.
..
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ12/6/966
ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΘΥΡΕΟΣ
ΙΣΧΥΣ ΜΟΥ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2021
Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΕΔΕΧΘΗ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΝΕΠΑΛ
Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2021
Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2021
Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΠΕΝΕΙΜΕ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΣΤΑΥΡΟΝ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α΄ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΠΟΧΩΡΟΥΝΤΑ ΠΡΕΣΒΥΝ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΙΑΣ
.
Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΔΗΛΩΣΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 10/6/1964
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2021
Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2021
Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΦΑΝΑΤΙΚΩΝ ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΩΝ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΩΣ ΣΤΟΧΟ ΤΟΝ ΔΙΑΣΗΜΟ ΒΑΣΙΛΗ ΑΥΛΩΝΙΤΗ
ΟΜΩΣ ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΜΕ ΘΥΜΑ ΕΝΑΝ ΑΤΥΧΟ 35ΧΡΟΝΟ ΤΕΧΝΙΚΟ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ!
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ...ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΠΕΡΟΚΕ
Ενα απο τα παλαιοτερα αθηναικα θεατρα που η σκηνη του μαλιστα εχει βαφτεί με αίμα ειναι το ''Περοκέ'' , που στα γαλλικα σημαινει ''Παπαγάλος''. απο τις αρχες του 20ου αιωνα βρίσκεται στο ιδιο σημειο , στην πλατεια Μεταξουργειου. Στο θεατρο αυτο το 1931 οταν ειχε αρχισει μια δεκαετια με εντονη πολιτικη οξυτητα,συνεβη ενα τραγικο γεγονος. Ειχε γινει αποπειρα κατα του περιφημου ηθοποιου Βασιλη Αυλωνιτη οποιος την χρονια εκεινη ηταν 27 χρονων. Εκεινη την χρονια στο ''Περοκέ'' ειχε ανεβει η παρασταση η ''Κατεργαρα'',εκτος απο τον Αυλωνιτη επαιζαν η Ζαζα Μπριλλαντη, η Σωτηρια Ιατριδου. Ενα σκετς της παραστασης ειχε τιτλο ''Απο τους υπουργους βγηκαν κολοκυθια''.
Στο σκετς αυτο ο Αυλωνιτης σατιριζε τον βενιζελο και τους συνεργατες του, αυτο δεν αρεσε σε καποιους φανατικους βενιζελικους που παρακολουθουσαν την παρασταση ,ηταν τεσσερεις οι φανατικοι. Ενας απο αυτους αρχισε να πυροβολει για να σκοτωσει τον Αυλωνιτη. Ο ηθοποιος κατορθωσε να διαφυγει ,μια ομως απο τις σφαιρες σκοτωσε τον τεχνικο του θεατρου , τον Παναγιωτη Μωρα΄ί΄τη σε ηλικια 35 ετων.
Οπως ηταν φυσικο το γεγονος συγκλόνισε την κοινη γνωμη . Πληθη κοσμου συνέρρευσαν στην κηδεια του ατυχου τεχνικου. Μαλλον δεν ηταν βενιζελικοι!
Aλλο ενα ακομη αθωο θυμα των βενιζελικων, μιλαμε για μεγιστους τραμπουκους, κατι σαν φανατικους ταλιμπαν της τοτε εποχης.
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ''ON TIME'' 30-31 OKT 2021.
Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2021
Ο Πρίγκιπας Φίλιππος και η Πριγκίπισσα Νίνα της Ελλάδας Παντρεύονται στην Αθήνα
από GCT
Ο θρησκευτικός γάμος του πρίγκιπα Φιλίππου της Ελλάδας (35), του νεότερου γιου του βασιλιά Κωνσταντίνου Β' και της βασίλισσας Άννας-Μαρίας της Ελλάδας, και της Nina Nastassja Flohr, κόρης Ελβετού δισεκατομμυριούχου τελέστηκε χθες στον Μητροπολιτικό Καθεδρικό Ναό της Αθήνας στις 23 Οκτωβρίου. σύμφωνα με το royalwatcherblog.com.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, το ζευγάρι παντρεύτηκε σε Πολιτική Τελετή στην Ελβετία τον περασμένο Δεκέμβριο και έκαναν ένα Pre-Wedding Party στη λίμνη Βουλιαγμένης, Αθήνα.
Ο 35χρονος πρίγκιπας, που είναι το μικρότερο παιδί του τελευταίου βασιλιά και βασίλισσας της Ελλάδας, Κωνσταντίνου Β' και της Άννας Μαρίας της Δανίας, αντάλλαξε όρκους με τη Νίνα, κόρη του Ελβετού επιχειρηματία Τόμας Φλορ, για τρίτη φορά.
Το ζευγάρι παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον περασμένο Δεκέμβριο σε μια μικρή πολιτική τελετή στο St Moritz της Ελβετίας, και ακολούθησε μια ανοιξιάτικη γιορτή της υψηλής κοινωνίας στο Cambridgeshire.
Αυτή ειναι η τρίτη φορά με τον γάμο στον Μητροπολιτικό Καθεδρικό Ναό Αθηνών.
Εκατό καλεσμένοι προσκλήθηκαν να παραστούν στον Καθεδρικό Ναό. Στην τελετή που ξεκίνησε στις 5:00 μ.μ. χοροστάτησε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β'.
Το πλήθος που συγκεντρώθηκε έξω από τον καθεδρικό ναό επευφημούσε για τη βασίλισσα Σοφία και την πριγκίπισσα Ειρήνη, τον βασιλιά Κωνσταντίνο και τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο, τη βασίλισσα Άννα-Μαρία και τον πρίγκιπα Φίλιππο και την πριγκίπισσα Νίνα και τον Τόμας Φλορ κατά την άφιξή τους. Σε μια συγκινητική σκηνή ο βασιλιάς που βρισκόταν σε αναπηρικό καροτσάκι που το έσπρωχνε ο εγγονός του, βοηθήθηκε να σταθεί όρθιος προκειμένου να ασπαστει το ιερο Ευαγγελιο και να χαιρετήσει τον Αρχιεπίσκοπο.
Φωτογραφίες του Ανδρέα Μέγου από το www.royalchronicles.gr
Ο πρίγκιπας Φίλιππος έφτασε κρατώντας το μπράτσο της μητέρας του Βασίλισσας Άννας-Μαρίας, η οποία φόρεσε το κολιέ της με μαργαριτάρι και διαμάντια σταυρό (την αρχική εκδοχή του οποίου φόρεσε στον γάμο της το 1964).
Πλήρης η παρουσία της ελληνικής βασιλικής οικογένειας:
Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Β' και η βασίλισσα Άννα-Μαρία, ο διάδοχος του θρόνου Παύλος και η διάδοχος πριγκίπισσα Μαρί-Σαντάλ, η πριγκίπισσα Ολυμπία και ο υποκομης του Cowdray Peregrine Pearson, ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος-Αλέξιος, ο πρίγκιπας Αχιλλέας-Ανδρέας, ο πρίγκιπας Οδυσσέας Κίμων, ο πρίγκιπας Αριστείδης-Σταύρος, η πριγκίπισσα Αλεξία και ο σύζυγός της Carlos Morales και τα παιδιά τους, ο πρίγκιπας Νικόλαος και η πριγκίπισσα Τατιάνα, η πριγκίπισσα Θεοδώρα και ο πρίγκιπας Μιχαήλ με την πριγκίπισσα Μαρίνα.
Μεταξύ των καλεσμενων στον γαμο ηταν και οι παρακατω ξένοι γονοι βασιλικών οικογενειων και ευγενών καλεσμένων :
Ο πρίγκιπας Κύριλλος της Βουλγαρίας και η σύντροφός του Κάθριν Μπάτλερ,
η πριγκίπισσα Βενεδίκτη της Δανίας,
η πριγκίπισσα Alexandra Zu Sayn-Wittgenstein-Berleburg και ο σύζυγός της κόμης Michael Ahlefeldt-Laurvig-Bille,
η πριγκίπισσα Βεατρίκη του Ηνωμένου Βασιλείου και ο σύζυγός της κόμης Edoardo Mapelli-Mozzi,
Η Eugenie του Ηνωμένου Βασιλείου και ο σύζυγός της Jack Brooksbank,
η πριγκίπισσα Chantal του Ανόβερου, ο κληρονομικός πρίγκιπας Ernst August και η κληρονομική πριγκίπισσα Ekaterina του Ανόβερου,
ο πρίγκιπας Christian και η πριγκίπισσα Alessandra του Ανόβερου,
η βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας και η εγγονη της Infanta Elena, ο κόμης Nikolai von Bismarck, αρκετές από τις κόμισσες von Arco-Zinneberg, Andrea Casiraghi και Tatiana Santo Domingo.
Μετα τον θρησκευτικό γάμο του πρίγκιπα και της πριγκίπισσας ακολούθησε δεξίωση στον Εθνικό Σύλλογο Γυμναστικής, που δοθηκε με μεριμνα του πατέρα του γαμπρού, βασιλιά των Ελλήνων Κωνσταντίνο Β '.
Τις καλύτερες ευχές μας και συγχαρητήρια στο νεόνυμφο ζευγάρι.
.
https://greekcitytimes.com/2021/10/24/prince-philippos-and-princess-nina-greece-marry-athens/
Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2021
Βασιλιάς Χωρίς Βασίλειο; Η εξορία του Κωνσταντίνου Β΄ Μετά το 1974
Εξαιρεση η ''Καθημερινή'' της Ελένης Βλάχου που αντιμετώπιζε εμφανώς και προκλητικά τον εξόριστο Κωνσταντίνο Β με σεβασμό και πάντα αναφερόταν στον βασιλιά ως «Μεγαλειότατο».
Μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 1974, ο Κωνσταντίνος Β και η βασίλισσα Αννα-Μαρία ίδρυσαν το σπίτι τους στο Χάμπστεντ στο Εσωτερικό Λονδίνο. Ο εξόριστος βασιλιάς σκέφτηκε να ακολουθήσει καριέρα δημοσιογράφου ή να σπουδάσει νομική. Πιθανως ήταν μάλλον πολύ δύσκολη η μετάβαση γιατί ο Κωνσταντίνος Β δεν θα μπορούσε να αφήσει την αίσθηση ότι ήταν ακόμα βασιλιάς.
Ο Κωνσταντίνος Β παρέμεινε μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Σκαφών Αναψυχής. Η συμμετοχή του σε αυτές τις επιτροπές βοήθησε στην κάλυψη των διεθνών εξόδων ταξιδιού του βασιλιά. Επιπλέον, ο Έλληνας βασιλιάς και η βασίλισσα εξακολουθούσαν να εκτιμούνται από τους βασιλικούς οίκους της Ασίας, της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, επειδή ήταν συχνά προσκεκλημενοι και απασχολημένοι με επίσημες βασιλικές δρστηριοτητες όλο το χρόνο. (Η παρουσία του βασιλιά στο γάμο του πρίγκιπα Κάρολου και της Λαίδης Ντιάνα στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 1981 προκάλεσε τον «Πρόεδρο» Καραμανλή να μποϊκοτάρει τον Βρετανικό Βασιλικό Γάμο).
Τα βασιλικά οικονομικά ήταν προβληματικά, ιδιαίτερα κατά την περίοδο μετά το δημοψήφισμα. Υπήρχαν φήμες ότι ο βασιλιάς χρηματοδοτήθηκε ιδιωτικά από Έλληνες πλοιοκτήτες, αλλά στην πραγματικότητα ήταν γνωστό ότι η ελληνική βασιλική οικογένεια έλαβε μετριοπαθείς αλλά σωρευτικά σημαντικές οικονομικές δωρεές που αποστέλλονται από μεμονωμένους Έλληνες μοναρχικούς.
Ένα σημαντικό πολιτικό πρόβλημα που αντιμετώπισε αμέσως ο βασιλιάς μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν η ίδρυση και η διατήρηση ενός ελληνικού μοναρχικού κινήματος. Η Βασιλική Ένωση ήταν και εξακολουθεί να είναι η κύρια μοναρχική οργάνωση στην Ελλάδα. Φαίνεται ότι ο βασιλιάς ασκεί μικρή επιρροή στη Βασιλική Ένωση, η οποία προφανώς ελέγχεται από στελέχη του Κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό δεν υποδηλώνει μια επιθυμία της ΝΔ να αποκαταστήσει την Βασιλευομενη Δημοκρατία , αλλά μάλλον να εξουδετερώσει τη μοναρχία ως ζήτημα στην Ελλάδα ή τουλάχιστον να αποκοιμίσει το μοναρχικό συναίσθημα*.
Η ροή κεφαλαίων δωρητών από Έλληνες μοναρχικούς βοήθησε τον βασιλιά να δημιουργήσει ένα καλά διοικούμενο ιδιωτικό γραφείο στο Λονδίνο. Πριν από την έλευση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, η κύρια λειτουργία του γραφείου του βασιλιά ήταν να απαντά στις τεράστιες ποσότητες αλληλογραφίας που έρχονταν από την Ελλάδα κάθε χρόνο. Παρόλο που η επιλογή της βασιλευομενης Δημοκρατίας απορρίφθηκε τρεις προς μία στο δημοψήφισμα του 1974 το μοναρχικό συναίσθημα παραμένει στο 30 % του πληθυσμού. Αυτό το συναίσθημα συνδέεται συντριπτικά με τη Νέα Δημοκρατία, έτσι ώστε η ίδρυση ενός μοναρχικού κόμματος δεν είναι βιώσιμη.
Η πλησιέστερη προσέγγιση σε ένα μοναρχικό κόμμα ήταν η Εθνικη Παράταξη (ΕΠ) που ηγήθηκε από τον πρώην πρωθυπουργό Στέφανο Στεφανόπουλο. Η ΕΠ κέρδισε πέντε έδρες στις εκλογές του 1977. Αυτό το κόμμα ήταν ουσιαστικά μιά αναβίωση της αριστερης ΕΔΑ επι το δεξιοτερον. Η εκλογική βάση της ΕΠ αποτελουνταν απο σκληρούς υποστηρικτές του καθεστώτος των συνταγματαρχών.
Η αμελητέα μοναρχική υποστήριξη προς την ΕΠ συνεβη διοτι η μοναρχικη εκλογικη βαση παρέμεινε συντριπτικά στη Νέα Δημοκρατία.
Η επιρροη της ΕΠ αμβλύνθηκε από την άνοδο του μοναρχικού Γιώργου Ράλλη στην πρωθυπουργία το 1980 και ως εκ τούτου η ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ (ΕΠ) συμμετείχε στις εθνικές εκλογές του 1981 για να βοηθήσει τη Νέα Δημοκρατία να αποτρέψει τη νίκη του ΠΑΣΟΚ.
Η μικρή επιρροή της ΕΠ ήταν εμφανής τον Φεβρουάριο του 1981 όταν ο Κωνσταντίνος Β και η οικογένειά του επέστρεψαν για να παρευρεθούν στην κηδεία της βασίλισσας Φρειδερίκης στο Τατόι. Η επιστροφή του βασιλιά ήταν σύντομη , η Αυτού Μεγαλειότης δεν είχε καν την άδεια να διανυκτερεύσει. Στο αεροδρόμιο της Αθήνας, ο βασιλιάς και η οικογένειά του εγιναν δεκτοι υπο τις επευφημίες των μοναρχικών πίσω από έναν συρμάτινο φράχτη. Εντυπωσιακά, πολλοί από τους συγκεντρωμένους μοναρχικούς ήταν ενοχλημένοι στο σημείο να κλαίνε διότι ο βασιλιάς τους δεν επιτρέπονταν να πάει και να συναντηθεί μαζί τους.
(*Στην κηδεία της βασίλισσας Φρειδερίκης συμμετείχε πλήθος βασιλικών οικων, ενεργων και μη. Αυτό ήταν απόδειξη της μεγάλης εκτίμησης που ετρεφαν για την αείμνηστη βασίλισσα οι βασιλικοι κύκλοι. Δυστυχώς η ιδιότητα της βασίλισσας Φρειδερίκης ως σημαντικής ιστορικής προσωπικότητας του εικοστού αιώνα μειώθηκε προοδευτικά μετά την εξορία του βασιλια υιου της Κωνσταντινου Β΄, και την απόρριψη της μοναρχίας το 1974. Η Μεγαλειότητά της είχε εκπληρώσει έναν ζωτικό ρόλο στην αναχαίτιση της κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Ελλάδα και η παρέμβασή της στην ελληνική πολιτική είχε ως στόχο, που σχεδόν επιτεύχθηκε, την διάλυση του παρακράτους του Παπαγου-Καραμανλη).
Η Επανάληψη της Υπόθεσης AΣΠΙΔA : Το Σκάνδαλο της Τράπεζας της Κρήτης
Το πρόγραμμα λιτότητας (το οποίο μια αποτελεσματική κυβερνητική προπαγάνδα κορεσμού με την βοηθεια των μέσων ενημέρωσης βοήθησε πολλούς να το αποδεχτούν ως πατριωτικό βάρος) έως το 1987 είχε φέρει την Ελλάδα πίσω από μια οικονομική άβυσσο. Ωστόσο, το μάτι του Παπανδρέου ήταν να κερδίσει επανεκλογή στις εκλογές του 1989. Ως αποτέλεσμα, ο Παπανδρέου ανέτρεψε το πρόγραμμα λιτότητας και συνέχισε τις δαπάνες που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ. Η προσφυγή σε αυτήν την ενέργεια επέστρεψε διεστραμμένα στον Παπανδρέου μακροπρόθεσμα πολιτικά μερίσματα επειδή του επέτρεψε να διατηρήσει μια πολιτική βάση μετά το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης.
Αυτό το σκάνδαλο ξέσπασε στα τέλη του 1988 όταν ο ιδιοκτήτης της Τράπεζας Κρήτης Γιώργος Κοσκωτάς ισχυρίστηκε ότι ο Παπανδρέου είχε κρατικές εταιρείες που κατέθεταν χρήματα στην τράπεζά του και ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε προσωπικά δωροδοκηθεί. Ο θόρυβος που ακολούθησε είχε ως αποτέλεσμα πέντε υπουργοί να παραιτηθούν στα τέλη του 1988. Ο Κοσκωτάς ισχυρίστηκε ότι η σύζυγος του Παπανδρέου Μάργκαρετ (πρώην Τσαντ), η οποία ήταν αρχικά Αμερικανίδα Βουλγαρικής καταγωγής, είχε ζητήσει εκατομμύρια δολάρια ως «διατροφή» καθώς ο Ανδρέας αποφασισε να χωρησει από αυτήν για να μπορέσει να παντρευτεί την ερωμένη του Δήμητρα Λιάνη, κάτι που έκανε τον Ιούλιο του 1989. (Η εξόριστη βασίλισσα Anne-Marie θα είχε λιμοκτονήσει παρά να είχε δεχτεί κλεμμένα χρήματα).
Για όλες τις επικρίσεις που θα μπορούσαν να γίνουν στον Ανδρέα Παπανδρέου, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι είχε απίστευτη εσωτερική δύναμη. Τον Ιούλιο του 1989 αντιμετώπισε όχι μόνο ένα οικονομικό σκάνδαλο και μια δημόσια διάλυση του μακροχρόνιου γάμου του, αλλά η υγεία του επιδεινώθηκε επίσης επειδή είχε σοβαρά καρδιακά προβλήματα. Επιστρέφοντας στην δοκιμασμένη και αξιόπιστη φόρμουλα του αντιαμερικανισμού ο Παπανδρέου ισχυρίστηκε ότι το σκάνδαλο της Τράπεζας της Κρήτης ήταν μια αμερικανική συνωμοσία εναντίον του και της κυβέρνησής του.
Για να σώσει την κατάσταση, ο Παπανδρέου άλλαξε τους εκλογικούς νόμους, έτσι ώστε να αυξηθεί ο αριθμός των εδρών που κέρδισε το κόμμα που βγήκε δεύτερο στις εκλογές. Η εκστρατεία που διεξήγαγε ο Παπανδρέου συγκέντρωσε τεράστια πλήθη που ήταν απόδειξη της τρομερής οργανωτικής προσέγγισης του ΠΑΣΟΚ. Οι μαζικές συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ έδωσαν επίσης το λεπτό μήνυμα ότι θα μπορούσε να υπάρξει αστική διαταραχή εάν ο Παπανδρέου καταδικαστεί και φυλακιστεί. Οι μαζικές συγκεντρώσεις ήταν επίσης ένα μέσο για να εκφοβίσει τον Παπανδρέου τους αντιπάλους του κόμματος ενάντια στην αμφισβήτηση της εξουσίας του.
Η αλλοίωση των εκλογικών νόμων από τον Παπανδρέου εξυπηρετούσε τον σκοπό τους επειδή η Νέα Δημοκρατία δεν κατάφερε να κερδίσει την πλειοψηφία των εδρών παρά τη μαζική στροφή κατά του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 18ης Ιουνίου 1989. Σχεδον απιστευτο αλλα σχηματισθηκε μια κυβέρνηση συνασπισμού η οποία ηγήθηκε από τον σεβαστό βουλευτή της ΝΔ Τζαννή Τζαννετάκη με την στηριξη της Νέας Δημοκρατίας - Αριστερής Συμμαχίας (αυτή η συμμαχία κυριαρχήθηκε από το ΚΚΕ).
Η κυβέρνηση Τζαννετάκη πέτυχε τον κύριο σκοπό της να διασφαλίσει ότι ο Παπανδρέου και οι συνεργάτες του διερευνήθηκαν σε σχέση με τους ισχυρισμούς που προέκυψαν από το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης. Αυτές οι έρευνες (που ήταν τρομακτικά παρόμοιες με τις έρευνες AΣΠΙΔΑ της δεκαετίας του 1960) κατέληξαν στον Παπανδρέου και σε τέσσερις συνεργάτες του να κατηγορηθούν για οικονομική απάτη. Αυτή η εξέλιξη δεν αναβίωσε τις αναμνήσεις του γεγονότος ότι ο Παπανδρέου πρωτοεμφανίστηκε πολιτικά το 1964, όταν για πρώτη φορά καταγγέλθηκαν διαφθορά σε αυτόν ως υφυπουργό στην κυβέρνηση του πατέρα του.
Η κυβέρνηση Τζαννετάκη με τη σειρά της παραιτήθηκε μετά το κατηγορητήριο Παπανδρέου και τον διαδέχθηκε μια προσωρινή κυβέρνηση τον Οκτώβριο του 1989 με επικεφαλής τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Ο ξεδιάντροπος Παπανδρέου κέρδισε αξιοσημείωτα την πορεία προς το ΠΑΣΟΚ στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου 1989, κάνοντας έκκληση στους αριστερούς ψηφοφόρους που απογοητεύτηκαν από τον σύντομο συνασπισμό της Αριστερής Συμμαχίας με τη Νέα Δημοκρατία.
Παρόλο που ο Παπανδρέου δεν ανέκτησε την εξουσία από μόνος του, το εκλογικό αποτέλεσμα αρνήθηκε στη Νέα Δημοκρατία την νικη στις βουλευτικές εκλογές. Μια νέα κυβέρνηση συνασπισμού ΝΔ/ΠΑΣΟΚ (χωρίς ούτε τον Παπανδρέου, ούτε τον Μητσοτάκη) σχηματίστηκε υπό τον Ξενοφώντα Ζολώτα, πρώην διοικητή της κεντρικής τράπεζας.
Ο Μητσοτάκης δεν καταφέρνει να εξαρθρωσει το κομματικο παρακρατος του ΠΑΣΟΚ.
Η Νέα Δημοκρατία εξακολουθούσε να μην έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία στις εκλογές του Απριλίου 1990, αλλά ο Μητσοτάκης σχημάτισε κυβέρνηση μειοψηφίας με την υποστήριξη της Δημοκρατικής Ανανέωσης ,ενος κομματος που σχηματισθηκε απο την διασπαση της ΝΔ. Το πρώτο πολιτικό εμπόδιο που ξεπέρασε ο Μητσοτάκης ήταν να εξασφαλίσει την εκλογή του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως «προέδρου» τον Μάιο του 1990. Το ΚΚΕ πρέπει να αναγνωριστεί ότι ενήργησε με τιμή, υποστηρίζοντας την επανεκλογή του νυν «Προέδρου» Χρήστου Σαρτζετάκη. Είναι κρίμα που το ΠΑΣΟΚ και οι ανεξάρτητοι βουλευτές της ΝΔ δεν συνδυάστηκαν με το ΚΚΕ για να στηρίξουν τον Σαρτζετάκη. Το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία κόλλησε με τον Καραμανλή ήταν δυστυχως απόδειξη της συνεχιζόμενης πολιτικής επιρροής του.
Ο «Πρόεδρος» Σαρτζετάκης ενήργησε άψογα κατά τη διάρκεια της κρίσης 1989-1990 που είχε προκληθεί από την ευνοια των εκλογικών νόμων του Παπανδρέου προς όφελος του δεύτερου κόμματος. Το Σύνταγμα του 1975, το οποίο συντάχθηκε κυρίως από μοναρχικούς βουλευτές της ΝΔ, αντιστάθηκε με θαυμαστό τρόπο στην προσπάθεια αποσταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος από τον Παπανδρέου (που είχε επιτύχει προηγουμένως μεταξύ 1965 και 1967 να αποσταθεροποιησει το πολιτικο συστημα στην Ελλαδα και να θεσει τις βασεις της καταστροφης της).
Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2021
ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ,Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ,1981 ΕΩΣ 1989
Παρά την πολιτική άνοδο του Παπανδρέου το 1977, ο Καραμανλής επέμεινε στην πεποίθησή του ότι μπορούσε να τον ελέγξει. Τον Μάιο του 1980 ο Καραμανλής εξελέγη «πρόεδρος» της Ελλάδας από το ελληνικό κοινοβούλιο. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο ευρέως σεβαστός Γιώργος Ράλλης (που ήταν μοναρχικός). Η άνοδος του Καραμανλή στην «προεδρία» ωθησε αρκετούς ψηφοφόρους για να εκλέξουν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία τον Οκτώβριο του 1981 με την προϋπόθεση ότι ο Παπανδρέου θα περιοριστεί από τον Καραμανλή ως «πρόεδρο».
Ο Καραμανλής απέτυχε ολοκληρωτικά να περιορίσει τον Παπανδρέου στη δημιουργία ενός κομματικού κράτους μεσω του οποίου το ΠΑΣΟΚ επέκτεινε τα πλοκάμια του σε σχεδόν κάθε σημαντικό συστατικό του έθνους. Ο Παπανδρέου ήταν ένα περίεργο υβρίδιο ενός διορατικού πανεπιστημιακού καθηγητή οικονομικών και ενός τροτσκιστή διοργανωτή που είχε την ικανότητα να δημιουργήσει ένα κομματικό κράτος που θα συντηρουνταν με ξένη χρηματοπιστωτική πίστωση.
Το κόμματτικο κρατος που ιδρυσε ο Παπανδρέου βασίστηκε στη εκμεταλλευση των οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). (Η ΕΕ κατά την είσοδο της Ελλάδας το 1981 ήταν γνωστή ως Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα). Ο Παπανδρέου είχε τις επιτυχίες του, αλλά τελικά αυτές επέστρεψαν αρνητικά στην Ελλάδα επειδή οδήγησαν στο έθνος να χάσει τελικά την οικονομική του ανεξαρτησία. Η χειριστική προσέγγιση του Παπανδρέου στην ΕΕ ήταν εμφανής από την αρχή. Είχε κάνει εκστρατεία σε μια πλατφόρμα για την απομάκρυνση της Ελλάδας από την ΕΕ, κάτι που άρεσε σε πολλούς Έλληνες αγρότες που ανησυχούσαν ότι θα χάσουν την ανεξαρτησία τους.
Έχοντας έρθει στην εξουσία εν μέρει με μια πλατφόρμα κατά της ΕΕ, ο Παπανδρέου έστειλε ταχυδρομικά τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών να χορηγήσουν στην Ελλάδα ειδικά κεφάλαια και δάνεια από τις Βρυξέλλες. Κατά συνέπεια, ο Παπανδρέου μπόρεσε να επιτύχει την ανοδο του δείκτη μισθών, να χορηγήσει μη παραγωγικά δάνεια και να δημιουργήσει έναν φουσκωμένο δημόσιο τομέα.
Η οικονομική επιρροή που συγκέντρωσε ο Παπανδρέου μεταφέρθηκε στην πολιτική εξουσία καθώς το ΠΑΣΟΚ έγινε ένας αγωγός για την παροχή προστασίας τόσο στους υποστηρικτές όσο και στους πιθανούς υποστηρικτές. Καθιερώθηκε μια εντυπωσιακή κομματική δομή, η οποία βοήθησε να ιδρυθεί μια πολιτική μηχανή που επεκτάθηκε στην τοπική αυτοδιοίκηση και τη γραφειοκρατία. Η ικανότητα αναδιανομής του Παπανδρέου όχι μόνο του επέτρεψε να επεκτείνει την εμβέλειά του στην ελληνική κοινωνία αλλά να διατηρήσει σχεδόν απόλυτη υπεροχή πάνω από το κόμμα του.
Ο Παπανδρέου θα γινόταν διεθνώς διαβόητος για τον αντιαμερικανισμό του. Στην πραγματικότητα, ο Παπανδρέου ήταν κρυφά υπόχρεος στους Αμερικανούς. Αυτοί ηταν που πίεσαν έναν πολύ απρόθυμο Παπαδόπουλο να απελευθερώσει τον Παπανδρέου στα τέλη του 1967. Ως δήθεν αντι-αμερικανός ηγέτης μιας χώρας του ΝΑΤΟ, ο Παπανδρέου υπηρέτησε στην πραγματικότητα ως χρήσιμος φιλοαμερικάνος ενδιάμεσος μεταξύ των Αμερικανών και των Σοβιετικών. Ο Παπανδρέου ήταν ο πρώτος ηγέτης ενός έθνους της ΕΕ που επισκέφτηκε την Πολωνία τον Οκτώβριο του 1984 μετά την επιβολή στρατιωτικού νόμου στη χώρα αυτή το 1981 ως μέρος μιας αμερικανικής στρατηγικής για την υποστήριξη του σχετικά μετριοπαθούς πολωνού κομμουνιστή ηγέτη στρατηγού Γουότσιεχ Γιουρουζέλσκι εναντίον των φιλοσοβιετικών σκληροπυρηνικών.
Η μόνη πραγματικά δυσμενής απόσυρση από την εξουσία του δήθεν αντι-Αμερικανού Παπανδρέου ήταν όταν λεηλάτησε επιμελώς τα κονδύλια της ΕΕ. Η Βρετανίδα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν έντονα επικριτική σε ιδιωτικο επιπεδο των υπερβολών του Παπανδρέου, διότι προεβαινε ακόμη και σε πλάγιες δημόσιες επικρίσεις για το ΠΑΣΟΚ που κυβερνούσε την Ελλάδα σε συνεδριάσεις της ΕΕ. Ωστόσο, λόγω της στρατηγικής αξίας της Ελλάδας για το ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, η σταθεροτητα του Παπανδρέου θεωρήθηκε ως τίμημα που αξίζει να πληρώσει η ΕΕ και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Παπανδρέου δεν θα μπορούσε, και ούτε επιδίωξε, να χορηγήσει τα χρηματα που προέρχονταν από την ΕΕ σε όλους τους Έλληνες. Το ενδιαφέρον του ήταν να δοθουν στους υποστηρικτές του ΠΑΣΟΚ ή σε εκείνους που θα μπορούσαν να μπουν στο κόμμα του . Αυτή η προσέγγιση εξυπηρέτησε μόνο την πόλωση της ελληνικής κοινωνίας και την εμβάθυνση του μίσους εκείνων των Ελλήνων που αντιτάχθηκαν στον Παπανδρέου. Σε αυτή τη βάση, η Νέα Δημοκρατία επέλεξε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ως νέο ηγέτη στα τέλη του 1984 διαδοχικά μετα τον Ευάγγελο Αβέρωφ, ο οποίος είχε διατελέσει αρχηγός κόμματος από το 1981 έως το 1984).
Οι βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 1985 ήταν καταιγιστικές λόγω του ότι ο Παπανδρέου πρόβαλε το δηλητηριώδες μίσος του για τον Μητσοτάκη. Η πόλωση των εκλογών είχε αυξηθεί από την προηγούμενη άρνηση του Παπανδρέου να υποστηρίξει την εκλογή Καραμανλή ως «προέδρου» τον Μάρτιο του ίδιου έτους. Αμφιλεγόμενος ο Παπανδρέου όρισε την εισαγωγή έγχρωμων ψηφοδελτίων για να διασφαλίσει ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν υπέρ του υποψηφίου του Χρίστου Σαρτζετάκη*. Μόλις αυτή η διαδικαστική αλλαγή προωθήθηκε, ο Καραμανλής παραιτήθηκε αμέσως από τον «πρόεδρο».
(*Ο Χρήστος Σαρτζετάκης ήταν στην πραγματικότητα μια εξαιρετική επιλογή ως «πρόεδρος» της Ελλάδας. Είχε δείξει τεράστιο θάρρος ως εισαγγελέας, κυνηγώντας με θάρρος τους δράστες του θανατηφόρου τραυματισμού του Γιώργου Λαμπράκη το 1963. Υπό τους συνταγματάρχες ο Σαρτζετάκης φυλακίστηκε και βασανίστηκε.Λογω της ακεραιότητας του Σαρτζετακη στην καταδίωξη των δολοφονων του Λαμπράκη Ο Σαρτζετάκης έγινε ήρωας της ελληνικής αριστεράς, αν και ήταν πάντα Έλληνας μοναρχικός!
Ο Χρήστος Σαρτζετάκης εξελέγη ως «πρόεδρος» από το κοινοβούλιο το 1985. Το 1986 ο Παπανδρέου τροποποίησε το σύνταγμα για να καταργήσει τυχόν ειδικές εκτελεστικές εξουσίες του Έλληνα «προέδρου». Αυτό από μόνο του ήταν ένα θετικό βήμα επειδή αφαίρεσαν τα υπολείμματα της προηγούμενης ανεπιτυχούς προσπάθειας του Καραμανλή να ιδρύσει μια προεδρική δημοκρατία, η οποία είχε απορριφθεί από τη μοναρχική πλειοψηφία των βουλευτών.
Τα κίνητρα του Παπανδρέου στη διευκόλυνση αυτής της συνταγματικής μεταρρύθμισης δεν ήταν αξιέπαινα επειδή σκοπος του ηταν να απομακρύνει κάθε πιθανή απειλή, όπως η ανεξάρτητη «προεδρική» συνταγματική εξουσία που θα ηταν απειλη για το κομματικό παρακράτος του ΠΑΣΟΚ. Παρ 'όλα αυτά, εάν επρόκειτο ποτέ να γίνει μετατροπή σε βασιλευομενη δημοκρατια σύμφωνα με το Σύνταγμα του Ιουνίου 1975, είναι καλύτερο ο μονάρχης να μην έχει ισχυρές εκτελεστικές εξουσίες.
Η αποτελεσματική απομάκρυνση του Καραμανλή το 1985 βοήθησε στην πόλωση των γενικών εκλογών εκείνη τη χρονιά. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές του 1985 λόγω της ξεδιάντροπης προστασίας της κυβέρνησης στην κομματικη πελατεια του ΠΑΣΟΚ και της υπόσχεσης για ακόμη μεγαλύτερη έκταση που περιλαμβανόταν στο εκλογικό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ του 1985 «ακόμη καλύτερες μέρες». Οι αδυναμίες της κυβέρνησης αποκρύφθηκαν επίσης από την επίθεση του Παπανδρέου στον Μητσοτάκη κατηγορώντας ψευδώς ότι ήταν συνεργάτης της εποχής πολέμου και υποστηρικτής των συνταγματαρχών.
Αυτός ο ανιψιός του Βενιζέλου είχε εξοριστεί στην πραγματικότητα από τη στρατιωτική δικτατορία. Αν δεν υπήρχε η αρνητική ψήφος κατά της βασιλευομενης Δημοκρατιας το 1974, ο Μητσοτάκης θα μπορούσε να ηγηθεί του φιλελεύθερου στρατοπέδου, αντί να σφετεριστεί τον χωρο ένας τροτσκιστής εκπαιδευομενος τσαρλατάνος σοσιαλιστής στο πρόσωπο του Ανδρέα Παπανδρέου. Η ύπαρξη του κόμματος του Παπανδρέου υπονόμευσε την αντικειμενική κάλυψη των εκλογών από τον Τύπο, καθώς οι μεγάλες εφημερίδες ευθυγραμμίστηκαν στενά με τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα.
Όπως συμβαίνει συχνά όταν μια κυβέρνηση επανεκλέγεται με την προϋπόθεση να προσφέρει περισσότερες «καλλίτερες ημέρες», η οικονομική λιτότητα εφαρμόζεται αργότερα για να ενισχύσει το έθνος για να διορθώσει τις προηγούμενες λανθασμένες οικονομικές πολιτικές. Η Ελλάδα δεν αποτελούσε εξαίρεση και το εκλογικό πρόγραμμα οικονομικής λιτότητας μετά το 1985 που αποκαλύφθηκε προκάλεσε μαζικές διαδηλώσεις. Αυτές οι διαδηλώσεις δεν θα μπορούσαν να διατηρηθούν χωρίς την υποστήριξη των συνδικαλιστικών ενώσεων του ΠΑΣΟΚ. Επιπλέον, η προσέγγιση του ΠΑΣΟΚ στην ελληνική κοινωνία ήταν ότι οι αριστερές κοινωνικές ομάδες δεν μπορούσαν να διατηρήσουν ανεξάρτητη δράση διαμαρτυρίας.
Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2021
Η Μοναρχία εν Αναμονή : Το Σύνταγμα της Ελλάδας του 1975
Τα αντιβασιλικα ρεπουμπλικανικά κίνητρα του Καραμανλή φάνηκαν από την προσωπική του προτίμηση για ένα εκτελεστικό προεδρικό σύστημα σύμφωνα με το μοντέλο της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας του Σαρλ Ντε Γκολ. Το κοινοβούλιο που επικρατουσε η ΝΔ (το οποίο λειτουργούσε προσωρινά υπό τη δημοκρατική έκδοση του συντάγματος του 1952) αρνήθηκε να υποταχθεί στην επιθυμία του Καραμανλή για μια προεδρική δημοκρατία. Η πλειοψηφία των βουλευτών της ΝΔ παρέμειναν κρυφοί μοναρχικοί και ως εκ τούτου συνέταξαν ένα εξαιρετικό κοινοβουλευτικό σύνταγμα (αν και δημοκρατικό) σύνταγμα.
Λαμβάνοντας υπόψη την κατάρρευση της κοινοβουλευτικής κυβέρνησης που είχε προκληθεί από την οικογενεια Παπανδρέου στις κοινοβουλευτικές εξελίξεις της δεκαετίας του 1960 οι διαδικασίες κωδικοποιήθηκαν στο Σύνταγμα του Ιουνίου 1975. Ομοίως, ο ρόλος και οι διαδικασίες που ήταν υποχρεωμένος να ακολουθήσει ο «πρόεδρος» καθορίστηκαν σαφώς.
Βασικά η μοναρχική κοινοβουλευτική πλειοψηφία της ΝΔ αρνήθηκε αποφασιστικά να εισαγάγει μια ρήτρα παρόμοια με το *ιταλικό δημοκρατικό σύνταγμα του 1948 που εξόριζε οριστικά τα μέλη της καθαιρεμένης βασιλικής οικογένειας από τη χώρα τους, τους στερούσε τα πολιτικά τους δικαιώματα και όριζε ότι η δημοκρατική μορφή διακυβέρνησης δεν θα μπορούσε ποτέ αλλοιωθεί Η πλειοψηφία των μοναρχικών βουλευτών της ΝΔ αρνήθηκε να συναινέσει σε οποιεσδήποτε συνταγές κατά της βασιλικής οικογένειάς τους με την τελική ελπίδα ότι μια μέρα το σύνταγμα της Ελλάδας του 1975 θα μπορούσε να τροποποιηθεί ευκολότερα για να διευκολύνει την αποκατάσταση της βασιλευομενης Δημοκρατίας.
(*Το δημοψήφισμα της 2ας Ιουνίου 1946 που έκανε την Ιταλία δημοκρατία νοθευτηκε. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως ο υπουργός Εσωτερικών Τζουζέπε Ρομίτα αυξησε τα ψευτικα ποσοστα κατα της βασιλειας στο ρεπουμπλικανικό βορρά για να αντιμετωπίσει το έντονο συναίσθημα υπερ της μοναρχίας στο νότο. Ο Βασιλιάς Ουμπέρτο Β και η Βασίλισσα Μαρία Χοσέ -Η Μεγαλειότητά της ως τότε Πριγκίπισσα της Διαδοχής ήταν ένας από τους βασικούς υποκινητές της ανατροπής του Μουσολίνι τον Ιούλιο του 1943- θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα Βασίλειο στο Νότο. Οι βασιλεις της Ιταλιας αρνήθηκαν να το κάνουν επειδή φοβούνταν ότι ένας εμφύλιος πόλεμος που θα μπορούσε ακολουθησει ισως να απειλούσε το Βατικανό.
Σε μια συμφωνία όπου μεσολάβησε η Καθολική Εκκλησία μεταξύ της ιταλικής κυβέρνησης και της γραμματείας του βασιλικού οικου , ο Ούμπερτο Β και η βασίλισσα Μαρία Χοσέ αναχώρησαν για εξορία με τη δέσμευση ότι θα μπορούσαν να επιστρέψουν ως τιμώμενοι πολίτες μόλις ανακοινωθεί το νέο δημοκρατικό σύνταγμα. Το σύνταγμα του 1948 απέκλεισε οριστικά τους άνδρες απογόνους του βασιλιά Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ 'και του Ουμπέρτο Β' από την Ιταλία, καθώς και τις συντρόφους τους).
Σάββατο 28 Αυγούστου 2021
Η Τραγική Δυναμική του Δημοψηφίσματος του 1974
Υπήρχαν εσφαλμένες προβλέψεις κατά την πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος ότι η μοναρχία θα λάβει μεταξύ 10 και 20 τοις εκατό των ψήφων σε δημοψήφισμα. Στην πραγματικότητα, το «ναι» υπερ της βασιλευομένης δημοκρατίας στο δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974 ήταν 31%. Αυτό αποδεικνύει ότι η σκληρή βάση της φιλομοναρχικής υποστήριξης (η οποία είχε εκτιμηθεί προηγουμένως ότι ήταν το 35% του πληθυσμού) ήταν ουσιαστικά άθικτη.
Οι Έλληνες που είχαν υποστηρίξει κάποτε τη μοναρχία και μαζι τους οι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι στράφηκαν προς υποστήριξη μιας αβασιλευτης δημοκρατίας (μαζι με τους αριστερους κομμουνιστες και μαζι με τους παλαιους κομματικους φιλους του Καραμανλη που επιθυμουσαν διακαως την αντεκδικηση''Α.Π.'').
Αυτή η δημοκρατική κλίση οφειλόταν πιθανώς στην επιθυμία του λαου να θάψει μακρόχρονες ιστορικές ασυμφωνίες που είχαν συνδεθεί με τη μοναρχία. Για να υπάρξει πλειοψηφία για την αποκατάσταση της βασιλευομένης Δημοκρατίας θα χρειαζόταν η υποστήριξη του Καραμανλή. Το κύρος του ήταν αρκετά υψηλό ώστε η πρωθυπουργική υποστήριξη θα μπορούσε να είχε ευνοϊκή ψήφο για να εξασφαλίσει μια βασιλική αποκατάσταση. Ακόμη και με την υποστήριξη του Καραμανλή, η ψήφος υπέρ της μοναρχίας θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση στενή, αλλά ήταν δυνατόν να αποκατασταθει η βασιλευομενη δημοκρατία, όπως συνέβη λόγω της υποστήριξης του Τσαλδάρη το 1946.
Οι πιθανότητες του βασιλέως Κωνσταντίνου Β΄ να κερδίσει το δημοψήφισμα του 1974 υπονομεύθηκαν επίσης επειδή δεν επιτράπηκε στην Αυτού Μεγαλειότητα να επιστρέψει στην Ελλαδα και να λαβει μερος στην προεκλογικη εκστρατεία. Ο βασιλιάς επιτράπηκε να απευθυνθεί στους ανθρώπους του σε δυο τηλεοπτικές μεταδόσεις στις οποίες η Αυτού Μεγαλειότητα,ο βασιλευς, δεσμεύτηκε ότι θα ήταν στην υπηρεσία του λαού. Στις τηλεοπτικές εκπομπές του η Αυτού Μεγαλειότητα μίλησε για τον πόνο της εξορίας και την επιθυμία του να ενωθεί ξανά με τον λαό του ανεξάρτητα από την εκβαση του δημοψηφισματος.
Οι φιλομοναρχικοί επεσήμαναν στην προεκλογικη εκστρατεία ότι ο βασιλιάς είχε αντιταχθεί στο στρατό με το αποτυχημένο του πραξικόπημα τον Δεκέμβριο του 1967. Ο Κωνσταντίνος Β΄ δηλωσε ότι η βασίλισσα Φρειδερίκη θα παρέμενε στην εξορία. Ο βασιλιάς δήλωσε επίσης την ετοιμότητά του να βασιλέψει σύμφωνα με ένα σουηδικό σύνταγμα (η Σουηδία σχεδίαζε τότε ένα σύνταγμα που υιοθετήθηκε το 1975 που στερούσε το στέμμα από οποιαδήποτε κυβερνητικά προνόμια). Το σύνθημα της καμπάνιας «Ναι» υπερ της βασιλειας ήταν «Eagle Come Home»(Ο Αετος Ερχεται στην Πατριδα). Οι μοναρχικοί εργαζόμενοι στην προεκλογική εκστρατεία επέδειξαν μεγάλη προσωπική δύναμη, επειδή συχνά αντιμετώπιζαν τον προσωπικό χλευασμό.
Η υποστήριξη του 69% για μια αβασίλευτη δημοκρατία χαιρετίστηκε από μαζικά πάρτι στους δρόμους στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Οι εφημερίδες παρουσίασαν τη δημοκρατική ψήφο ως ελληνικό ισχυρισμό για ανεξαρτησία εναντίον ''ξενης'' βασιλικής οικογένειας. Παρά τον πόνο και την απογοήτευση που ο Κωνσταντίνος Β΄ πρέπει να ένιωσε ότι η Αυτού Μεγαλειότητα εξέδωσε μια δήλωση με την οποία αποδέχεται τα αποτελέσματα και εκφράζει την ελπίδα του ότι το νέο δημοκρατικό σύστημα θα λειτουργήσει καλά. Η Αυτού Μεγαλειότης έστειλε επίσης μια προσωπική έκκληση στον Καραμανλή ζητώντας να επιτραπεί σε αυτόν και την οικογένειά του να επιστρέψουν για να ζήσουν στην Ελλάδα. Ο πρωθυπουργός Καραμανλης απέδειξε τα πραγματικά του αντιβασιλικα αισθήματα απορρίπτοντας κατηγορηματικά το αίτημα.
ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ 69%
- Καραμανλικοι 10 %
- Κεντρωοι-Κεντροδεξιοι 25%
- Κεντροαριστεροι - Κομμουνιστες-Αναρχικοι κλπ 34%
Η ΝΔ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΙΚΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ.''Α.Π.''
Σάββατο 21 Αυγούστου 2021
Θα Μπορούσε η Μοναρχία να Σώσει το Αφγανιστάν;
Οι Ρεπουμπλικανικές Προκαταλήψεις της Αμερικής την Εμπόδισαν να Αποκαταστήσει έναν Ενωτικό Βασιλιά.
17 Αυγούστου, 2021 Γκαουέιν Τάουλερ
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η Μεγάλη Δημοκρατία. Νίκησε τους άνδρες του βρετανού βασιλιά George στο Yorktown και είδε - και βλέπει - τον εαυτό της ως προπύργιο ενάντια στον μοναρχικό δεσποτισμό. Η Αμερικη ανεχεται με σφιγμένα δόντια τους μονάρχες, επειδη αυτό έρχεται ενάντια στην ιδεολογια της. Ιστορίες επιτυχίας όπως η Ιαπωνία, όταν η Αμερική επέτρεψε στον Χιροχίτο να παραμείνει Αυτοκράτορας και ο Σιχανούκ της Καμπότζης ισορροπούν έναντι της αποτυχημένης προσπάθειας να διατηρηθεί ο Ρεζά Παλέβι στον θρόνο του Παγωνιού στην Τεχεράνη. Αλλά για την Ουάσινγκτον, η αποκατάσταση μιας κατεστραμμένης μοναρχίας είναι υπερβολικο βήμα γιαυτην.
Στην περίπτωση του Αφγανιστάν, η άρνηση της Αμερικής να υποστηριξει την επιστροφή του Ζαχίρ Σάχ μπορεί να αποδειχθεί ότι ειναι η μεγαλύτερη αποτυχία τους.
Ηταν 25 Σεπτεμβρίου 2001, λιγότερο από ένα δεκαπενθήμερο μετά τις φρικαλεότητες της 11ης Σεπτεμβρίου και ήμουν στη Ρώμη, δήθεν για να συζητήσω την τελευταία εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης μεταξύ συναδέλφων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Παλάτι Pamphilj. Επρόκειτο να συντάξουν Σύνταγμα για την Ευρώπη. Αντ 'αυτού, βρεθήκαμε σε μια νομαδικη σκηνη , μια κλειστή βιλα σε έναν από τους εξωτερικούς λόφους της Ρώμης. Ο ήχος στο εσωτερικό της βιλας ήταν πνιγμένος από παλιά, αλλά εξαίσια χαλιά, ολοι μπαιναν μεσα χωρίς παπούτσια. Στους τοίχους κρέμονταν μια πληθώρα φωτογραφιών, κυρίως μονόχρωμες και σέπια: άντρες, άνδρες με στολές, άνδρες με γένια.
Ειμασταν εκεί για να ανακαλύψουμε αν ο γέρος βασιλιας ενδιαφερόταν, ή έστω αν μπορούσε, να αναλάβει ξανά τα ηνία της διακυβερνησης.
Μπήκαμε στο δωμάτιο του κήπου με έπιπλα από μπαμπου, εκεί κάθονταν δύο γέροι. Ο ένας, ελαφρώς βυθισμένος σε σκεψεις, αλλά σε εγρήγορση και με ένα χαμόγελο στα χείλη του, ο άλλος πιο στρατιωτικός. Επισκεφθήκαμε τον 86χρονο Ζαχίρ Σάχ, Βασιλιά του Αφγανιστάν για 40 χρόνια μεταξύ 1933 και 1973. Μαζί του ήταν ο Υποστράτηγος Σαρντάρ Αμπντούλ Γουάλι Χαν, ο οποίος ενεργούσε ως διερμηνέας, ήταν ομως εντελώς περιττό καθώς ο Βασιλιάς απαντούσε με ακρίβεια στα αγγλικα.
Ειμασταν εκεί για να ανακαλύψουμε αν ο γέρος βασιλιας ενδιαφερόταν, ή έστω αν μπορούσε, να αναλάβει ξανά τα ηνία. Η περιοδος της βασιλειας του (που τελείωσε αδοξα με πραξικόπημα στο παλάτι από τον ξάδερφό του, Μοχάμεντ Νταούντ) ήταν μια περιοδος πρωτοφανούς ειρήνης και ευημερίας για το βασίλειο των βουνών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 εισήγαγε ένα νέο δημοκρατικό σύνταγμα. Μεταξύ άλλων, εγγυήθηκε τα δικαιώματα των γυναικών και τις αδιαβλητες εκλογές. Ηταν επισης ικανος να εμπνευσει υπακοη και αφοσιωση όχι μόνο στον δικο του λαο, τους Παστούν, αλλά και στις μειονότητες Χαζάρα, Τατζίκ και Ουζμπέκ και την εμπιστοσύνη πολλών περιφερειακών δυνάμεων.
Ο εξόριστος βασιλιάς μίλησε για την αγάπη για τη χώρα και για τη βαθιά του θλίψη. Πώς, από την εξορια του στην Ιταλια, είχε δει ότι η γη του έγινε αρχικά δικτατορία μετά από πραξικόπημα στο παλάτι, στη συνέχεια ένα σοβιετικό κράτος δορυφορος , που κατέληξε σε σοβιετικό πραξικόπημα, τη σοβιετική εισβολή του 1979 και τον εμφύλιο πόλεμο που οδήγησε στο θάνατο 400.000 πολίτες μεταξύ του 1979 και της πτώσης των Ταλιμπάν. Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι πάνω από το 10 τοις εκατό του συνόλου του πληθυσμού σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μια διαπίστωση ότι ακόμη και πριν από 20 χρόνια το Αφγανιστάν ήταν πεδίο δολοφονιών .
Ηταν σαφές ότι ο βασιλευς Ζαχίρ Σαχ ήταν έτοιμος να επιστρέψει. Μιλούσε σε ανθρώπους που επέστρεφαν στην πατρίδα τους και σε ισχυρούς εξόριστους - γνωστούς αργότερα ως Ομάδα της Ρώμης. Είχε χάσει έναν υποστηρικτή του μόλις λίγες εβδομάδες πριν τον Αχμέτ Σάχ Μασούντ, το Λιοντάρι του Πανσίρ, του οποίου η Αλ Κάιντα διέταξε τη δολοφονία (από Μαροκινούς από το Μόλενμπεκ) δύο ημέρες πριν την 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια μεσαιωνική προσφορά αίματος από τον Μπιν Λάντεν για να εξασφαλίσει την προστασία των Ταλιμπάν για την πανεθνική τρομοκρατική του ομάδα. Λίγες εβδομάδες μετά την επίσκεψή μας ίσως ο πιο σημαντικός σύμμαχός του βασιλεα ο Παστούν Αμπντούλ Χακ, προδόθηκε στους Ταλιμπάν από τους υποτιθέμενους συμμάχους μας στο Πακιστάν και εκτελέστηκε.
Τα πράγματα φαίνονταν πολλά υποσχόμενα, αλλά η Πακιστανική Υπηρεσία Πληροφοριών δεν ενθουσιαστηκε με την προοπτικη της επιστροφης μιας μετριοπαθους εξουσιας στο Αφγανισταν.
Αυτά τα γεγονότα δεν είχαν μειώσει την επιθυμία του βασιλιά να κάνει ό, τι μπορούσε για το έθνος. Μας είχε πει ότι θα έκανε τα πάντα για να εξασφαλίσει την ειρήνη. Όπως συνέχισε να κάνει. Μέσα σε μια εβδομάδα από τη συνάντησή μας, είχε κάνει μια άτυπη συμφωνία με τους αντι-Ταλιμπάν Μουτζαχεντίν της Βόρειας Συμμαχίας.
Σύντομα η τσιμεντένια βίλα φιλοξένησε μια παρελαση της διεθνούς πολιτικής, έφτασε ο Φραντσέσκ Βαντρέλ, ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ, ακολουθούμενος από τους Γάλλους και Ιταλούς Υπουργούς Εξωτερικών, Χουμπέρ Βεντρίν και Ρενάτο Ρουτζιέρο. Ακολούθησε ο ηγέτης της Βουλής των Αντιπροσώπων, Κερτ Γουέλντον, με 11μελή αντιπροσωπεία του Κογκρέσου των ΗΠΑ και ο Ρίτσαρντ Χας, τότε αναπληρωτής του Κόλιν Πάουελ στο Κράτος αμέσως μετά. Ο Βασιλιάς έστειλε τον σύμβουλό του και πρώην Υπουργό Δικαιοσύνης - τον εκπαιδευμένο στην Κολούμπια Abdul Sattar Sirat - πίσω στην Καμπούλ. Ηταν το αρχικό φαβορί για να γίνει ο προσωρινός πρωθυπουργός, κερδίζοντας την υποστήριξη της διάσκεψης της Βόννης, αλλά λόγω της εθνικότητας του που ηταν Τατζίκος του ζητήθηκε από τους Αμερικανούς να απομακρυνθεί για λογαριασμό του Παστούν, Χαμέτ Καρζάι. Ο Σιράτ είχε ακόμη και τη μερική υποστήριξη των Ταλιμπάν για να γίνει πρωθυπουργός ως ενωτική επιρροή (σε μεγάλο βαθμό λόγω της προηγούμενης εργασίας του Αμπντούλ Χακ).
Σε αυτό το σημείο τα πράγματα ήταν ελπιδοφόρα για την επιστροφή του βασιλιά. Αλλά η Πακιστανική Υπηρεσία Πληροφοριών, η ISI, ήταν άβολη με την προοπτική ενός μέτριοπαθους εξουσίας στο Αφγανιστάν και ήταν ακόμη λιγότερο ευτυχισμένη από τον συνδυασμό ενός βασιλιά Παστούν, με την υποστήριξη των Τατζικιστών, των Ουζμπεκικών και της Χαζάρα που κυριαρχούν στη Βόρεια Συμμαχία με πολιτική δύναμη.
Ο Ζαχίρ ουδέποτε απαιτησε το θρόνο-πράγματι ο Τατζίκ, ο πρώην πρόεδρος και ο ηγέτης του Jamiat-e Islami απέρριψε αυτην την ιδέα -η προθεση του βασιλεα Ζαχιρ ήταν να συγκαλέσει μια Loya Jorga, μια συγκέντρωση όλων των φυλετικών αξιωματούχων για τη δημιουργία ενός νέου συντάγματος.
Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, η διάσκεψη της Βόννης, η οποία περιελάμβανε όλες τις αφγανικές παρατάξεις εκτος απο τους Ταλιμπάν, τον υποστήριξε ως προσωρινό ηγέτη.
Και όμως, όταν ο Ζαχίρ επέστρεψε στην Καμπούλ με τον Χάμετ Καρζαί, οι ΗΠΑ είχαν εγκαταλειψει την ιδέα της παλινορθωσης της βασιλειας του Ζαχιρ. Τώρα ο εκλεκτός τους ήταν ο Καρζάι, αμέσως μετά που οι αμερικανικές δυνάμεις έδιωξαν τους Ταλιμπάν από την Καμπούλ το 2002. Είναι σαφές ότι η υποχώρηση των ΗΠΑ από την υποστήριξη της μοναρχικής επιλογής οφείλεται εν μέρει στους δεσμούς τους με το πακιστανικό ISI, και στο οτι για χρόνια είχαν εγκαταλειψει την υποστηριξη προς τον μετριοπαθή αφγανό εθνικιστή Haq , ενώ τροφοδοτούσαν τις ισλαμιστικές παρατάξεις της Βόρειας συμμαχίας.
Όταν ο βασιλιάς έφτασε για να συγκαλέσει τη Λόγια Τζίργκα που διόρισε τον Καρζάι στην προεδρία, το παιχνιδι είχε ήδη πουληθεί.
Οι ΗΠΑ, αν και γνώριζαν τις δυνατότητες μιας βασιλικης λύσης στο αφγανικό πρόβλημα, μιας λύσης που θα μπορούσε να στηριχθει στην υπολειπόμενη πίστη των αφγανικών φυλαρχων και λαών, αποφάσισαν να αρνηθούν. Τα υπόλοιπα είναι σκοτεινή, αιματηρή ιστορία.
Λίγο πριν φύγουμε από τη βίλα, ρώτησα τον βασιλιά ποιο ήταν το πιο περήφανο κατορθωμα του για τα 40 χρόνια του ως μονάρχης. Περίμενα ότι θα μιλούσε για ειρήνη ή για το εκσυγχρονιστικό του σύνταγμα. Χαμογέλασε, εν μέρει εσωτερικά, και τα μάτια του έλαμπαν: «Ω, όταν έγινα βασιλιάς δεν υπήρχε άθλημα που να μας ένωνε, αλλά δανείστηκα το άθλημα του Μπουζκάσι από τους Τατζίκους και το έδωσα στο έθνος. Τώρα είναι το εθνικό μας άθλημα, που παίζεται παντού ».
Το Buzkashi είναι μια μορφή πόλο διασταυρωμένη με πόλεμο όπου ομάδες ιππασίας προσπαθούν να βάλουν σε στοχο ένα σφαγμένο κατσίκι . Είναι εξαιρετικά δημοφιλές στο Αφγανιστάν. Απαγορεύτηκε από τους Ταλιμπάν αλλά είχε μια τεράστια αναζωπύρωση. Υποψιάζομαι ότι θα απαγορευτεί ξανά.
https://thecritic.co.uk/could-monarchy-have-saved-afghanistan/
Τετάρτη 18 Αυγούστου 2021
Καταπιεσμένη Βασιλεία : Ο Μητσοτάκης Συνεχίζει την Παράδοση Βενιζέλου
Αν ο Καραμανλής είχε στηρίξει τη μοναρχία στο δημοψήφισμα του 1974, τότε η Ένωση Κέντρου πιθανότατα θα παρέμενε το εναλλακτικό κόμμα της Ελλάδας υπό την ηγεσία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ο Μητσοτάκης επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974 με την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας. Οι πολιτικές επιλογές του Μητσοτάκη κατά την επιστροφή του ήταν περιορισμένες. Ο Μητσοτάκης δεν θα μπορούσε τότε (δηλ. Το 1974) να αναλάβει την ηγεσία της Ένωσης Κέντρου, επειδή οι αναμνήσεις από τον χωρισμό του με τον Γεώργιο Παπανδρέου ήταν πολύ φρέσκες.
Ως τέκνο του βενιζελικού φιλελεύθερου ρεύματος, ο Μητσοτάκης το 1974 δεν θα μπορούσε τότε να γινει δεχτός στην Νέα Δημοκρατία. Ούτε ο Μητσοτάκης θα μπορούσε να ειχε εμπλακεί με την ένθερμη μοναρχική ΕΔΕ (ΕΘΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ του Στεφανόπουλου και του Γαρουφαλλιά) επειδη η τοπική του εκλογικη βάση στην Κρήτη ήταν συντριπτικά δημοκρατική. Οι περιορισμένες πολιτικές επιλογές του Μητσοτάκη ήταν εμφανείς όταν στάθηκε ανεπιτυχώς ως ανεξάρτητος στις βουλευτικές εκλογές του 1974.
Παραδόξως, η άνοδος του Παπανδρέου οδήγησε σε μια πολιτική επιστροφή Μητσοτάκη επειδή η Νέα Δημοκρατία αναγνώρισε ότι το πολιτικό του ανάστημα θα χρειαζόταν για να αντιμετωπίσει τον Παπανδρέου μετά την αποχώρηση του Καραμανλή από την ηγεσία της ΝΔ. Ο Μητσοτάκης εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Νοεμβρίου 1977 (διεξήχθησαν ένα χρόνο νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα) υπό το κομμα των Νέων Φιλελευθέρων με έδρα την Κρήτη. Την επόμενη χρονιά, 1978, ο Μητσοτάκης εισήλθε στη Νέα Δημοκρατία με μια έτοιμη ισχυρή πολιτική βάση λόγω των διαπιστευτηρίων του κατά του Ανδρέα Παπανδρέου.
Αν είχε προηγηθεί η υποστήριξη της μοναρχίας από τον Καραμανλή στο δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου 1974, ένας μοναρχικός εναντίον μιας ρεπουμπλικανικής πολιτικής διχοτόμησης(αβασίλευτης δημοκρατίας) θα είχε στηρίξει αντίστοιχα μια συντηρητική - φιλελεύθερη έναντι μιας φιλελεύθερης διχοτόμησης σε σχέση με τα μεγάλα κόμματα και τις ιδεολογικές διαφορες. Αυτό θα είχε ματαιώσει την μετέπειτα άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία μετά το 1974. Η διατήρηση του δεύτερου κόμματος της Ένωσης Κέντρου μετά τις εκλογές του 1977 θα είχε ως αποτέλεσμα το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου να παραμείνει στο πολιτικό περιθώριο. Πράγματι, το ΚΚΕ* οδήγησε την Ενωμένη Αριστερά, η οποία κατέλαβε την τέταρτη θέση με το 9% των ψήφων στις εκλογές του 1974, πιθανότατα θα είχε απορροφήσει το ΠΑΣΟΚ εάν αυτό το κόμμα δεν είχε αντικαταστήσει τη Δημοκρατική Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1977.
(*Όσο αντιδημοκρατικό κι αν ήταν το ΚΚΕ, και είναι, η νομιμοποίηση αυτού του κόμματος το 1974 ήταν ένα τεράστιο βήμα στην επίτευξη του πλήρους εκδημοκρατισμού της Ελλάδας. Ένας ζωτικός πυλώνας του παρακράτους ήταν η απαγόρευση του ΚΚΕ επειδή οι νομιμες υπηρεσίες κρατικης ασφαλείας επεμβαίνουν στην εθνική πολιτική ζωη).
Μια συνεχιζόμενη φιλελεύθερη πολιτική παράδοση μέσω μιας ισχυρής Ένωσης Κέντρου θα μπορούσε να έχει δει έναν Μητσοτάκη να μπαίνει και τελικά να οδηγεί αυτό το κόμμα στη νίκη. Εάν ο Μητσοτάκης ήταν πρωθυπουργος μιας κυβέρνησης της Ένωσης Κέντρου σε μια βασιλευομένη Δημοκρατία θα μπορούσε τελικά να τερματίσει τον μοναρχικό-δημοκρατικό διχασμό του πολιτικού κόσμου , ενώ θα εξασφάλιζε ακόμη ότι τα δύο κόμματα της Ελλάδας θα παρέμεναν το φιλελεύθερο έναντι του αλλου του φιλελεύθερου-συντηρητικού.
Η άρνηση του Καραμανλή να υποστηρίξει τη μοναρχία στο δημοψήφισμα του 1974 μας θυμίζει ένα προηγούμενο πολιτικο τέχνασμα του Καραμανλή, τοτε που προσκάλεσε στην Ελλαδα τον Ανδρεα Παπανδρέου το 1959, με σκοπο να αφαιρεσει απο την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου τις φιλομοναρχικές- φιλελεύθερες ψήφους (διοτι ποιος σοβαρος και φιλήσυχος πολίτης θα ψήφιζε το κομμα που ανήκε ο εξτρεμιστής αριστερος Ανδρεας Παπανδρεου;;). Επειδή εξαρτάται τόσο πολύ από τις ενέργειες του Καραμανλή το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 1974, η δυναμική αυτής της ψηφοφορίας δικαιολογεί την ανάλυση.
Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΘΕΤΕΙ ΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.
Η απόφαση του Καραμανλή να μην υποστηρίξει την ελληνική μοναρχία ήταν καταστροφική. Εαν ο πρωθυπουργος υποστηριζε την επαναφορα της μοναρχιας στο δημοψήφισμα για την αποκατάσταση της επαναφοράς της θα είχε ως αποτέλεσμα η Ελλάδα να διατηρήσει ένα πολιτικό σύστημα δύο κομμάτων, στο συστημα θα υπήρχε συντηρητική/φιλελεύθερη διχοτόμηση μεταξύ των δύο μεγάλων πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας. Οι ρεπουμπλικανικές/ μοναρχικές εντάσεις κάτω από μια αποκατεστημένη μοναρχία θα συνέχιζαν για κάποιο διάστημα για να στηρίζουν τη διαίρεση μεταξύ της συντηρητικής/ φιλελεύθερης ΝΔ και της Ένωσης Κέντρου. Λόγω του τέλους του παρακράτους και της μη εμπλοκής του Στέμματος στην πολιτική, ο θεσμός της μοναρχίας θα είχε γίνει μακροπρόθεσμα αποδεκτός.
Η καταστροφή της απόρριψης της μοναρχίας στο δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου 1974 ήταν ότι τελικά άνοιξε το δρόμο στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ) του Ανδρέα Παπανδρέου να αντικαταστήσει την Ένωση Κέντρου και να δημιουργήσει μια φιλελεύθερη(με συντηρητικά στοιχεια) παραταξη απο τη μια μερια και μια σοσιαλιστική παραταξη απο την αλλη μερια με αγεφυρωτο χασμα μεταξυ τους. Η ύπαρξη μιας πολιτικής διχοτόμησης που βασίζεται στον διαχωρισμό μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, όπως έχει η Αυστραλία με το Αυστραλιανό Εργατικό Κόμμα και το Φιλελεύθερο Κόμμα, μπορεί να είναι επωφελής. Αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας το ΠΑΣΟΚ ως δημιουργημα του Παπανδρέου θα γινόταν τέρας παρασιτικού τύπου. Οι υπερβολές του ΠΑΣΟΚ ευθύνονται ουσιαστικά για την καταστροφική θέση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα στον απόηχο της οικονομικης κρισης ( GFC) του 2008.
Ο Παπανδρέου επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974 μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας. Του προσφέρθηκε η ηγεσία της Ένωσης Κέντρου-Νέες Δυνάμεις αλλά αρνήθηκε. Πατώντας σε αριστερά αντιδικτατορικά δίκτυα ο Παπανδρέου ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ κατά την επιστροφή του. Το νεοσύστατο κόμμα έκανε καλά που συγκέντρωσε το 13% των ψήφων και αυτό πιθανότατα οφείλεται στο προσωπικό χάρισμα του Παπανδρέου. Ο Παπανδρέου (ο οποίος είχε κάνει στο παρελθόν τόσα πολλά για να διευκολύνει την πολιτική αστάθεια για να επιταχυνθεί το πραξικόπημα του 1967) ξεκίνησε μια εκστρατεία μετά το 1974 εναντίον του Καραμανλή.
Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ προέβαλε τη θεωρία ότι ο Καραμανλής απλώς οικειοποιήθηκε τις δικτατορικές δυνάμεις του στρατού για να γίνει νέος δικτάτορας. Η συνεχιζόμενη ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαικη Ενωση (αν και χωριστή από τη δομή διοίκησης του ΝΑΤΟ) υποστηρίχθηκε από τον Παπανδρέου ως απόδειξη ότι ένα μυστικό παρακράτος της αμερικανικής CIA δρουσε πραγματικά την Ελλάδα. Σε μια προεκλογική συμφωνία με τον Παπανδρέου, η Ένωση Κέντρου, η οποία μετονομάστηκε σε Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, διέκοψε την εκστρατεία της στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου 1977 για να επιτρέψει στο ΠΑΣΟΚ να την υπεφαλαγγισει. Μέλη της Δημοκρατικής Ένωσης Κέντρου προσεχωρησαν τότε στο ΠΑΣΟΚ για να παράσχουν στον Παπανδρέου αντισταθμιστική δύναμη κατά της νεομαρξιστικής αριστεράς του κόμματος του. Η προδοσία της Δημοκρατικής Ένωσης Κέντρου έθαψε ουσιαστικά την πολιτική φιλελεύθερη παράδοση της Ελλάδας υπέρ μιας λαϊκιστικής χειραγώγησης που δημιουργήθηκε από τον Παπανδρέου.
Κυριακή 15 Αυγούστου 2021
Φωτιά στο Τατόι: Τα Καμένα Θερινά Ανάκτορα, οι Νεκροί και η Φυγάδευση του Βασιλιά (30 Ιουνίου -1 Ιουλίου 1916)
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ !!!!!
γράφει ο Ιωάννης Β. Δασκαρόλης
Πρόλογος – το ιστορικό πλαίσιο
Η άνοιξη του 1916, ενώ μαινόταν ο Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος, είχε βρει την Ελλάδα σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση, με την πολιτική και πολιτειακή της ηγεσία διχασμένη για την πορεία που όφειλε να ακολουθήσει η εξωτερική πολιτική της Χώρας. Στις 13 Μαΐου 1916 συνέβη η δραματική παράδοση του φρουρίου του Ρούπελ σε μεικτό απόσπασμα Γερμανών και Βουλγάρων. Ακολούθησε το περίφημο συμμαχικό τελεσίγραφο της 8ης Ιουνίου 1916: επέβαλλε την παραίτηση της κυβέρνησης Σκουλούδη, την ελληνική αποστράτευση, αλλά περιέργως ακόμη και την αντικατάσταση συγκεκριμένων αστυνομικών στην Αθήνα[1] κουρελιάζοντας εκ νέου την ελληνική εθνική κυριαρχία.
Ο αθηναϊκός Τύπος αντιμετώπισε διχαστικά το τελεσίγραφο: οι αντιβενιζελικές εφημερίδες διαμαρτύρονταν για την επέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας, ενώ οι βενιζελικές όχι μόνο δικαιολογούσαν, αλλά επαινούσαν το τελεσίγραφο που «θα λύτρωνε τον ελληνικό λαό από την Κυβέρνηση Σκουλούδη».[2] Η επιλογή του Βενιζέλου στις 11 Νοεμβρίου 1916 να στηρίξει ακόμη και δημοσίως το τελεσίγραφο της Entente, την εμπλοκή της στα εσωτερικά της Ελλάδας και τον λιμό που επέβαλλε στη Χώρα παρουσίασε τους Φιλελεύθερους ως ξενοκίνητους,[3] βάθυνε το διχαστικό χάσμα και στέρησε τους Φιλελευθέρους την πλειοψηφική πολιτική στήριξη που απολάμβαναν ως τότε τουλάχιστον στην Παλαιά Ελλάδα.[4] Η Ελλάδα είχε καταστεί πεδίο δράσης των μυστικών υπηρεσιών των δύο εμπόλεμων που υπονόμευαν περαιτέρω την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας.
-Η εκδήλωση της φωτιάς (30 Ιουνίου 1916 – 11.00 το πρωί)
Εκείνες τις τελευταίες ημέρες του Ιουνίου η πρωτεύουσα είχε ταλαιπωρηθεί από υψηλές θερμοκρασίες, αλλά τίποτε δεν προμήνυε για το τι θα επακολουθούσε. Το πρωινό της 30ης Ιουνίου 1916 εκδηλώθηκε μια μικρή φωτιά στον Άγιο Μερκούριο με κατεύθυνση προς το Κατσιμίδι. Ο υπουργός Στρατιωτικών Κωνσταντίνος Καλλάρης που επισκέφθηκε τον Βασιλιά για υπηρεσιακούς λόγους αντελήφθη την φωτιά και διέταξε να σταλούν αμέσως 300 στρατιώτες για την κατάσβεση της. Πολύ σύντομα η φωτιά έλαβε μεγάλες διαστάσεις λόγω των πολλών πεύκων αλλά και της καύσιμης ύλης που ήταν διάσπαρτη σε όλη την ευρύτερη δασική περιοχή και δημιουργήθηκε ένα πύρινο μέτωπο που έκαιγε ότι έβρισκε μπροστά του. Λίγες ώρες μετά, ενδυναμωμένη από τον άνεμο που έπνεε, η πύρινη λαίλαπα κατέκαιγε το δάσος του Τατοΐου παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των στρατιωτών που πολλοί από αυτούς έπαθαν βαριά εγκαύματα.
-Η κλιμάκωση (18.00)
Στις 18.00 η κατάσταση επιδεινώθηκε απότομα καθώς τα ανάκτορα κυκλώθηκαν από τρία πύρινα μέτωπα. Ο Καλλάρης απέστειλε 2 συντάγματα πεζικού και 500 ναύτες με αξίνες και φτυάρια για να περιορίσουν την πρόοδο της φωτιάς, αλλά ο συντονισμός όλων αυτών των δυνάμεων ήταν σχεδόν αδύνατος, ενώ και οι κληρωτοί στρατιώτες δεν είχαν ούτε τον κατάλληλο εξοπλισμό, αλλά ούτε και την σχετική εκπαίδευση για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Πολλοί δε εξ αυτών είχαν διαταχθεί να προσέλθουν στην κατάσβεση φέροντες τον οπλισμό τους! Η κύρια προσπάθεια που γινόταν ήταν να δημιουργηθούν αντιπυρικές ζώνες περιμετρικά των ανακτόρων, αλλά η ταχύτητα της φωτιάς προλάβαινε όλες τις δραματικές προσπάθειες των στρατιωτών του Μηχανικού. Οι φλόγες φούντωναν και κατάκαιγαν τα πάντα στο πέρασμά τους.
-Ο κίνδυνος για τον Βασιλιά (20.00-21.00)
Ο Βασιλιάς από τα ανάκτορα έβλεπε την φωτιά να κυκλώνει την περιοχή τους και τηλεφωνούσε στην Αθήνα ζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια. Ένα ολόκληρο Σύνταγμα Μηχανικού μεταφέρθηκε από την Αθήνα στα θερινά ανάκτορα και ρίχτηκε στη μάχη της κατάσβεσης υπό τον Λοχαγό Κουλουμόπουλο, αλλά ο αγώνας με τη φωτιά ήταν άνισος. Στις 19.00 ο Βασιλιάς έδωσε το σύνθημα της εκκένωσης των ανακτόρων, καθώς η κατάσταση γινόταν συνεχώς κρισιμότερη.
Η βασιλική οικογένεια μεταφέρθηκε οδικώς από τον μοναδικό ανοιχτό δρόμο που υπήρχε, αλλά ο Βασιλιάς είχε την κακή ιδέα να παραμείνει επιτόπου για να συντονίσει τις προσπάθειες κατάσβεσης. Πολύ σύντομα όμως ο ίδιος βρέθηκε σε προσωπικό κίνδυνο, καθώς όταν αποφάσισε να φύγει με το αυτοκίνητό του και μια μικρή ομάδα ακολούθων του από τον δρόμο που ήταν ακόμη ανοιχτός, η φωτιά έφραξε τον δρόμο του.
Οι συνοδοί του προσπάθησαν να τον προστατεύσουν και να τον φυγαδεύσουν, αλλά ο ίδιος βρέθηκε σε μεγάλο κίνδυνο με την φωτιά να τον έχει κυκλώσει και για να διαφύγει αναγκάστηκε να πηδήξει μέσα σε χαράδρα από ύψος 5 μέτρων. Ο Βασιλιάς από την πτώση του έπαθε διάστρεμμα και εγκαύματα και στα δυο του πόδια, ενώ οι στρατιώτες που τον συνόδευαν τον μετέφεραν στα χέρια τους. Επί τόπου απανθρακώθηκαν ο οδηγός του αυτοκινήτου του Βασιλιά και ο βοηθός του που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι μέσα στο αυτοκίνητο. Επί τόπου επίσης κάηκαν ζωντανοί τέσσερις χωροφύλακες και δύο εύζωνοι της προσωπικής φρουράς του Βασιλιά, τους οποίους καθώς ήταν πεσμένος, είδε ο ίδιος να καίγονται σαν πυρσοί.
Τον έσχατο κίνδυνο διέτρεξε και ο υπασπιστής του Βασιλιά Καλλίνσκης, ο οποίος με μια ομάδα στρατιωτών προσπαθούσε να βοηθήσει στην κατάσβεση, αλλά τελικά βρέθηκαν περικυκλωμένοι από τις φλόγες. Κατάφεραν να διαφύγουν τον κίνδυνο, αλλά εμφάνισαν όλοι σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα από τους πυκνούς καπνούς που τους είχαν κυκλώσει.
Η φωτιά συνέχισε τις νυχτερινές ώρες να καίει τα πάντα στο διάβα της και να κινείται προς δύο κατευθύνσεις και προς το ρέμα της Χελιδονούς και προς την Πάρνηθα.[5] Την διεύθυνση των δυνάμεων κατάσβεσης ανέλαβε ο ικανός αξιωματικός Αναστάσιος Χαραλάμπης μετά από παραίνεση της Βασίλισσας Σοφίας. Ο Χαραλάμπης στα απομνημονεύματά του περιγράφει την χαώδη κατάσταση που παρέλαβε. Στον δρόμο προς το Τατόι συνάντησε ένα ανάμεικτο πλήθος από χωρικούς, στρατιώτες που συμμετείχαν στην κατάσβεση, κάρα, υδραντλίες, εθελοντές και απλούς πολίτες που δεν ήξεραν προς ποιά κατεύθυνση να κινηθούν. Πολλές ομάδες εθελοντών πυροσβεστών και στρατιωτών κατευθύνονταν όπου έβλεπαν φλόγες μέσα στη νύχτα αλλά αυτό τους έβαζε σε πολύ μεγάλο κίνδυνο και πολλοί εξ αυτών εγκλωβίστηκαν μέσα στις φλόγες.[6] Την επομένη στράφηκε προς τα Κιούρκα και την Κηφισιά αποτεφρώνοντας μεγάλες δασικές εκτάσεις για να κατασταλεί τις απογευματινές ώρες της 2ας Ιουλίου 1916.
- Ο θλιβερός απολογισμός
Η φωτιά στοίχησε τη ζωή σε 3 αξιωματικούς, σε 7 στρατιώτες της φρουράς των ανακτόρων και 23 στρατιώτες. Ο ένας από τους νεκρούς αξιωματικούς ήταν ο Ηλίας Χρυσοσπάθης, επικεφαλής της αστυνομικής φρουράς του Βασιλιά, διδάκτωρ νομικής(!), προσωπικά αφοσιωμένος στον ίδιο. Η ταυτότητα του απανθρακωμένου σώματος αναγνωρίστηκε από ένα χρυσό ρολόι που βρέθηκε και άνηκε στον Χρυσοσπάθη. Στο συμμαχικό τελεσίγραφο που είχε επιδοθεί λίγες εβδομάδες πριν, οι Σύμμαχοι είχαν ζητήσει ονομαστικά την απομάκρυνσή του, καθώς σύμφωνα με τον Compton Mackenzie, ήταν αυτός που τους προκαλούσε τα περισσότερα εμπόδια στις δραστηριότητές τους.
Ο δεύτερος ήταν ο Λοχαγός Κουλουμόπουλος παιδικός φίλος του Βασιλιά που απανθρακώθηκε κατά την διάσωση του και αναγνωρίστηκε από το καμένο σπαθί του και ο τρίτος ο αντισυνταγματάρχης Μηχανικού Δημήτριος Δελαπόρτας. Στις κηδείες τους δεν παρέστη ο Βασιλιάς που είχε τραυματιστεί αλλά η Βασίλισσα Σοφία που προσπάθησε να παρηγορήσει τις οικογένειες των νεκρών.[7] Δεκάδες στρατιώτες και ναύτες που συμμετείχαν στην κατάσβεση μεταφέρθηκαν στα νοσοκομεία είτε με κατάγματα είτε με εγκαύματα.
Όλη η έκταση γύρω από τα βασιλικά ανάκτορα αποτεφρώθηκε, κάηκε ο στρατώνας των ανακτόρων, βοηθητικά κτίρια, το τηλεφωνικό κέντρο καθώς και το αυτοκίνητο εκστρατείας του Βασιλιά. Σώθηκε το κεντρικό κτήριο των ανακτόρων, το υπασπιστήριο, το περίπτερο της βασιλομήτορος Όλγας, μέρος του ξενοδοχείου και ο τάφος του Γεώργιου Α΄ τον οποίο οι στρατιώτες είχαν σκεπάσει εγκαίρως με χώμα. Το κεντρικό ανάκτορο και κάποια άλλα κτήρια σώθηκαν γιατί υπήρχαν δέντρα μη εύφλεκτα περιμετρικώς των κτηρίων.
Επίλογος
Η μεγάλη πυρκαγιά του 1916 σηματοδότησε το τέλος της χρυσής εποχής του δάσους του Τατοΐου, καθώς κάηκε το μεγαλύτερο μέρος του δάσους, κάηκαν κατά εκατοντάδες τα ελάφια που ο Γεώργιος Α΄ είχε εισαγάγει από την Ουγγαρία, αλλά και σχεδόν όλο το παλιό ανάκτορο και πολλά βοηθητικά κτήρια. Το τραγικό συμβάν και οι νεκροί που θυσιάστηκαν, βύθισε στο πένθος την βασιλική οικογένεια, αλλά και τον ίδιο τον Κωνσταντίνο που σε συνδυασμό με τις πιέσεις που δεχόταν από την Αντάντ, ένιωθε πλέον να δύει το άστρο του.
Οι αντιβενιζελικοί και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος πίστεψαν ότι η φωτιά ήταν εμπρησμός που έγινε από τις συμμαχικές μυστικές υπηρεσίες σε συνεργασία με βενιζελικούς πράκτορες. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος διαβεβαίωσε τον Ιταλό πρέσβη Μποσδάρι ότι η φωτιά ήταν εμπρησμός και ο οργανωτής της ήταν ένας Γάλλος μηχανικός, χωρίς πάντως να αποδειχθεί η να βρεθούν απτές ενδείξεις για κάτι τέτοιο.[8] Σύμφωνα με φήμες που κυκλοφόρησαν ευρέως, οι Αγγλικές μυστικές υπηρεσίες οργάνωσαν την δηλητηρίαση του Βασιλιά ταυτόχρονα με τον εμπρησμό της Δεκέλειας ώστε να μην καταφέρει να επιζήσει.[8] Πάντως σε μεταγενέστερη μαρτυρία του, ο Άγγλος επικεφαλής των Μυστικών υπηρεσιών στην Ελλάδα Compton Mackenzie υποστήριξε ότι δεν υπήρξε ανάμειξη του ίδιου η των πρακτόρων του στην φωτιά που κατέκαψε το Τατόι.
Στις 24 Οκτωβρίου 1916 εκδόθηκε βούλευμα του συμβουλίου των πλημμελειοδικών που ζήτησε να διεξαχθούν περαιτέρω έρευνες για το ζήτημα καθώς πιθανολογούσε ότι ήταν εμπρησμός. Οι έρευνες αυτές δεν έγιναν ποτέ λόγω των δραματικών γεγονότων που ακολούθησαν και της εκθρόνισης του Βασιλιά Κωνσταντίνου από τους Συμμάχους.
Σημειώσεις
[1] Αναλυτικά το τελεσίγραφο σε Επαμεινώνδας Μάλαινος, Ιστορία των ξενικών επεμβάσεων (τόμος Γ΄), Αθήνα 1958, σελ. 315.
[2] Αρετή Τούντα – Φεργάδη, «Η άποψη του ελληνικού Τύπου για την εγκαθίδρυση της προσωρινής κυβέρνησης της Θεσσαλονίκης», Βαλκανικά Σύμμεικτα (τόμος 18), Αθήνα 2017, σελ. 36-37.
[3] Μάλαινος, Ιστορία των ξενικών επεμβάσεων (τόμος Γ΄), σελ. 321.
[4] Κωνσταντίνος Γ. Ζαβιτσιάνος, Αι αναμνήσεις εκ της Ιστορικής διαφωνίας Βασιλέως Κωνσταντίνου και Ελευθέριου Βενιζέλου όπως τις έζησε (1914-1922), (τόμος Α΄), Αθήνα 1946, σελ. 139-140.
[5] ΣΚΡΙΠ, 2.7.1916.
[6] Αναστάσιος Χαραλάμπης, Αναμνήσεις, Αθήνα 1947, σελ. 17-18.
[7] ΣΚΡΙΠ, 3.7.1916.
[8] Μάλαινος, Ιστορία των ξενικών επεμβάσεων (τόμος Δ΄), σελ. 10.
[9]Deacon, Richard (23 November 1991). British Secret Service. Grafton. ISBN 9780586209851 – via Google Books.
Πηγές
Εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλα 1,2,3,4 Ιουλίου 1916.
Ζαβιτσιάνος Γ. Κωνσταντίνος, Αι αναμνήσεις εκ της Ιστορικής διαφωνίας Βασιλέως Κωνσταντίνου και Ελευθέριου Βενιζέλου όπως τις έζησε (1914-1922), (τόμος Α΄), Αθήνα 1946.
Μάλαινος Επαμεινώνδας, Ιστορία ξενικών επεμβάσεων (τόμοι Γ, Δ΄), Αθήνα 1958.
Σταματόπουλος Κώστας, Τατόι – περιήγηση στον χώρο και στον χρόνο, εκδόσεις Καπόν, Αθήνα 2011.
Τούντα – Φεργάδη Αρετή, «Η άποψη του ελληνικού Τύπου για την εγκαθίδρυση της προσωρινής κυβέρνησης της Θεσσαλονίκης», Βαλκανικά Σύμμεικτα (τόμος 18), Αθήνα 2017
Χαραλάμπης Αναστάσιος, Αναμνήσεις , Αθήνα 1947 ( http://cdn.sansimera.gr/media/files/Anastasios_Xaralampis-Anamniseis.pdf ) ημερομηνία ανάκτησης: 11.10.2019
Sir Compton Mackenzie, Athenian Memories, London 1932.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)