωντανή μνήμη , μια ισορροπία μεταξύ παράδοσης και δημοκρατίας.

II. Απολυταρχία: Απόλυτη Καθετότητα

Η απολυταρχία , από τις ελληνικές λέξεις αυτό ( εαυτός) και κράτος (εξουσία), αναφέρεται στην κυριαρχία ενός ατόμου. Η τσαρική Ρωσία

ήταν το αρχέτυπο της: μια ιεροποιημένη εξουσία, χωρίς ελέγχους και ισορροπίες, όπου ο κυρίαρχος συγκέντρωνε τη νομοθεσία, τον στρατό, τη θρησκεία και τη δικαιοσύνη. Η απολυταρχία βασίζεται σε μια ιδέα ηθικής ιεραρχίας : ο ηγέτης υποτίθεται ότι ενσαρκώνει ολόκληρο το έθνος και η θέλησή του γίνεται νόμος. Αλλά αυτή η ιεραρχία, όταν γίνεται άκαμπτη, γεννά φόβο, λογοκρισία και στασιμότητα. Η ρωσική ιστορία δείχνει ότι ενώ η απολυταρχία μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα, συχνά καταλήγει να καταπνίγει την καινοτομία και την ελευθερία. Είναι ένα καθεστώς διοίκησης , όχι διαλόγου.

III. Ολιγαρχία: η δύναμη των λίγων

Η ολιγαρχία , από την ελληνική λέξη ολίγος (λίγοι), είναι η διακυβέρνηση μιας μειοψηφίας: αριστοκράτες, χρηματοδότες, τεχνοκράτες ή πολιτικές φατρίες. Διαφέρει από την απολυταρχία στον πληθώρα των εμπλεκόμενων φορέων, αλλά μοιράζεται μαζί της τη συγκέντρωση εξουσίας. Στην αρχαιότητα, η Σπάρτη και η Βενετία ήταν δηλωμένες ολιγαρχίες. Σήμερα, ορισμένες δημοκρατίες στρέφονται προς de facto ολιγαρχικές μορφές , όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από οικονομικές ή μιντιακές ελίτ. Η σύγχρονη ολιγαρχία δεν αυτοανακηρύσσεται: εγκαθίσταται στα κενά του αντιπροσωπευτικού συστήματος, υπό το πρόσχημα της ικανότητας ή της σταθερότητας. Είναι το καθεστώς του δικτύου , όχι του λαού.

IV. Τρία καθεστώτα, μία κοινή ένταση: η νομιμότητα

Μοναρχία, αυταρχισμός, ολιγαρχία: τρεις απαντήσεις στο ερώτημα της νόμιμης εξουσίας .

Η μοναρχία βασίζει τη νομιμότητά της στην ιστορία και τον συμβολισμό . Η αυταρχισμός στη βία και την ιεραρχική εξουσία . Η ολιγαρχία στην εμπειρογνωμοσύνη και τη συνενοχή .

Αλλά όλες αντιμετωπίζουν την ίδια απαίτηση: τη συναίνεση των κυβερνωμένων. Χωρίς αυτή τη συναίνεση, η μοναρχία γίνεται απλό στολίδι βιτρίνας, η αυταρχισμός γίνεται καταπίεση και η ολιγαρχία γίνεται δήμευση.

V. Ποια πορεία ακολουθούν οι σύγχρονες κοινωνίες μας;

Οι κοινωνίες μας, διαποτισμένες από πληροφορίες και δυσπιστία, ταλαντεύονται μεταξύ της ανάγκης για σημεία αναφοράς και της ανάγκης για ελευθερία . Το καταλληλότερο μοντέλο δεν είναι αναμφίβολα ούτε η απόλυτη μοναρχία, ούτε η απολυταρχία, ούτε η ολιγαρχία, αλλά μια συμβολική μοναρχία που υποστηρίζεται από μια απαιτητική δημοκρατία : ένα καθεστώς όπου συνυπάρχουν η ιστορική συνέχεια και η λαϊκή κυριαρχία.

Η Ευρώπη του εικοστού πρώτου αιώνα θα μπορούσε έτσι να επανασυνδεθεί με μια αρχαία ιδέα: αυτή μιας ενσωματωμένης αλλά περιορισμένης εξουσίας , ιερής αλλά ελεγχόμενης , κάθετης αλλά υπεύθυνης .Διότι ο αληθινός κυρίαρχος σήμερα δεν είναι πλέον ο βασιλιάς, ούτε ο ηγέτης, ούτε η ελίτ: είναι η συλλογική συνείδηση , φωτισμένη από τη μνήμη και πειθαρχημένη από τον νόμο.

Παρανοήσεις για τη μοναρχία: όταν η ιστορία διαψεύδει τα κλισέ

Η μοναρχία, που εδώ και καιρό έχει υποβιβαστεί σε σχολικά εγχειρίδια ή ιστορικές σειρές, συνεχίζει ωστόσο να προκαλεί μια πλημμύρα προκαταλήψεων. Ανάμεσα σε ρομαντικές φαντασιώσεις και πολιτικές καρικατούρες, το θέμα παραμένει παγιδευμένο από μεθοδευσεις- προκαταληψεις που αντέχουν εκπληκτικά στη δοκιμασία του χρόνου. Ωστόσο, μια προσεκτική εξέταση της ιστορίας και των γεγονότων είναι αρκετή για να σπάσει αυτές τις πολύ βολικές βεβαιότητες(για τους επαγγελματιες πολιτικους).

Μύθος 1: «Η μοναρχία είναι αναγκαστικά απολυταρχισμός»

Η εικόνα του παντοδύναμου βασιλιά, που αποφασίζει μόνος του για τη μοίρα του λαού του, είναι δεσποζουσα. Αλλά αντικατοπτρίζει μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Πολλές μοναρχίες λειτούργησαν - και εξακολουθούν να λειτουργούν - με σταθερούς ελέγχους και ισορροπίες. Η Αγγλία του δέκατου έβδομου αιώνα, για παράδειγμα, πολύ νωρίς περιόρισε τη βασιλική εξουσία προς όφελος του Κοινοβουλίου. Ο απολυταρχισμός, μακριά από το να είναι ο κανόνας, ήταν μια παρένθεση σε ένα πολύ πιο διαφοροποιημένο πολιτικό τοπίο. Παραραδειγμα στην Ρωσια οπου ο Λένιν  δεν κατηργησε την βασιλεια αλλα την σοσιαλδημοκρατια του Κερένσκυ. Στην γαλλικη επανασταση  η απολυταρχια ειχε προ πολλου καταργηθει πριν την αδικη εξοντωση της βασιλικης οικογενειας.

Μύθος 2: «Η μοναρχία είναι ασύμβατη με τη νεωτερικότητα»

Το κλισέ πεθαίνει δύσκολα, αλλά τα γεγονότα το αντικρούουν. Αρκετές συνταγματικές μοναρχίες είναι από τις πιο σταθερές και καινοτόμες χώρες στον κόσμο. Η Ιαπωνία, η Ολλανδία και η Σουηδία αποδεικνύουν ότι ένας συμβολικός ηγεμόνας μπορεί να συνυπάρξει με μια προηγμένη δημοκρατία, μια δυναμική οικονομία και μια προοδευτική κοινωνία. Η νεωτερικότητα δεν είναι ο εχθρός του πρωτοκόλλου.

Μύθος 3: «Ένας βασιλιάς είναι πολύ ακριβός»

Η συζήτηση εμφανίζεται τακτικά, συχνά τροφοδοτούμενη από υπερβολικα σεναρια και νουμερα... αλλά σπάνια με βάση τα συμφραζόμενα. Στις σημερινές μοναρχίες, το κόστος του θεσμού γενικά αντισταθμίζεται - ή ακόμη και ξεπερνιέται - από τον τουρισμό, τη διπλωματία και τα πολιτιστικά οφέλη. Η μεγαλοπρέπεια προσελκύει και η εικόνα μιας χώρας μπορεί να ενισχυθεί από την παρουσία μιας βασιλικής φιγούρας, έστω και  καθαρά συμβολικής. Τα έξοδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας στην Ελλάδα για το 2024 ανέρχονται σε 4,636 εκατομμύρια ευρώ σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό, παρουσιάζοντας αύξηση σε σχέση με τα προηγούμενα έτη.

Μύθος 4: «Η μοναρχία είναι ανισότητα στην ουσία»

Ομολογουμένως, η κληρονομική μετάδοση της εξουσίας μπορεί να φαίνεται αναχρονιστική. Αλλά η μείωση της μοναρχίας σε ένα άνισο σύστημα ισοδυναμεί με το να ξεχνάμε ότι τα δημοκρατικά καθεστώτα δεν ήταν πάντα συνώνυμα με την πραγματική ισότητα. Η ιστορία δείχνει ότι οι κοινωνικές αδικίες δεν εξαφανίζονται ως δια μαγείας με την εκλογή αρχηγού κράτους. Το ζήτημα δεν είναι τόσο η μέθοδος διορισμού όσο ο τρόπος με τον οποίο ασκείται και ελέγχεται η εξουσία. Οπου καταργηθηκε η μοναρχια δεν επεκρατησαν δημοκρατιες αλλα δικτατοριες. Η Γαλλικη επανασταση εφερε την δικτατορια του Βοναπαρτη, στην Ρωσια επικρατησε η σοβιετικη δικτατορια, στην Ελλαδα  η δικτατορια του Παπαδοπουλου και μετα του καραμανλη κλπ.

Μύθος 5: «Η μοναρχία ανήκει στο παρελθόν»

Αυτή είναι ίσως η πιο διαδεδομένη ιδέα... και οι πιο διαψευσμένη από τα γεγονότα. Περίπου τριάντα χώρες στον κόσμο διατηρούν τώρα μια μοναρχία, συχνά επευφημούμενη από τους πολίτες τους. Μακριά από το να είναι ένα σκονισμένο απομεινάρι, ο θεσμός μπόρεσε να επανεφεύρει τον εαυτό του, να τελετουργήσει τον εαυτό του και μερικές φορές ακόμη και να εκδημοκρατιστεί. Παραμένει ένα πολιτικό, πολιτιστικό και ταυτοτικό εργαλείο, του οποίου η μακροζωία αμφισβητεί όσο και συναρπάζει. Οσα  κρατη εχουν μεγαλη και σπουδαια ιστορια  εχουν και  την μοναρχια ως πολιτευμα. Στην  συγχρονη πραγματικοτητα οι περισσοτερες περιπτωσεις κυβερνητικης διαφθορας παρουσιαστηκαν σε αβασιλευτες δημοκρατιες πχ στην Ελλαδα ,στην Ιταλια κλπ.

Η μοναρχία, είτε τη θαυμάζουμε είτε την επικρίνουμε, αξίζει κάτι καλύτερο από τις συντομεύσεις που την περικλείουν σε κλισέ εικόνες. Όπως συμβαίνει συχνά, η ιστορική πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη, πιο λεπτή και πάνω απ' όλα πιο εκπληκτική από τις προκαταλήψεις που κυκλοφορούν ακόμα και σήμερα.

Στοιχεια  εληφθησαν απο την Επίσημη σελίδα της Μοναρχίας της Γαλλίας 

https://www.facebook.com/groups/815453444651838

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΗΓΕΤΗ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ;

 IΧΝΗΛΑΤΩΝΤΑΣ  ΤΟ  ΠΑΡΕΛΘΟΝ.

  Στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας υπήρξαν περιπτώσεις θανάτου Βασιλέων και πολιτικών ηγετών, που επηρέασαν τις πολιτικές εξελίξεις και προκάλεσαν δράσεις και γεγονότα, τα οποία πιθανόν να μην είχαν συμβεί. Από τη μακραίωνα νεότερη ιστορία σταχυολογούμε τις ακόλουθες περιπτώσεις:

  1. ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α

  Στις 5/18 Μαρτίου 1913 ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ θέλοντας να επισκεφθεί για εθιμοτυπικούς λόγους τον Γερμανό Ναύαρχο Γκόπφεν, κατέβηκε στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου. Μαζί του ήταν και ο υπασπιστής του Ταγματάρχης Φραγκούδης. Σε μια πάροδο της οδού Βασιλίσσης Όλγας δολοφονήθηκε από τον Αλέξανδρο Σχοινά, χωρίς να διευκρινισθούν ποτέ οι λόγοι της δολοφονίας του Βασιλέως.

  Η συνεργασία του Βασιλέως με τον Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο στο μικρό χρονικό διάστημά της υπήρξε άριστη και άψογη. Πολλές φορές ο Βενιζέλος ζητούσε την επέμβασή του στις διαφορές, που δημιουργούνταν με το Διάδοχο Κωνσταντίνο, Αρχιστράτηγο του Ελληνικού Στρατού, η οποία και γινόταν άμεσα. Εάν δεν συνέβαινε η δολοφονία του Βασιλέως η Ελλάδα και γενικότερα το Ελληνικό Έθνος δεν θα διχαζόταν αργότερα το 1915, από τη σύγκρουση των ισχυρών προσωπικοτήτων των δύο ανδρών, του Βασιλέως Κωνσταντίνου στον στρατιωτικό τομέα, και του Ελευθερίου Βενιζέλου στον πολιτικό τομέα. Θα αποφεύγετο ο Εθνικός Διχασμός, που τόσα δεινά για δεκαετίες επισώρευσε στην Ελλάδα και στο Έθνος μας.

  2. ΘΑΝΑΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.

  Στις 30 Σεπτεμβρίου 1920 καθώς ο Βασιλεύς Αλέξανδρος έκανε τον περίπατό του στο βασιλικό κτήμα του Τατοΐου, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο σκύλος του ενεπλάκη σε καυγά μ΄έναν από τους δύο μακάκους Μπάρμπαρι, κατοικίδια. Καθ΄ήν στιγμή προσπαθούσε να διαχωρίσει τα δύο ζώα, ο δεύτερος μακάκος του επιτέθηκε και τον δάγκωσε στο πόδι και στον κορμό. Παρά τις προσπάθειες των Ελλήνων και των ξένων ιατρών ο Αλέξανδρος απεβίωσε την 25η Οκτωβρίου 1920 από σηψαιμία.

  Και τίθεται το ερώτημα: Εάν δεν συνέβαινε ο αδόκητος θάνατος του Βασιλέως Αλεξάνδρου η Ηνωμένη Αντιπολίτευσις, που κέρδισε στις βουλευτικές εκλογές της 14ης Νοεμβρίου 1920, θα διεξήγαγε δημοψήφισμα για την επιστροφή στο θρόνο του πατέρα του Κωνσταντίνου, γνωστής της άρνησης των Συμμάχων ή θα τον άφηνε στο θρόνο; Με Βασιλέα τον Αλέξανδρο θα άλλαζαν τη στάση των απέναντι της Ελλάδας; Θα είχαμε τη Μικρασιατική Καταστροφή ή μια άλλη λύση του προβλήματος του Κεμαλικού κινήματος; Θα χανόταν η Ανατολική Θράκη;

  3. ΘΑΝΑΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΠΑΥΛΟΥ.

  Την 6η Μαρτίου 1964 απεβίωσε ο Βασιλεύς Παύλος. Από το φθινόπωρο του 1963 η υγεία του Βασιλέως Παύλου ήταν αρκετά κλονισμένη, ενώ κατά τις λιγοστές δημόσιες εμφανίσεις του παρουσιαζόταν εμφανώς καταβεβλημένος από την υποβόσκουσα ασθένειά του(καρκίνος στομάχου). Στις 18 Φεβρουαρίου 1964 δόθηκε ανακοίνωση στο τύπο ότι σημειώθηκε επιδείνωση του έλκους και ο Βασιλεύς την 23η Φεβρουαρίου υποβλήθηκε από Ομάδα Ελλήνων και ξένων ιατρών σε εγχείρηση, ως πάσχων από <<στένωσιν του πυλωρού, συνεπεία παλαιού έλκους>>. Παρά το ιατρικό δελτίο ότι η μετεγχειρητική κατάσταση του Βασιλέως ήταν <<ικανοποιητική>>, η υγεία του επιδεινώθηκε τις επόμενες ημέρες και το απόγευμα της 6ης Μαρτίου απεβίωσε.

  Ο Βασιλεύς Παύλος διέθετε πείρα, σύνεση, καλοσύνη και εντιμότητα και δεν θα είχε υπάρξει ρήξη του Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου με το θρόνο. Ήδη μετά τις βουλευτικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963, από τις οποίες νικητής αναδείχθηκε ο Γεώργιος Παπανδρέου, υπήρξε άριστη συνεργασία των δύο ανδρών. Συγκεκριμένα ο Παπανδρέου σχημάτισε κυβέρνηση, χωρίς να διαθέτει πλειοψηφία στη Βουλή και κυβέρνησε μέχρι την 23η Δεκεμβρίου 1963 και η πρότασή του στον Βασιλέα για διάλυση της Βουλής και διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών στις 16 Φεβρουαρίου 1964 έγινε αμέσως δεκτή.

  4. ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ.

   Τις πρώτες ώρες της 7ης Φεβρουαρίου 1964 ο Σοφοκλής Βενιζέλος, βρισκόμενος επί του επιβατηγού πλοίου ΕΛΛΑΣ, που είχε αναχωρήσει από τα Χανιά για τη Σύρο, μετά από την εκφώνηση πολιτικού λόγου ενόψη των βουλευτικών εκλογών της 16ης Φεβρουαρίου 1964, αισθάνθηκε δυσφορία και παρά τις προσπάθειες του καρδιολόγου ιατρού Γ. Καρούζου, που τον συνόδευε, απεβίωσε την 01.15 ώρα. Στο ιατρικό ανακοινωθέν εγράφη ότι ο Σοφοκλής Βενιζέλος απεβίωσε από <<βαρύτατο κολπάσους και εκ κοιλιακής μαρμαρυγής>>

   Εάν δεν είχε αποθάνει ο Σοφοκλής Βενιζέλος ποτέ δεν θα είχε μπορέσει ο Γεώργιος Παπανδρέου να υιοθετήσει την πολιτική της ρήξης με το θρόνο τη 15η Ιουλίου 1965. Με τον Σοφοκλή Βενιζέλο παρόντα στο εσωτερικό της Ενώσεως Κέντρου θα είχε διατηρηθεί μια ισορροπία. Μια ισορροπία που ανετράπη με το θάνατό του. Γιατί από τότε η Ένωση Κέντρου σταδιακά μετετράπη σε καθαρό αρχηγικό κόμμα, με όλες τις αδυναμίες, που συνεπάγεται αυτό. Εξάλλου να μην μας διαφεύγει ότι ο Σοφοκλής Βενιζέλος,  παρότι Φιλελεύθερος, είχε άριστη συνεργασία με το Βασιλέα Παύλο ως Πρωθυπουργός και ως Υπουργός στις διακομματικές κυβερνήσεις της διετίας 1950-1952.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

   Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι πολλά σημαίνοντα ιστορικά γεγονότα έχουν επηρεάσει την πολιτική ζωή της Ελλάδας και έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Ασφαλώς και δεν θα επέρχονταν δυσάρεστες εξελίξεις εξαιτίας αυτών. Αλλά στην πορεία της ζωής ενός Έθνους τα <<πάντα ρει>>.

ΠΗΓΕΣ. Τόμοι της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού για Πολέμους 20ου αιώνα.

Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας.

Καθαρή Δευτέρα: Κούλουμα στην Αθήνα του Βασιλεως Όθωνα

Πώς γιόρταζαν οι Αθηναίοι τα Κούλουμα, στα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα ;

        Σήμερα, Καθαρά Δευτέρα, επίσημη έναρξη της Σαρακοστής, σύμφωνα με την μακραίωνη ελληνική παράδοση γιορτάζονται τα Κούλουμα, τα οποία, όπως αναφέρει και το Χρηστικό Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών, ως έθιμο περιλαμβάνουν «μαζική έξοδο στην εξοχή, πέταγμα χαρταετού και κατανάλωση νηστίσιμων φαγητών. 

Βεβαίως, ανάλογα με την ιστορική περίοδο και την περιοχή, τόσο ο τρόπος με τον οποίο συντελείται αυτή «η μαζική έξοδος στην εξοχή» όσο και τα εδέσματα που καταναλώνονται διαφέρουν. 

Το σίγουρο πάντως είναι ότι πάντα η Καθαρά Δευτέρα αποτελούσε για τους περισσότερους ημέρα χαράς και ξεκούρασης. 

Το «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ» της 6ης Μαρτίου 1929 μάς πάει στα πρώτα χρόνια του ανεξάρτητου ελληνικού βασιλείου και μας αφηγείται τα Κούλουμα της Αθήνας του βασιλεως Όθωνα. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ», 3.6.1929, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ» 

«Τα Κούλουμα, τα οποία τώρα εξέλιπαν σχεδόν, ήσαν ένα παλαιότατον αθηναϊκόν έθιμον. Μία μεγάλη και πανηγυρική εορτή. Μια γενικής έξοδος των κατοίκων της πόλεως και μία ομαδική διημέρευσις εις τις Κολώνες (σ.σ. Στήλοι Ολυμπίου Διός) και τους πέριξ λόφους. 

»Από το πρωί της Καθαροδευτέρας οι λόφοι του Αρδητού και του Σταδίου – τότε εις το Στάδιον και εις το Ζάππειον έσπερναν γρασίδι – καθώς και η πλατεία εις της Κολώνες, όπου οι Πλακιώτες αλώνιζαν, κατελαμβάνοντο από κόσμον πολύν. Μασκαράδες και πολίται Στης Κολώνες να βρεθήτε… »

Από όλες της συνοικίες της πόλεως συνέρρεεν ο κόσμος εκεί. Ο λαός ιδίως. Ενόμιζε κανείς ότι επρόκειτο περί στρατοπέδου. Αλλά και αι άλλαι τάξεις της κοινωνίας συμμετείχον δι’ ενός απογευματινού περιπάτου εις τα Κούλουμα. 

Οι πανηγυρισταί ή οι εορτασταί συν γυναιξί και τέκνοις εξεκινούσαν από όλα τα σημεία της πόλεως πεζή και μετέβαιναν εις της Κολώνες και εις τον όπισθεν αυτών λόφον, όπου τότε εγύριζαν τα φτερά των και δύο ανεμόμυλοι γραφικώτατοι. 

Εις το στρατόπεδον αυτό κυρίαν θέσιν κατείχον οι στραγαλατζήδες, με τα στραγάλια και τα μασούρια και τα παστέλια και τους ζαχαρωμένουνς κοκκορίκους και τα λουκούμια και το μελένιο το χαλβά, που τον έκοβαν μ’ ένα μικρό σκεπαρνάκι. Εκεί επωλούντο ωραία κρητικά πορτοκάλια, χουρμάδες, φουντούκια, φιστίκια ταραμάδες, εληές, θαλασσινά διάφορα, αχινοί, μίδια, στρείδια, κρεμμύδια, σκόρδα, λαγάνες, κρασιά, χαλβάς, ο ταχίν χαλβάς και πολίτικος, καρύδια, σύκα, χαϊμαλιά, σουτζούκια, σταφίδες, κυδονόπαστα, κουλούρια με σουσάμι, κρυονέρι “από του παπά τ’ αμέλι”,  όπως εσηνήθιζαν να φωνάζουν οι πωληταί με στάμναν ή το βαρέλι».

Εκεί οι τσότρες με το σώσμα και τα παγούρια με το κοκκινέλι. Οι περισσότεροι όμως εκ των εορταστών επηγαίναν εις τα μέρη αυτά με τας προμηθείας των, τας οποίας έκαμναν εις την Παληά Αγορά, που αργότερα εκάη και όπου υψούτο το περίφημο Ρολόϊ, διά να δείχνη της ώρες εις τους κατοίκους της πόλεως.(…) .

Το Ρολόϊ – ενας τετράγωνο υψηλός πύργος – ήτο κατασκεύασμα του λόρδου Έλγιν. 

Πικ – νικ.

Οι Αθηναίοι με τας οικογενείας των έστρωναν εις το χώμα ή εις το γρασίδι ή εις τον βράχον μία βελέντζα και ετοποθετούντο γύρω. Εις τη μέση το καλάθι ή τα καλάθια γεμάτα από νηστίσιμα φαγητά. Μαχαιροπήρουνα ελάχιστα. Τα δάχτυλα έπαιζαν το μεγαλύτερο ρόλο. 

Τα εξέπλεναν δε εις το τέλος με την τσότρα (σ.σ. ξύλινο παγούρι). Η μία παρέα ήτο πλησίον της άλλης. Αι συνομιλίαι ζωηραί. Τ’ αστεία και τα πειράγματα ανάλογα με το πνεύμα της εποχής και τον βαθμόν του πολιτισμού. 

Κάθε πενήντα βήματα και ένας γάιδαρος φορτωμένος σύκα ξερά. Ή διτροχο ξεζεμένο με πορτοκάλια και λεμόνια. Πού και πού κανένας στράβος, κατά προτίμησιν, διακονιάρης με μιά μονόχορδη λύρα και θρηνώδεις επικλήσεις. “Βοηθάτε, Χριστιανοί μου, τον αόμματο…” »Καθισμένος εις το χώμα, μ’ ένα μαντήλι ανοιγμένο εμπρός εις τα γόνατά του κ’ ένα παιδί δίπλα του, που εμάζευε της πεντάρες της ελεημοσύνης. (…)

 Αποκριάτικο κέφι 

Αλλού παρατηρείται ένας συνωστισμός του πλήθους. Δέκα ασίκηδες με τις μουτσούνες της αποκρηάτικες φορεμένες ανάποδα, χορεύουν τσάμικο. 

Παρακάτω λίγα παλληκάρια με της άσπρες φουστανέλες στήνουν το χορό. Το πλήθος τους θαυμάζει και τους χειροκροτεί. Είνε μια παρέα από γαλατάδες Λοιδωρικιώτες. 

Οι φραγκοραφτάδες της Αγίας Ειρήνης Ξετρελλαίνουν τα κορίτσια με τις φυσαρμόνικές και τα ερωτικά τραγούδια. Το απόγευμα το γλέντι είνε εις το κατακόρυφον. Οι περισσότεροι είνε εις το κέφι. Πολλοί μεθυσμένοι. Άλλοι κοιμούνται, ξαπλωμένοι εις τα χόρτα, ανάσκελα, μ’ ένα μαντήλι ριγμένο εις το πρόσωπο δια να προφυλαχθούν τάχα από τον ήλιο. Άλλοι είνε πεσμένοι μπρούμυτα, σαν νεκροί μάχης. Τους ξάπλωσε κάτω το ρετσινάτο. (…) 

Οι λόφοι αντηχούν από φωνές και τραγούδια. Ακούονται τα νταβούλια, οι γκάιδες και οι πίπιζες. Επί ημέρας πολλάς διατηρούνται τα ίχνη των φαγοποτικών οργίων. Χιλιάδες φλούδες από πορτοκάλια. Μυριάδες όστρακα θαλασσινών. Ένα σύννεφο από παληόχαρτα που στροβιλίζει ο αέρας εδώ κι εκεί. Να και μια περίπολος διά την τάξιν! Περνά εφ αμάξης -καροτσάδα- ένας πλούσιος έμπορος. Αυτός, η γυναίκα του, τα δύο του αγόρια, τα τρία του κορίτσια και μία μικρή υπηρέτρια εμπρός εις τον αμαξά, ο οποίος δέρνει αλύπητα τ’ άλογα αισθανόμενα την ανάγκην ν’ απεργήσουν. Τα Κούλουμα ετελείωναν σχεδόν με την δύσιν του ηλίου. (…)

 Ο Όθωνας 

Πολλοί εκ των υπουργών επήγαιναν εις τα Κούλουμα διά να διασκεδάσουν με το θέαμα του κόσμου. Ο βασιλεύς Όθων με την Αμαλίαν και τους υπασπιστάς των πολλάκις επεσκέφθησαν έφιπποι τα Κούλουμα. Και ο βασιλευς Γεώργιος Α' κατόπιν. Δεν υπήρχε Αθηναίος ο οποίος να μη εγνώριζε την παμπαλαίαν αυτήν εορτήν. Φινάλε Κατά τας οκτώ το βράδυ (…) οι [σαλπιγκτές] δηλονότι όλων των στρατιωτικών σωμάτων, οι οποίοι εσάλπιζαν την αποχώρησιν. Η πόλις ωμοίαζε προς νεκροταφείον. Ψυχή εις τους δρόμους. Όλα τα σπίτια κλειστά και σκοτεινά. Μετά το ξεφάντωμα της τελευταίας Κυριακής της Αποκρηάς και μετά το υπαίθριον γλέντι των Κουλούμων ήτο φυσικό να γίνεται πλέον αισθητή η κούρασις και να επέρχεται ο κόρος. 

Όλη η πόλις παρεδίδετο εις ένα ύπνον βαθύν, τον οποίον διέκοπταν μερικά ροχαλητά ή φωνές των σκύλλων εις τους δρόμους και των κοκκόρων τα λαλήματα.

Κάποια έθνη δεν ντρέπονται για την ψυχή τους

 ...οπως οι Ελληνες!  Που  φοβουνται την ιστορια τους  αντι να ειναι  περηφανοι γιαυτην. 

🔺Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που μια πολιτική πράξη ξεπερνά τη διοίκηση και αγγίζει κάτι βαθύτερο: τη μνήμη, την ταυτότητα, την ψυχή ενός λαού. Μια τέτοια στιγμή ήταν η επιλογή της Βουλγαρίας να μη «σιωπήσει» πολιτισμικά, ακόμη και μέσα σε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Να προχωρήσει, αλλά χωρίς να απαρνηθεί αυτό που είναι.

Η Βουλγαρία δεν έκρυψε την πίστη της. Δεν έκρυψε τους Αγίους της, τα σύμβολά της, την ιστορική της διαδρομή. Αντίθετα, τα προέβαλε με καθαρότητα και αξιοπρέπεια, σαν να δήλωνε προς κάθε κατεύθυνση πως ο εκσυγχρονισμός δεν προϋποθέτει λήθη και πως η Ευρώπη δεν είναι – ή δεν θα έπρεπε να είναι – ένας άχρωμος χώρος χωρίς ρίζες.

🔺Η ιστορία δεν είναι βάρος – Είναι ταυτότητα!

Οι λαοί των Βαλκανίων γνωρίζουν καλά τι σημαίνει επιβίωση. Γνωρίζουν τι σημαίνει να κρατάς ζωντανή την πίστη, τη γλώσσα και την παράδοση μέσα από αιώνες δοκιμασιών. Για τη Βουλγαρία, όπως και για την Ελλάδα, η Ορθοδοξία δεν υπήρξε ποτέ απλώς θρησκεία. Ήταν καταφύγιο, σχολείο, μνήμη, αντίσταση.

Όταν λοιπόν ένα κράτος επιλέγει να μην αποκόψει αυτά τα στοιχεία από τη δημόσια παρουσία του, δεν το κάνει από φανατισμό. Το κάνει από σεβασμό στη συνέχεια του εαυτού του. Γιατί ένας λαός που ξεχνά ποιος είναι, σύντομα θα ξεχάσει και γιατί υπάρχει.

🔺Η ελληνική σιωπή.

Και εδώ γεννιέται το αναπόφευκτο ερώτημα: γιατί η Ελλάδα, με τόσο βαθιά ιστορική και πνευματική παράδοση, δείχνει συχνά να φοβάται τη δημόσια έκφραση της ταυτότητάς της;

Γιατί η πίστη, ο πολιτισμός, τα σύμβολα αντιμετωπίζονται συχνά ως κάτι που πρέπει να «χαμηλώσει τον τόνο», να μείνει στο περιθώριο, σχεδόν να απολογηθεί για την ύπαρξή του;

Η ελληνική Ιστορία δεν είναι λιγότερο ευρωπαϊκή επειδή είναι ορθόδοξη. Δεν είναι λιγότερο σύγχρονη επειδή κουβαλά σταυρούς, εικόνες και μνήμη. Αντίθετα, είναι ακριβώς αυτά που της δίνουν βάθος και ουσία.

🔺Ευρώπη χωρίς ρίζες;

Η Ευρώπη γεννήθηκε από πολιτισμούς, όχι από κανονισμούς. Από καθεδρικούς, μοναστήρια, φιλοσοφία,τέχνη και θυσίες. Όταν ζητά από τους λαούς της να απογυμνωθούν από τα σύμβολά τους για να θεωρηθούν «σύγχρονοι», τότε δεν προχωρά μπροστά – αποκόπτεται από τον ίδιο της τον εαυτό.

Η στάση της Βουλγαρίας θυμίζει κάτι αυτονόητο που όμως έχουμε ξεχάσει:ότι η ενότητα δεν απαιτεί ομοιομορφία και ότι ο σεβασμός δεν γεννιέται από τη σιωπή, αλλά από την αλήθεια.

🔺Ένα ήσυχο μάθημα αξιοπρέπειας

Χωρίς θόρυβο, χωρίς επιθετικότητα, η Βουλγαρία έδωσε ένα μάθημα πολιτισμικής αυτοσυνείδησης. Έδειξε ότι μπορείς να συμμετέχεις, χωρίς να διαλύεσαι. Να προχωράς, χωρίς να ξεριζώνεσαι. Να ανήκεις, χωρίς να απαρνιέσαι.

Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι τι έκανε η Βουλγαρία.

Αλλά τι φοβάται να κάνει η Ελλάδα.

Γιατί οι λαοί που τιμούν την ιστορία τους δεν κοιτούν το μέλλον με φόβο –το κοιτούν με σταθερό βλέμμα.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

19 Φεβ 1956.Βασιλεως Παύλου Α βασιλεύοντος —Οι Ελληνίδες ψηφίζουν γιά πρώτη φορά στις βουλευτικές εκλογές. Το 1930 παραχωρήθηκε ένα υποτυπώδες δικαίωμα ψήφου γιά τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές, σε όσες γυναίκες γνώριζαν ανάγνωση και γραφή και ήταν πάνω από τριάντα χρονών, χωρίς να έχουν το δικαίωμα τού εκλέγεσθαι. Η ουσία είναι, ότι μέχρι το 1952, όχι μόνο δεν είχε κατατεθεί κανένα νομοσχέδιο στην Βουλή το οποίο θα χορηγούσε πλήρη πολιτικά δικαιώματα στις Ελληνίδες, αλλά και τις φορές που δόθηκε κάποιο περιορισμένο εκλογικό δικαίωμα, γινόταν προσπάθεια να αναβληθεί η άσκησή του από το γυναικείο εκλογικό σώμα. Οι Ελληνίδες, ψήφισαν γιά πρώτη φορά στις Δημοτικές εκλογές τής 11ης Φεβρουαρίου 1934.

.—19 Φεβ 1956 μια ''νομιμη'' νοθεια εκλογων .Σ’ αυτές τις βουλευτικές εκλογές, επικράτησε η Ε.Ρ.Ε. τού Κ. Καραμανλή. Το κόμμα τής Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης (Ε.Ρ.Ε.) αν και έλαβε 26.000 ψήφους λιγότερες από τον συνασπισμό κομμάτων με την ονομασία «Δημοκρατική Ένωση», σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση με 165 βουλευτές, λόγω τού ισχύοντος εκλογικού συστήματος.

Πριγκιπας Παυλος «Είμαι ένας Έλληνας που επέστρεψε».

Ο Πρίγκιπας Παύλος Ντε Γκρες, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στον ANT1, μίλησε για τη συζήτηση γύρω από το όνομά του και τον ρόλο που θέλει να διαδραματίσει στην εγχώρια πολιτική σκηνή.

Σε σχετική ερώτηση αναφέρθηκε στην προσωπική του σύνδεση με τα δημόσια πράγματα. «Πολλά περνάνε από το μυαλό μου. Να σας πω, εμένα με ενδιαφέρει η πολιτική πάρα πολύ. Είμαι γεννημένος σε μια οικογένεια η οποία… η πολιτική ήταν γύρω μας. Η ζωή μου έχει αλλάξει συνεχώς λόγω της πολιτικής. Σπούδασα Διεθνείς Σχέσεις στην Αμερική, οπότε είναι ένα θέμα το οποίο είναι “μέσα στο αίμα μου”, αν θέλετε. Αλλά δεν είμαι πολιτικός», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Θέτοντας ως προτεραιότητα την προσφορά και όχι τα αξιώματα, ο Πριγκιπας Παύλος εστίασε στις νέες γενιές, σημειώνοντας:

«Η πολιτική είναι σαν μια τέχνη, η οποία λύνει τα προβλήματα μιας κοινωνίας. Εγώ προσπαθώ με τους δικούς μου τρόπους να βοηθήσω την κοινωνία. Έχω παιδιά που είναι σαν τα δικά σας, σε αρκετά μεγάλη ηλικία, που είναι τώρα το μέλλον της χώρας μας. Πώς να βοηθήσουμε τη νεολαία μας;».

Σε αυτό το πλαίσιο, μιλώντας στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω» και στον Νίκο Χατζηνικολάου, δεν παρέλειψε να σχολιάσει το παράδειγμα του θείου του (το οποίο είχε φέρει στον διάλογο ο δημοσιογράφος), Συμεών της Βουλγαρίας, ο οποίος εξελέγη πρωθυπουργός. «Τι έκανε; Έπεσε το σοβιετικό καθεστώς και μπήκε η Δημοκρατία και είδε την ευκαιρία να προσπαθήσει να βελτιώσει την κατάσταση της χώρας του», εξήγησε, κάνοντας έναν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στις ιστορικές συγκυρίες και την προσωπική του πορεία.

«Η Δημοκρατία και το Σύνταγμα στην Ελλάδα είναι πολύ σίγουρα – Δεν τίθεται θέμα καθόλου».

Ερωτηθείς ευθέως για το αν υπάρχει έστω και ως σκέψη η διεκδίκηση ενός βασιλικού ρόλου στο μέλλον, ο γιος του Βασιλια Κωνσταντίνου εμφανίστηκε κατηγορηματικός, επικαλούμενος τη σημερινή πραγματικότητα.

«Έχουν περάσει 50 χρόνια τώρα. Νομίζω η Δημοκρατία της Ελλάδος και το Σύνταγμα είναι πολύ σίγουρο. Γιατί με ρωτάτε αυτή την ερώτηση; Ίσως είναι επειδή όλοι θέλουν να ξέρουν, επειδή είμαι γιος ενός βασιλέως. Αλλά… είμαστε τώρα στο 2026. Η Δημοκρατία συνεχίζει και είναι δυνατή. Το Σύνταγμα είναι δυνατό. Δεν τίθεται το θέμα καθόλου. Εγώ έχω πάρει την ελληνική υπηκοότητα με το όνομά μου και ζω εδώ κοντά σας», τόνισε.

«Είμαι ένας Έλληνας που επέστρεψε»

Κλείνοντας, ο Παύλος Ντε Γκρες ζήτησε να αντιμετωπίζεται ως ένας πολίτης που επιθυμεί να φανεί χρήσιμος χωρίς κρυφές ατζέντες: «Εγώ είμαι ένας Έλληνας που μεγάλωσε στο εξωτερικό και έχω επιστρέψει. Αφήστε με να ζήσω τη ζωή μου και ο Θεός ό,τι θέλει. Αλλά εγώ είμαι εδώ, θέλω να προσφέρω στη χώρα μου, θέλω να είμαι χρήσιμος στη χώρα μου. Δεν ζητώ να κάνω κάτι το διαφορετικό».

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891841/pavlos-nte-gkres-den-thelo-na-gino-vasilias-me-endiaferei-i-politiki-alla-den-eimai-politikos

Παύλος Ντε Γκρες Τι είπε για τη στρατιωτική θητεία των γιων του.

Η επιστροφή στις ρίζες φαίνεται πως αποτελεί το επόμενο βήμα για τη νεότερη γενιά της οικογένειας του Πριγκιπα Παύλου Ντε Γκρες, με τον ίδιο να αποκαλύπτει τα σχέδια του γιου του, Κωνσταντίνου-Αλέξιου, για εγκατάσταση στη χώρα.

Όπως εξήγησε, ο νεαρός έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του γύρω από τα μέσα ενημέρωσης και τον κερδίζει ο χώρος της σκηνοθεσίας και της παραγωγής.

«Ο γιος μου, ο Κωνσταντίνος, έχει σπουδάσει τελευταία τα media και ενδιαφέρεται να έρθει εδώ και ίσως να εμπλακεί και αυτός, θέλει να γίνει director, producer. Οπότε ίσως κάτσει και αυτός εδώ να κάνει ένα εξάμηνο, να πιάσει και λίγο καλύτερα τη γλώσσα – την ξέρει, αλλά δεν…», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στρατιωτική θητεία και ελληνική ανατροφή

Παρά το γεγονός ότι τα παιδιά του μεγάλωσαν εκτός συνόρων, ο Παύλος υπογραμμίζει πως το περιβάλλον στο σπίτι ήταν ανέκαθεν ελληνικό, με έμφαση στις κοινές στιγμές και την ανοιχτή επικοινωνία. Στη συνέντευξή του στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω», ο Παύλος στάθηκε ιδιαίτερα στον τρόπο που εκείνος και η Μαρί Σαντάλ διαχειρίζονται τη σχέση με τα παιδιά τους, αλλά και στο ενδεχόμενο να υπηρετήσουν στον ελληνικό στρατό.

«Τα παιδιά μεγαλώσανε σε ένα ελληνικό σπίτι, διαφορετικά από ό,τι εγώ, αλλά όμως αγαπάνε την πατρίδα μας, πάντα κάνουμε πρωινό και βραδινό μαζί, τα πηγαίναμε σχολείο. Η συζήτηση μέσα στην οικογένεια είναι πάρα πολύ σημαντική, να μην κρύβεις τίποτα», σημείωσε, προσθέτοντας για το θέμα του στρατού: «Και αυτή είναι η ώρα τους, μπορεί να έρθουν τώρα να κάνουν τη θητεία τους».

Η γνωριμία με τη Μαρί Σαντάλ και το «δέσιμο» της οικογένειας

Μιλώντας για τη σύζυγό του, ο Παύλος δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για την επαγγελματική της πορεία, αλλά και για την αφοσίωσή της στον ρόλο της μητέρας. Η σχέση τους, που ξεκίνησε το 1993, είχε από την αρχή γερές βάσεις, καθώς η Μαρί Σαντάλ διατηρούσε ήδη δεσμούς με την Ελλάδα.

«Όταν εγώ γνώρισα τη Μαρί Σαντάλ, είχε φίλους Έλληνες και πήγαινε κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα. Αυτή ήταν στην Ελλάδα εκείνη τη χρονιά, το ‘93, όταν ερχόμασταν με τον πατέρα μου. Είχαμε αρχίσει τη σχέση μας ακριβώς εκείνη τη χρονιά».

Η πρώτη επαφή του Παύλου με τη γυναίκα της ζωής του ήταν καταλυτική, με τον ίδιο να περιγράφει πως έχασε τα λόγια του μόλις την αντίκρισε. Η Μαρί Σαντάλ, από την πλευρά της, φάνηκε να ξέρει από την αρχή τι ήθελε για το κοινό τους μέλλον, εκπλήσσοντάς τον με τις προσδοκίες της για τη δημιουργία μιας μεγάλης οικογένειας.

«Όταν την είδα έμεινα ξερός. Όταν τη ρώτησα, απάντησε ότι ήθελε πέντε παιδιά, εγώ είχα στο μυαλό μου τρία», θυμάται ο ίδιος, περιγράφοντας με χιούμορ τη διαφορά στα αρχικά τους σχέδια, που τελικά οδήγησαν στην απόκτηση των πέντε παιδιών τους.

Όσο για το μυστικό που κρατά την οικογένειά τους ενωμένη, ο ίδιος εστιάζει στη φιλοξενία και την οικειότητα: «Οι φίλοι τους όλοι είναι πάντα καλεσμένοι σπίτι μας, επειδή δεν θέλουμε να τους κρατάμε έξω. Έτσι κρατάς μια ενωμένη οικογένεια. Εμείς τι κάνουμε; Κάνουμε ένα αγαπημένο σπίτι και ελπίζω ότι και αυτοί θα έρχονται πίσω με τις γυναίκες τους».

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891855/pavlos-nte-gkre-otan-protoeida-tin-mari-santal-emeina-xeros-o-gios-tou-konstantinos-etoimazetai-gia-kariera-stin-ellada

Πρίγκιπας Παύλος Ντε Γκρες: «Ο πατέρας μου ίσως έκανε λάθος που εμπιστεύτηκε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή»

 
Ο γιος του  βασιλιά Κωνσταντθνου  στάθηκε ιδιαίτερα στην επιλογή του πατέρα του να παραμείνει στο περιθώριο των εξελίξεων, αποφεύγοντας κάθε κίνηση που θα μπορούσε να εκληφθεί ως παρέμβαση ή προσπάθεια αποσταθεροποίησης.

Το «λάθος» της εμπιστοσύνης και η αλλαγή νοοτροπίας

Αναφερόμενος στα γεγονότα της εποχής και στην επικοινωνία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος όπως υποστήριζε ο  βασιλιάς του είχε υποσχεθεί ότι θα γυρίσει στην Ελλάδα, ο Παύλος δεν δίστασε να εκφράσει τις επιφυλάξεις του για τις τότε στρατηγικές επιλογές. Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά:

«Ίσως έκανε λάθος να εμπιστευτεί αυτή την προσωπικότητα. Εκεί βλέπεις πώς άλλαξε και η νοοτροπία της χώρας μας και γενικώς της πολιτικής, διότι από εκείνη τη στιγμή και πέρα δεν θέλουν να βλέπουν μπροστά τους την οικογένειά μου.

Και τα χρόνια πέρασαν για να γυρίσουμε, αλλά όπως είδατε, ποτέ δεν γύρισε ο πατέρας μου να δημιουργήσει πρόβλημα στην κυβέρνηση. Ήθελε να αφήσει τη Δημοκρατία να συνεχίσει να είναι δυνατή».

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891821/pavlos-nte-gkres-o-pateras-mou-isos-ekane-lathos-pou-ebisteftike-ton-konstantino-karamanli

Πριγκιπας Παύλος Ντε Γκρες για το 1967

 

Η εικόνα ενός 27χρονου που καλείται να διαχειριστεί μια εθνική κρίση, ενώ η σύζυγός του βρίσκεται στον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης της, κυριαρχεί στην αφήγηση του Πριγκιπα Παύλου Ντε Γκρες. Περιγράφοντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος βρέθηκε αντιμέτωπος με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, ο γιος του ανασύρει μνήμες και γεγονότα που σημάδεψαν την πορεία της χώρας.

Η απομόνωση στο Τατόι και το δίλημμα της αιματοχυσίας

Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο Παύλος Ντε Γκρες στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, η κατάσταση που επικρατούσε γύρω από τον πατέρα του ήταν ασφυκτική. Ο νεαρός τότε μονάρχης βρέθηκε σε ένα περιβάλλον όπου οι επικοινωνίες είχαν κοπεί και οι έμπιστοι συνεργάτες του είχαν απομακρυνθεί ή φυλακιστεί.

«Ήταν νέος βασιλιάς. Εάν δεν ήταν τόσο νέος, εάν δεν είχαν φέρει τανκς να τον περικυκλώσουν στο Τατόι, εάν δεν είχε χάσει δίπλα του ανθρώπους που είχαν μπει στη φυλακή και άλλοι που είχαν πάει εναντίον του, εάν δούλευαν τα ραδιόφωνα και όλες οι άλλες επικοινωνίες που κάποιος θα μπορούσε να έχει, θα μπορούσε ίσως να είχε δράσει με άλλο τρόπο», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Παύλος.

Η πίεση δεν ήταν μόνο πολιτική αλλά και προσωπική: «Ήταν μόνος του. Δεν είχε τίποτα άλλο κοντά του. Είχε μια σύζυγο με μια κόρη, περιμένοντας ένα παιδί που ήμουνα εγώ σε ένα μήνα. Και να βλέπει ξαφνικά την πατρίδα του, τη χώρα που είχε αναλάβει πριν από λίγα χρόνια, να καταρρέει μέσα από αυτό το πρόβλημα».

Η παρακαταθήκη για την αποφυγή του Διχασμού

Κεντρικό ρόλο στις αποφάσεις του Βασιλια Κωνσταντίνου, σύμφωνα με τη μαρτυρία του γιου του, έπαιξε μια παλαιότερη συμβουλή που του είχε δώσει ο Βασιλεύς Παύλος όταν ο γιος του έκλεισε τα 18 του χρόνια.

Ήταν μια δέσμευση που φαινόταν να βαραίνει περισσότερο από το ίδιο το στέμμα: «Του μίλησε ο πατέρας του, ο Βασιλεύς Παύλος, όταν ήταν 18 χρονών και στο λόγο του, του λέει ότι πρέπει να ξέρεις ότι ο Βασιλεύς πρέπει να πονέσει πρώτα και όχι ο λαός. Να προστατεύσεις τη χώρα σου να μην έχει ποτέ αιματοχυσία, να μη δει, να μην υπάρξουν διχασμοί μεταξύ Ελλήνων».

Αυτή η φιλοσοφία, υποστηρίζει ο Πριγκιπας Παύλος, ήταν η πυξίδα του: «Αυτό ήταν το μόνο που τον οδήγησε και το κράτησε στη θέση του και οι αποφάσεις που πήρε, τις πήρε με αυτή την όψη στο μυαλό του. Και όπως ξέρετε, προσπάθησε να κάνει το αντικίνημα αργότερα. Ήταν ο μόνος και ο πρώτος που έκανε μια κίνηση εναντίον της χουντας…».

Η αυτοκριτική για τον Γεώργιο Παπανδρέου

Πέρα από τα γεγονότα της δικτατορίας, ο Παύλος αναφέρθηκε και σε ένα από τα πιο ακανθώδη κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας: τις επιστολές προς τον Γεώργιο Παπανδρέου. Στην αναδρομή αυτή, αποκαλύπτει ότι ο πατέρας του δεν απέφυγε την αυτοκριτική, αναγνωρίζοντας εκ των υστέρων ότι ο χειρισμός του εκείνη την περίοδο ήταν λανθασμένος.

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891812/pavlos-nte-gkres-gia-to-1967-o-pateras-mou-itan-monos-me-mia-egkyo-gynaika-kai-ta-tanks-gyro-apo-to-spiti-mas

ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΠΑΥΛΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Πριγκιπας Παύλος για Τατόι: «Όταν ανοίξει, θέλω να αγγίξω το νυφικό της μητέρας μου και το μετάλλιο του πατέρα μου»

Η συγκίνηση για τα κειμήλια που βρέθηκαν στο κτήμα, οι αναμνήσεις από το δωμάτιο που γεννήθηκε και η ιστορική διαδρομή της οικογένειας στο Τατόι

Κείμενο: Βασίλης Τσατσάνης

Δύο συγκεκριμένα αντικείμενα που ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια των εργασιών στο Τατόι φαίνεται πως αποτελούν τον ισχυρότερο συνδετικό κρίκο του Πριγκιπα  Παύλου Ντε Γκρες με το παρελθόν της οικογένειάς του. Μιλώντας για την επόμενη μέρα του κτήματος, στάθηκε ιδιαίτερα στο νυφικό της μητέρας του, Άννας Μαρίας, αλλά και στο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο που κέρδισε ο πατέρας του, Βασιλεως Κωνσταντίνου Β΄, το 1960.

Όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος: «Αυτά που για μένα είναι αυτή τη στιγμή τα πιο αγαπημένα μου αντικείμενα είναι δύο, που θα ήθελα να τα δω και να τα πιάσω προσωπικά: Το νυφικό της μητέρας μου, που δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν ήταν δικό της, και βέβαια το χρυσό μετάλλιο του πατέρα μου. Το οποίο, ό,τι και να ήταν -βασιλιάς, διάδοχος, πρίγκιπας, ό,τι να ‘ναι- ο μόνος τρόπος που παίρνεις χρυσό μετάλλιο είναι να δώσεις τη μάχη σου, τον αγώνα. Αυτά έχουν πολύ μεγάλη συναισθηματική αξία. Και το νυφικό και το χρυσό μετάλλιο».

Ένα σπίτι γεμάτο ιστορικές μνήμες

Η αναφορά αυτή έγινε στο πλαίσιο της συνέντευξης που παραχώρησε στον Νίκο Χατζηνικολάου, όπου περιέγραψε το κτήμα όχι ως ένα απρόσωπο ανάκτορο, αλλά ως το πατρικό του σπίτι, το οποίο συνδέεται με τη διαδρομή της οικογένειάς του στην Ελλάδα για περισσότερο από έναν αιώνα.

«Το παράθυρο που ήταν το δωμάτιο που γεννήθηκα… συμβολίζει μια ιστορία. Όπως σας είπα πριν, 130 χρόνια ήταν η οικογένειά μου σε αυτή τη χώρα. Πολλοί το λένε ανάκτορο, αλλά ήταν ένα σπίτι. Το είχε χτίσει ο παππούς μου… αγοράστηκε από τον προπάππου μου, τον Γεώργιο τον Α’, με την προίκα της συζύγου του, βασίλισσας Όλγας. Ήταν το σπίτι μας. Όπως κι εσείς κάπου θα έχετε ένα πατρικό σπίτι, αυτό ήταν το δικό μας», τόνισε ο Παύλος, εξηγώντας τη βαθιά προσωπική του σύνδεση με τον χώρο.

Αναφερόμενος στη λιτή διακόσμηση που χαρακτήριζε το εσωτερικό της κατοικίας, εστίασε στη σημασία της αποκατάστασης του κτιρίου και ιδιαίτερα του γραφείου, το οποίο αποτέλεσε κέντρο λήψης κρίσιμων πολιτικών και στρατιωτικών αποφάσεων.

«Φαντάζομαι πως ένα γραφείο θα είναι αυτό που θα δούμε, που είναι πιο ιστορικό, από την άποψη ότι οι βασιλείς που είχαν καθίσει εκεί… Αποφάσεις! Πρωθυπουργοί, υπουργοί, αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων… ό,τι θέλετε έχει περάσει από εκεί μέσα», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Η σχέση με τους προγόνους και η τοποθεσία

Ο Παύλος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στη γεωγραφική σημασία του σημείου όπου βρίσκονται οι βασιλικοί τάφοι, εκεί όπου ο ίδιος και η οικογένειά του επιστρέφουν συχνά τα τελευταία χρόνια, για να τιμήσουν τη μνήμη των οικείων τους.

«Όταν πηγαίνουμε πίσω και τώρα πια πηγαίνουμε δυστυχώς τελευταία αρκετά συχνά -με τον θάνατο του πατέρα μου, της συγχωρεμένης της πριγκίπισσας Ειρήνης, της αδελφής του πατέρα μου, και βέβαια τον πρίγκιπα Μιχαήλ-, ο δεσμός του να βλέπεις τους προγόνους σου εκεί και το σπίτι, είναι μεγάλο πράγμα αυτό.

Άμα πάτε να δείτε την τοπογραφία πάνω από τους τάφους που βλέπει την Αθήνα, εκεί ήταν που για τελευταία φορά οι Σπαρτιάτες ήταν έτοιμοι να επιτεθούν στους Αθηναίους, γιατί έχει μια θέα κάτω προς την Αθήνα, βλέπεις όλο το λεκανοπέδιο. Ιστορικό σημείο αυτό».

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891865/pavlos-gia-tatoi-otan-anoixei-thelo-na-angixo-to-nyfiko-tis-miteras-mou-kai-to-metallio-tou-patera-mou