ΤΟ ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ 11ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1922 ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΙΤΙΑ ΝΑ ΧΑΘΕΙ Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΘΡΑΚΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ.

                                     Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ   ΙΒ'  ΤΟ ΑΘΩΟ ΘΥΜΑ  ΠΟΥ                                                          ΠΛΗΡΩΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Η συνωμοτική κίνηση αξιωματικών στη Μικρά Ασία, κάτω από τη διεύθυνση του Συνταγματάρχου Νικολάου Πλαστήρα, είχε αρχίσει από τις αρχές του 1922. (Φανταστειτε ποσο τους ενδιεφεραν οι Τουρκοι !).

Αυτοί κινούνταν δραστήρια για τον προσεταιρισμό οπαδών και την ανατροπή της Κυβέρνησης, όταν θα παρουσιαζόταν η κατάλληλη ευκαιρία. Την κίνηση είχαν αρχίσει να προβάλουν και οι αντικυβερνητικές εφημερίδες.

Μετά τη δυσμενή εξέλιξη των επιχειρήσεων για τη Στρατιά της Μικράς Ασίας, από τη μεγάλη τουρκική επίθεση της 13ης Αυγούστου 1922, τα απομείναντα τμήματα αποχώρησαν από τη Μικρά Ασία και στις αρχές του Σεπτεμβρίου με πλοία μεταφέρθηκαν στη Χίο και Λέσβο. 

Από την πρώτη στιγμή της άφιξης του Ν. Πλαστήρα με το Απόσπασμά του στη Χίο, αντί της Σάμου, όπως είχε διαταχθεί από τον Αντιστράτηγο Διοικητή της Στρατιάς Πολυμενάκο, λόγω των συνωμοτικών ενεργειών του, είχαν επιταχυνθεί οι προπαρασκευαστικές ενέργεις των κινηματιών, με προσπάθεια προσεταιρισμού των κυβερνητών των πολεμικών πλοίων. 

                    ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΕΠΙΟΡΚΟΙ ΑΞΚΟΙ

Στις 9 Σεπτεμβρίου συγκροτήθηκε στη Χίο τριμελής επιτροπή από το Συνταγματάρχη Νικόλαο Πλαστήρα, το Συνταγματάρχη Παναγιώτη Γαρδίκα και τον Αντσυνταγματάρχη Μιλτιάδη Κοιμήση, η οποία έκρινε ότι επικεφαλής του κινήματος έπρεπε να τεθεί ο Διοικητής της ΙΙας Μεραρχίας Συνταγματάρχης Στυλιανός Γονατάς, γιατί ήταν ικανός αξιωματικός και το πρόσωπό του ενέπνεε εμπιστοσύνη στους περισσότερους από τους αξιωματικούς. Αυτός αποδέχθηκε την αρχηγία, με τον όρο ότι το κίνημα θα ζητούσε:

1. Παραίτηση του Βασιλέως Κωνσταντίνου υπέρ του Διαδόχου του Θρόνου Γεωργίου του Β΄. 

2. Άμεση διάλυση της Εθνοσυνέλευσης.

3. Σχηματισμός υπερκομματικής Κυβέρνησης, η οποία θα ενέπνεε εμπιστοσύνη στους Συμμάχους και θα προέβαινε στη ταχεία διενέργεια αμερόληπτου δημοψηφίσματος, ώστε να αποφανθεί ο λαός για το πολίτευμα.

Ο ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΤΗΝ ΘΡΑΚΗ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ

Κάτω από αυτές τις συνθήκες εκδηλώθηκε το κίνημα τις πρωινές ώρες της 11ης Σεπτεμβρίου και επικράτησε αμέσως και σχεδόν αναίμακτα. Στις 12 Σεπτεμβρίου οι κινηματίες επιβιβάσθηκαν σε ατμόπλοια, τα οποία με τη συνοδεία πολεμικών πλοίων απέπλευσαν για Πειραιά, ενώ το πρωί της 13ης Σεπτεμβρίου αεροπλάνο έρριπτε στην Αθήνα προκήρυξη του Αρχηγού του κινήματος:

<<Ο εν Μυτιλήνη και Χίω Στρατός και Στόλος μου ανέθεσαν αυθορμήτως την ηγεσίαν αυτών, όπως διατυπώσω εξ ονόματός των τας κάτωθι αξιώσεις, εν τη απολύτω πεποιθήσει ότι εις ταύτα είναι σύμφωνος και ο λοιπός Στρατός και Στόλος και ιδία ο Ελληνικός Λαός, προ ασημάντου μειοψηφίας, ουχί εξ ευγενών ελατηρίων αντιφρονούσης. Η σωτηρία της Πατρίδος επιβάλλει τας αξιώσεις μας ταύτας.

1. Παραίτησις του Βασιλέως χάριν της Πατρίδος υπέρ του Διαδόχου.

2. Άμεσος διάλυσις της Εθνοσυνελεύσεως.

3. Σχηματισμός Κυβερνήσεως αχρόου εμπνεούσης εμπιστοσύνην εις την Αντάντ, δια την ταχίστην και αμερόληπτον ενέργειαν εκλογών Εθνοσυνελεύσεως και την διαχείρισιν των εξωτερικών ζητημάτων, μέχρις ου ο λαός αποφασίσει τελικώς περί της τύχης του.

4. Άμεσος ενίσχυσις του Θρακικού Μετώπου.

Ας επικρατήσει και παρ΄ ημίν ο αγνός πατριωτισμός προς αποσόβησιν αλληλοσπαραγμού και ταχυτέραν έναρξιν του έργου της Εθνικής παλινορθώσεως, δι΄ης θα ανασταλή η πλήρης καταστοφή προς ην οψόμεθα και θα επιτευχθεί η σωτηρία της Πατρίδος>>.

Ο ΜΕΓΑΣ ΕΝΟΧΟΣ  Ο ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ ΠΟΥ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΘΡΑΚΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ

Το βράδυ της 13ης Σεπτεμβρίου τα πλοία των κινηματιών κατέπλευσαν στο λιμάνι του Λαυρίου. Ταυτόχρονα απέστειλαν τελεσίγραφο προς την Κυβέρνηση εάν δέχεται τους όρους της προκήρυξης του Συνταγματάρχου Στυλιανού Γονατά, με προθεσμία για απάντηση μέχρι τις 22.00 ώρας της ίδιας ημέρας. Το τελεσίγραφο των κινηματιών παραλήφθηκε την ώρα, που συνεδρίαζε το Υπουργικό Συμβούλιο, προκειμένου να αποφασίσει τη στάση της Κυβέρνησης απέναντι στο κίνημα. Μετά από μακρά σύσκεψη αποφασίσθηκε η παραίτηση της Κυβέρνησης.

Την επομένη, 14 Σεπτεμβρίου, ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος, μη θέλοντας να γίνει αίτιος αδελφοκτόνου σύρραξης, υπέβαλε την παραίτησή του υπέρ του Διαδόχου Γεωργίου και απηύθυνε σχετικό διάγγελμα προς τον Ελληνικό λαό την ίδια ημέρα. 

Ο ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΞΟΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Αμέσως μετά την παραίτησή του έγινε η ορκωμοσία του Βασιλέως Γεωργίου του Β΄. 

Ο Κωνσταντίνος με τη Βασίλισσα και τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας του αναχώρησαν από τον Ωρωπό τα μεσάνυκτα της 16ης Σεπτεμβρίου για το Παλέρμο της Σικελίας. 

Μετά την εξέλιξη αυτή τα πλοία με τους κινηματίες έπλευσαν από το Λαύριο στο Φάληρο. Η αποβίβαση άρχισε την επομένη και, με επικεφαλής τους ηγέτες του κινήματος, τα τμήματα παρήλασαν δια μέσου των κεντρικών οδών της Αθήνας και κατευθύνθηκαν στους στρατώνες τους. 

Την ίδια ημέρα η νέα Κυβέρνηση των κινηματιών με τηλεγράφημά της στον Ελευθέριο Βενιζέλο του εξέφραζε την πλήρη εμπιστοσύνη της και τον όριζε ως αντιπρόσωπο της στο εξωτερικό για τη διαχείριση του εθνικού ζητήματος.

ΠΗΓΗ: Επίτομη ιστορία της εκστρατείας στη Μικρά Ασία 1919-1922, της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού.

Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας.

ΣΧΟΛΙΟ: Στους όρους ανάληψης της Αρχηγίας του κινήματος από τον Συνταγματάρχη Στυλιανό Γονατά και στην ριφθείσα προκήρυξή του μεταξύ των άλλων περιλαμβάνονταν, όπως παρατέθηκε πιο πάνω, ο σχηματισμός υπερκομματικής κυβέρνησης για την επίλυση του Εθνικού προβλήματος και η άμεση ενίσχυση του Θρακικού Μετώπου. Υλοποιήθηκαν αυτά; Ασφαλώς και όχι. Οι περισσότερες Μονάδες με τα πολεμικά πλοία κατευθύνθηκαν προς την Αθήνα. 

Αντί να γίνει μια Πανεθνική Σύσκεψη για τη διάσωση της Ανατολικής Θράκης οι κινηματίες ολιγώρησαν και έδωσαν προτεραιότητα στη δίωξη των πολιτικών αντιπάλων τους, την παράνομη δίκη και εκτέλεσή των. 

Παρότι εκθρονίσθηκε ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ο διορισθείς από τη νέα κυβέρνηση ως αντιπρόσωπός της Ελευθέριος Βενιζέλος, ο αγαπητός των Συμμάχων, ουδέν κατόρθωσε και συνέστησε στην Κυβέρνηση να αποδεχθεί τη συμφωνία των Συμμάχων με τους Τούρκους για παραχώρηση της Ανατολικής Θράκης στον Κεμάλ, που δεν είχε δυνατότητα, στερούμενος Πολεμικού Ναυτικού να την καταλάβει. 

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΕΛΗΦΘΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΓΟΥ ΠΑΤΙΑΛΙΑΚΑ Κ. ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ.

https://www.facebook.com/kostas.patialiakas.7/

ΒΑΣΙΛΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

.

Αγία Σοφία: «Θα λει­τουρ­γη­θεί, Οταν θα Είναι Ενας Εξαδάκτυλος Βασιλιάς»

Ο πατήρ Ηλίας Διαμαντίδης γεννήθηκε το 1880 στο χωριό Χουρμικιάντο των Σουρμένων του Πόντου. Το 1918 η ζωή τους, όπως και όλων των Ελλήνων του Πόντου, έγινε αφόρητη από τις βιαιότητες των Τούρκων.

Έτσι με την οικογένεια του πήγαν στο Βατούμ της Γεωργιας όπου ήταν εγκατεστημένη η κόρη του Αγάπη .Έμεινε στο χωριό Μαχμουτία Makhmudiye, λίγο έξω από το Βατούμ, σε μια μεγάλη έκταση στο βουνό.

Ο Ηλίας ήταν προκομμένος και αγαπούσε πολύ τον Θεό. Στενοχωριόταν όμως που δεν ήξερε γράμματα. Φάνηκε λοιπόν κάποτε στον ύπνο του Άγγελος και άρχισε να του μαθαίνη γράμματα, ψαλτική και αγιογραφία. Κάθε βράδυ τον έβλεπε στον ύπνο του και συνέχιζε το μάθημα του, μέχρι που έμαθε ο Ηλίας να διαβάζη, να γράφη καλά, να ψέλνη και να αγιογραφή. Τις Κυριακές έψελνε στην Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, στο χωριό Τσίτα των Σουρμένων. Ήταν εξαιρετικά καλλίφωνος και έψελνε με ευλάβεια, όπως είχε διδαχθή από τον Άγγελο. Έχοντας αγάπη και έφεση για την προσευχή, ξυπνούσε πάντα νωρίς για να προσεύχεται.

Ἐ­κτός ἀ­πό τά πολ­λά θαύ­μα­τα πού ἔ­κα­νε προ­έ­λε­γε γε­γο­νό­τα πού ἐ­πα­λη­θεύ­ον­ταν, για­τί εἶ­χε τό προ­ο­ρα­τι­κό χά­ρι­σμα. Εἶ­πε στήν ὀρ­φα­νή Αὐ­γού­λα κά­πο­τε: «Κο­ρί­τσι μου, Αὐ­γή, αὐ­τόν τόν δρό­μο πού βα­δί­ζεις σ᾿ αὐ­τόν θά μεί­νεις καί θά βγεῖς στό τέ­λος κα­θα­ρή. Θά πᾶς στόν οὐ­ρα­νό Χρι­στοῦ νύμ­φη. Ρώ­τη­σα τόν ἁ­η–Νι­κό­λα καί μοῦ εἶ­πε πώς ἡ Αὐ­γή θά πά­ει Χρι­στοῦ νύμ­φη ἐ­πά­νω. Ἐ­σύ δέν θά παν­τρευ­τεῖς». Πολ­λοί τήν ζή­τη­σαν νά τήν παν­τρευ­τοῦν. Ἔγι­νε ὅμως ὅπως προ­έ­βλε­ψε ὁ π. Ἠλί­ας.

Ὅ,τι εἶχε ὁ ἄλλος στήν καρδιά του τό γνώριζε καί πολλές φορές τό ἔλεγε. Ξεκινοῦσαν νά ᾿ρθοῦν στήν Ρωσσία μερικοί ἀπό τόν Πόντο καί αὐτός τό γνώριζε. Ξεκίνησαν κάποτε τρεῖς Ἕλληνες ἀπό τό χωριό Ἀχαλσενί γιά νά τόν ἐπισκεφθοῦν. Ἔχασαν τόν δρόμο καί νυχτώθηκαν στήν ὕπαιθρο. Ὁ π.Ἠλίας ἀνέφερε γιά τούς τρεῖς πού χάθηκαν καί μόλις ἔφθασαν τούς εἶπε: «Καλά εὐλογημένοι, πῶς χάσατε τόν δρόμο καί ταλαιπωρηθήκατε;».

Ἔ­λε­γε με­ρι­κές φο­ρές: «Σή­με­ρα θά ἔλ­θουν οἱ τά­δε, πι­στεύ­ουν καί θά γί­νουν κα­λά», ἤ «αὐ­τός πού ἔρ­χε­ται δέν πι­στεύ­ει­ καί δέν θά γί­νει κα­λά», καί γι­νό­ταν ὅ­πως ἔ­λε­γε ὁ π. Ἠ­λί­ας. Ἄλ­λο­τε ἔ­βλε­πε μέ τό χά­ρι­σμά του κά­ποι­ον πού ἐρ­χό­ταν νά τόν δῆ καί ­εἶ­χε χα­θῆ στό δά­σος. Τό­τε ἔ­στελ­νε ἕνα γνω­στό του στό ση­μεῖ­ο πού βρι­σκό­ταν ὁ χα­μέ­νος, τόν εὕ­ρι­σκε καί τόν ἔ­φερ­νε κο­ντά του. Εἶ­πε κά­πο­τε: «Ἔρ­χε­ται ὁ Πέ­τρος καί ἔ­χει αὐ­τήν τήν ἀρ­ρώ­στια καί θά γί­νει κα­λά. Πέ­ντε ἡ ὥρα τό πρωΐ θά εἶ­ναι ἐδῶ», καί ἔτσι ἔγι­νε.

Συ­χνά προ­φή­τευ­ε λέ­γον­τας: «Θά ᾿ρθεῖ ἕ­νας και­ρός πού θά γί­νουν οἱ ἄν­δρες γυ­ναῖ­κες καί οἱ γυ­ναῖ­κες ἄν­δρες. Τό­τε θά πέ­σει με­γά­λη κα­τά­ρα στόν κό­σμο. Θά γί­νει πό­λε­μος στήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λη καί ὁ Ρῶσ­σος θά νι­κᾶ˙ θά πά­ει ὡς τόν Εὐ­φρά­τη πο­τα­μό. Θ᾿ ἀ­νοί­ξει ἡ Ἁ­γιά Σο­φιά καί θά λει­τουρ­γη­θῆ. Ἕ­νας ἑ­ξα­δά­κτυ­λος βα­σι­λι­άς θά εἶ­ναι τό­τε».

Καί ἔ­λε­γε: «Ξύ­πνα Ρωσ­σί­α καί δρά­ξον τά ὅ­πλα σου». Δη­λα­δή ἔ­λα σέ με­τά­νοι­α, σέ πί­στη καί ἀ­πόρ­ρι­ψε τήν ἀ­θε­ΐ­α.

Από το βιβλίο: «Ασκητές μέσα στον κόσμο», 5η διήγηση.

https://www.dogma.gr/diafora/agia-sofia-

ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟΣ 1946-1949. ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΈΒΑΛΑΝ ΣΤΗΝ ΗΤΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΑΡΤΩΝ.

               ΠΑΥΛΟΣ Α'  ΤΩΝ  ΕΛΛΗΝΩΝ

https://www.facebook.com/kostas.patialiakas.7/posts/1521419011392236

Το ΚΚΕ εκήρυξε αποχή από τις βουλευτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946, μία ενέργεια που από τον ίδιο το Στάλιν χαρακτηρίστηκε ως μεγάλη ανοησία της ηγεσίας του ΚΚΕ. Με την επίθεση τη νύκτα της 30ης προς τη 31η Μαρτίου 1946 κατά του Σταθμού Χωροφυλακής Λιτοχώρου κήρυξε τον ένοπλο αγώνα, τη γνωστή ανταρσία, με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας ή την κατάληψη μέρους της Βόρειας Ελλάδας για την αυτονόμησή της ή την προσάρτησή της στις Βόρειες Χώρες, δημιουργώντας σοσιαλιστική δημοκρατία στη Βαλκανική. Ένας αιματηρός και τραγικός πόλεμος, που προκάλεσε 43.382 απώλειες μάχης, νεκροί, τραυματίες και αγνοούμενοι ( 8.440 νεκροί) στον Ελληνικό Στρατό, στους αντάρτες 38.421 νεκρούς, χωρίς τους τραυματίες, και ανυπολόγιστες υλικές ζημιές σε έργα υποδομής και δημόσια-ιδιωτικά κτίρια. Ένας πόλεμος που έληξε στις 29 Αυγούστου 1949 με τη συντριβή των ανταρτικών δυνάμεων στον Γράμμο, στην οποία συνέβαλαν οι παρακάτω παράγοντες:

1. Οικονομικοί-Πολιτικοί-Ψυχολογικοί Λόγοι.

α. Η Βρετανική και η Αμερικανική Βοήθεια.

Η άφιξη στην Ελλάδα Βρετανικών στρατευμάτων, μετά την αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων, και η ενίσχυση των στρατευμάτων αυτών μετά το Δεκεμβριανό κίνημα άσκησαν ανασταλτική επίδραση στις προθέσεις της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της χωρών να επεκταθούν στην Ελλάδα και να ενισχύσουν απροκάλυπτα τον ένοπλο αγώνα του ΚΚΕ. Γι΄αυτό η Σοβιετική Ένωση είχε θέσει επίσημα στον ΟΗΕ το αίτημα της αποχώρησης από την Ελλάδα των Βρετανικών στρατευμάτων. Η οικονομική βοήθεια των Βρετανών και των Αμερικανών έδωσε στις κυβερνήσεις της Ελλάδας τη δυνατότητα να αναδιοργανώσουν και να επανεξοπλίσουν τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας και να προλάβουν την κατάρρευση της Εθνικής οικονομίας και του κράτους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η μοναδική ελπίδα της Ελλάδας, μετά το τερματισμό της βοήθειας της Βρετανίας. Η οικονομική βοήθεια που προσέφεραν ανύψωσε το ηθικό του Ελληνικού Λαού και εξασφάλισε οικονομική σταθερότητα. Εάν η βοήθεια της Αμερικής δεν κάλυπτε το κενό της Βρετανικής βοήθειας ή εάν τερματιζόταν το 1948, τότε δεν θα αποκλειόταν η επικράτηση του ΚΚΕ σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ανεξάρτητου κομουνιστικού κράτους ή την προσάρτησή τους σε συγκροτούμενο κομουνιστικό κράτος στη Βαλκανική Χερσόνησο.

β. Η ρήξη Στάλιν-Τίτο.

Η Γιουγκσλαβία ήταν η πιο ισχυρή και οργανωμένη Λαϊκή Δημοκρατία ανάμεσα στις άλλες κομουνιστικές χώρες την Βουλγαρία και την Αλβανία, αλλά και στις αλλες Ανατολικές. Ήταν φυσικό να αναλάβει τη διεύθυνση και την τροφοδοσία του ένοπλου αγώνα του ΚΚΕ κατά της Ελλάδας. Η ρήξη Στάλιν-Τίτο διέσπασε τον υποστηρικτικό μηχανισμό και την ενότητα των στελεχών του κόμματος, ενώ η ιδέα δημιουργίας νέου μηχανισμού παροχής βοήθειας μέσω της Αλβανίας ήταν ανεδαφική. Οι συνέπειες της ρήξης αυτής υπήρξαν καταστροφικές για τις δυνάμεις των ανταρτών, γιατί έκλεισαν τα σύνορα. Στην απολογία του ο Ν. Ζαχαριάδης ανέφερε τα ακόλουθα: << Γίνεται φανερό πως η ήττα του ΔΣΕ στο Βίτσι και στο Γράμμο οφείλεται σε εξωελληνικό παράγοντα, στην προδοσία του Τίτο. Γιατί; Γιατί εμείς ξεκινήσαμε, αφού βασικά εξασφαλίσαμε από τη Γιουγκοσλαβία μια ανεπιφύλακτη υποστήριξη της γενικής προσπάθειας. Αν ξέραμε αυτή την προδοσία, τότε εμείς δεν θα ξεκινούσαμε το 1946, έτσι όπως ξεκινήσαμε, γιατί δεν θα είχαμε εξασφαλίσει μια βασική προϋπόθεση, και η επανάσταση δεν είναι πραξικοπηματισμός...Αν είχαμε λύσει τα προβλήματα των εφεδρειών και του ανεφοδιασμού του ΚΓΑΝΕ, η προδοσία του Τίτο δεν θα είχε για μας τέτοιες συνέπειες, γιατί θα μπορούσαμε να την αντισταθμίσουμε. Αυτά όμως δεν τα είχαμε. Έτσι η προδοσία του Τίτο στις συνθήκες του 1949 απέκτησε αποφασιστική σημασία, γιατί δεν μας άφηνε το χρόνο να λύσουμε τα προβλήματα αυτά και επέτρεψε στο μοναρχοφασισμό να πετύχει οριστικά το 1949 στρατιωτικό αποτέλεσμα..>>

γ. Το ηθικό του Ελληνικού Λαού.

Σε όλη τη διάρκεια της υπερτριετούς αγωνίας του, ο Ελληνικός Λαός διατήρησε την ενότητά του απέναντι στην ανταρσία του ΚΚΕ, υψηλό αίσθημα καθήκοντος και σταθερή αποφασιστικότητα στη διεξαγωγή του αγώνα, γιατί είχε πλήρη συνείδηση της ιστορικής αποστολής του στη μικρή γωνιά της Ανατολικής Μεσογείου και των συνεπειών της επικράτησης του σλαβισμού. Η πίστη του στην ηθική και στο δίκαιο του έδινε δύναμη. Ποτέ δεν κάμφθηκε το ηθικό του, ποτέ δεν λιποψύχησε, αλλά πάντα ήταν αισιόδοξος για ένα καλύτερο αύριο. Η τραγωδία που βίωσε ο ανταρτόπληκτος δεν το δάμασε, την ανέχθηκε αγόγγυστα και τελικά επέζησε, γιατί είχε συναίσθηση της μεγάλης αποστολής και των συνεπειών μιας επικράτησης του ΚΚΕ και των δυνάμεών του. Τα χαρίσματα αυτά του Ελληνικού Λαού υπήρξαν μία από τις κύριες αιτίες της αποτυχίας της ένοπλης ανταρσίας του ΚΚΕ.

δ. Η έλλειψη λαϊκού ερείσματος.

Η κήρυξη του ένοπλου αγώνα οφειλόταν στην κακή εκτίμηση του ΚΚΕ και δεν είχε λαϊκό έρεισμα, γιατί ο λαός αποστρεφόταν τον κομουνισμό και δυσπιστούσε ως προς τους σκοπούς του. Γιαυτό και το ΚΚΕ για να διατηρήσει την ανταρσία του αναγκάστηκε να καταφύγει σε εγκληματικές πράξεις και σε βίαιη στρατολόγηση. Επίσης υποχρεώθηκε να αποκαλύψει τις επιδιώξεις του σε βάρος της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας( Απόφαση 5ης Ολομέλειας, συνεργασία με ΝΟΦ και άλλα.)

ε. Η διεθνής κατανόηση.

Οι επιθέσεις, που εξαπέλυσε η Σοβιετική Ένωση στον ΟΗΕ κατά των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανίας, γιατί παρείχαν υποστήριξη στην Ελλάδα, μαζί με την απαίτησή της να απομακρυνθούν οι Βρετανικές δυνάμεις, καθώς και η ανοικτή υποστήριξη των ανταρτών από τις Βόρειες και τις Ανατολικές χώρες σε είδη οπλισμού, πυρομαχικών, λοιπών υλικών και εφοδίων και η υγειονομική υποστήριξη και χρησιμοποίηση του εδάφους των Βόρειων χωρών από τα τμήματα των ανταρτών, δημιούργησαν τη βάση για να κατανοήσει η διεθνής κοινή γνώμη ότι υπήρχε εξωτερική επιβουλή κατά της Ελλάδας, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι κατακτητικές τάσεις του Σοβιετικού κομουνισμού. Έπαψαν πλέον οι ψευδαισθήσεις και ορισμένων δημοσιογράφων, Αμερικανών και Βρετανών, αλλά και πολιτικών, ότι δήθεν η μοναρχοφασιστική κυβέρνηση καταδίωκε δημοκρατικούς πολίτες, ενώ τα συνθήματα ειρήνης του ΚΚΕ δεν είχαν πια απήχηση.

2. Στρατηγικοί και Τακτικοί Λόγοι.

α. Η ανάθεση της Αρχιστρατηγίας στον Αλέξανδρο Παπάγο-Εφαρμογή Επιθετικού Δόγματος.

Η ανάθεση της Διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων στον Στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο και η ανάκληση από τον Στρατάρχη του Αντιστρατήγου Κων. Βεντήρη στην ενεργό υπηρεσία ήταν παράγοντες που συνετέλεσαν να μεταδοθούν νέο πνεύμα και αποφασιστικότητα στις Ένοπλες Δυνάμεις και τελικά να επιτευχθεί η νίκη. Με το πνεύμα της χρηστής διοίκησης στο Σώμα των Αξιωματικών, με τον παραμερισμό των ακαταλλήλων Διοικητών, με την άμεση παρακολούθηση του έργου των Διοικήσεων και με την επιβολή πειθαρχίας στους Αξιωματικούς και Οπλίτες αξιοποιήθηκε ο υφιστάμενος Ελληνικός Στρατός και συνέβαλε στη γρήγορη ήττα των ανταρτών. Χρησιμοποιήθηκαν καλύτερα και αποδοτικότερα οι Ένοπλες Δυνάμεις. Ασκήθηκε συνεχής πίεση, που ανάγκαζε τους αντάρτες σε κίνηση. Η κίνηση των ανταρτικών δυνάμεων τις απομάκρυνε από τις βάσεις ανεφοδιασμού τους, με αποτέλεσμα να μειώνεται η μαχητική τους ικανότητα και να χάνουν την πρωτοβουλία.

β. Η ρήξη Στάλιν-Τίτο.

Με τη ρήξη Στάλιν-Τίτο, στην οποία το ΚΚΕ τάχθηκε με τις θέσεις του πρώτου, περιορίστηκε η ποσότητα της βοήθειας, που έπαιρναν οι αντάρτες από τη Γιουγκοσλαβία και η κατάσταση επιδεινώθηκε, όταν τον Ιούλιο του 1949 έκλεισαν τα σύνορα. Με το κλείσιμο των συνόρων από τη Γιουγκοσλαβία τα ανταρτικά τμήματα στερήθηκαν των ασφαλών καταφυγίων τους, στα οποία κατέφευγαν κάθε φορά, που οι Μονάδες του Ελληνικού Στρατού τα κατεδίωκαν. Έτσι έχασαν την ελευθερία κινήσεων κατά μήκος των Ελληνο-Γιουγκοσλαβικών συνόρων, η οποία τα εξασφάλιζε τους ελιγμούς τους, ενώ στερήθηκαν την περίθαλψη των τραυματιών τους στα νοσηλευτικά κέντρα της Γιουγκοσλαβίας.

γ. Η μερική εγκατάλειψη της τακτικής του Ανταρτοπολέμου.

Το 1948 με έμπνευση του Ν. Ζαχαριάδη η ηγεσία του <<Δημοκρατικού Στρατού>> μετέτρεψε τα ανταρτικά συγκροτήματα σε επαναστατικό λαϊκό στρατό, δηλαδή συγκρότησε Μεγάλες Μονάδες( Μεραρχίες και Ταξιαρχίες), σχηματισμούς που δύσκολα διοικούνται. Έτσι έχασαν τα πλεονεκτήματα της ευελιξίας, της ευκαμψίας και της γρήγορης κίνησης, που αποτελούν χαρακτηριστικά των ανταρτικών τμημάτων. Η απόφαση της ηγεσίας του ΚΚΕ να διατηρήσει βάσεις, όπως στο Βίτσι και στο Γράμμο, αλλά και αλλού, μετέβαλε τη τακτική τους. Έπρεπε δηλαδή να εφαρμόζουν ενεργό άμυνα, με αποτέλεσμα να δίνουν μάχες σε παράταξη, με φθορά σε προσωπικό και υλικά, που δεν μπορούσαν εύκολα να αναπληρώσουν, εγκαταλείποντας τις αρχές, που διέπουν τον Ανορθόδοξο Πόλεμο. Η απόφαση να προβάλει στατική άμυνα σε ορισμένες περιοχές υποχρέωσε την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του ΚΚΕ στη << σύνταξη επετηρίδας >> με το διορισμό τον Οκτώβριο του 1948 3 Αντιστρατήγων και 14 Υποστρατήγων. Η αθρόα αυτή << στρατηγοποίηση >> στο <<Δημοκρατικό Στρατό>> προκάλεσε προβλήματα << μεγαλομανίας >> στα στελέχη του, με παράπονα και έριδες. Έτσι κατέστη δυνατή η αποφασιστική ήττα των ανταρτών, γιατί αφενός εγκατέλειψαν την ανταρτική οργάνωση και υιοθέτησαν οργάνωση Μεγάλων Μονάδων και αφετέρου εφάρμοσαν επαναστατική πολιτική, επειδή είχαν την πρόθεση να διατηρήσουν βάσεις κατά μήκος των συνόρων. Με τη τακτική αυτή αντέταξαν την αδυναμία απέναντι στη δύναμη.

δ. Η παράταση του αγώνα.

Ο αγώνας παρατάθηκε περισσότερα από 3 χρόνια, τη στιγμή που η ηγεσία του ΚΚΕ υπολόγιζε ότι θα τελείωνε εντός του 1947. Αυτό εξάντλησε το ανθρώπινο δυναμικό και το επηρέασε ψυχολογικά. Από τη διάρκεια αυτή φάνηκε πόσο απομονωμένο ήταν το ΚΚΕ στο εσωτερικό, αλλά και από τη διεθνή κοινότητα. Έτσι για τη δημιουργία εφεδρειών εφάρμοσε τη μέθοδο της βίαιης στρατολόγησης, ακόμα και ανήλικων αγοριών και κοριτσιών.

Αλλά για τη συντριβή και τελική ήττα των ανταρτών έχουμε και απόψεις ανωτάτων στελεχών του ΚΚΕ, όπως των Ζαχαριάδη και Βλαντά. Ο τελευταίος σε έκθεση-αυτοκριτική, που παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 1950, ανάγει την ήττα στους εξής παράγοντες:

α. Στην ερήμωση της ορεινής υπαίθρου, εξαιτίας της οποίας άρχισαν τα προβλήματα της πείνας και οι αφάνταστες δυσκολίες των τμημάτων του ΔΣΕ. Η ηγεσία του δεν αντιλήφθηκε τη σημασία της και έτσι δεν αντέδρασε. Πιθανόν να φανταζόταν ότι το προσφυγικό πρόβλημα θα δημιουργούσε δυσκολίες στις Μονάδες του Ελληνικού Στρατού, μέχρι του σημείου να τις οδηγήσει σε εξέγερση. Χαρακηριστικό απόσπασμα από τη τοποθέτησή του Βλαντά: << Τα ορεινά χωριά ήταν αδειανά. Τα τμήματά μας λίγο-λίγο εξάντλησαν τις μυστικές αποθήκες και υπέφεραν τρομερά. Περισσότερο νικήθηκαν από τη γύμνια, την πείνα, τον εκνευρισμό, παρά από τις μάχες σε παράταξη...>>.

β. Στη νέα τακτική των Μονάδων του Ελληνικού Στρατού, που περιλάμβανε:

(1). Στον Γράμμο και στο Βίτσι, τη συγκέντρωση μεγάλων δυνάμεων σε μια κατεύθυνση και την κύκλωση του αντιπάλου από περιοχές, από τις οποίες δεν θα φανταζόταν ποτέ ότι θα ήταν δυνατόν να κινηθούν ισχυρές δυνάμεις. Έτσι οι αντάρτες δεν είχαν δρομολόγια για να υποχωρήσουν κανονικά.

(2). Στη Ρούμελη τη συνεχή καταδίωξη. Πριν αρχίσει η καταδίωξη, καταλαμβάνονταν οι υποχρεωτικές ορεινές διαβάσεις και οι προσβάσεις των ορεινών όγκων. Έτσι απομονώνονταν χώροι μεγάλης έκτασης, μέσα στους οποίους κινούνταν σχετικά μικρές και ευκίνητες μονάδες( Όπως Δυνάμεις Καταδρομών ), νύκτα και ημέρα,για να παρενοχλούν, να κουράζουν, να εκνευρίζουν τους αντάρτες και τελικά να τους υποχρεώνουν να εξαντλούν τα πυρομαχικά τους.

(3) Στη ρήξη Στάλιν-Τίτο, όπως αναπτύχθηκε πιο πάνω, με τις δηλώσεις του Ζαχαριάδη.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

Είναι βέβαιο εξάλλου ότι στον ευρύτερο χώρο του πρώην Ανατολικού μπλοκ θα είχε συρθεί και ενταχθεί δέσμια και η πατρίδα μας, εάν κατά την τριετία 1946-1949 σύσσωμη η πολιτειακή, η πολιτική, η θρησκευτική και η πνευματική ηγεσία της χώρας, ο Λαός στο σύνολό του με τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας δεν έδιναν τον << νυν υπέρ πάντων >> αγώνα επιβίωσης της Εθνικής και κρατικής υπόστασης.

Η ιστορική αυτή αναδρομή, όπως και κάθε άλλη, γίνεται για να ανασύρονται τα ιστορικά γεγονότα από τη λήθη και να γίνονται γνωστά σε αυτούς, που δεν τα έζησαν, στους νεώτερους, οι οποίοι θα πρέπει να τα συσχετίζουν με το σήμερα. Χρέος μας συνεπώς είναι να διατηρούμε ζωντανή την ιστορία, η οποία διδάσκει και επαναλαμβάνεται.

Οι πεσόντες για τα ιδεώδη της ελευθερίας και της δημοκρατίας, στο Γράμμο, στο Βίτσι και στα άλλα βουνά, μαχητές του ένδοξου στρατού μας, έμειναν εκεί, με τον ουρανό να τους κλαίει με στάλες, αντί για δάκρυα, και τους μανιασμένους βοριάδες να τους θρηνούν με το σφύριγμά τους. Έμειναν εκεί για πάντα και περιμένουν από εμάς να αναγνωρίζουμε τη θυσία και τη προσφορά τους και να μην τους λησμονούμε. Το ετήσιο μνημόσυνο που γίνεται στο Γράμμο και στο Βίτσι από την Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού με τη συμμετοχή και άλλων Ενώσεων είναι ένα λιτό και απέριττο μνημόσυνο απότισης οφειλόμενου φόρου τιμής, μνήμης και όχι μίσους, όπως κατηγορεί το ΚΚΕ, το οποίο αντιθέτως διοργανώνει εορτές, εκδηλώσεις και συναντήσεις για να τιμήσει τους <<ήρωες>> του <<Γενναίου Δημοκρατικού Στρατού>>, αντί μιας αυτοκριτικής και μεταμέλειας. Δυστυχώς γι αυτούς τα μετέπειτα γεγονότα δικαίωσαν τον αγώνα τους Έθνους κατά του συμμοριτισμού.

ΠΗΓΕΣ:

1. Αρχεία Εμφυλίου Πολέμου της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατου.

2. Ο Αντισυμμοριακός Αγώνας 1946-1949 του Δημητρίου Ζαφειροπούλου.

Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Α.Π.

Ενας παραγοντας που συνεβαλλε στην κοινωνικη συνοχη,και δεν οδηγησε σε εσωτερικες ταραχες ηταν η βασιλικη πρωτοβουλια για την δημιουργια παιδοπολεων. Οι βασιλεις Παυλος και Φρειδερικη  εγκαιρως αντεδρασαν ,δημιουργησαν τις παιδοπολεις και ετσι σταματησε η διαβρωση της ελληνικης κοινωνιας απο την αθλιοτητα και την ανεχεια που επιχειρουσε το ΚΚΕ με την καταστροφη της υπαιθρου και των υποδομων.

ΑΝΑΚΤΟΡΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ 14 /4/1964

.-Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΑΡΕΣΤΗ ΕΙΣ ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΔΕΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ ΠΑΥΛΟΝ
-ΑΡΝΑΟΥΤΗΣ ,ΤΣΙΓΑΝΤΕΣ ΔΙΟΡΙΣΘΗΣΑΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ
-ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ 100ΕΤΗΡΙΔΟΣ  ΤΗΣΕΝΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ.
-ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΙΣ ΤΗΝ  ΚΥΠΡΟΝ  ΠΥΡΟΒΟΛΟΥΝ ΕΝ  ΨΥΧΡΩ  ΚΑΤΑ  ΤΩΝ  ΕΛΛΗΝΩΝ.
-ΥΠΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ  ΤΡΟΜΟΥ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΜΑΣ  ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑΝ.
- ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΣΤΟ ΑΟΥΣΒΙΤΣ.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 14/4/1964

ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ''ΑΣΤΡΟ'' ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΑΠΟ 2ας ΜΑΙΟΥ 1919 ΜΕΧΡΙ 27ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1922. ΗΤΑΝ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΈΝΗ;

ΓΕΝΙΚΑ.

2α Μαΐου 1919 και ώρα 07.30. Μετά από εντολή των Συμμαχικών Δυνάμεων, των νικητριών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποβιβάζονται στο λιμάνι της Σμύρνης τα πρώτα τμήματα της Ιης Μεραρχίας του Ελληνικού Στρατού για τη τήρηση της τάξεως και ασφαλείας στην περιοχή. Ημέρα ανάστασης και πανηγυρισμών για το λαό της Ιωνίας. Στην ημερήσια διαταγή του ο Πρωθυπουργός της χώρας Ελευθέριος Βενιζέλος επεσήμαινε την απόφαση της Συνδιάσκεψης των Μεγάλων Δυνάμεων για την κατάληψη της Ιωνίας από τον Ελληνικό Στρατό και τελείωνε με: <<Η Συνδιάσκεψις δεν απεφάσισεν ακόμη οριστικώς επί των Εθνικών μας διεκδικήσεων , αλλ΄ η τιμή, την οποίαν μας κάμνει, να μας εμπιστευθή την εξασφάλισιν της τάξεως εις την μητέρα της Ιωνίας, αποδεικνύει ποίαν προς ημάς έχει εμπιστοσύνην και της εμπιστοσύνης αυτής είμαι βέβαιος ότι θα αποδεχθήτε άξιοι... Αι ευχαί του Έθνους σας συνοδεύουσι>>.

27 Αυγούστου 1922 και πρωινές ώρες τα τελευταία τμήματα της Στρατιάς Μικράς Ασίας εγκαταλείπουν τη Σμύρνη και στις 11.00 ώρα εισέρχονται στην πόλη τμήματα ατάκτων ιππέων (Τσέτες) και το απόγευμα της ίδιας ημέρας τμήματα του Τουρκικού πεζικού και ιππικού. Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος συλλαμβάνεται, σύρεται στους δρόμους, υβρίζεται, ταπεινώνεται, βασανίζεται απάνθρωπα και βρίσκει την 28η Αυγούστου μαρτυρικό θάνατο. Άγρια και αιμοσταγή στίφη ατάκτων και ανδρών του τακτικού στρατού, επιδίδονται σε όργιο σφαγών, αδιακρίτως φύλου και ηλικίας, βιασμών και βιαιοπραγιών των αμάχων Ελλήνων και προβαίνουν σε καταστροφές, λεηλασίες, πυρπολήσεις περιουσιών και σε κάθε είδους βανδαλισμούς. Πρόκειται για μια βάρβαρη και άγρια βιβλική καταστροφή της Σμύρνης με χιλιάδες αθώα θύματα.

ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ.

Οι απώλειες της Στρατιάς Μικράς Ασίας από 2ας Μαΐου 1919 μέχρι της 27ης Αυγούστου 1922 σε στρατιωτικό μόνο προσωπικό ήταν:

1. Φονευθέντες Αξιωματικοί 812, Οπλίτες 18.520, ήτοι σύνολο 19.362.

2. Αποβιώσαντες για διάφορες αιτίες Αξιωματικοί 131, Οπλίτες 4.747, ήτοι σύνολο 4.878.

3. Εξαφανισθέντες Αξιωματικοί 465, Οπλίτες 17.630, ήτοι σύνολο 18.095.

4. Τραυματίες Αξιωματικοί 1.696, Οπλίτες 47.184, ήτοι σύνολο 48.880.

Σύνολο απωλειών Αξιωματικοί 3.104, Οπλίτες 88.111, ήτοι σύνολο 91.215.

ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ;

Με βάση τον παραπάνω απολογισμό των απωλειών Μάχης και μη Μάχης στη Στρατιά Μικράς Ασίας, μη υπολογιζομένου του ξεριζωμού του Ελληνισμού από την Ιωνία, τον Πόντο, την υπόλοιπη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη, μπορεί η καθεμιά και ο καθένας μας να σχηματίσει την προσωπική του γνώμη κατά πόσον είχε δίκιο ο Ιωάννης Μεταξάς, όταν εξέθετε από το 1915 με υπόμνημά του στον τότε Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, πως θα εξελισσόταν μια ενδεχόμενη εκστρατεία στη Μικρά Ασία, επισημαίνοντας:

1. Από τα 10 εκατομμύρια κατοίκων της Μικράς Ασίας μόνο 2 ήταν Έλληνες, διασπαρμένοι κατά το πλείστον σε τμήματα της παραλίας από τη Τραπεζούντα μέχρι την Κιλικία, όχι σε συνέχεια. Δύο ήταν οι πυκνότερες ομάδες, η των παραλίων του Πόντου και η των παραλίων της Ιωνίας. Το μικρότερο μέρος του Ελληνικού πληθυσμού ήταν διασπαρμένο στην ενδοχώρα. Παντού δε ήταν αναμεμιγμένοι με τους Μουσουλμάνους και ζούσαν αρμονικά, χωρίς προβλήματα.

2. Τα 7 εκατομμύρια Μουσουλμάνων δεν ήταν όλα βέβαια Τουρκικής καταγωγής, αλλά λόγω του θρησκεύματος θα έπρεπε να θεωρούνται σε περίπτωση ταραχών, ενωμένοι και εναντίον των Ελλήνων.

3. Ο Μουσουλμανικός(Τουρκικός) πληθυσμός αποτελούσε συμπαγή μάζα στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Σχεδόν όλοι είχαν υπηρετήσει στο στρατό και είχαν συμμετάσχει σε πολέμους. Απεναντίας οι Μικρασιάτες δεν είχαν υποστεί καμιά στρατιωτική εκπαίδευση, ζούσαν ειρηνικά και η εργασία των δεν είχε σχέση με τον πόλεμο.

4. Η έκταση της Μικράς Ασίας από 520.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, τριπλάσια εκείνης της Ελλάδας, με μήκος σε ευθεία γραμμή περίπου 1.600 χιλιομέτρων, με εσωτερικό, που διασχιζόταν από μεγάλες και δύσβατες οροσειρές, με ερήμους και άνυδρες περιοχές, με πτωχότατο δίκτυο συγκοινωνιών, δημιουργούσε τεράστια προβλήματα σε έναν στρατό με πλημμελή Διοικητική Μέριμνα, και ως εκ τούτου ήταν πολύ δύσκολο να κατακτηθεί και να διατηρηθεί.

Για τους παραπάνω λόγους ο Ι. Μεταξάς ήταν τελείως αντίθετος σε οποιαδήποτε εκστρατεία στη Μικρά Ασία και είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα όφειλε αντί εκστρατείας προς κατάκτηση εδαφών της, να ενισχύσει τον εκεί Ελληνισμό για να παραμείνει στις εστίες του και να αναπτυχθεί.

Παρά τις εμπεριστατωμένες και πλήρως αιτιολογημένες προτάσεις για τους κινδύνους από μια εκστρατεία στη Μικρά Ασία του Ι. Μεταξά, ο Ελευθέριος Βενιζέλος με χαρά αποδέχθηκε την εντολή των Συμμάχων να αποστείλει Μονάδες του Ελληνικού Στρατού για την προστασία του Ελληνισμού και την εμπέδωση της ασφάλειας και τάξης στην περιοχή της Ιωνίας, χωρίς να ζητήσει εγγυήσεις στρατιωτικής και οικονομικής φύσεως. Πιστεύοντας στο <<άστρο>> του θεωρούσε ότι ήταν εύκολη και δυνατή η ήττα των Κεμαλικών στρατευμάτων και ο εξαναγκασμός του Κεμάλ να υπογράψει τη Συνθήκη Ειρήνης.

Πόσο ρευστή ήταν η πολιτική κατάσταση την περίοδο εκείνη αποδεικνύεται και από την ακόλουθη περικοπή της επιστολής, που είχε σταλεί τη 3η Ιουνίου 1926 από τον Γάλλο Πρωθυπουργό Ραϊμόν Πουανκαρέ εκείνα τα χρόνια στον συγγραφέα Κοσμετάτο: <<Ο κ. Λόυδ Τζόρτζ, ιδίως, και ο Βενιζέλος, κοινή συμφωνία, έρριψαν την Ελλάδα εις περιπέτειαν, της οποίας μοναδικός σκοπός ήτο η επιδίωξις πολιτικής Αγγλικού ιμπεριαλισμού εν Μικρά Ασία και ήτις περιπέτεια ήτο καταδικασμένη εις αποτυχίαν. Αφού ο Στρατάρχης Φος εξήτασεν επιμελώς το ζήτημα, ειδοποίησα τον κ. Βενιζέλον δια τους κινδύνους της Ελλάδος. Ο κ. Βενιζέλος φαίνεται ότι με εύρε τότε λίαν τουρκόφιλον. Αλλά δυστυχώς αυτός ήτο εκείνος, όστις αφίνετο να τον διαθέτη ο κ. Λόυδ Τζόρτζ>>. Από την επιστολή αυτή καταφαίνεται η αντίληψη για τα Αγγλικά συμφέροντα, αλλά και η αντίθεση της Γαλλίας προς την Αγγλία. Κατά τη δημοσιευθείσα το 1935 στην εφημερίδα Καθημερινή επιστολή του Ι. Μεταξά δεν είναι ορθόν ότι ο Λόυδ Τζόρτζ παρέσυρε τον Βενιζέλο. Απεναντίας ο Βενιζέλος παρέσυρε τον Λόυδ Τζόρτζ, δηλώνοντας επανειλημμένα προς την Αγγλική κυβέρνηση ότι η Ελλάδα μπορούσε με τις δικές της δυνάμεις να επιβάλει τις Ελληνικές διεκδικήσεις της στον Μουσταφά Κεμάλ.

Αλλά και ο Στρατηγός Ξενοφών Στρατηγός διείδε πίσω από την εντολή των Συμμάχων στον Ε. Βενιζέλον να καταλάβει η Ελλάδα την περιοχή της Ιωνίας για να αποκαταστήσει τη τάξη και την ασφάλεια, εξασφάλιση Αγγλικών συμφερόντων στη Μικρά Ασία. Στο βιβλίο του <<Η Ελλάς εν Μικρά Ασία>> έγραψε: <<Η παράδοξος αύτη συμφωνία, υπετίθετο ότι θα έσυρε το άρμα της Συνθήκης των Σεβρών προς το τέρμα του, αι Δυνάμεις όμως αίτινες ποσεδέθησαν εις αυτό, αντί να τείνωσιν προς μίαν κατεύθυνσιν, αφήκαν την Ελλάδα κοπιωδώς να σύρη μόνη προς το ανηφορικόν τέρμα το βαρύ φορτίον και η μεν μία τούτων, η φιλικώτατα διακειμένη(Εννοεί την Αγγλία), έμενεν αδρανής, αποθαυμάζουσα τας προσπαθείας της Ελλάδος, αι δε άλλαι έσυρον προς αντίθετον διεύθυνσιν. Το άρμα ως εκ τούτου εκινδύνευεν ευθύς εξ αρχής να αποσυντεθή εις τα εξ ων συνετέθη, αι δε τροχοπέδαι, αίτινες ετέθησαν εις την εν Μικρά Ασία Ελληνικήν στρατιωτικήν δράσιν και ένεκα των οποίων προέκυψεν η δημιουργία της Κεμαλικής δυνάμεως, απετέλουν την πρώτην σαφή ένδειξιν ότι λυκοφιλία και ουχί συμφωνία ήτο η υπογράψασα την Συνθήκην των Σεβρών>>.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

Ο Βενιζέλος πιστεύοντας στο <<άστρο>> του και οραματιζόμενος την υλοποίηση της Μεγάλης Ελλάδας, της Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, αποδέχθηκε με ευχαρίστηση την εντολή των Συμμάχων να αποστείλει Μονάδες του Ελληνικού Στρατού στην περιοχή της Ιωνίας για την προστασία του Ελληνισμού και την εμπέδωση της τάξης και της ασφάλειας. Μια εντολή που επιδίωξε από τους Συμμάχους, χωρίς να ζητήσει συγκεκριμένες εγγυήσεις στρατιωτικής και οικονομικής φύσεως, παρά τους κινδύνους από μια στρατιωτική δράση στη Μικρά Ασία, την ίδια στιγμή που ο Κεμάλ προετοίμαζε τα τμήματά του και την 19η Μαΐου 1919 από τη Σαμψούντα άρχιζε τον απελευθερωτικό αγώνα της χώρας του.

Η εσφαλμένη απόφαση αποδοχής της εντολής των Συμμάχων για ανάληψη εκστρατείας στη Μικρά Ασία, με τις δυσμενείς προϋποθέσεις, όπως αναφέρθηκε, η οποία από τις πρώτες ημέρες αποδείχθηκε δύσκολη και επικίνδυνη, με μια συνέχεια λαθών από τις μετέπειτα κυβερνήσεις οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή. Η Μκρασιατική Καταστροφή είναι η μεγαλύτερη Εθνική τραγωδία στην πορεία του Ελληνισμού ανά τους αιώνες, μεγαλύτερη ακόμα και από την άλωση της Κωνσταντινούπολης, γιατί προκάλεσε τον οριστικό αφανισμό του Ελληνισμού από τις πατρογονικές εστίες του χιλιάδων χρόνων. Η Εθνική αυτή πληγή ακόμα και σήμερα αιμορραγεί με τις παράνομες, αυθαίρετες και προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας στο Αιγαίο Πέλαγος και στα Δωδεκάνησα.

Σήμερα 98 χρόνια από τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του Ελληνικού Έθνους ας αντλήσουμε διδάγματα από τις παραλείψεις και τα τραγικά λάθη της εποχής εκείνης, ώστε να μην επαναληφθούν ποτέ πια, ας αποβάλλουμε για πάντα την αρρώστεια της διχόνοιας, την ανίατη και κωδικοποιημένη στα χρωματοσώματα και στα γονίδιά μας και ας ευχηθούμε ότι στο μέλλον το Έθνος μας δεν θα βιώσει ανάλογες καταστροφές και ο Λαός μας θα ζει με ειρήνη, ασφάλεια, πρόοδο και ευημερία.

ΠΗΓΕΣ.

1. Επίτομη ιστορία της εκστρατείας στην Μικρά Ασία της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού.

2. Η ιστορία του Εθνικού Διχασμού, εκδόσεις Κυρομάνου.

3. Η Ελλάδα στη Μικρά Ασία του Στρατηγού Ξενοφώντος Στρατηγού.

4. Όταν μεγάλωσε η Ελλάδα του Ταξίαρχου ε.α. Χρήστου Κοσσιώρη.

Αντιστράτηγος ε. α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας.

https://www.facebook.com/kostas.patialiakas.

Κανένα έλεος στους Τούρκους… μάχη εκδίκησης και εξόντωσης βαρβάρων

-Ο ΑΓΩΝΑΣ  ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΤΩΝ  ΑΨΒΟΥΡΓΩΝ ΚΑΡΟΛΟΥ ΣΤ' ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ  ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ. 
-Ο ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ  ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ  ΤΟΥ  ΠΡΙΓΚΙΠΑ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΤΗΣ  ΣΑΒΟΙΑΣ.
- ΠΩΣ ΛΙΓΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ  ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΑΝ  ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΙΑ  ΤΟΥΡΚΩΝ ΔΙΠΛΑΣΙΑ  ΣΕ  ΜΕΓΕΘΟΣ.