.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 9/7/1964
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 7/4/1964
Της Μαρίας – Ελένης Κασαπάκη,
Μετά την εκλογή του ως Κυβερνήτη του Νέου Ελληνικού Κράτους στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, ο Ιωάννης Καποδίστριας κατέφθασε στην Ελλάδα με πρωταρχικό μέλημα την ανεξαρτησία και τον καθορισμό των συνόρων της χώρας. Αφού προηγήθηκαν επίπονες διπλωματικές διεργασίες, στις 3 Φεβρουαρίου 1830 υπογράφηκε στο Λονδίνο το Πρωτόκολλο Ανεξαρτησίας της Ελλάδας μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων (Αγγλία, Ρωσία, Γαλλία), μέσω του οποίου αναγνωριζόταν η αυτονομία του Ελληνικού Κράτους, το οποίο απαλλασσόταν από οποιαδήποτε σχέση υποτέλειας προς την Οθωμανική Πύλη. Το όνειρο της ελευθερίας των Ελλήνων είχε εκπληρωθεί, ωστόσο η συμφωνία περιλάμβανε κάποιους όρους.
Αρχικά, η συνθήκη όριζε, μεταξύ άλλων, ότι η Ελληνική Κυβέρνηση θα ήταν μοναρχική και κληρονομική κατά τάξη πρωτοτοκίας, ενώ «Ηγεμών Κυριάρχης της Ελλάδος» θα εκλεγόταν κατόπιν συμφωνίας κάποιος γόνος βασιλικής οικογένειας που δεν ανήκε στις χώρες που υπέγραψαν τη Συμφωνία του Λονδίνου (1827). Το ζήτημα της επιλογής του ηγεμόνα της Ελλάδας απασχολούσε από το 1825 τους στρατιωτικούς και πολιτικούς παράγοντες του Ναυπλίου. Καθεμία από τις Δυνάμεις, που υπέγραψαν το Πρωτόκολλο, είχε τη δυνατότητα να προτείνει έναν με δύο υποψήφιους. Οι Γάλλοι θεώρησαν ότι ο πρίγκιπας Κάρολος της Βαυαρίας και ο Ιωάννης της Σαξονίας ήταν κατάλληλες επιλογές, οι Βρετανοί πρότειναν τον Φίλιππο του Έσσεν, ενώ οι Ρώσοι τον Βερνάρδο της Βαϊμάρης.
Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση είχε ήδη αναπτύξει επαφές μέσω του Άγγλου πολιτικού Τζωρτζ Κάνινγκ με τον πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουρκ, Λεοπόλδο, γιο του δούκα Φραγκίσκου της Σαξονίας-Κόμπουρκ-Ζάαλφελτ. Ο Λεοπόλδος είχε παντρευτεί την Καρλόττα, κόρη του Γεωργίου Δ΄ της Βρετανίας, όμως, καθώς η πριγκίπισσα είχε πεθάνει, ο ίδιος δεν αποτελούσε πλέον μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας και ήταν δυνατόν να εκλεγεί. Οι Μεγάλες Δυνάμεις κατέληξαν στον Λεοπόλδο, αφού απέκλεισαν όλους τους υπόλοιπους υποψηφίους. Η επιλογή του έγινε δεκτή από τον Ιωάννη Καποδίστρια χωρίς ενδοιασμούς, καθώς είχε προσωπική γνωριμία μαζί του λόγω της παραμονής τους στη Γενεύη. Έτσι, εξελέγη ομόφωνα Ηγεμόνας της Ελλάδας.
Ο Λεοπόλδος, λόγω της επαφής του με τον Καποδίστρια και γνωρίζοντας την πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να του παραχωρήσει τον ελληνικό θρόνο, είχε ήδη αρχίσει να καλλιεργεί στο μυαλό του την προοπτική της ανάληψης των βασιλικών καθηκόντων της χώρας. Αποδέχτηκε την πρόταση ανάληψης της ηγεσίας του θρόνου, όμως γρήγορα συνειδητοποίησε ότι το έργο του θα ήταν κάθε άλλο παρά εύκολο, ίσως μάλιστα πολύ πιο απαιτητικό από ό,τι φανταζόταν. Καταρχάς, ένας από τους όρους του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου είχε προκαλέσει μεγάλη δυσαρέσκεια στους Έλληνες. Η συμφωνία προέβλεπε ότι δεν θα εντάσσονταν στην επικράτεια του Ελληνικού Κράτους τα νησιά της Κρήτης και της Σάμου, αλλά θα παρέμεναν υπό οθωμανική κατοχή. Ο Καποδίστριας, στον οποίο είχε μεγάλη εμπιστοσύνη και πάντα επιζητούσε την καθοδήγησή του, τον προέτρεπε σθεναρά να διεκδικήσει τις δύο νήσους για την ευημερία και το συμφέρον της Ελλάδας. Μια ακόμη δυσκολία, με την οποία επρόκειτο να έρθει αντιμέτωπος ο Λεοπόλδος, ήταν ότι οι Έλληνες βρίσκονταν σε δεινή οικονομική κατάσταση και ήταν ψυχικά και πνευματικά εξουθενωμένοι από τον δεκαετή επαναστατικό Αγώνα. Παράλληλα, ο εσωτερικός διχασμός και οι ταραχές ανάμεσά τους δεν είχαν υποχωρήσει. Κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, θεωρούσαν ότι ο ίδιος ο ελληνικός λαός έπρεπε να επιλέξει τον μονάρχη του και αυτό προβλημάτισε αρκετά τον πρίγκιπα της Σαξονίας.
Την ίδια περίοδο, ο Λεοπόλδος κλήθηκε στο Λονδίνο από τη βρετανική βασιλική οικογένεια λόγω της επιδείνωσης της υγείας του βασιλιά Γεωργίου Δ΄. Εκεί βρέθηκε αντιμέτωπος με την πίεση του ανώτατου συμβουλίου για το ελληνικό ζήτημα, να μην τροποποιηθούν οι διατάξεις της συμφωνίας, όπως είχε υποδείξει ο Καποδίστριας. Εκείνος απάντησε, ότι, αν το συμβούλιο δεν προχωρούσε σε νέες αποφάσεις, θα υπέβαλε την παραίτησή του, γεγονός που είχε γνωστοποιήσει ήδη και στον Καποδίστρια. Ωστόσο, οι εκπρόσωποι των Μεγάλων Δυνάμεων δεν πτοήθηκαν από αυτή την απειλή και συνέχισαν να εμμένουν στις θέσεις τους. Ο Λεοπόλδος αντιλαμβανόμενος ότι δεν επρόκειτο ούτε ο ίδιος να λάβει βοήθεια στο εξαιρετικά δυσχερές έργο του, αλλά ούτε και οι εξαθλιωμένοι Έλληνες, έλαβε την τελική του απόφαση. Την 1η Ιουνίου 1830, ανακοίνωσε στον Ιωάννη Καποδίστρια μέσω επιστολής την παραίτησή του και τους λόγους αυτής σημειώνοντας ότι «ἤδη μὲ μένει ἡ παρηγορία ὅτι πιστῶς καὶ μὲ καθαράν συνείδησιν ὑπεράσπισα τὰ συμφέροντα τῆς Ἑλλάδος, κατόρθωσα νὰ ἀπολαύση διὰ τοῦ Πρωτοκόλλου τῆς 20ης Φεβρουαρίου πραγματικάς καὶ οὐσιώδεις ὠφέλειας τὰς ὁποίας δὲν τὴν έδιδε παντελῶς τὸ Πρωτόκολλον τῆς 3ης».
Την επόμενη χρονιά, το νεοσύστατο κράτος του Βελγίου, που ανεξαρτητοποιήθηκε από την Ολλανδία τον Οκτώβριο του 1830, πρόσφερε τον θρόνο στον Λεοπόλδο και εκείνος τον αποδέχτηκε. Ως βασιλιάς παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Λουίζα της Ορλεάνης και παρέμεινε στην εξουσία για 34 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του, το 1865. Με απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων, το 1832, ορίστηκε μονάρχης των Ελλήνων ο Βαυαρός πρίγκιπας Όθωνας σε ηλικία μόλις 17 ετών.
Η παραίτηση του Λεοπόλδου σε συνδυασμό με την αναβλητική πολιτική του Καποδίστρια οδήγησε σε νέα Διάσκεψη τον Ιούλιο του 1831 που πρότεινε στην Τουρκία την επέκταση των συνόρων στη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού. Η Τουρκία αναγκάστηκε να αποδεχθεί τους όρους και τελικά υπογράφηκε νέο πρωτόκολλο (14/ 26 Σεπτεμβρίου 1831). Δυστυχώς όμως ο Καποδίστριας δολοφονείται λίγες μέρες αργότερα (27 Σεπτεμβρίου/ 9 Οκτωβρίου 1831) , χωρίς να προλάβει να δει τα θετικά αποτελέσματα της πολιτικής του.
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια με το πρωτόκολλο της 1/ 13 Φεβρουαρίου 1832 και την συνθήκη της 25 Απριλίου/7 Μαΐου 1832 αναγνωριζόταν – μετά την παραίτηση του Λεοπόλδου – ως βασιλεύς, πλέον, της Ελλάδος ο πρίγκιψ Όθων της Βαυαρίας. Ο σουλτάνος συμφώνησε , μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις, με την υπογραφή στις 9/ 21 Ιουλίου 1832 της Συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως που προέβλεπε την ανεξαρτησία της Ελλάδος και τα διευρυμένα σύνορα Παγασητικού-Αμβρακικού (ενω το αρχικο Πρωτοκολλο καθοριζε τα συνορα στην γραμμη Αχελλωου - Σπερχειου, η απροθυμια του Λεοπολδου να δεχθει το αρχικο Πρωτοκολλο συνέβαλλε στην επεκταση των συνορων απο τον Αχελλωο ποταμο στον Παγασητικο κολπο).
Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1828-1829) και συνθήκη της Ανδριανούπολης (14-09-1829)
ΟΛΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΑΡΙΚΗ ΡΩΣΙΑ
Μετά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο που έληξε με ήττα της Τουρκίας, η Ρωσία αναγκάζει την Τουρκια να υπογράψει τη Συνθήκη της Αδριανούπολης (14 Σεπτεμβρίου 1829) και με το άρθρο 10 αποδεχόταν:
α. τη συνθήκη της 6ης Ιουλίου 1827 και
β. το πρωτόκολλο του Μαρτίου 1829 που όριζε τη συνοριακή γραμμή Αμβρακικού – Παγασητικού
https://www.offlinepost.gr/2021/06/02/h-arnhsh-tou-thronou-ths-elladas-apo-ton-leopoldo-a/
Πατιαλιάκας Κωνσταντίνος
ΓΕΝΙΚΑ.
ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ.
Σε εκτέλεση της εντολής σχηματισμού το μεσημέρι της 8ης Νοεμβρίου 1963 ορκιζόταν η πρώτη κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου με Πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, την οποία ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει ως μεταβατική. Στόχος του ήταν οι νέες εκλογές το ταχύτερο, γιατί είχε συλλάβει το μήνυμα των καιρών και δεν είχε αμφιβολίες ότι θα αποκτούσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία με δεύτερες εκλογές. Με την αναχώρηση στις 9 Δεκεμβρίου 1963 του Κωνσταντίνου Καραμανλή για το εξωτερικό και την εκ τούτου παραίτησή του από την αρχηγία της ΕΡΕ η θέση του Γ. Παπανδρέου ισχυροποιήθηκε. Υπήρχε όμως ο Βασιλεύς, που του παρείχε μεν την εύνοιά του, αλλά τηρούσε παράλληλα επιφυλακτική στάση. Κατ΄απαίτησή του παρέμεινε Υπουργός Εθνικής Αμύνης ο Δ. Παπανικολόπουλος, ο οποίος ήταν και στην προηγούμενη υπηρεσιακή κυβέρνηση. Μόνο εάν ελάμβανε αυτοδύναμη ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή και όχι ευκαιριακή θα μπορούσε ο Γ. Παπανδρέου να αντικαταστήσει το Δ. Παπανικολόπουλο με δικό του στέλεχος.
Ο Αρχηγός της Ένωσης Κέντρου και Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου απάντησε στην πρόκληση του Βασιλέως με τη σύγκληση τη 10η Δεκεμβρίου 1963 του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου Εθνικής Αμύνης με θέμα την αλλαγή της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων. Κατά πάγια πρακτική των κρατούντων και την ηθική τάξη στην Ελλάδα υπηρεσιακή κυβέρνηση ή πολιτική, που δεν είχε λάβει ακόμα ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή δεν αντικαθιστούσε τις ανώτατες ηγεσίες των Ενόπλων Δυνάμεων, εκτός εάν υπήρχε ύψιστη ανάγκη. Και εάν ακόμα έχει έλθει ο χρόνος των αλλαγών και των κρίσεων τις αναβάλλει, έως ότου λάβει ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή. Αλλά ο Γ. Παπανδρέου με το πρόσχημα της << ετήσιας αναδιάρθρωσης >>, χωρίς να έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης, αποφάσισε την αποστρατεία των Αρχηγών του Ναυτικού και της Αεροπορίας Δ. Κιοσσέ και Δ.Θεοδοσιάδη αντίστοιχα καθώς και των Αντιστρατήγων Κ. Παπαγεωργόπουλου, Διοικητού 1ης Στρατιάς, Σ. Τζανετή, Γενικού Επιθεωρητού Στρατού και Π. Βέλλιου, Διοικητού Α΄Σώματος Στρατού.
Τη 13η Δεκεμβρίου ο αποστρατευθείς Αντιστράτηγος Π. Βέλλιος αποχωρώντας εξέδωσε Ημερήσια Διαταγή, με την οποία εξαπέλυε βαριά επίθεση κατά της κυβέρνησης. Η ενέργεια αυτή του Σωματάρχου συνιστούσε με βάση τη τότε ισχύουσα νομοθεσία το ποινικό αδίκημα της πολιτικολογίας. Αρμόδιος να κινήσει τη διαδικασία ήταν ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης, που απουσίαζε στο Παρίσι σε διάσκεψη του ΝΑΤΟ, απ΄όπου θα γύριζε την επόμενη εβδομάδα. Μόλις ο Γ. Παπανδρέου πληροφορήθηκε το περιεχόμενο της Ημερήσιας Διαταγής του Σωματάρχου, επισκέφθηκε τον Βασιλέα στις 14 Δεκεμβρίου στα ανάκτορα, επέτυχε την ανάληψη των καθηκόντων του Υπουργού Εθνικής Αμύνης και την επομένη άσκησε ποινική δίωξη κατά του Σωματάρχου Π. Βέλλιου για περιύβριση αρχής. Η ενέργεια αυτή έγινε χωρίς να ενημερωθεί ο Παπανικολόπουλος και προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, σχόλια, γιατί ακόμα η κυβέρνηση δεν είχε λάβει ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή. Αργότερα έπαυσε η ποινική διαδικασία κατά του Σωματάρχου.
Μετά την ορκωμοσία των βουλευτών και την εκλογή του Προεδρείου της Βουλής, ο Πρωθυπουργός παρουσίασε στις 20 Δεκεμβρίου τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και τις πρωινές ώρες της 23ης Δεκεμβρίου έγινε η ψηφοφορία. Παρίσταντο 297 βουλευτές(απουσίαζαν Κ. Καραμανλής και Κ. Παληός της ΕΡΕ, Θ. Ανδρέου της ΕΚ) και η κυβέρνηση έλαβε 167 ψήφους, στις οποίες περιλαμβάνονταν και οι ψήφοι των βουλευτών της ΕΔΑ. Παρά τη λήψη ψήφου εμπιστοσύνης την επομένη ο Πρωθυπουργός μετέβη στα ανάκτορα και ζήτησε από τον Βασιλέα διάλυση της Βουλής και νέες εκλογές από υπηρεσιακή κυβέρνηση. Ο Βασιλεύς συμφώνησε και την 30η Δεκεμβρίου 1963 διαλυόταν η Βουλή και προκηρύσσονταν βουλευτικές εκλογές με υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον Ι. Παρασκευόπουλο, Υποδιοικητή της Εθνικής Τράπεζας. Ήταν γεγονός ότι τους τελευταίους μήνες του 1963 όλες οι εισηγήσεις του Γ. Παπανδρέου, μία προς μία, γίνονταν δεκτές από το Βασιλέα. Οι εκλογές ορίσθηκαν για τη 16η Φεβρουαρίου 1964. Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Γ. Παπανδρέου τον κατηγόρησαν για ρουσφετολογικές παρεμβάσεις στη Διοίκηση και στους ελεγχόμενους απ΄αυτήν οργανισμούς και υπηρεσίες, αλλά και για παροχές σε διάφορες τάξεις, θυμίζοντας εποχές Μαυρογιαλούρου.
ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 16ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1964.
Η προεκλογική κίνηση υπήρξε έντονη με κύρια χαρακτηριστικά το ρεύμα υπέρ του Γ. Παπανδρέου και την απεγνωσμένη προσπάθεια του Π. Κανελλόπουλου να το ανακόψει. Αλλά τις τελευταίες ημέρες της προεκλογικής περιόδου ένα δραματικό περιστατικό επρόκειτο να προκαλέσει αναταραχή σ΄ολόκληρη την Ελλάδα. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 7ης Φεβρουαρίου ο Σοφοκλής Βενιζέλος επάνω στο πλοίο << ΕΛΛΑΣ >>, που γύριζε από την Κρήτη, μετά από προεκλογική ομιλία στα Χανιά, άφηνε τη τελευταία του πνοή από οξύ πνευμονικό οίδημα. Επόμενο ήταν η είδηση του θανάτου να αναστατώσει την πολιτική ζωή του τόπου και όλοι να αναμετρούν τις συνέπειες στις επερχόμενες εκλογές. Η προεκλογική περίοδος τερματίσθηκε ομαλά με έναν ακόμα νεκρό πολιτευτή, τον πρώην βουλευτή της ΕΡΕ και τότε υποψήφιο στο Νομό Λέσβου Περίανδρο Ξενοδοχειάρη, που στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου απέθανε στο Νοσοκομείο της Μύρινας Λήμνου από οξύ έμφραγμα.
Οι κάλπες της 16ης Φεβρουαρίου απέδωσαν ό,τι γενικά αναμενόταν και η Ένωση Κέντρου αποκτούσε αυτοδυναμία στη Βουλή. Τα αποτελέσματα ήταν σαφή: Η Ένωση Κέντρου έλαβε ποσοστό 52,8% με 171 έδρες, η ΕΡΕ( και κόμμα Προοδευτικών) 35,2% με 107 έδρες και η ΕΔΑ 11,8% με 22 έδρες και 0,20% διάφορα μικρά κόμματα. Σε σύγκριση με τα αποτελέσματα των εκλογών της 3ης Νοεμβρίου 1963 η πτώση της ΕΡΕ ήταν καταφανής(4,17%) και η νίκη της Ένωσης Κέντρου πραγματικός θρίαμβος για τα Ελληνικά δεδομένα. Οι πολιτικοί αντίπαλοι απέδωσαν τη μεγάλη νίκη στα μέτρα πολιτικής ''Μαυρογιαλούρου'', που έλαβε ο Γ. Παπανδρέου όταν ήταν Πρωθυπουργός για 7-8 εβδομάδες τον προηγούμενο χρόνο και στην έμμεση υποστήριξη της ΕΔΑ, η οποία δεν είχε κατεβάσει συνδυασμούς σε πολλές εκλογικές περιφέρειες. Οπωσδήποτε ρόλο διαδραμάτισε στο εκλογικό αποτέλεσμα και η εγκατάλειψη της πολιτικής από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Από τα μελη της κυβέρνησης απουσίαζαν ορισμένα σημαίνοντα στελέχη, όπως ο Σάββας Παπαπολίτης, Αρχηγός της ΕΠΕΚ, ο Δημήτριος Παπασπύρου κ.α., τα πρώτα εμφανή σημάδια τριγμών στη νέα κυβέρνηση. Ήταν γνωστό ότι η Ένωση Κέντρου αποτελούσε γίγαντα πλαδερό, που έκλεινε μέσα του τα σπέρματα της αποσύνθεσης. Το βασικό χαρακτηριστικό της ήταν η ανομοιογένεια. Υπήρχαν έκδηλες οι διαφορές των πτερύγων της, κεντροδεξιά, κεντρική και κεντροαριστερά, αλλά και των βασικών της στελεχών. Τα προβλήματα αυτά αλλά και εκείνα, που θα έρχονταν στην οικονομία, ιδίως όμως το Κυπριακό, που από τον προηγούμενο Δεκέμβριο ήταν σε έξαρση, μετά από 17 μήνες προκάλεσαν τα γνωστά γεγονότα του Ιουλίου 1965 με την παραίτηση του Γ. Παπανδρέου από την πρωθυπουργία και τη διάσπαση της Ένωσης Κεντρου.
ΠΗΓΕΣ.
1. Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974 του Σόλωνος Γρηγοριάδη.
2. Η Δημοκρατία στο Απόσπασμα του Ανδρέα Παπανδρέου.
Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ,6 ΦΕΒ 2022.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 3/7/1964
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 1/7/1964
.
.
.
Η Διαδοχος Πριγκιπισσα Ειρηνη εκηρυξε την εναρξη των συνεδριασεων του Συμβουλιου Εθνικων Δρυμων.Η Διαδοχος εξελεγη επιτιμος προεδρος του Συμβουλιου. Το Βασιλειο των Ελληνων ειχε ευαισθησια στο θεμα των δασων,σημερα θα λεγαμε οτι το βασιλειο των Ελληνων ειχε οικολογικη ευαισθησια.
ΕΔΩΣΕ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΝ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ.
Ο Βασιλευς εθεμελιωσεν χθες την 11ην π.μ. επι της οδου Ακαδημιας και Βουκουρεστιου τον ''Οικον των Συντακτων'' ,ο οποιος ανεγειρεται επι ιδιοκτητου οικοπεδου της Ενωσεως Συντακτων Εφημεριδων Αθηνων.
Μετα την προσελευσιν του Βασιλεως ετελεσθη αγιασμος χοροστατουντος του Αρχιεπισκοπου Αθηνων κ.Χρυσοστομου και εν συνεχεια ο Βασιλευς εθεσεν τον θεμελιον λιθον δια την ανεγερσιν του νεου οικου συντακτων εις τον οποιον ανεγραφετο η φρασις ''Κωνσταντινος Βασιλευς των Ελληνων εθεμελιωσεν 24 Ιουνιου 1964''.
