ΒΑΣΙΛΕΙΑ - ΕΘΝΑΡΧΙΑ

Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Β ΄ ΑΔΙΚΑ ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ . ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΟΜΩΣ ΠΑΝΤΟΤΕ Ο ΗΓΕΤΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ. Ο ΕΘΝΑΡΧΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗΓΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ.ΜΕ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΡΑΤΗ Η ΡΩΜΕΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

KING CONSTANTINE ΙΙ EXTRACTED OF HIS THRONE UNFAIRLY . BUT ALWAYS REMAIN THE NATIONAL LEADER. THE NATIONAL ROLE OF THE KING IS INDEPENDENT FROM THE HEAD OF THE STATE. KING IS ALWAYS THE FATHER OF THE NATION. WITH MONARCHY BECOME VISIONABLE THE ROMAN FOLLOWING OF THE GREEK NATION.

ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΘΥΡΕΟΣ

ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ   ΘΥΡΕΟΣ
ΙΣΧΥΣ ΜΟΥ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026

Πριγκιπας Παυλος «Είμαι ένας Έλληνας που επέστρεψε».

Ο Πρίγκιπας Παύλος Ντε Γκρες, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στον ANT1, μίλησε για τη συζήτηση γύρω από το όνομά του και τον ρόλο που θέλει να διαδραματίσει στην εγχώρια πολιτική σκηνή.

Σε σχετική ερώτηση αναφέρθηκε στην προσωπική του σύνδεση με τα δημόσια πράγματα. «Πολλά περνάνε από το μυαλό μου. Να σας πω, εμένα με ενδιαφέρει η πολιτική πάρα πολύ. Είμαι γεννημένος σε μια οικογένεια η οποία… η πολιτική ήταν γύρω μας. Η ζωή μου έχει αλλάξει συνεχώς λόγω της πολιτικής. Σπούδασα Διεθνείς Σχέσεις στην Αμερική, οπότε είναι ένα θέμα το οποίο είναι “μέσα στο αίμα μου”, αν θέλετε. Αλλά δεν είμαι πολιτικός», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Θέτοντας ως προτεραιότητα την προσφορά και όχι τα αξιώματα, ο Πριγκιπας Παύλος εστίασε στις νέες γενιές, σημειώνοντας:

«Η πολιτική είναι σαν μια τέχνη, η οποία λύνει τα προβλήματα μιας κοινωνίας. Εγώ προσπαθώ με τους δικούς μου τρόπους να βοηθήσω την κοινωνία. Έχω παιδιά που είναι σαν τα δικά σας, σε αρκετά μεγάλη ηλικία, που είναι τώρα το μέλλον της χώρας μας. Πώς να βοηθήσουμε τη νεολαία μας;».

Σε αυτό το πλαίσιο, μιλώντας στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω» και στον Νίκο Χατζηνικολάου, δεν παρέλειψε να σχολιάσει το παράδειγμα του θείου του (το οποίο είχε φέρει στον διάλογο ο δημοσιογράφος), Συμεών της Βουλγαρίας, ο οποίος εξελέγη πρωθυπουργός. «Τι έκανε; Έπεσε το σοβιετικό καθεστώς και μπήκε η Δημοκρατία και είδε την ευκαιρία να προσπαθήσει να βελτιώσει την κατάσταση της χώρας του», εξήγησε, κάνοντας έναν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στις ιστορικές συγκυρίες και την προσωπική του πορεία.

«Η Δημοκρατία και το Σύνταγμα στην Ελλάδα είναι πολύ σίγουρα – Δεν τίθεται θέμα καθόλου».

Ερωτηθείς ευθέως για το αν υπάρχει έστω και ως σκέψη η διεκδίκηση ενός βασιλικού ρόλου στο μέλλον, ο γιος του Βασιλια Κωνσταντίνου εμφανίστηκε κατηγορηματικός, επικαλούμενος τη σημερινή πραγματικότητα.

«Έχουν περάσει 50 χρόνια τώρα. Νομίζω η Δημοκρατία της Ελλάδος και το Σύνταγμα είναι πολύ σίγουρο. Γιατί με ρωτάτε αυτή την ερώτηση; Ίσως είναι επειδή όλοι θέλουν να ξέρουν, επειδή είμαι γιος ενός βασιλέως. Αλλά… είμαστε τώρα στο 2026. Η Δημοκρατία συνεχίζει και είναι δυνατή. Το Σύνταγμα είναι δυνατό. Δεν τίθεται το θέμα καθόλου. Εγώ έχω πάρει την ελληνική υπηκοότητα με το όνομά μου και ζω εδώ κοντά σας», τόνισε.

«Είμαι ένας Έλληνας που επέστρεψε»

Κλείνοντας, ο Παύλος Ντε Γκρες ζήτησε να αντιμετωπίζεται ως ένας πολίτης που επιθυμεί να φανεί χρήσιμος χωρίς κρυφές ατζέντες: «Εγώ είμαι ένας Έλληνας που μεγάλωσε στο εξωτερικό και έχω επιστρέψει. Αφήστε με να ζήσω τη ζωή μου και ο Θεός ό,τι θέλει. Αλλά εγώ είμαι εδώ, θέλω να προσφέρω στη χώρα μου, θέλω να είμαι χρήσιμος στη χώρα μου. Δεν ζητώ να κάνω κάτι το διαφορετικό».

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891841/pavlos-nte-gkres-den-thelo-na-gino-vasilias-me-endiaferei-i-politiki-alla-den-eimai-politikos

Παύλος Ντε Γκρες Τι είπε για τη στρατιωτική θητεία των γιων του.

Η επιστροφή στις ρίζες φαίνεται πως αποτελεί το επόμενο βήμα για τη νεότερη γενιά της οικογένειας του Πριγκιπα Παύλου Ντε Γκρες, με τον ίδιο να αποκαλύπτει τα σχέδια του γιου του, Κωνσταντίνου-Αλέξιου, για εγκατάσταση στη χώρα.

Όπως εξήγησε, ο νεαρός έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του γύρω από τα μέσα ενημέρωσης και τον κερδίζει ο χώρος της σκηνοθεσίας και της παραγωγής.

«Ο γιος μου, ο Κωνσταντίνος, έχει σπουδάσει τελευταία τα media και ενδιαφέρεται να έρθει εδώ και ίσως να εμπλακεί και αυτός, θέλει να γίνει director, producer. Οπότε ίσως κάτσει και αυτός εδώ να κάνει ένα εξάμηνο, να πιάσει και λίγο καλύτερα τη γλώσσα – την ξέρει, αλλά δεν…», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στρατιωτική θητεία και ελληνική ανατροφή

Παρά το γεγονός ότι τα παιδιά του μεγάλωσαν εκτός συνόρων, ο Παύλος υπογραμμίζει πως το περιβάλλον στο σπίτι ήταν ανέκαθεν ελληνικό, με έμφαση στις κοινές στιγμές και την ανοιχτή επικοινωνία. Στη συνέντευξή του στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω», ο Παύλος στάθηκε ιδιαίτερα στον τρόπο που εκείνος και η Μαρί Σαντάλ διαχειρίζονται τη σχέση με τα παιδιά τους, αλλά και στο ενδεχόμενο να υπηρετήσουν στον ελληνικό στρατό.

«Τα παιδιά μεγαλώσανε σε ένα ελληνικό σπίτι, διαφορετικά από ό,τι εγώ, αλλά όμως αγαπάνε την πατρίδα μας, πάντα κάνουμε πρωινό και βραδινό μαζί, τα πηγαίναμε σχολείο. Η συζήτηση μέσα στην οικογένεια είναι πάρα πολύ σημαντική, να μην κρύβεις τίποτα», σημείωσε, προσθέτοντας για το θέμα του στρατού: «Και αυτή είναι η ώρα τους, μπορεί να έρθουν τώρα να κάνουν τη θητεία τους».

Η γνωριμία με τη Μαρί Σαντάλ και το «δέσιμο» της οικογένειας

Μιλώντας για τη σύζυγό του, ο Παύλος δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για την επαγγελματική της πορεία, αλλά και για την αφοσίωσή της στον ρόλο της μητέρας. Η σχέση τους, που ξεκίνησε το 1993, είχε από την αρχή γερές βάσεις, καθώς η Μαρί Σαντάλ διατηρούσε ήδη δεσμούς με την Ελλάδα.

«Όταν εγώ γνώρισα τη Μαρί Σαντάλ, είχε φίλους Έλληνες και πήγαινε κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα. Αυτή ήταν στην Ελλάδα εκείνη τη χρονιά, το ‘93, όταν ερχόμασταν με τον πατέρα μου. Είχαμε αρχίσει τη σχέση μας ακριβώς εκείνη τη χρονιά».

Η πρώτη επαφή του Παύλου με τη γυναίκα της ζωής του ήταν καταλυτική, με τον ίδιο να περιγράφει πως έχασε τα λόγια του μόλις την αντίκρισε. Η Μαρί Σαντάλ, από την πλευρά της, φάνηκε να ξέρει από την αρχή τι ήθελε για το κοινό τους μέλλον, εκπλήσσοντάς τον με τις προσδοκίες της για τη δημιουργία μιας μεγάλης οικογένειας.

«Όταν την είδα έμεινα ξερός. Όταν τη ρώτησα, απάντησε ότι ήθελε πέντε παιδιά, εγώ είχα στο μυαλό μου τρία», θυμάται ο ίδιος, περιγράφοντας με χιούμορ τη διαφορά στα αρχικά τους σχέδια, που τελικά οδήγησαν στην απόκτηση των πέντε παιδιών τους.

Όσο για το μυστικό που κρατά την οικογένειά τους ενωμένη, ο ίδιος εστιάζει στη φιλοξενία και την οικειότητα: «Οι φίλοι τους όλοι είναι πάντα καλεσμένοι σπίτι μας, επειδή δεν θέλουμε να τους κρατάμε έξω. Έτσι κρατάς μια ενωμένη οικογένεια. Εμείς τι κάνουμε; Κάνουμε ένα αγαπημένο σπίτι και ελπίζω ότι και αυτοί θα έρχονται πίσω με τις γυναίκες τους».

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891855/pavlos-nte-gkre-otan-protoeida-tin-mari-santal-emeina-xeros-o-gios-tou-konstantinos-etoimazetai-gia-kariera-stin-ellada


Πρίγκιπας Παύλος Ντε Γκρες: «Ο πατέρας μου ίσως έκανε λάθος που εμπιστεύτηκε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή»

 
Ο γιος του  βασιλιά Κωνσταντθνου  στάθηκε ιδιαίτερα στην επιλογή του πατέρα του να παραμείνει στο περιθώριο των εξελίξεων, αποφεύγοντας κάθε κίνηση που θα μπορούσε να εκληφθεί ως παρέμβαση ή προσπάθεια αποσταθεροποίησης.

Το «λάθος» της εμπιστοσύνης και η αλλαγή νοοτροπίας

Αναφερόμενος στα γεγονότα της εποχής και στην επικοινωνία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος όπως υποστήριζε ο  βασιλιάς του είχε υποσχεθεί ότι θα γυρίσει στην Ελλάδα, ο Παύλος δεν δίστασε να εκφράσει τις επιφυλάξεις του για τις τότε στρατηγικές επιλογές. Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά:

«Ίσως έκανε λάθος να εμπιστευτεί αυτή την προσωπικότητα. Εκεί βλέπεις πώς άλλαξε και η νοοτροπία της χώρας μας και γενικώς της πολιτικής, διότι από εκείνη τη στιγμή και πέρα δεν θέλουν να βλέπουν μπροστά τους την οικογένειά μου.

Και τα χρόνια πέρασαν για να γυρίσουμε, αλλά όπως είδατε, ποτέ δεν γύρισε ο πατέρας μου να δημιουργήσει πρόβλημα στην κυβέρνηση. Ήθελε να αφήσει τη Δημοκρατία να συνεχίσει να είναι δυνατή».

Πριγκιπας Παύλος Ντε Γκρες για το 1967

 

Η εικόνα ενός 27χρονου που καλείται να διαχειριστεί μια εθνική κρίση, ενώ η σύζυγός του βρίσκεται στον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης της, κυριαρχεί στην αφήγηση του Πριγκιπα Παύλου Ντε Γκρες. Περιγράφοντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος βρέθηκε αντιμέτωπος με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, ο γιος του ανασύρει μνήμες και γεγονότα που σημάδεψαν την πορεία της χώρας.

Η απομόνωση στο Τατόι και το δίλημμα της αιματοχυσίας

Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο Παύλος Ντε Γκρες στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, η κατάσταση που επικρατούσε γύρω από τον πατέρα του ήταν ασφυκτική. Ο νεαρός τότε μονάρχης βρέθηκε σε ένα περιβάλλον όπου οι επικοινωνίες είχαν κοπεί και οι έμπιστοι συνεργάτες του είχαν απομακρυνθεί ή φυλακιστεί.

«Ήταν νέος βασιλιάς. Εάν δεν ήταν τόσο νέος, εάν δεν είχαν φέρει τανκς να τον περικυκλώσουν στο Τατόι, εάν δεν είχε χάσει δίπλα του ανθρώπους που είχαν μπει στη φυλακή και άλλοι που είχαν πάει εναντίον του, εάν δούλευαν τα ραδιόφωνα και όλες οι άλλες επικοινωνίες που κάποιος θα μπορούσε να έχει, θα μπορούσε ίσως να είχε δράσει με άλλο τρόπο», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Παύλος.

Η πίεση δεν ήταν μόνο πολιτική αλλά και προσωπική: «Ήταν μόνος του. Δεν είχε τίποτα άλλο κοντά του. Είχε μια σύζυγο με μια κόρη, περιμένοντας ένα παιδί που ήμουνα εγώ σε ένα μήνα. Και να βλέπει ξαφνικά την πατρίδα του, τη χώρα που είχε αναλάβει πριν από λίγα χρόνια, να καταρρέει μέσα από αυτό το πρόβλημα».

Η παρακαταθήκη για την αποφυγή του Διχασμού

Κεντρικό ρόλο στις αποφάσεις του Βασιλια Κωνσταντίνου, σύμφωνα με τη μαρτυρία του γιου του, έπαιξε μια παλαιότερη συμβουλή που του είχε δώσει ο Βασιλεύς Παύλος όταν ο γιος του έκλεισε τα 18 του χρόνια.

Ήταν μια δέσμευση που φαινόταν να βαραίνει περισσότερο από το ίδιο το στέμμα: «Του μίλησε ο πατέρας του, ο Βασιλεύς Παύλος, όταν ήταν 18 χρονών και στο λόγο του, του λέει ότι πρέπει να ξέρεις ότι ο Βασιλεύς πρέπει να πονέσει πρώτα και όχι ο λαός. Να προστατεύσεις τη χώρα σου να μην έχει ποτέ αιματοχυσία, να μη δει, να μην υπάρξουν διχασμοί μεταξύ Ελλήνων».

Αυτή η φιλοσοφία, υποστηρίζει ο Πριγκιπας Παύλος, ήταν η πυξίδα του: «Αυτό ήταν το μόνο που τον οδήγησε και το κράτησε στη θέση του και οι αποφάσεις που πήρε, τις πήρε με αυτή την όψη στο μυαλό του. Και όπως ξέρετε, προσπάθησε να κάνει το αντικίνημα αργότερα. Ήταν ο μόνος και ο πρώτος που έκανε μια κίνηση εναντίον της χουντας…».

Η αυτοκριτική για τον Γεώργιο Παπανδρέου

Πέρα από τα γεγονότα της δικτατορίας, ο Παύλος αναφέρθηκε και σε ένα από τα πιο ακανθώδη κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας: τις επιστολές προς τον Γεώργιο Παπανδρέου. Στην αναδρομή αυτή, αποκαλύπτει ότι ο πατέρας του δεν απέφυγε την αυτοκριτική, αναγνωρίζοντας εκ των υστέρων ότι ο χειρισμός του εκείνη την περίοδο ήταν λανθασμένος.

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891812/pavlos-nte-gkres-gia-to-1967-o-pateras-mou-itan-monos-me-mia-egkyo-gynaika-kai-ta-tanks-gyro-apo-to-spiti-mas

ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΠΑΥΛΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Πριγκιπας Παύλος για Τατόι: «Όταν ανοίξει, θέλω να αγγίξω το νυφικό της μητέρας μου και το μετάλλιο του πατέρα μου»
Η συγκίνηση για τα κειμήλια που βρέθηκαν στο κτήμα, οι αναμνήσεις από το δωμάτιο που γεννήθηκε και η ιστορική διαδρομή της οικογένειας στο Τατόι
Δύο συγκεκριμένα αντικείμενα που ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια των εργασιών στο Τατόι φαίνεται πως αποτελούν τον ισχυρότερο συνδετικό κρίκο του Πριγκιπα  Παύλου Ντε Γκρες με το παρελθόν της οικογένειάς του. Μιλώντας για την επόμενη μέρα του κτήματος, στάθηκε ιδιαίτερα στο νυφικό της μητέρας του, Άννας Μαρίας, αλλά και στο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο που κέρδισε ο πατέρας του, Βασιλεως Κωνσταντίνου Β΄, το 1960.

Όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος: «Αυτά που για μένα είναι αυτή τη στιγμή τα πιο αγαπημένα μου αντικείμενα είναι δύο, που θα ήθελα να τα δω και να τα πιάσω προσωπικά: Το νυφικό της μητέρας μου, που δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν ήταν δικό της, και βέβαια το χρυσό μετάλλιο του πατέρα μου. Το οποίο, ό,τι και να ήταν -βασιλιάς, διάδοχος, πρίγκιπας, ό,τι να ‘ναι- ο μόνος τρόπος που παίρνεις χρυσό μετάλλιο είναι να δώσεις τη μάχη σου, τον αγώνα. Αυτά έχουν πολύ μεγάλη συναισθηματική αξία. Και το νυφικό και το χρυσό μετάλλιο».
Ένα σπίτι γεμάτο ιστορικές μνήμες

Η αναφορά αυτή έγινε στο πλαίσιο της συνέντευξης που παραχώρησε στον Νίκο Χατζηνικολάου, όπου περιέγραψε το κτήμα όχι ως ένα απρόσωπο ανάκτορο, αλλά ως το πατρικό του σπίτι, το οποίο συνδέεται με τη διαδρομή της οικογένειάς του στην Ελλάδα για περισσότερο από έναν αιώνα.

«Το παράθυρο που ήταν το δωμάτιο που γεννήθηκα… συμβολίζει μια ιστορία. Όπως σας είπα πριν, 130 χρόνια ήταν η οικογένειά μου σε αυτή τη χώρα. Πολλοί το λένε ανάκτορο, αλλά ήταν ένα σπίτι. Το είχε χτίσει ο παππούς μου… αγοράστηκε από τον προπάππου μου, τον Γεώργιο τον Α’, με την προίκα της συζύγου του, βασίλισσας Όλγας. Ήταν το σπίτι μας. Όπως κι εσείς κάπου θα έχετε ένα πατρικό σπίτι, αυτό ήταν το δικό μας», τόνισε ο Παύλος, εξηγώντας τη βαθιά προσωπική του σύνδεση με τον χώρο.

Αναφερόμενος στη λιτή διακόσμηση που χαρακτήριζε το εσωτερικό της κατοικίας, εστίασε στη σημασία της αποκατάστασης του κτιρίου και ιδιαίτερα του γραφείου, το οποίο αποτέλεσε κέντρο λήψης κρίσιμων πολιτικών και στρατιωτικών αποφάσεων.

«Φαντάζομαι πως ένα γραφείο θα είναι αυτό που θα δούμε, που είναι πιο ιστορικό, από την άποψη ότι οι βασιλείς που είχαν καθίσει εκεί… Αποφάσεις! Πρωθυπουργοί, υπουργοί, αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων… ό,τι θέλετε έχει περάσει από εκεί μέσα», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Η σχέση με τους προγόνους και η τοποθεσία

Ο Παύλος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στη γεωγραφική σημασία του σημείου όπου βρίσκονται οι βασιλικοί τάφοι, εκεί όπου ο ίδιος και η οικογένειά του επιστρέφουν συχνά τα τελευταία χρόνια, για να τιμήσουν τη μνήμη των οικείων τους.

«Όταν πηγαίνουμε πίσω και τώρα πια πηγαίνουμε δυστυχώς τελευταία αρκετά συχνά -με τον θάνατο του πατέρα μου, της συγχωρεμένης της πριγκίπισσας Ειρήνης, της αδελφής του πατέρα μου, και βέβαια τον πρίγκιπα Μιχαήλ-, ο δεσμός του να βλέπεις τους προγόνους σου εκεί και το σπίτι, είναι μεγάλο πράγμα αυτό.

Άμα πάτε να δείτε την τοπογραφία πάνω από τους τάφους που βλέπει την Αθήνα, εκεί ήταν που για τελευταία φορά οι Σπαρτιάτες ήταν έτοιμοι να επιτεθούν στους Αθηναίους, γιατί έχει μια θέα κάτω προς την Αθήνα, βλέπεις όλο το λεκανοπέδιο. Ιστορικό σημείο αυτό».

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891865/pavlos-gia-tatoi-otan-anoixei-thelo-na-angixo-to-nyfiko-tis-miteras-mou-kai-to-metallio-tou-patera-mou

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026

Εκ νεου ''άδειασμα'' του βενιζέλου απο τους Μεγάλους Συμμάχους

Υπογράφεται στα Μουδανια  η ομώνυμος συνθήκη 11 Οκτ 1922. Η Ελλάδα  δεν ηταν παρουσα απο την αρχη  των συνομιλιών. Δεν προσεκλήθη εκ των προτερων. Οι αγγλοι,Γαλλοι,Ιταλοι μαζι με την Τουρκια συμφώνησαν για την ανακωχή και μετα ειδοποίησαν την Ελλαδα να στειλει αντιπρόσωπο.  Ο στρατηγος Μαζαρακης  δεν υπέγραψε την συνθήκη διοτι θεώρησε προσβολή  που δεν ηταν παρων στις συνομιλιες ! Οι ''σύμμαχοι'' του ειπαν οτι θα εφαρμοσθεί η συνθήκη  ακομη και χωρις την υπογραφή της Ελλαδος! Εδιναν στην τουρκια ολη την ανατολική Θράκη ! Ο ποταμος Εβρος  γινοταν το συνορο Ελλάδος  και Τουρκιας. Ο Βενιζέλος τα γνώριζε ολα αν και ηταν στο εξωτερικο και δεν εφερε ουδεμία αντίρρηση. Προσωπικά πιστεύω οτι ήθελε να εκδικηθεί τους Έλληνες με την απώλεια της Ανατολικής Θράκης  διότι το 1920 δεν τον ψήφισαν ως πρωθυπουργο!


.
Ο  ελληνικος στρατος επρεπε εντος 15 ημερων να εγκαταλειψει την Ανατολικη Θρακη! 
.
Ακόμη και βενιζελικοι αξιωματικοί  είχαν την απορία ,γιατί να εγκαταλείψει ο στρατος μας την Ανατολική Θρακη; Ο Κεμαλ δεν ειχε  πλοια για να μεταφερει στρατο στην Ανατολικη Θρακη απο την Μικρα Ασια. Η στρατια του Εβρου ηταν  ετοιμοπολεμη,θα μπορουσε με ευκολια να καταλαβει την Κωνσταντινουπολη. Εστειλαν τελεσιγραφο οι Αγγλοι, Γαλλοι και Ιταλοι στην  στασιαστη Πλαστηρα και του απαγορευαν την κινηση προς την Κωνσταντινουπολη. Ο Πλαστηρας φοβηθηκε για την ζωη του διοτι  οντας στασιαστης ,αν δεν τον υποστηριζαν οι Αγγλοι θα περνουσε στρατοδικειο για την ανταρσια του και θα τουφεκιζοταν. Ετσι για χαρη του πλαστηρα χαθηκε για παντα η Ανατολικη Θρακη!
Ο Παγκαλος   προσπαθουσε να πεισει τον βενιζελο να κανει ενεργειες προς τους ''συμμαχους'' για να δοθει αναβολη στην εκκενωση της Ανατ.Θρακης ,αλλα ο βενιζελος δεν εκανε ουδεμια ενεργεια. Ειναι φανερο οτι τον ειχαν του χεριου τους και δεν τον υπολογιζαν καθολου. Οι συμμαχοι μπορουσαν ανα πασα στιγμη να στειλουν τον βενιζελο στο εκτελεστικο αποσπασμα, ειχαν ντοκουμεντα για την ανθελληνικη του σταση. Οι ''συμμαχοι''εκβιασαν τον βενιζελο  και σχηματισαν την συγχρονη τουρκια εις βαρος της Ελλαδος.

ΠΗΓΗ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΒ΄ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ
ΗΛΙΑΣ ΙΩΑΝ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
 

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026

ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.... Παρακούοντας τις Μεγάλες Δυνάμεις .

ΌΘΩΝ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄ ΒΑΣΙΛΕΙΣ...
Αυτούς που συνήθως τους αποκαλέσαμε ξένους, εννοώ τους βασιλιάδες, χωρις να ειναι,είναι αυτοί ή κάποιοι απο αυτούς που ”έστησαν” τα πόδια κάτω για να βοηθήσουν την αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας.
Παρόλα αυτά είναι ανοησία να μην αποδεχόμαστε οτι πολλά θέματα όπως και το Μακεδονικό ξεκίνησαν με την υποστήριξη του εκ Βαυαρίας   Όθωνα και κατέληξαν επιτυχώς με τον εκ Δανιας  Γεώργιο τον Α΄.
Ο Όθωνας υπήρξε ενας καλός βασιλιάς αλλά δεν έγινε αποδεκτός στην Ελλάδα εξαιτίας της Αντιβασιλείας των Armansperg, Maurer, και Heideck οι οποίοι δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν  τον ελληνικό τρόπο σκέψης .
Ιδιαιτέρως δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν την ψυχοσύνθεση ενός λαού ο οποίος είχε ζήσει υποδουλομένος επι 400 χρόνια και δεν ήταν έτοιμος να ακολουθήσει τον ευρωπαϊκό τρόπο σκέψης.
Ο Όθωνας ασπαζόμενος την Μεγάλη Ιδέα του Κωλέττη έκανε μια υπερπροσπάθεια για να απελευθερωθεί η Ήπειρος , η Θεσαλία και η Μακεδονία .
Μάλιστα εξ αφορμής της σύρραξης στις 18 Νοεμβρίου 1853 οταν ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες μεταξύ Ρώσων και Τούρκων στον Δούναβη, ο Όθωνας αποτόλμησε να οργανώσει κίνηση για την απελευθέρωση των προαναφερόμενων εδαφών .
Σχεδόν αμέσως συγκροτήθηκαν εθελοντικά σώματα, τα οποία έχοντας την ολόθερμη συμπαράσταση του βασιλικού ζεύγους, του Όθωνα και της Αμαλίας, εισέβαλαν στα αλύτρωτα εδάφη της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, που τότε βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Οθωμανών Τούρκων, για να ενισχύσουν τις τοπικές εξεγέρσεις του ελληνικού στοιχείου.
Ο Όθωνας πέταξε τα βασιλικά του ενδύματα και κυκλοφορούσε με τις φουστανέλες και τα τσαρούχια στην Αθήνα ,προσπαθώντας πλέον να ενισχύσει τα επαναστατικά κινήματα.
Κατόρθωσε παρά την αντίδραση και τις προειδοποιήσεις των Αγγλογάλλων να συγκεντρώσει μυστικά μεγάλα ποσά από πλούσιους ομογενείς και οργάνωσε επαναστατικό στρατό , τον οποίο εμψύχωσε με τους καλύτερους μόνιμους Έλληνες αξιωματικούς και άλλους τοπικούς οπλαρχηγούς (Σπυρίδων Καραϊσκάκης, Θεόδωρος Γρίβας, Κίτσος Τζαβέλας στην Ήπειρο), (στρατηγός Χριστόδουλος Χατζηπέτρος, Καταραχιάς, αδελφοί Μπασδέκη, Καραούλης στην Θεσσαλία) εκ των οποίων οι περισσότεροι απόγονοι των Αγωνιστών του 1821.
Τα κινήματα αυτά τα παρουσίασε στους ξένους ως δήθεν αυθόρμητα και αρχικά σημείωσαν κάποιες ασήμαντες τοπικές επιτυχίες καθώς οι Τουρκικές δυνάμεις ήταν αποσπασμένες στην Κωνσταντινούπολη και στις παραδουνάβιες ηγεμονίες.
Μάλιστα είχε κάνει και μυστικές συμφωνίες με την Ιταλία για να ανακτηθεί η Κωνσταντινούπολη .
Οι Αγγλογάλλοι όμως είχαν διαφορετική άποψη και οταν ο Όθωνας δεν υπάκουσε στις εντολές τους για τερματισμό της επαναστατικής αυτής κίνησης ,οι πρεσβευτές τους στην Αθήνα επέδωσαν τελεσίγραφο στον βασιλιά και μετά τη λήξη του στις 12 Μαΐου του 1854, πρώτα ο γαλλικός στρατός αποβιβάσθηκε στον Πειραιά, για να ακολουθήσει λίγες ημέρες αργότερα ο βρετανικός.
Υπό την πίεση των όπλων και την 3 έτη Άγγλο γαλλική κατοχή της Ελλάδας ο Όθων αναγκάσθηκε να σταματήσει την επανάσταση .
Ετσι για την ιστορία να αναφέρουμε οτι μέχρι και ο λήσταρχος Νταβέλης του συμπαραστάθηκε , στην διάρκεια της 3 ετούς κατοχής .
Την νύχτα της 23ης Μαΐου του 1855, κατάφερε να απαγάγει τον Γάλλο λοχαγό Μπερτώ, στην θέση «Ελαιώνας» μαζί με τους ένοπλους Γάλλους συνοδούς του, τους οποίους αφόπλισε.
Πολλοί είπαν οτι το έκανε για να πάρει λύτρα και αμνήστευση .
Πήρε τα λύτρα μεν αλλά ο Γ. Π. Κρέμος στο βιβλίο του ”Η ληστεία εν τη ελληνική ιστορία”, Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμ. 11, αναφέρει οτι το έκανε απο μίσος στον τότε στρατό κατοχής.
Ναι ήταν αυτός ο Όθωνας που είχαν επιβάλλει στην Ελλάδα οι Μεγάλες Δυνάμεις ο οποίος όμως αντιστρατεύθηκε και παράκουσε τις Μεγάλες Δυνάμεις .
Ήταν αυτός ο Όθωνας που η Αντιβασιλεία έκλεισε στην φυλακή τον Θ.Κολοκοτρώνη και αυτός του έδωσε χάρη .
Ήταν αυτός ο Όθωνας που τα τελευταία χρόνια είχε κάμει τον Κολοκοτρώνη υπασπιστή και οταν πέθανε ο Γέρος του Μωριά με δική του μυστική προτροπή έδωσε εντολή να βάλουν στο φέρετρο κάτω απο τα τσαρούχια του την Τουρκική σημαία.
Ηταν αυτός ο Βαυαρός(;) Όθωνας που ειχε ζητήσει πριν πεθάνει εξόριστος πλέον , να ταφεί και τάφηκε φορώντας την φουστανέλα , έχοντας αφήσει αναμμένο το καντήλι της ελπίδας για την ανάκτηση των πατρογονικών εδαφών της Ελλάδας.
Οταν η Αγγλία αποφάσισε να παραχωρήσει τα Επτάνησα στην Ελλάδα μετα απο αγώνες των επτανησίων ως προίκα στο νέο βασιλιά της Ελλάδας, είχαν θέσει έναν όρο :
Ότι ο νέος μονάρχης δε θα επιβουλευόταν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Και νέος μονάρχης ήταν ο Γεώργιος ο Α’, ενα πραγματικά «ανυπάκουος βασιλιάς » , ο οποίος έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων την δέσμευση του αυτή και επί της βασιλείας της δικής του με πρωθυπουργό τον  Ελευθέριο Βενιζέλο η Ελλάδα πήρε, με το σπαθί της τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Μακεδονία, την Κρήτη και τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου.Ο Βασιλιας Γεωργιος πληρωσε με την ζωη του την ανυπακοη του. Η αυστρια εβαλε τον Σχινά να τον δολοφονησει.
Σύμφωνοι , πριν αρχίσουμε μεταξύ μας την μουρμούρα , την μιζέρια και την γκρίνια, θα υπερθεματίσω οτι ακολούθησαν λάθη τεράστια που πληρώθηκαν ακριβά , αυτό όμως δεν αναιρεί οτι η Ελλάδα είχε μεγαλώσει .
Έχετε μια ωραία ευκαιρία σήμερα , εκτός απο την διαφορετική πολιτική τοποθέτηση που ο καθένας αυθαίρετα μου προσάπτει , η ημέρα προσφέρεται για να με χαρακτηρίσετε και βασιλόφρονα.
Ουδόλως με απασχολεί , η ελληνική ιστορία γράφτηκε απο όλους μαζί και οταν λέω όλους το εννοώ .
Όποιος δεν θέλει να το καταλάβει θα αναρτά βρισιές απο την μια πλευρά προς την άλλη , ψάχνοντας παντού προδότες και προδοσίες.
Εγώ ο αντιπαθής και διαβολικός φίλος σας,
Ιωσήφ Τσιμισκής
Του Nikos Felekis facebook
O ΟΘΩΝ ΚΑΙ Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΙΧΑΝ ΡΙΖΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ.ΔΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ.
Β.ΓΕΩΡΓΙΟΣ .https://vasiliaethnarhia.blogspot.com/2018/07/blog-post.html και 
Β.ΟΘΩΝ https://vasiliaethnarhia.blogspot.com/2018/06/blog-post.html


Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026

ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

 


2000.—(22-23/11) Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, αφ’ ενός δικαίωσε ηθικά την  βασιλική οικογένεια, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα τής πλήρους ιδιοκτησίας επί τού Τατοΐου, τού Μον Ρεπό (Mon Repos) και τού κτήματος Πολυδενδρίου, και αφ’ ετέρου παρείχε στους διαδίκους εύλογη προθεσμία ευρέσεως συμβιβαστικής λύσεως. Γνωρίζοντας πως η Ελλάδα θα κληθεί τελικά να πληρώσει αποζημίωση στην τέως βασιλική οικογένεια, η κυβέρνηση μέσω τού Υπουργείου Εξωτερικών και ειδικότερα τής Ελισάβετ Παπαζώη, έδωσε εντολή να διογκωθούν υπέρογκα οι διεκδικήσεις τού Κωνσταντίνου Β’ (600 δις δρχ), ώστε η τελική πληρωμή να εμφανιστεί ως δήθεν μεγάλη νίκη…

Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2026

ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ


Η προσέγγισή μας: Προτείνουμε ένα μονοπάτι, γεμίζουμε ένα κενό, ΩΣΤΕ ΝΑ ανταποκριθούμε σε έκτακτη ανάγκη.
Αυτή η ανάρτηση δεν είναι ούτε νοσταλγική ούτε συμβολική. Ανταποκρίνεται σε  στοιχεία που κανένας σοβαρός παρατηρητής δεν μπορεί να αγνοήσει.

1. Ειναι προφανής η αποτυχία του σημερινού δημοκρατικου  μοντέλου, που γεννα  οικονομικη   διαφθορα και δυσλειτουργιες. 
Για αρκετές δεκαετίες, η Ελληνικη Δημοκρατία διέρχεται μια βαθιά κρίση με περιεχομενο :
-θεσμική αστάθεια,
-πολιτικό κατακερματισμό,
-απώλεια εμπιστοσύνης στους ηγέτες,
-αδυναμία δημιουργίας μακροπρόθεσμου οράματος,
-αποδυνάμωση της κρατικής εξουσίας,
-αυξανόμενες κοινωνικές και εδαφικές εντάσεις.
Το καθεστώς, σχεδιασμένο ατελώς , αγωνίζεται χωρις αποτελεσμα να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις: οικολογική μετάβαση, εθνική συνοχή, κυριαρχία, εδαφικές διαφορές, οικονομικός μετασχηματισμός.
Η Δημοκρατία δεν αμφισβητείται ως αρχή, αλλά με τη σημερινή της μορφή, δεν κατορθώνει πλέον να εξασφαλίσει τη σταθερότητα, τη συνέχεια και την ουδετερότητα (ειδικα αυτη η ουδετεροτητα αναδεικνυεται ενα απο τα μελανα σημεια του πολιτεύματος), που απαιτούνται για την αποτελεσματικη  λειτουργία της χώρας .
Μπροστά σε αυτήν την επιβράδυνση, καθίσταται θεμιτό —και μάλιστα απαραίτητο— η διερεύνηση και  άλλων θεσμικών μοντέλων. Οπως εξελισσεται η κοινωνια πρεπει να εξελλισσεται και το πολιτευμα.

2. Η απουσία των ''διεκδικητών'' του θρόνου στον δημόσιο διάλογο.

Ενώ το διακύβευμα είναι υψηλό, οι ιστορικοί ''διεκδικητές'' για το στέμμα της Ελλαδος απουσιάζουν από την πολιτική σκηνή , μενουν σιωπηλοι ή περιορισμένοι σε ιδιωτικές πρωτοβουλιες.
Αυτή η απουσία δημιουργεί ένα κενό:
-κανένας δομημένος λόγος για το τι θα μπορούσε να είναι μια σύγχρονη μοναρχία,
-καμία θεσμική πρόταση,
-καμία παρουσία στην εθνική συζήτηση,
-καμία παιδαγωγική προσπαθεια  στον λαό.
Βεβαια ειναι πληρως κατανοητη η αποχη των  ''διεκδικητών'' απο την πολιτικη ζωη ,εαν σκεφτουμε οτι απο το 1967 και εντεύθεν η βασιλικη οικογενεια υφισταται ανηλεη διωγμο απο κομμουνιστικα κομματικα καταλοιπα ,απο  φασιστικα  οργανωμενα σχηματα και κόμματα και απο  πολιτικούς που  καθοδηγούνται απο το εξωτερικο. 

Ωστόσο, σε μια εποχή που η Ελλάδα αναζητά μια κοινή ιστορία, ενα συμβολο ενότητας και ένα μακροπρόθεσμο όραμα, αυτή η σιωπή στερεί από τη χώρα μια αξιόπιστη εναλλακτική .

Πρεπει να αναλαβει καποιος την ευθύνη για την επανέναρξη της συζήτησης , να δομήσει ιδέες, να προτείνει ένα πλαίσιο, να προσφέρει στους Ελληνες έναν σοβαρό και σύγχρονο προβληματισμό για τη μοναρχία.

3. Μια εποικοδομητική, ανοιχτή και στραμμένη προς το μέλλον προσέγγιση θα πρεπει να εχει στοχο:
Να τεθούν  τα θεμέλια ενός συνεκτικού θεσμικού σχεδίου ,
Να φανεί  ότι μια σύγχρονη μοναρχία είναι δυνατή ,
Να  καθορισθουν συγκεκριμένοι τομείς μεταρρύθμισης ,
Να προκληθούν οι Ελληνες να σκεφτούν ένα πιο σταθερό, πιο ουδέτερο, πιο βιώσιμο μοντέλο ,
Να  επανέρθει το συμβολο του ανωτατου αρχοντα  ως εγγυητή της ενότητας και της συνέχειας και οχι ως προϊόν κομματικης διεργασιας, 
Ευχης  εργο  να ανοίξει ένα  φορουμ για εθνικό προβληματισμό , για να αποκαταστήσουμε το πολιτευμα μακροπρόθεσμα, για αποτεσματικοτερη μετάβαση της εξουσιας που διαχειριζεται την εξουσια  , για σταθερότητα, για ιστορική μνήμη.

ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Στην παρακατω αναρτηση ο συγγραφεας σημειωνει οτι στην Γαλλια επανερχεται ο βοναπαρτισμος ως πολιτικη κινηση διοτι πλεον το κρατος εχει χασει την λειτουργικοτητα του και την αποτελεσματικοτητα του. Ειναι ενας αφελης μεσσιανισμος που λιγο διαφερει απο τον ναζισμο του Χιτλερ ή τον φασισμο του μουσολινι ή τον κομμουνισμο του Σταλιν. Ξεχνα ο συγγραφεας οτι ο βοναπαρτισμος αιματοκυλισε την Γαλλια αδικα διοτι το οικοδομημα του βοναπαρτη κατερρευσε σαν χαρτινος πυργος αφηνοντας πισω αμετρητους νεκρους.

Βοναπαρτισμός, η γαλλική εναλλακτική που νομίζαμε ότι είχε εξαφανιστείΕπανεμφανίζεται πάντα εκεί που δεν το περιμένουμε.Ο Βοναπαρτισμός, που πολύ γρήγορα υποβιβάστηκε στα σκονισμένα ράφια της ιστορίας, δεν έπαψε ποτέ να στοιχειώνει τη γαλλική πολιτική ζωή. Όχι ως αυτοκρατορική λαογραφία, αλλά ως ένας επαναλαμβανόμενος πειρασμός, ένα εναλλακτικό μοντέλο, ένας μοναδικός τρόπος να φανταστούμε το Κράτος και το έθνος.

Σε μια εποχή που οι δημοκρατίες κλονίζονται, όταν οι θεσμοί παραπαίουν, όταν οι πολίτες ταλαντεύονται μεταξύ κούρασης και θυμού, ο Βοναπαρτισμός επανεμφανίζεται ως φακός μέσα από τον οποίο μπορούμε να δούμε τον κόσμο, μερικές φορές ακόμη και ως πολιτική υπόθεση.

Όχι επιστροφή στην Αυτοκρατορία, αλλά επιστροφή σε μια συγκεκριμένη ιδέα της Γαλλίας.

Μια επαναστατική, όχι μοναρχική, κληρονομιά
Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές μοναρχίες, ο Βοναπαρτισμός δεν βασίζεται μόνο στο θεϊκό δικαίωμα ή στην πρωτοτοκία. Γεννήθηκε από μια επαναστατική πράξη: αυτήν ενός ανθρώπου που, το 1799, κατέλαβε την εξουσία όχι για να αποκαταστήσει το Ancien Régime, αλλά για να οργανώσει τη Δημοκρατία, να την πειθαρχήσει και να την καταστήσει αποτελεσματική. Ο Βοναπαρτισμός είναι το μόνο γαλλικό δυναστικό κίνημα που διεκδικεί λαϊκή νομιμότητα.

Η ιδρυτική του αρχή είναι απλή:

Η εξουσία προέρχεται από τον λαό, αλλά ενσαρκώνεται σε έναν ηγέτη ικανό να τον υπηρετεί, να τον προστατεύει και να τον εκπροσωπεί. Αυτή η συνάρθρωση μεταξύ εθνικής κυριαρχίας και προσωπικής ενσάρκωσης βρίσκεται στην καρδιά της νεωτερικότητάς του.

Ένα ισχυρό, αλλά όχι αυταρχικό, κράτος. Ο Βοναπαρτισμός συχνά παρουσιάζεται ως νοσταλγία για τον θεόσταλτο άνθρωπο. Αυτό παραβλέπει το γεγονός ότι η Αυτοκρατορία ήταν επίσης ένα θεσμικό εργαστήριο:
ένα ισχυρό εκτελεστικό σώμα, αλλά ελεγχόμενο από συντάγματα,
μια αξιοκρατική διοίκηση,
ένα ενιαίο αστικό δίκαιο,
και ένα στρατηγικό όραμα για την οικονομία και τις υποδομές.

Ο σύγχρονος Βοναπαρτισμός δεν ζητά δικτατορία. Ζητά ένα στρατηγικό κράτος, ικανό να αποφασίζει, να ενεργεί και να σχεδιάζει.
Σε έναν κατακερματισμένο κόσμο, αυτή η ιδέα βρίσκει απροσδόκητη απήχηση.

Μια κυρίαρχη Γαλλία σε έναν ασταθή κόσμο

Ενώ άλλα πολιτικά ρεύματα βασίζονται στην παράδοση ή τον κοινοβουλευτισμό, ο Βοναπαρτισμός προτείνει μια άλλη πορεία:

αυτήν μιας Γαλλίας που αγκαλιάζει τη μοναδικότητά της, τη δική της φωνή, την ικανότητά της να ασκεί επιρροή.

Δεν πρόκειται για έναν κλειστό εθνικισμό, αλλά για μια ρεαλιστική κυριαρχία, που κληρονομήθηκε από μια εποχή που η Γαλλία μιλούσε ως ισότιμη με τις μεγάλες δυνάμεις.

Η ιδέα δεν είναι να κυριαρχήσεις, αλλά να αρνηθείς να σου υπαγορεύονται.

Μια δυναστεία που ενσαρκώνει μια ιδέα, όχι ένα παρελθόν

Ο Οίκος του Βοναπάρτη δεν είναι απλώς μια ιστορική οικογένεια: έχει γίνει σύμβολο.
Ένα σύμβολο μιας Γαλλίας που πιστεύει στην ικανότητα, την ενέργεια και την κοινωνική κινητικότητα.
Ένα σύμβολο δύναμης που κερδίζεται όσο και μεταβιβάζεται. Σε μια χώρα που συχνά παραλύεται από διαιρέσεις, ο Βοναπαρτισμός μας υπενθυμίζει ότι η Γαλλία μερικές φορές επανεφηύρε τον εαυτό της ακολουθώντας μια απροσδόκητη πορεία, ούτε μοναρχική ούτε κοινοβουλευτική, αλλά δημοψηφισματική.

Γιατί ο Βοναπαρτισμός εξακολουθεί να έχει απήχηση σήμερα;

Επειδή ανταποκρίνεται σε τρεις σύγχρονες επιδιώξεις:

1. Η ανάγκη για αποτελεσματικότητα

Οι πολίτες δεν ζητούν ένα κυρίαρχο, αλλά ένα λειτουργικό κράτος.
Ο Βοναπαρτισμός προσφέρει σαφή, διαφανή και δομημένη διακυβέρνηση.

2. Η επιθυμία για ενσάρκωση

Σε έναν κόσμο γεμάτο αφαιρέσεις, η ιδέα ενός ηγέτη που αναλαμβάνει την ευθύνη, που αποφασίζει, που ενσαρκώνει ένα όραμα, ανακτά μια ορισμένη έλξη.

3. Η αναζήτηση της κυριαρχίας

Αντιμέτωποι με τις παγκόσμιες κρίσεις, πολλοί αισθάνονται την ανάγκη για ένα ισχυρό εθνικό πλαίσιο, ικανό να προστατεύει και να προβάλλει.

Μια εναλλακτική λύση, όχι ένα βήμα προς τα πίσω

Ο σύγχρονος Βοναπαρτισμός δεν είναι ένα κάλεσμα για την αποκατάσταση της Αυτοκρατορίας. 
Είναι μια πολιτική φιλοσοφία που αμφισβητεί τη σχέση μας με την εξουσία, με το κράτος, με το έθνος. Είναι ένας τρόπος να πούμε ότι η Γαλλία μπορεί να είναι ταυτόχρονα δημοκρατική, κυρίαρχη, αποτελεσματική και ενσαρκωμένη.

Δεν πρόκειται για τη στέψη ενός κληρονόμου, αλλά για την αναγνώριση ότι μια πολιτική παράδοση που γεννήθηκε από την Επανάσταση συνεχίζει να προσφέρει εννοιολογικά εργαλεία για να σκεφτόμαστε το μέλλον.

Ο βοναπαρτισμός δεν είναι φάντασμα: είναι μια γαλλική πιθανότητα. Μια πιθανότητα που, σε περιόδους αμφιβολίας, επιστρέφει για να χτυπήσει την πόρτα της ιστορίας.

https://www.facebook.com/groups/815453444651838/

Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2026

Άρθρο του Κώστα Σταματόπουλου, εις μνήμην της Πριγκιπίσσης Ειρήνης.


Δημοσιεύτηκε σήμερα στα ΝΕΑ.17 Ιαν 2026
Έφυγε ένας φωτεινός, βαθύς και χρήσιμος άνθρωπος: η πριγκίπισσα Ειρήνη.
Όσοι, απέραντα τυχεροί, ευτύχησαν να τη γνωρίσουν και να συναναστραφούν  μαζί της, φέρουν μέσα τους τη γλυκιά ανάμνηση μιας γυναίκας που είχε υπερβεί τις  αντιξοότητες μιας ζωής διόλου εύκολης και καταλήξει με λεβεντιά στο «εν ού εστι χρεία».
Αυτό το «εν» ήταν για εκείνην ο Θεός στον οποίο πίστευε με όλη τη δύναμη της δουλεμένης ψυχής της. Το «εν» αυτό περιελάμβανε εξίσου τον πάσχοντα άνθρωπο, τον οποίο υπηρέτησε, χάρη στο ίδρυμά της «Κόσμος εν αρμονία» επί τρεις περίπου δεκαετίες, όχι αφ’ υψηλού, αλλά με καθημερινή και εκ του σύνεγγυς έγνοια και φροντίδα. Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι τον καιρό της κρίσης 400 άτομα στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας λάμβαναν κάθε μέρα ένα γεύμα δωρεάν χάρη στην πρωτοβουλία της πριγκίπισσας μέσω ενός ελληνικού ιδρύματος και ενός δικτύου αθόρυβων ανθρώπων, πολιτών και κληρικών;
Την Ελλάδα η Ειρήνη την είχε στην ψυχή της, θυμάμαι δε με συγκίνηση, ιδιαίτερα  τον καιρό που ακόμη δεν μπορούσε να έλθει στην Ελλάδα, να με ρωτά στο τηλέφωνο  με την κοντράλτο φωνή της: «Πώς πάει η Ελλαδίτσα μας;». Και τον Ιούνιο του 2003  καθώς το αεροπλάνο προσγειωνόταν στην Αθήνα και της έδειχνα, σχολιάζοντας άκαιρα
αλλά όπως τους άξιζαν, τα «τσιμέντα» που κατέτρωγαν τις πλαγιές του Υμηττού, την
άκουσα βουρκωμένη να μου λέει «Για μένα Κώστα είναι άγια τσιμέντα». Επέστρεφε στην
πατρίδα της ύστερα από 36 χρόνια εξορίας.
Γεννημένη στη διάρκεια του πολέμου στη Νότια Αφρική, η Ειρήνη γύρισε στην Ελλάδα
τον Οκτώβριο του 1946. Καθώς στα χρόνια του Εμφυλίου και στα αμέσως επόμενα εξαιρετικά δύσκολα, οι γονείς της την έπαιρναν συχνά μαζί τους στις περιοδείες τους ανά την κατεστραμμένη από τον πόλεμο και τους σεισμούς Ελλάδα, η Ειρήνη έλεγε ότι η φτώχεια
στην Ινδία δεν την τρόμαξε, διότι είχε δει τη φτώχεια της ελληνικής υπαίθρου όταν ήταν
μικρή. Το Τατόι δεν το αγαπούσε ιδιαίτερα. Εύρισκε το σπίτι πληκτικό και θεωρούσε
ότι ζώντας εκεί ήταν αποκομμένη από την Αθήνα. Κατά πολύ προτιμούσε το παλάτι
στην Ηρώδου του Αττικού ή το Ψυχικό. Λάτρευε την ανεμελιά της ζωής το καλοκαίρι
στους Πεταλιούς και η μεγαλύτερη χαρά της ήταν όταν της επέτρεπαν να μείνει στο
διαμερισματάκι της «κουμπάρας», όπως οι πριγκίπισσες αποκαλούσαν την παιδαγωγό
τους αρχαιολόγο Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου, στη συνοικία των Ελληνορώσων.
Έφηβη στάλθηκε κοντά στην αδελφή της στο πρότυπο σχολείο του Salem στη λίμνη της
Κωνσταντίας, αλλά ταλαιπωρήθηκε καθώς της έλειπαν το φως και ο ήλιος της Ελλάδας,
τα πεύκα και οι μυρουδιές του δάσους στο Τατόι, η θάλασσα. Το κέρδος ωστόσο ήταν ότι
μπόρεσε να ζήσει μια φυσιολογική ζωή χωρίς διακρίσεις και κυρίως ότι μυήθηκε στην
μουσική, την οποία αργότερα σπούδασε κοντά στην Τζίνα Μπαχάουερ και ακόμη αργότερα
στο Παρίσι στη σχολή της Νάντιας Boulanger. Εξελίχθηκε σε εξαιρετική πιανίστρια,
μοιάζοντας και ως προς αυτό με τον πατέρα της βασιλέα Παύλο που ήταν δεινός πιανίστας.
Για την Ειρήνη η μουσική ήταν μια από τις κύριες διαύλους επικοινωνίας του ανθρώπου
με τον Θεό και του Θεού με τους ανθρώπους. Η μεγάλη μουσική ήταν για εκείνη μυσταγωγία και ο μεγάλος μουσικός μύστης, ιεροφάντης και ιερουργός. Εξού η φιλία της με τον Γεχούντι Μενούχιν. Έχοντας καίρια συμβάλει στην ίδρυση της Νέας Χορωδίας Κλασικής Μουσικής υπό τον μουσικοσυνθέτη και διευθυντή ορχήστρας της Ελληνικής Λυρικής Σκηνής Μιχάλη Βούρτση – με επίλεκτα μέλη της Λυρικής, και άλλους καλλιτέχνες –, η πριγκίπισσα μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, συνεργάστηκε στενά με τον Χρήστο Λαμπράκη στο Μέγαρο Μουσικής για την ανάδειξη νέων ταλέντων. Θυμάμαι τη χαρά της σαν ανακάλυπτε κάποιον ταλαντούχο νέο μουσικό και εξασφάλιζε την υποτροφία του για περαιτέρω σπουδές στο εξωτερικό ή για κάποια συναυλία.
Κόρη, αδελφή και θεία βασιλέων, διάδοχος του ελληνικού θρόνου επί ενάμιση χρόνο και
δυο φορές αντιβασίλισσα, η Ειρήνη πίστευε βαθιά στην απόλυτη ισότητα των ανθρώπων,
όπως πίστευε και στην ανάγκη ύπαρξης του αρχηγού, εστεμμένου ή μη, προικισμένου
με πολιτικά αλλά και πνευματικά χαρίσματα, ικανού να εμπνεύσει, να συσπειρώσει,
αλλά και στην ανάγκη να θυσιαστεί για το σύνολο. Το ζήτημα την απασχολούσε και
επανερχόταν συχνά σε αυτό στις συζητήσεις της. Η συνομιλία μαζί της ήταν απόλαυση, ιδιαίτερα σε περίπτωση διαφωνίας.
Η ζωή της είχε δύο βαθιές τομές: την επικράτηση της χούντας το 1967 – την οποία
βίωσε κυρίως ως προδοσία – και τη γνωριμία της κατά τη «Συνάντηση των Αθηνών» το 1964, με τη θρησκευτική φιλοσοφία της Ινδίας, χώρα με την οποία ιδιαίτερα συνδέθηκε, τον λαό
της οποίας προσπάθησε ποικιλοτρόπως να βοηθήσει, στην οποία έζησε επί μακρόν και την οποία επισκεπτόταν κάθε χρόνο.
Έχοντας ασχοληθεί με τον νεοπλατωνισμό – ένας από τους δασκάλους της υπήρξε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος – της ήταν εύκολο να κάνει το πέρασμα στον ινδουισμό, διατηρώντας ωστόσο στο ακέραιο την πίστη της στον Χριστό, πνευματική ακροβασία που δεν τη δυσκόλευε. Από τους Πατέρες ξεχώριζε τον Μέγα Βασίλειο και από τους ορθόδοξους αγίους ιδιαίτερα αγαπούσε τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο, με τους περίφημους ύμνους του. Και μαζί με αυτά η Ειρήνη ήταν άνθρωπος εύθυμος που της άρεσε να γελά, με έντονο χιούμορ και μεγάλη ικανότητα αυτοσαρκασμού.
Με τον θάνατό της έφθασε εκεί όπου συνειδητά έτεινε σε ολόκληρη τη ζωή της. Γι’ αυτό
και δεν πρέπει να πενθούμε. Δεν μπορούμε ωστόσο να μη σκεφθούμε το πόσο στερήθηκε η Ελλάδα τη φωτεινή της ανθρώπινη ποιότητα.
O Kώστας Μ. Σταματόπουλος είναι ιστορικός, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού

Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2026

Η Σφαγή της Απειράνθου(1917)


Μια από τις πιο μαύρες σελίδες του Εθνικού διχασμού
«Γεγονότα Νάξου έθλιψαν ημάς. Αποστείλατε ενισχύσεις εις μαχόμενους άνδρας μας κατά επιστράτων Νάξου. Ανάγκη αποσπάσωμεν ωραίαν νήσον από Κράτος προδοτών Αθηνών. Μη φεισθήτε ουδενός»
~Τελεσίγραφο Ελευθερίου Βενιζέλου~
Περίπου τέτοιες μέρες πριν 109 χρόνια,
2 Ιανουαρίου του 1917, όταν ο άνεμος του Εθνικού Διχασμού σάρωνε την Ελλάδα, το ορεινό χωριό της Απειράνθου στη Νάξο βάφτηκε με αίμα. Εκεί, όπου για αιώνες αντηχούσε ο ήχος της πέτρας και της προσευχής, ακούστηκε για πρώτη φορά το κροτάλισμα των όπλων εναντίον αμάχων. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά και γέροντες άνθρωποι του μόχθου, της πίστης και της σιωπηλής αξιοπρέπειας έπεσαν κάτω από τα πυρά Ελλήνων στρατιωτών.
Η εντολή ήρθε άνωθεν. Στον βωμό της πολιτικής εμμονής, του φανατισμού και της ψευδούς «εθνικής σωτηρίας», μια ολόκληρη κοινότητα πλήρωσε το τίμημα της ανεξαρτησίας της σκέψης της. Ο υπολοχαγός Σαμαρτζής, εκτελώντας το διατακτικό του στρατιωτικού διοικητή Νικόστρατου Καλομενόπουλου, έστρεψε τα όπλα του εναντίον άοπλων συμπατριωτών. Ο ίδιος ο Καλομενόπουλος θα λογοδοτούσε αργότερα εγγράφως, δηλώνοντας με ψυχρότητα ότι «οι εκτελέσεις ήσαν αναγκαίαι», ενώ οι Απειράνθιοι «αντελήφθησαν το σφάλμα των».
Μα ποιο ήταν το σφάλμα τους; Ότι δεν ύψωσαν πανηγυρικά τη σημαία της Θεσσαλονίκης; Ότι δεν δήλωσαν υποταγή στην «Εθνική Άμυνα» του Ελευθερίου Βενιζέλου; Ο Βενιζέλος, ο άνθρωπος που διακήρυττε την πρόοδο και την αναγέννηση του έθνους, έφερε τότε το βάρος μιας απόφασης που στοίχισε την τιμή του ελληνισμού. Από τη Θεσσαλονίκη, όπου είχε ιδρύσει την κυβέρνησή του, απέστειλε τηλεγράφημα: «Γεγονότα Νάξου έθλιψαν ημάς… Μη φεισθήτε ουδενός». Και πράγματι, δεν φείστηκαν.
Για δεκαπέντε λεπτά, οι πέτρες της Απειράνθου ποτίστηκαν από αίμα,σφαίρες και . Οι κάτοικοι σήκωσαν λευκή σημαία, μα η εκδίκηση δεν σταμάτησε. Οι στρατιώτες της Αμύνης λεηλάτησαν, πυρπόλησαν, εκτέλεσαν. Εγκυμονούσες γυναίκες, παιδιά δεκατριών ετών, υπερήλικες με ρυτίδες τιμής όλοι έγιναν απλοί αριθμοί σε στρατιωτική αναφορά.
Όταν Άγγλος ιατρός του ναυτικού επισκέφθηκε τον τόπο, είπε στον επικεφαλής των εκτελεστών:
«Διατί εφονεύσατε άοπλους; Αν ήσασταν υπό αγγλικήν δικαιοσύνην, θα είχατε ήδη κρεμασθεί».
Μα στην Ελλάδα του Διχασμού δεν υπήρχε δικαιοσύνη υπήρχε μόνο το πάθος του μίσους. Η σφαγή της Απειράνθου δεν ήταν απλώς ένα στρατιωτικό «επεισόδιο». Ήταν το ηθικό ναδίρ ενός έθνους που έσφαζε τα παιδιά του στο όνομα της πατρίδας.
Η ιστορία δεν ζητά εκδίκηση, ζητά μνήμη και αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι πως η Απείρανθος πλήρωσε το τίμημα της ανεξαρτησίας της όχι απέναντι σε ξένους δυνάστες, αλλά απέναντι σε αδελφούς, παρασυρμένους από την τύφλωση της πολιτικής.
Σήμερα, η σιωπή των νεκρών της Απειράνθου μας καλεί να θυμόμαστε. Να θυμόμαστε πως καμία ιδεολογία, κανένας ηγέτης, κανένα κόμμα δεν αξίζει την ψυχή του λαού. Να θυμόμαστε πως ο Εθνικός Διχασμός δεν υπήρξε ούτε ένδοξος ούτε αναγκαίος,υπήρξε βαθύ τραύμα, και το αίμα των Απειρανθίων το σφράγισε για πάντα.
Δύο χρόνια πριν, όταν επισκέφθηκα το πανέμορφο χωριό της Απείρανθου , ένιωσα την ιστορία να με αγκαλιάζει και να με βαραίνει ταυτόχρονα. Δεν ήξερα πώς να την εξηγήσω στα παιδιά μου . Πώς να μιλήσω για το αίμα και τη βία, για τον αδελφό που σήκωσε όπλο εναντίον αδελφού; Τους έδειξα τα πέτρινα καλντερίμια , τα παλιά σπίτια, τον αέρα που ψιθύριζε μνήμες , και προσπάθησα να τους μεταφέρω τη σοφία που έχω καταλήξει εδώ και καιρό,ότι η ιστορία σε ανάλογες περιπτώσεις δεν είναι μόνο πόνος, είναι μάθημα. Μαθαίνουμε να θυμόμαστε, να σεβόμαστε, να αγαπάμε και να μην αφήνουμε κανένα μίσος να χωρίζει τον άνθρωπο από τον άνθρωπο.
Στυλ. Καβάζης
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Εχει  σημασια να γνωριζουμε οτι ο βενιζελος ξεκινησε τον διχασμο.

Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026

ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΕΙΡΗΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΑΝΙΑΣ(1942-2026)


ΒΑΣΙΛΕΥΟΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Andreas Megos ·
Με βαριά καρδιά, μοιράζομαι τη δυσάρεστη είδηση του θανάτου της Πριγκίπισσας Ειρήνης της Ελλάδος και της Δανίας. Η Πριγκίπισσα άφησε την τελευταία του πνοή ειρηνικά σήμερα το πρωί στο Παλάτι Θαρθουέλα στην πρωτεύουσα της Ισπανίας, σε ηλικία 83 ετών. Στο πλευρό της βρισκόταν η αδελφή της, Βασίλισσα Σοφία.
Η Πριγκίπισσα Ειρήνη, υπήρξε επί δεκαετίες διακριτική αλλά σταθερή παρουσία στη ζωή της ελληνικής και της ισπανικής βασιλικής οικογένειας. Η θεία "Πέκου" (όπως ήταν γνωστή με στοργή) χαρακτηριζόταν για το χαμηλό προφίλ της, την αφοσίωση της σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες, και την αγάπη της για τη μουσική και τις τέχνες.
Η Πριγκίπισσα Ειρήνη, ήταν τρίτο παιδί του Βασιλιά Παύλου Α' και της Βασίλισσας Φρειδερίκης, αδελφή του Βασιλέα Κωνσταντίνου Β’ και της Βασίλισσας Σοφία της Ισπανίας. Γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, στις 11 Μαΐου 1942, όπου η Βασιλική Οικογένεια ζούσε σε εξορία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν κατά την παιδική της ηλικία που έδειξε το ενδιαφέρον της για την τέχνη. Από πολύ μικρή ηλικία, καθόρισε ότι είχε μεγάλο ταλέντο στη μουσική.
Απόφοιτη του Ζάλεμ της Γερμανίας, ακολούθησε καριέρα πιανίστριας δίπλα στη διάσημη Τζίνα Μπαχάουερ. Αργότερα ολοκλήρωσε σπουδές στην αρχαιολογία υπό την καθοδήγηση της Θεοφανούς Αρβανιτοπούλου. Το 1960 δημοσίευσε μαζί με την αδελφή της, Σοφία, και την Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου το έργο με τον τίτλο "Αρχαιολογικά ποικίλα". Από τις 6 Μαρτίου 1964 έως τις 10 Ιουλίου 1965 (ημερομηνία γέννησης της ανιψιάς της Πριγκίπισσας Αλεξίας) διετέλεσε Διάδοχος του Ελληνικού Θρόνου. Ήταν Αρχηγός του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών (ΣΕΟ).
Στις 13 Δεκεμβρίου 1967 ακολούθησε στην εξορία τον αδελφό της Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄, μετά το αποτυχημένο Αντικίνημά της 13ης Δεκεμβρίου εναντίον της Δικτατορίας.
Έπειτα από την μεταπολίτευση το 1974, αφού έζησε προσωρινά στην Ινδία, εγκαταστάθηκε με τη μητέρα της Βασίλισσα Φρειδερίκη στην Ισπανία, κοντά στην Σοφία, και την οικογένειά της. Για αρκετά χρόνια μοίραζε τον χρόνο της μεταξύ Ελλάδας και Ισπανίας, μέχρι το 2018 όπου μετοίκησε μόνιμα στη Μαδρίτη.
Η Πριγκίπισσα Ειρήνη, μια γυναίκα με μυθιστορηματική ζωή, με πάθος για τη μουσική, την αρχαιολογία και την προσφορά, πάντα προτιμούσε να βρίσκεται στο παρασκήνιο, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η Ειρήνη δραστηριοποιούταν ενεργά σε φιλανθρωπικό και εκπαιδευτικό έργο, ιδίως μέσω ιδρυμάτων και εκδηλώσεων, διατηρώντας παράλληλα στενούς δεσμούς με την Ελλάδα. Το 1986 ίδρυσε στη Μαδρίτη την οργάνωση «Κόσμος εν Αρμονία» (Mundo en Armonia), με σκοπό την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, την εφαρμογή προγραμμάτων ανάπτυξης σε όλο τον κόσμο, και δράσεις που εστιάζουν στην προσφορά και την κοινωνική αλληλεγγύη.
Ακόμη, ανάμεσα σε πολλά άλλα, προγράμματα σίτισης και στήριξης οικογενειών σε ανάγκη, εκπαιδευτικά προγράμματα, μουσικές υποτροφίες (Τζίνα Μπαχάουερ) κ.ά.
Συνολικά, το φιλανθρωπικό έργο της Πριγκίπισσας Ειρήνης είναι ουσιαστικό και πολυδιάστατο, συνδυάζοντας την προσωπική της αφοσίωση με τη στήριξη οργανισμών και δράσεων στην Ελλάδα, έχοντας ως κεντρικό άξονα την αγάπη και την προσφορά προς τους συνανθρώπους.
Μια ζωή αφιερωμένη στη φιλανθρωπία, ήταν η Βασίλισσα Σοφία που ανακοίνωσε ότι η Ειρήνη έπρεπε να τερματίσει το 2023, μετά από 37 χρόνια όλο της το έργο στο τιμόνι του Ιδρύματος "Mundo en Armonía", λόγω της εύθραυστης κατάστασης της υγείας της.
Η τελευταία εμφάνιση της Πριγκίπισσας Ειρήνης ήταν στις 7 Φεβρουαρίου 2025, στην Αθήνα, στον γάμο του ανιψιού της, Πρίγκιπα Νικόλαου, με τη Χρυσή Βαρδινογιάννη. Η παρουσία της τότε είχε συγκινήσει, καθώς είχε εμφανιστεί σε αναπηρικό αμαξίδιο, με τη Βασίλισσα Σοφία και την Ινφάντα Κριστίνα να βρίσκονται συνεχώς δίπλα της.
Από τότε, η απουσία της από οικογενειακές συναντήσεις και επίσημες εκδηλώσεις έγινε αισθητή, ακόμη και από τις θερινές εμφανίσεις της βασιλικής οικογένειας της Ισπανίας στη Μαγιόρκα.

ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΩΡΙΕΝΝΗΣ 19 ΑΠΡ 1917

 

Την 29 Μαι 1917 οι γαλλοι διωχνουν τον βασιλεα Κωνσταντινο ΙΒ απο την Ελλαδα. Ο υπατος αρμοστης Ζοννάρ  διοριζει τον βενιζελο πρωθυπουργο, χωρις εκλογες, με την βια, δια των οπλων. Δεν προλαβε να χαρει τον διορισμο του ο βενιζελος  και γρηγορα  εμαθε  οτι  οι γαλλοι και οι αγγλοι του  εδωσαν μια γερη εκπληξη σαν χαστουκι.  Στην συνδιασκεψη του Αγιου Ιωαννου της Μωριεννης Σαβοιας την 19 Απρ 1917 ,το Λονδινο και το Παρισι αναγνωρισαν δια γραπτης μυστικης συμφωνιας οτι η Ρωμη θα παρει στην κυριοτητα της την ΑΤΤΑΛΕΙΑ και την ΣΜΥΡΝΗ. Υποτιθεται ομως οτι αυτο το μερος θα ηταν το ανταλλαγμα που προφορικα και μονον ειχαν υποσχεθει στον βενιζελο οι ξενοι πατρωνες του απο το 1915,εαν και εφοσον εβγαζε την Ελλαδα σε πολεμο. Και τωρα ο αγγλογαλλοι εδωσαν την Σμυρνη στην Ιταλια. Και μαλιστα γραπτως και οχι στο μιλητό. Και για αυτον τον λογο οι ιταλοι πολεμησαν την ελληνικη παρουσια στην Σμυρνη και υποστηριζαν τους τουρκους συνεχως! Κατα την ιδιαν εκεινη συνδιασκεψη ο γαλλος πρωθυπουργος Ριμπό εθεσε θεμα αντικαταστασης του βασιλεως των Ελληνων Κωνσταντινου με αλλον ηγεμονα ! Η Ιταλια  συμφωνησε με την αλλαγη του βασιλεα Κωνσταντινου διοτι εξασφαλισε ως ανταλλαγμα την Αττάλεια και την Σμυρνη! 

Μα καλα και ο βενιζελος ; Οι πατρωνες του ψεμματα του ειπαν ! Μα ποιος σεβεται τους προδοτες και τα πιονια ;  Επισης ο Ριμπο εθεσε υπο εξεταση την προταση του στρατηγου Μωρις Σαραιγ(που λεγεται οτι ηταν ημιπαραφρονας) ,για την καταληψη της Θεσσαλιας  απο τα αγγλογαλλικα  στρατευματα με σκοπο να στερηθουν οι ελληνες το σιταρι, να πεινασουν και να διωξουν τον Κωνσταντινο, αυτα ο βενιζελος τα ειχε προτεινει ,εις βαρος των Ελληνων ! 

Κατα αλλα η Ιταλια  εσπευσε  να επωφεληθει απο  την αδυναμια  του βενιζελου  και ανακηρυξε ολολκηρη την αλβανια Ιταλικο προτεκτοράτο. Και σαν να μην ηταν αυτο αρκετο ο ιταλικος στρατος  εγκατασταθηκε στον Αυλωνα ,διεσχισε την Ηπειρον και κατελαβε τα Ιωαννινα την 13 ιουνου 1917, τι θα μπορουσε ο δοτος πρωθυπουργος να πει στους Ιταλους ; Τιποτε .Αυτοι αλλωστε τον ειχαν διορισει πρωθυπουργο!

Απορω πως  ακομα , υπαρχουν πολεις ειδικα στην Βορεια Ελλαδα που εχουν οδους στην μνημη του βενιζελου!

''ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΒ''

ΙΩΑΝΝΟΥ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΣΤΙΑΣ

Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026

Σαν σήμερα....

                                ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄
Η ΑΘΗΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΈΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΉ ΤΟΥ ΕΛΑΣ (ΙΑΝΟΥΆΡΙΟΣ 1945)
ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ ΣΤΟΥΣ ΒΡΕΤΑΝΟΥΣ
Στης 14 Ιανουαριου 1945, η Αθηναιοι θα γιορτάσουν την απελευθερωση της πολης τους Μεγαλοπρεπώς
Αθήνα, 14 Ιανουαρίου 1945, μια τεράστια γιορτή έλαβε χώρα στην Πλατεία Συντάγματος εκείνο το πρωί. Η κυβέρνηση έδωσε την άδεια στα συνδικάτα να οργανώσουν μια συνάντηση για να γιορτάσουν την απελευθέρωση της Αθήνας και να δείξουν ευγνωμοσύνη προς τους Βρετανούς για το ρόλο που είχαν παίξει σε αυτήν. Ήταν γενικά κατανοητό ότι δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση μια πολιτική διαδήλωση και ότι θα απαγορευόταν η κραυγή πολιτικών συνθημάτων και η μεταφορά κομματικών εμβλημάτων. Όπως αποδείχθηκε, η διαδήλωση, αποφεύγοντας κάθε συγκεκριμένη πολιτική πρόκληση, κατέδειξε σαφώς τα δεξιά της αισθήματα και μεταξύ πολλών αντιπροσωπειών που συμμετείχαν εξέχοντες ήταν εκείνοι από οργανώσεις όπως η "Χ" "ΕΕ" και η Ε.Δ.Ε.Σ. (με τον πολιτικό ομόλογό της, Ε.Δ.Ε.Ε.). Στην πραγματικότητα ήταν περισσότερο μια επίδειξη E.Δ.E.Σ. από οτιδήποτε άλλο. Υπήρχαν συνεχείς κραυγές για τον Στρατηγό Ζέρβα και τα περισσότερα από τα λάβαρα έφεραν ένα χαιρετισμό σε αυτόν. Το ρόλο του ήρωα της ημέρας μοιράστηκε ο Στρατηγός Ζέρβας με τον βασιλιά των Ελλήνων, του οποίου το πορτρέτο εκτέθηκε παντού, ακόμη και περήφανα κολλημένο στο κέντρο των βρετανικών Σημαιών, και με το στρατηγό Σκόμπι, το όνομα του οποίου φώναζαν τα πλήθη. Οι νέοι πουλούσαν ελληνικές σημαίες με το βασιλικό στέμμα στο κέντρο και κορώνες ως εμβλήματα για να φορεθούν σε τρύπες κουμπιών και σε μπλούζες. Ομιλίες του καθηγητή Μπαλώνα του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Γενικού Γραμματέα της Συνομοσπονδίας εργατών Ελλάδος κ. Σίμωνα Χατζηδημητρίου επέβαλαν βίαια "τους υπεύθυνους της επανάστασης", απαιτώντας τη δίκαιη τιμωρία τους, και ένα από τα πιο δημοφιλή συνθήματα της ημέρας ήταν " όχι αμνηστία ! "Ο κ. Παπανδρέου, ο οποίος εμφανίστηκε σε ένα μπαλκόνι του ξενοδοχείου, επευφημούσε με ενθουσιασμό.
ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΏΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΎ ΣΚΌΜΠΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΔΗΛΩΤΈΣ ΑΘΉΝΑ, Αθήνα, 14 Ιανουαρίου 1945, .- Καθώς οι διαδηλωτές πέρασαν την έδρα του στρατηγού Scobie εκείνη την ημέρα υπήρχαν κραυγές "Zito Scobie" (Ζήτω ο Scobie). Μια αντιπροσωπεία έγινε δεκτή στην έδρα και ως απάντηση στην πρόσκλησή τους ο στρατηγός εμφανίστηκε στο μπαλκόνι. Σε μια αυτοσχέδια ομιλία προς το πλήθος, ο στρατηγός Σκόμπι είπε ότι ήταν βαθιά συγκινημένος. Είχε ήδη δηλώσει επανειλημμένα ότι αυτός και οι δυνάμεις υπό τη διοίκησή του θα προστάτευαν τις ελευθερίες του ελληνικού λαού από επαναστατικές ενέργειες από οποιαδήποτε πλευρά. Οι δυνάμεις του είχαν " από καιρό συνειδητοποιήσει ότι οι ελευθερίες των ανθρώπων ήταν, στην πραγματικότητα, να τεθούν σε κίνδυνο από τη δράση μιας μικρής μειονότητας."Ήλπιζε ότι η διαδήλωση δεν θα ήταν χωρίς επίδραςη στην παγκόσμια κοινή γνώμη", η οποία δυστυχώς συχνά είχε αποδειχθεί ότι ήταν κατάφωρα παραπληροφορημένη σχετικά με τις ελληνικές υποθέσεις."Την ομιλία του επευφήμησε δυνατά ο κόσμος.
Δείτε σκηνές στο παρακάτω σύνδεσμο
https://youtu.be/1JdU40mIShc


https://www.facebook.com/groups/671729660142157/

Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2026

ΕΩΣ ΕΔΩ ΠΛΕΟΝ , ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!


Η Γροιλανδία δεν είναι στρατιωτική αποθήκη των ΗΠΑ, ούτε είναι «διαθέσιμη» γη επειδή κάποιος στην Ουάσιγκτον ξύπνησε με αυτοκρατορικές παρορμήσεις.

Η Γροιλανδία είναι μέρος του Βασιλείου της Δανίας, κυρίαρχο κράτος, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Και όχι κατά κάποιο τρόπο: ο βασιλιάς της Δανίας φοράει τη Γροιλανδία στο βασιλικό οικόσημο, ως ιστορικό και συνταγματικό σύμβολο του Στέμματος. Δεν είναι φολκλόρ: είναι νόμος, είναι κυριαρχία, είναι ιστορία.

Το ότι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών τολμά να δηλώσει ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται τη Γροιλανδία για αμυντικούς λόγους» είναι ένα πολύ σοβαρό, αλαζονικό και επικίνδυνο γεγονός.

Είναι η γλώσσα πανομοιότυπη με εκείνη όλου του ιμπεριαλισμού: την χρειαζόμαστε, επομένως την απαιτούμε.

Το ίδιο μοτίβο που η Δύση λέει ότι πολεμά αλλού. Χωρίς καμία ντροπή.

Εδώ δεν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα αστείο ή μια πρόκληση.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια άμεση προσβολή προς την Ευρώπη, που εκφράζεται με την αλαζονεία εκείνων που είναι πεπεισμένοι ότι η ήπειρος εξακολουθεί να είναι μια ζώνη επιρροής που πρέπει να διοικηθεί.

Και ας είμαστε ξεκάθαροι: καμία συμμαχία δεν δικαιολογεί αυτή τη γλώσσα.

Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι θέτουν τους εαυτούς τους ως θεματοφύλακες του διεθνούς δικαίου και στη συνέχεια το καταπατούν ανοιχτά χάνουν κάθε ηθικό κύρος. Αφού καταδίκασε σωστά την επιθετικότητα της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, τώρα η ίδια τοξική αρχή προέρχεται από τον Λευκό Οίκο: η δύναμη που διεκδικεί για τον εαυτό της το δικαίωμα να αποφασίζει για τα εδάφη άλλων ανθρώπων.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ευρώπη πρέπει να αντιδράσει άμεσα, σκληρά και ξεκάθαρα.

Όχι με διπλωματικά χαμόγελα, όχι με τη συνηθισμένη ήπια γλώσσα, αλλά με μια απάντηση που είναι αρκετά δηλητηριώδης ώστε να καθιστά σαφές ότι η Γροιλανδία δεν μπορεί να αγγιχτεί.

Όχι επειδή «δεν βολεύει», αλλά επειδή είναι αδιαπραγμάτευτο.

Και η Ιταλία πρέπει να κάνει αυτό που της αναλογεί.

Όχι άλλη δουλοπρέπεια, όχι άλλες αμήχανες σιωπές, όχι άλλη ψυχολογική υποταγή.

Το να είσαι σύμμαχος δεν σημαίνει να είσαι υποτελής. Το να είμαστε σιωπηλοί σήμερα σημαίνει να αποδεχτούμε ότι αύριο κάποιος άλλος θα αποφασίσει και για εμάς.

Όσοι κανονικοποιούν αυτή τη γλώσσα σκάβουν τον τάφο της διεθνούς τάξης.

Και όταν οι κανόνες καταρρέουν, καμία δύναμη, ούτε καν η μεγαλύτερη, δεν είναι πραγματικά ασφαλής.

Το λέω ξεκάθαρα, ως Συντηρητικός:

η υπεράσπιση της κυριαρχίας, των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας των εθνών δεν είναι αντιαμερικανική.

Είναι ο μόνος τρόπος να μην επιστρέψουμε στο νόμο του ισχυρότερου.

https://www.facebook.com/profile.php?id=61556191293818

Η ΠΕΡΣΙΑ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΣΑΧΗ


Η Αυτοκρατορική Μοναρχία του  Σάχη υπήρξε για αιώνες το σύμβολο του μεγαλείου, της ενότητας και της ταυτότητας της Περσιας. Η αποκατάστασή της σήμερα σημαίνει ότι πρέπει να δοθεί στον ιρανικό λαό ένα σταθερό σημείο αναφοράς, ικανό να ενσαρκώσει τις αξίες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της εθνικής υπερηφάνειας.

Σε μια χώρα που χαρακτηρίζεται από καταστολή και διχασμούς, το στέμμα αντιπροσωπεύει το ιδανικό ενός ενωμένου Ιράν, όπου οι θεσμοί σέβονται τα δικαιώματα των πολιτών και η παράδοση εναρμονίζεται με τη νεωτερικότητα. Ο Ρεζά Κυρο Παχλαβί, διάδοχος του θρόνου, ενσαρκώνει αυτή τη δυνατότητα: τον οδηγό ενός κοσμικού, ασφαλούς και ευημερούντος μέλλοντος, στο οποίο οι άνθρωποι μπορούν επιτέλους να αναπνεύσουν ελευθερία και αξιοπρέπεια και στο οποίο η ιρανική ιστορία και ο πολιτισμός επιστρέφουν για να αποτελέσουν πηγή υπερηφάνειας και συνοχής.

Η αποκατάσταση της αυτοκρατορικής μοναρχίας δεν είναι νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά ένα σχέδιο εθνικής αναγέννησης: ενώνοντας δυνάμεις, προστατεύοντας τα δικαιώματα και δίνοντας στο Ιράν πίσω τη φωνή του στον κόσμο, κάτω από το ίδιο σύμβολο ενότητας και ελπίδας που συνόδευσε αιώνες ιστορίας

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2026

Χριστούγεννα, η πιο όμορφη ιστορία αγάπης και ειρήνης — ένα μάθημα για τη μοναρχία.

Χριστούγεννα, η μεγαλύτερη ιστορία αγάπης και ειρήνης - ένα μάθημα βασιλικής οικογένειας.
Υπάρχουν αφηγήσεις που δεν γερνούν, γιατί δεν είναι ούτε μόδα ούτε άποψη, αλλά αναφερονται στην βαθιά ψυχή των πολιτισμών. Τα Χριστούγεννα εμπίπτουν σε μια σπάνια κατηγορία. Είναι γιορτή με την οποία  η ανθρωπότητα θυμάται ότι η ειρήνη δεν είναι σύνθημα, αλλά κληρονομιά· ότι η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, αλλά κυρίαρχη πράξη. 
Και, παραδόξως, στη γέννηση ενός παιδιού χωρίς στέμμα αποκαλύπτεται η ίδια η ουσία της μοναρχιας.
Γιατί τα Χριστούγεννα είναι πρώτα μια μοναρχική σκηνή. Ένα αστέρι καθοδηγεί τους λαούς, οι βασιλιάδες παρελαύνουν, τα έθνη συγκεντρώνονται γύρω από ένα φως που δεν οφείλει τίποτα στις ανθρώπινες κατακτήσεις ειναι φως υπερκοσμιο. 
Η φάτνη γίνεται αυτοσχέδιος θρόνος, και ο ταπεινός στάβλος, ένα βασιλικο  παλάτι. 
Όλα λένε ότι η αληθινή δύναμη δεν επιβάλλεται: ακτινοβολεί.   Δεν συνθλίβει, ανεβάζει.  Δεν διχάζει: ενωνει.
Σε έναν κόσμο όπου οι ιεραρχίες καταργουνται και η εξουσία διαλύεται με πάταγο, τα Χριστούγεννα είναι μια υπενθύμιση ότι η ειρήνη γεννιέται πάντα από μια δίκαιη τάξη. Όχι μια αυταρχική τάξη, αλλά μια ενσαρκωμένη τάξη - αυτή που τοποθετεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στην κορυφή, αυτή που αναγνωρίζει ότι κάθε ζωή αξίζει προστασία, προσοχή, συνέχεια. 
Η μοναρχία, με την ευγενή της έννοια, δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτό: μια υπηρεσία, μια αφοσίωση, μια μετάδοση. Τα Χριστούγεννα είναι ο τέλειος συμβολισμος των παραπάνω πραγματων.
Οι Mάγοι Βασιλείς δεν έρχονται για να κυριαρχήσουν, αλλά για να υποκλιθούν. Έρχονται όχι για να πάρουν, αλλά για να δώσουν. Η χειρονομία τους τα λέει όλα: το αληθινό μεγαλείο δεν χρειάζεται να διεκδικείται και να επιβαλλεται , αναγνωρίζει τον εαυτό του χωρις ξενες επιρροές. Και ίσως εδώ βρίσκεται η κοσμική δύναμη των Χριστουγέννων: σε αυτή την ικανότητα να θυμόμαστε ότι η ανώτατη αρχή είναι αυτή που εξυπηρετεί τους πιο εύθραυστους.
Σε μια εποχή όπου τα έθνη αμφισβητούν τις δομες που συγκροτουν τις κοινωνιες τους  , όταν οι λαοί αναζητούν ορόσημα και οραματα , τα Χριστούγεννα λειτουργούν ως υπενθύμιση στην τάξη - με τη φωτεινότερη έννοια της λέξης. 
Μας λέει ότι η ειρήνη δεν είναι ένας αφηρημένος ορίζοντας, αλλά μια καθημερινή επιτευξη. Η ειρηνη απαιτεί χειρονομίες προσωπικής αυτοκυριαρχίας: συγχωρεί, προστατεύει, δέχεται, μεταδιδει, επιδιώκει  να ανανεωθεί με εσωτερική κάθετοτητα, αυτή που μας ωθεί να γίνουμε καλύτεροι από τα ένστικτά μας.
Τα Χριστούγεννα εξακολουθούν να είναι η πιο όμορφη ιστορία αγάπης γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτή που δίνεται χωρίς να περιμένεις. Και παραμένει η πιο όμορφη ιστορία ειρήνης γιατί δεν υπάρχει διαρκής ειρήνη χωρίς μια ανώτερη αρχή που διατάζει, φωτίζει και ενώνει. Αυτή η αρχή ενσαρκώνεται από τις μοναρχίες εδώ και αιώνες. Τα Χριστούγεννα κάθε χρόνο  υπενθυμίζουν αυτη την αναγκαιότητα.
Την πιο μεγάλη νύχτα της θειας Γεννησης , ανάβει ένα φως. Δεν διεκδικεί τίποτα, δεν επιβάλλει τίποτα, δεν κατακτά τίποτα. Βασιλεύει. Και ίσως αυτό να είναι, τελικά, το απόλυτο μήνυμα των Χριστουγέννων: η ειρήνη δεν είναι διαπραγμάτευση, είναι κυριαρχία. Μια ευγενική, ελεύθερη, καθολική κυριαρχία. Μια κυριαρχία που δεν ασκείται πανω στο λαό, αλλά για τον λαό.