admin Donnerstag, Januar 23, 2025 ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ ήθελε να κάνει πρωτεύουσα την ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ... Οκτώ ημέρες μετά τον δολοφόνησαν...
https://www.epilekta.com/2025/01/blog-post_94.html
ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΘΥΡΕΟΣ
ΙΣΧΥΣ ΜΟΥ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2025
Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ ήθελε να κάνει πρωτεύουσα την ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ... Οκτώ ημέρες μετά τον δολοφόνησαν...
admin Donnerstag, Januar 23, 2025 ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ ήθελε να κάνει πρωτεύουσα την ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ... Οκτώ ημέρες μετά τον δολοφόνησαν...
admin Donnerstag, Januar 23, 2025 ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ ήθελε να κάνει πρωτεύουσα την ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ... Οκτώ ημέρες μετά τον δολοφόνησαν...
Δευτέρα 20 Ιανουαρίου 2025
Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΙΟΥΛΙΑΝΑ '65 .
—Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΚΕΝΤΡΟΥ.
Ἡ ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ ἰδρύθηκε ἕνα μῆνα πρὶν τὶς ἐκλογὲς τῆς 29ης Ὀκτωβρίου 1961 μέ μοναδικὸ στόχο νὰ κτυπηθεῖ ἡ μονοκρατορία ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ καὶ ΕΡΕ . Ὁ Καραμανλῆς μέσα σὲ μιὰν 6ετία εἶχε καταφέρει νὰ δημιουργήσει στὴν Ἑλλάδα ἕνα μοναδικὸ μέχρι τότε οἰκονομικὸ θαῦμα, τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ διαπιστώσουμε βλέποντας παλιὲς ἑλληνικὲς ταινίες τῆς περιόδου 1955—1960 (πχ. τό "ΣΩΦΕΡΑΚΙ" τοῦ 1953 καὶ τόν "ΚΑΤΗΦΟΡΟ" ἢ τόν "ΚΛΕΑΡΧΟ ΤΗΝ ΜΑΡΙΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΝΤΟ" τοῦ 1961) παρατηρῶντας τὴν ΑΛΛΑΓΗ τῆς Ἀθήνας μέσα σέ αὐτὴν τὴν ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΚΗ 6ετία.
Ὁπότε γιὰ νά ἀντιμετωπιστεῖ ὁ Καραμανλῆς ΣΥΝΑΣΠΙΣΤΗΚΑΝ ὁλοι σχεδὸν οἱ ἀντίπαλοι του (ΣΤΕΦ.ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ—ΣΟΦ.ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ—ΗΛ.ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ—ΓΕΩΡΓ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ) στὴν ἵδρυση τῆς ΕΝΩΣΕΩΣ ΚΕΝΤΡΟΥ.
Ὀμως τὸν νέο κόμμα ΟΥΤΕ ΣΥΝΟΧΗ ΕΙΧΕ , ΟΥΤΕ ΚΟΙΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΕΤΡΩΓΕ Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΙΔΡΥΤΩΝ ΤΟΥ.
Ἐξάλλου στὶς ἐκλογὲς τοῦ 1961 ἡ ΕΚ δέν προλάβαινε νά προετοιμαστεῖ μέ συνέπεια νὰ ὑποστεῖ βαριὰ ἠττα: ἔλαβε 34% περίπου τῶν ψήφων ἔναντι 50% περίπου τῆς ΕΡΕ.
Ὀλα ἔδειχναν ὅτι μετὰ τὴν συντριβὴ αυτή, ἡ ΕΚ θὰ διαλυόταν στὰ ἐξ ὧν συνετέθη καὶ γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ αύτὸ οἱ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ—ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ σκἐφτηκαν ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ἀλλὰ νὰ καταγγείλλουν τὴν κυβέρνηση γιὰ ΕΚΛΟΓΕΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΝΟΘΕΙΑΣ.
Πράγματι οἱ ψηφίζοντες σὲ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥΣ (στρατιωτικοὶ κλπ) ψήφιζαν μαζικὰ ΕΡΕ , ἀλλὰ ΔΕΝ ΚΑΘΟΡΙΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΙΑ ΤΗΣ .
Ἦταν μεγἀλη ἡ διαφορὰ γιὰ νά ποῦμε σήμερα ὅτι ἡ ΕΡΕ μέ παρασπονδίες τότε πλειοψήφισε.
Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΝΙΚΗΣΕ ΚΑΘΑΡΑ κι ὄχι λόγῳ νοθείας. Ἴσως ἀντὶ 50% νά ἔπαιρνε 46% ὐπὸ ἄλλες συνθῆκες ,ὄχι ὅμως ὅτι δὲν θὰ πλειοψηφοῦσε.
Η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΣΥΝΟΝΘΥΛΕΥΜΑ ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΕΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΠΡΩΤΙΑ.
Αὐτὴ εἶναι ἡ καθαρὴ ἀλἠθεια, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴν διαλυθεῖ τὸ κόμμα καὶ νά συσπειρωθοῦν οἱ ὀπαδοί, ὁ Παπανδρέου κήρυξε τὸν 1ο ΑΝΕΝΔΟΤΟ μποϋκοτάροντας τὸ κράτος ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ μέ βἀση τὸ σύνθημα 1—1—4 ,δηλ. ἐπίκληση τοῦ τελευταίου ἄρθρου τοῦ Συντάγματος ποὺ ὅριζε ὅτι ἡ τήρηση τοῦ καταστατικοῦ χἀρτη τοῦ κράτους ἐπαφιόταν στὸν πατριωτισμὸ τῶν Ἑλλήνων.
ΤΟ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΑΥΤΟ ΤΟΥ 1—1—4 ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ : δηλ. ΚΑΤΑΛΥΟΤΑΝ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ κι ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ μὴν διαλυθεῖ λόγῳ τῆς ἐκλογικῆς συντριβῆς τὸ κόμμα τῆς ΕΝΩΣΗΣ ΚΕΝΤΡΟΥ. Καὶ τούτη εἶναι ἐπίσης μιὰ ὠμή ἀλήθεια.
Ὀ Ἀνένδοτος τῆς Ἑνώσεως Κέντρου κρἀτησε 2 χρόνια , δίχασε τὸ Ἔθνος ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΥΠΗΡΞΕ Η ΑΙΤΙΑ ΤΩΝ ΔΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΤΑΛΑΝΙΣΑΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ '60.
Καὶ τοῦτο διότι τελικὰ πέτυχε τὴν ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ἐπ' ἀφορμῆς μιᾶς ἀνούσιας διαφωνίας ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ—ΒΑΣΙΛΙΑ ΠΑΥΛΟΥ γιὰ τὸ ταξίδι τοῦ ἑλληνικοῦ βασιλικοῦ ζεύγους στὸ Λονδῖνο. Σέ προηγούμενο ταξίδι, διαδηλωτὲς ἐπιτέθηκαν στὴν Βασ.ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ στὸ Λονδῖνο καὶ ὁ Καραμανλῆς ζήτησε νὰ ἀναβληθεῖ τὸ νέο ταξίδι τῶν Βασιλέων ποὺ ἐπρόκειτο νὰ γίνει κατόπιν προσκλήσεως τῆς ΒΑΣ.. ΕΛΙΣΑΒΕΤ, τὴν 9 ΙΟΥΛΙΟΥ 1963 , ἀλλὰ ὁ Παῦλος ἀρνήθηκε νά προσβάλλει μέ μιὰ ἄρνηση του τὴν Βασίλισσα τῆς Ἀγγλίας.
Τὸ θέμα δὲν ἦταν μεῑζον ἀλλὰ ὀ Καραμανλῆς κουρασμένος ἀπὸ τὶς ὑπερβολὲς τοῦ Ἀνενδότου καὶ τὶς ἀνοίκειες ἐπιθέσεις τοῦ Παπανδρἐου μέ ἀφορμὴ τὴν δολοφονία ΛΑΜΠΡΑΚΗ ἀπὸ τὸ τρίκυκλο τῶν ΓΚΟΤΖΑΜΑΝΗ—ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗ θέλησε νά ἐκβιάσει ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ του, ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΗΡΩΙΚΗ ΕΞΟΔΟ.
Ταυτόχρονα καὶ ὁ ΒΑΣ.ΠΑΥΛΟΣ κι ἐκεῖνος θορυβημένος ἀπὸ τὸν διετῆ ἀνἐνδοτο ΠΟΥ ΔΙΕΛΥΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ εἶδε σάν εὐκαιρία τὴν παραίτηση Καραμανλῆ γιὰ λὺση τοῦ πολιτικοῦ προβλήματος.
ΚΑΙ ΕΤΣΙ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 11 ΙΟΥΝΙΟΥ 1963.
Στὶς ἐκλογὲς ποὺ προκηρύχτηκαν (ἔγιναν δὐο ἐκλογικὲς ἀναμετρήσεις, 3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1963 καὶ 16 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1964 ) καὶ στὶς δύο νίκησε ἡ Ἐνωση Κέντρου —τὸν Φεβρουάριο μὲ τὸ ἐκπληκτικὸ ποσοστὸ τοῦ 53%— μὲ κεντρικὸ σύνθημα τὸ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΣΜΟΥ, ἐνῶ ἤδη ἀπὸ τὶς 9 ΔΕΚ 1963 ὁ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΕΙΧΕ ΦΥΓΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΜΥΣΤΙΚΑ {μὲ τὸ ὄνομα "Τριανταφυλλίδης"}.
Ὅμως ἡ Ἕνωση Κέντρου δὲν εἶχε ἐπιλύσει τὰ ἐσωτερικὰ της προβλήματα παρ' ὅλο ποὺ πρὶν τὶς ἐκλογὲς τοῦ Φεβρουαρίου εἶχε πεθάνει ὁ Σοφ.Βενιζέλος κατὰ τὴν διάρκεια τῆς προεκλογικῆς ἐκστρατείας (7—2—1964) ταξιδεύοντας στὸ καρἀβι ἀπὸ τὴν Κρήτη πρὸς τὸν Πειραῖα , ἀπὸ ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΟ ΟΙΔΗΜΑ.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΗΤΑΝ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ὁ ὁποῖος ὡς γυιὸς τοῦ Ἀρχηγοῦ τὸ ἔβλεπε σὰν τσιφλίκι του.
ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΕ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΝ Γ. ΜΑΥΡΟ ὁ ὁποῖος ἀνἐλαβε διοικητὴς τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης.
Ἀργότερα ἐστρἀφη κατὰ τοῦ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ὁ ὁποῖος ἐν τἐλει δέν ἀντέδρασε στὶς ἐπιδιώξεις τοῦ Ἀνδρέα ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΥΠ.ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ λειτουργῶντας ὅμως ὡς ὑπαρχηγὸς καὶ διάδοχος τοῦ πατέρα του.
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΤΟΤΕ ΑΝΤΙΤΑΧΤΗΚΕ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ—ἁνερχόμενο τότε στἐλεχος—ΜΕΣῼ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" ΤΟΥ ΚΟΚΚΑ.
Σὲ ἕνα ἄρθρο της τὴν 1—11—1964 μὲ τὴν φρἀση "ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ΜΑΣΚΑΡΑΔΕΣ" ποὺ προκάλεσε θυμηδία ἐστρἀφη εὐθέως κατὰ τοῦ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ κατηγορῶντας τον γιὰ οἰκονομικὰ σκάνδαλα. ΚΑΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 16—11—1964 .
ΤΟ ΘΕΑΜΑ ΜΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΝΑΥΑΡΧΙΔΑΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΚΕΝΤΡΟΥ ΝΑ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΓΥΙΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΗΤΑΝ ΟΙΚΤΡΟ καὶ ἁποκάλυπτε ὀτι ἡ ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΥΤΟΔΙΑΛΥΟΤΑΝ καὶ τοῦτο λόγῳ τῶν ΑΨΥΧΟΛΟΓΗΤΩΝ ΑΡΧΗΓΙΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΣΕ ΤΑ ΠΑΛΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ.
Ὁ Ἀνδρέας ἐπέστρεψε στὴν κυβέρνηση σέ λίγους μῆνες ὅταν στὶς 29 ΑΠΡ 1965 ἀνἐλαβε πάλι ΑΝΑΠΛ. ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ .
Ὀμως ὅλα ἔδειχναν ὅτι ΣΤΗ ΙΔΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΚΟΜΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΞΟΥΝ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝ.ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ.
Ἡ Ἕνωση Κέντρου βάδιζε ὀλοταχῶς σὲ ΔΙΑΣΠΑΣΗ καὶ ὁ γηραιὸς πρωθυπουργὸς ἦταν ἄβουλος στὸ νὰ κάνει κάτι γιὰ νὰ τὸ ἀποφὺγει αὐτό, διότι ἀπλᾶ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΠΑΡΝΗΘΕΙ ΤΟΝ ΓΥΙΟ ΤΟΥ, ΓΙΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ...
Ἡ κύρια κρίση δὲν ἄργησε νἄρθη·
στὶς 18 ΜΑΪΟΥ 1965 μιὰ ἐφημερίδα τῆς ΕΡΕ ὀ "ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΚΗΡΥΞ " τῆς Λάρισας δημοσίευσε τὴν εἰδηση γιὰ μιὰ μυστικὴ κεντροαριστερὴ ὀργἀνωση στὸ στράτευμα μὲ τὰ ἀρχικὰ Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. {=Ἀξιωματικοί, Σώσατε, Πατρίδα, Ἰδανικά, Δημοκρατία, Ἀξιοκρατία}
Ὁ ΓΡΙΒΑΣ ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΜΕ ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΠΡΟΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΜΥΝΑΣ (10—5—1965) ΕΙΧΕ ΗΔΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙ ΟΤΙ "ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΤΟΥ Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΠ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ " προσθέτοντας καὶ τὰ ὀνόματα τῶν ἀξιωματικῶν συνωμοτῶν (πχ. λοχαγοῦ Μπουλούκου)
Ἡ κυβέρνηση διέταξε ἔρευνα καὶ τελικὰ συνελήφθησαν 4 ἀξιωματικοὶ οἱ ὁποῖοι κατά τὶς φῆμες ποὺ κυκλοφόρησαν τότε ὐπεδείκνυαν τὸν ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠ ὡς ὀργανωτὴ τοῦ ΑΣΠΙΔΑ.
Ὀμως τὴν μεγάλη "βόμβα" τὴν ἔριξε πάλι ἠ μητσοτακικὴ φιλοκυβερνητική "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" μέ πρωτοσέλιδο "Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΓΑΝΩΤΗΣ ΤΟΥ ΑΣΠΙΔΑ".
(Σύμφωνα μὲ τὸν Ἰωάννη Μπουλοῦκο τὸν ὅρκο τοῦ ΑΣΠΙΔΑ εἶχε γράψει στὴν γραφομηχανὴ ἡ Ἀγγέλα Κοκόλα, ἰδιαιτέρα γραμματεὺς τοῦ Ἀ. Παπανδρέου, ἐνῶ οἱ ἐπαφὲς τοῦ Ἀ. Παπανδρέου μὲ τον Ἀριστόδημο Μπουλοῦκο γίνονταν δια ζώσης στὰ Τουρκοβούνια).
Ὁ Γερο—Παπανδρέου φαίνεται ὅτι πανικοβλήθηκε ΚΑΙ ΜΕΣῼ ΚΥΠ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ.
Ἔτσι ὅταν ἐκλήθη ἀπὸ τὸν ἀνακριτὴ βασιλικὸ ἐπίτροπο ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΤΗΣ Κ.Υ.Π ὁ πρωθυπουργὸς ἔκανε τὸ λάθος ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΑΜΥΝΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑ ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΥ ΝΑ...ΤΙΜΩΡΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΠΙΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΗΣ γιατὶ δῆθεν κάλεσε παρατύπως τὸν ὑπάλληλο τῆς Κ.Υ.Π.
Καὶ τὸτε ἔγινε τὸ ἑξῆς ἐξωφρενικὸ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΪΟΥΣΑ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ : ὁ ὑπουργὸς Γαρουφαλιᾶς ἀρνήθηκε νὰ ἐκτελέσει τὴν ΠΑΡΑΝΟΜΗ βεβαίως ἐντολὴ τοῦ Πρωθυπουργοῦ του.
ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ ΟΜΩΣ ΕΝΩ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΤΟΥ ΤΟ ΕΧΕΙ ΖΗΤΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 28 ΙΟΥΝΙΟΥ (ἐπειδὴ τὴν προηγουμἐνη εἶχε συλληφθεῖ ὁ λοχαγὸς ΜΠΟΥΛΟΥΚΟΣ καὶ φοβόταν ὁ Γερο—Παπανδρἐου μήπως ὁ συλληφθεὶς ΕΜΠΛΕΞΕΙ ΤΟΝ ΓΥΙΟ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΦΕΡΟΤΑΝ ΩΣ ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΣ στὴν ὑπόθεση).
Γι αύτὸ ἐπιδίωκε νὰ ΑΝΑΛΑΒΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΜΥΝΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ παρ' ὅλα τὰ περὶ τοῦ ἁντιθέτου ὐποστηριζόμενα ἀπὸ τὴν προπαγάνδα τῶν κομμάτων τῆς "δημοκρατικῆς παράταξης" ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑ.
Ἀπὸ δῶ ξεκινοῦν τὰ περιλάλητα ΙΟΥΛΙΑΝΑ τοῦ 1965.
Ο Βασιλιᾶς ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ—ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΔΙΝΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΟΥ 1952 —ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΑΜΥΝΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ, ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΟ Ο ΓΥΙΟΣ ΓΙΑ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ.
(Ὁ ἔμπειρος πατέρας του Βασ.Παῦλος εἶχε πεθάνει ἀπὸ ἕναν ὀδυνηρὸ καρκῖνο στό στομάχι στὶς 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 1964)
Σέ μιὰν ΑΧΑΡΗ ἀνταλλαγὴ ἐπιστολῶν —ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΟΥΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΥΦΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ—ὁ Βασιλιᾶς πρότεινε στὸν Παπανδρἐου νὰ ὑποδείξει ΟΠΟΙΟΝ ΗΘΕΛΕ γιά τὴν θἐση τοῦ ὑπουργοῦ Ἀμύνης ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ, ἐπειδὴ ὅλοι θὰ ποῦν ὅτι ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΤΟΝ ΓΥΙΟ ΤΟΥ ἢ ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΜΥΝΑΣ, ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙ Η ΕΚΔΙΚΑΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΑΣΠΙΔΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.
Ὁ Γερο—Παπανδρέου ὅμως ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ποὺ τοῦ πρόσφερε ὁ Βασιλιᾶς, γεγονὸς ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι τὸ μόνο ποὺ τὸν ἐνδιέφερε ἦταν ἡ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΓΥΙΟΥ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ...
Καὶ —σημειωτέον—οἰ ἐχθροὶ τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου δὲν βρίσκονταν στὴν ἀντιπολίτευση τῆς ΕΡΕ τοῦ εὐπρεποῦς ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ,ἀλλά μέσα στὸ ἴδιο του τὸ Κόμμα {=ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ, Στεφανόπουλος, Τσιριμῶκος, Νόβας, Γαρουφαλιᾶς ἐφημ."ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"}
Ἄν δὲν εἶχε ΚΡΥΦΟ σκοπὸ τὴν σωτηρία τοῦ Ἀνδρέα ἀπὸ τὴν περιπέτεια τῆς ὑπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ, θὰ μποροῦσε νά δεχτεῖ ὁ Γεώργιος Παπανδρἐου τὸν συμβιβασμὸ ποὺ τοῦ πρότεινε ὁ Κωνσταντῖνος (κι ἔτσι πρἀγματι τὸν συμβούλεψαν πολλοὶ νουνεχεῖς βουλευτές του) ἀλλα ὁ Γερο—Παπανδρἐου ΘΕΛΗΣΕ ΤΟΤΕ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΙ ΤΗΝ "ΕΥΚΑΙΡΙΑ" ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ Ο ΑΠΕΙΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΗΡΩΙΚΗ ΕΞΟΔΟ διότι ἔβλεπε ὅτι Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΣΠΙΔΑ τελικὰ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΣΕ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΚΑΤΕΡΡΕΕ ΣΕ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ ΔΙΑΣΠΑΣΜΕΝΗ ΣΕ ΑΝΔΡΕΪΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙ—ΑΝΔΡΕΪΚΟΥΣ. Ἔτσι ἡ μόνη διἐξοδος γιὰ νὰ σωθεῖ ἀπὸ τὸ Κόμμα ὅ,τι ἦταν δυνατὸν νὰ περισωθεῖ ,φάνταζε στὸν Γερο—Παπανδρἐου
ἡ ΘΕΑΜΑΤΙΚΗ καὶ ΗΡΩΪΚΗ έξοδος .
Πἰστευε ὅτι παραιτούμενος ΘΑ ΕΣΩΖΕ ΤΟ ΤΡΩΘΕΝ ΓΟΗΤΡΟ ΤΟΥ καὶ ξεκινῶντας ἔναν 2ο ΑΝΕΝΔΟΤΟ κατὰ τοῦ Θρόνου θὰ κέρδισε ψήφους ΜΕΝΟΝΤΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ σώζοντας τὴν Ἐνωση Κέντρου ἀπὸ τὴν διἀλυση.
ΔΙΑΨΕΥΣΤΗΚΕ ΣΕ ΟΛΑ·
ἡ Ἐνωση Κέντρου ΔΙΑΣΠΑΣΤΗΚΕ, ἀφοῦ οἱ ΑΝΤΙ—ΑΝΤΡΕΪΚΟΙ ,οἱ λεγόμενοι ἀπὸ τὴν καθεστηκυῖα προπαγάνδα "ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ", ἀποχὠρησαν ἁπὸ τὸ κόμμα (ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ἀλλὰ ΟΛΑ ΣΧΕΔΟΝ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ; Στεφανόπουλος, Τσιριμῶκος, Νόβας, Γαρουφαλιᾶς) ἑνῶ ὁ Ἀνδρέας εἶχε φτιάξει ἤδη τὸ δικὀ του κόμμα μέσα στὸ κόμμα τοῦ πατέρα του τὴν λεγόμενη "ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ" {ἀπὸ ὅπου τὸ 1974 προἐκυψε τὸ ΠΑΣΟΚ}.
Μέ τὸν Γερο—Παπανδρἐου ἔμειναν ΜΕΤΡΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΒΕΛΗΝΕΚΟΥΣ ΣΤΕΛΕΧΗ —μὲ λίγες λαμπρὲς ἐξαιρέσεις (πχ. Γ.ΜΑΥΡΟΣ).
Ἐπὶ δύο μῆνες ἑκεῖνο τὸ θερμὸ πολιτικὰ καλοκαῖρι τοῦ 1965, ἡ Βουλὴ ἀδυνατοῦσε νὰ δώσει ψῆφο ἐμπιστοσύνης , οὔτε στὸν ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΝΟΒΑ, οὐτε στὸν ἀριστερῆς προελεύσεως ΤΣΙΡΙΜΩΚΟ { ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΡΓΟΠΟΡΙΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΠΡΙΝ ΣΤΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ Η "ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ"— ὅπως ὑποστηρίζει ὁ ἀστικὸς μῦθος τῆς κεντροαριστερῆς προπαγάνδας }.
Μόνον στὶς 17 ΣΕΠ 1965 κατἀφερε νὰ πάρει ψῆφο ἐμπιστοσύνης ὁ παλαιός πολιτικός ΣΤΕΦ.ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, λόγῳ τῆς προσχὠρησης τῶν ἀναγκαίων βουλευτῶν τῆς Ἑνώσεως Κέντρου στούς λεγόμενους "ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ".
Τελικὰ ἀπὸ τοὺς 171 βουλευτὲς τῆς Ε.Κ. τὸ 1964, εἶχαν μείνει τὸ 1965 μόνο 121.
ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΟΤΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ Ε.Κ. ΗΤΑΝ ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ ·
διαφορετικὰ δὲν ἐξηγεῖται τέτοια γρήγορη ΣΗΨΗ μἐσα σέ 1,5 μόνον ΧΡΟΝΟ..
Ἀλλὰ ὅπως προεῖπα, ἀπὸ τὴν ἵδρυση της τὸ 1961 ἡ Ε.Κ. ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΣΥΝΟΝΘΥΛΕΥΜΑ ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΧΩΡΙΣ ΚΟΙΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ.
Βεβαίως ἡ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΗ προπαγἀνδα ἔχει ἀποδώσει τὰ ΙΟΥΛΙΑΝΑ στοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ τά Ἀνἀκτορα (ὁ πολυχρησιμοποιημένος ἀστικὸς μας μῦθος).
Ὅμως αὐτό, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΦΕΛΗ ΕΞΗΓΗΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΙ ΦΤΗΝΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ, διότι
προκύπτουν τὰ ἑξῆς ἐρωτήματα:
ἄν ἔλειπαν οἱ Ἀμερικανοὶ καὶ τὸ Παλάτι,
Η Ε.Κ. ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΕΡΡΕΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΑΛΥΟΤΑΝ;
Η ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕ ΝΑ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΕΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ;
Η ΥΠΟΘΕΣΗ Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΕΛΥΕ
ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ;
Χρειαζόταν ὁ ἄπειρος νεαρὸς βασιλιᾶς Κωνσταντῖνος νὰ τὸ κάνει αὐτό ;
Ἤ οἱ "κακοί" Ἀμερικανοί ;
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΜΩΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΖΟΝΣΟΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΜΠΟΔΙΣΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΝΑ ΕΙΣΒΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1964 ;
Ἄν ἤθελαν οἱ ΗΠΑ νά ρἰξουν τὴν Ε.Κ. δέν
θὰ εἶχαν ἀφήσει τοὺς Τούρκους νὰ είσβάλουν στὴν Μεγαλόνησο ;
ΚΑΙ ΤΟ 1964 ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΤΕΙΛΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΗΝ ΜΕΡΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ Ο ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ.
Ἄρα μία τουρκικὴ εἰσβολὴ τὸ 1964 θὰ εἶχε γιὰ τὴν Ε.Κ. τὶς συνέπειες ποὺ εἶχε τὸ 1974 ἡ εἰσβολὴ γιὰ τὴν Χούντα....
Συνεπῶς ὅλες αὐτὲς οἱ προπαγάνδες ποὺ μᾶς ταΐζει ἡ ἐπἰσημη ἱστοριογραφία ἐδῶ καὶ μισὸν αἰῶνα εἶναι ΜΠΑΡΟΥΦΕΣ.
Η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ ΔΙΑΛΥΘΗΚΕ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ καὶ ἰσχύει τελικὰ αύτὸ ποὺ ἔγραψε ὁ ΣΟΛΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ , ἕνας σχετικὰ ἀντικειμενικὸς ἰστορικὸς τῆς ταραγμένης ἐκείνης περιόδου·
"ΑΞΟΝΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΚΕΝΤΡΟΥ ΗΤΑΝ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ"
{Σ.Γρηγοριάδης, ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, τόμ.7, σελ.114}
https://diamantiskoutoulas.blogspot.com/2023/10/65.html
Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2025
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ.
Ο μεταπολεμικός βουλευτής και βραχύβιος υπουργός της Ενωσης Κέντρου (βενιζελικός) Γεώργιος Μόδης άκουσε τον Καφαντάρη να λεει επανειλημμένα οτι ο Βενιζέλος ήταν ...π α ρ α φ ρ ο ν α ς !!!(επί λέξει ο συγγραφέας αναφέρει την λέξη σχιζοφρενής),μάλιστα δε πως επιδίωκε να διαρρήξει τις σχέσεις της Ελλάδος με την Τουρκία αμέσως μετά την υπογραφή του ελληνοτουρκικού συμφώνου φιλίας και την δήλωση του γιά την απονομή του βραβείου Νόμπελ στον Κεμάλ! Βλέπε Γεώργιος Μόδης ,Αναμνησεις,εκδόσεις Πανεπιστημιου Μακεδονιας .Θεσσαλονικη, 2004,σελ.301.
ΠΗΓΗ ''ΧΩΡΙΣ ΣΤΕΜΜΑ'' ΣΕΛ 261 ΘΑΝΑΣΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ.
Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2025
Ὁ ὅρος "Ρωμηοσύνη" κατά τόν ἀείμνηστο π. Ἰωάννη Ρωμανίδη
Ὁ ὅρος «Ρωμηοσύνη» ἐπεξηγεῖται καί ἀναπτύσσεται, μέ ἀδιάψευστα ἱστορικά στοιχεῖα, ἀπό τόν ἀείμνηστο καθηγητή τοῦ πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης π. Ἰωάννη Ρωμανίδη, στό ὁμώνυμό του βιβλίο. Παραθέτουμε ἕνα χαρακτηριστικό ἀπόσπασμα:
«Πρῶτον πρέπει νά ἔχωμεν ὑπ' ὄψιν ὅτι ἱστορικῶς οὐδέποτε διακρίνεται ἡ λεγομένη Βυζαντινή Αὐτοκρατορία ἀπό τήν Ρωμαϊκήν Αὐτοκρατορίαν. Οἱ πρόγονοί μας ἐγνώριζον μόνον ὅτι ἤσαν πολίται τοῦ κράτους μέ τό ὄνομα Ρωμανία καί ὅτι τό κράτος αὐτό εἰς τά χρόνια του μεγαλύτερου ἠγέτου τῆς Ρωμαιοσύνης, τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐξετείνετο εἰς ὁλόκληρον τόν μεσόγειον χῶρον, πού σήμερον καλύπτει τήν Ἀγγλίαν, Πορτογαλίαν, Ἱσπανίαν, Γαλλίαν, Ἐλβετίαν, Ἰταλίαν, Αὐστρίαν, τά Βαλκάνια, ὅλην τήν βόρειον Ἀφρικήν, τόν Λίβανον, τήν Συρίαν, τήν Τουρκίαν, καί, τάς ρωσικᾶς παραλίας τοῦ Εὔξεινου Πόντου.
Ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ κατ' ἐξοχήν πατήρ τῆς ὑπό τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου συγκληθείσης Ἅ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου (325), γράφει περί τῆς Ρώμης ὡς μητροπόλεως τῆς Ρωμανίας εἰς μίαν ἐπίθεσίν του κατά τῶν αἱρετικῶν Ἀρειανῶν, οἱ ὁποῖοι ἐραδιούργησαν τήν ἐκθρόνισην τοῦ πάπα τῆς Ρώμης Λιβερίου (352 - 366). «Οὐδέ Λιβερίου τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης κατά τήν ἀρχήν ἐφείσαντο, ἀλλά καί μέχρι τῶν ἐκεῖ τήν μανίαν ἐξέτειναν καί οὔχ ὅτι ἀποστολικός ἐστι θρόνος ἤδεσθησαν, οὔδ' ὅτι μητρόπολις ἤ Ρώμη τῆς Ρωμανίας ἔστιν ηὐλαβήθησαν». Ἤ ἐπιστημονική διάσπασις τῆς ἑνιαίας ταύτης ἱστορικῆς Ρωμανίας εἰς ρωμαϊκήν καί βυζαντινήν αὐτοκρατορίαν εἶναι κατασκεύασμα τῶν Φράγκων κατακτητῶν τῆς δυτικῆς ἐν Γαλλία, Ἰταλία, Ἐλβετία καί Αὐστρία Ρωμαιοσύνης. Οἱ Φράγκοι πρῶτοι ἀπεκάλεσαν τούς Ρωμαίους της Ἀνατολῆς μόνον Γραικούς, ἀκολουθοῦντες παλαιότερον παράδειγμα τῶν Γότθων. Εἰς τόν ἐν Κωνσταντινουπόλει βασιλέα τῶν....
Ρωμαίων ἀπέδωσαν οἱ Φράγκοι τόν τίτλον «βασιλεύς τῶν Γραικῶν» καί συγχρόνως ὠνόμασαν τόν Τευτονοφράγκον ἡγεμόνα τῆς Γερμανίας «βασιλέα τῶν Ρωμαίων», διά νά ἀποσπάσουν τήν ἀφοσίωσιν τῶν ἐν τήν Δύσει κατακτηθέντων καί ὑποδούλων Ρωμαίων ἀπό τήν Κωνσταντινούπολιν Νέαν Ρώμην καί στρέψουν τά ἐθνικά αἰσθήματα τῶν ὑποδούλων τούτων δυτικῶν Ρωμαίων πρός τόν ἐν Γερμανία ψευδῶς καλούμενον «βασιλέα τῶν Ρωμαίων». Συγχρόνως κατεδίκασαν ὡς αἱρετικούς τους ὀνομασθέντας ἀποκλειστικῶς πλέον «Γραικούς» ἀνατολικούς Ρωμαίους καί οὕτως ἔθεσαν τά θεμέλια του μεσαιωνικοῦ μίσους τῆς ἐν τή Δύσει ἀφομοιωθείσης ὑπό τῆς Φραγκιᾶς Ρωμαιοσύνης πρός τήν ἀνατολικήν Ρωμαιοσύνην, τό ὁποῖον ἐκορυφώθη μέ τήν ὑπό τῶν Φράγκων ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τήν ἐπέκτασιν τῆς Φραγκοκρατίας εἰς τήν Ἀνατολήν. Ἡ Φραγκοκρατία διά τήν Ρωμαιοσύνην δέν ἤρχισε μέ τήν ἐμφάνισιν τῶν Φράγκων εἰς τήν Ἀνατολήν. Φραγκοκρατία ἀρχίζει μέ τήν ὑπό τῶν Φράγκων κατάκτησιν τῶν ἀναφερθεισῶν δυτικῶν ἐπαρχιῶν τῆς Ρωμανίας.
Οὕτως ἐπεσπεύσθη ἡ ἀφομοίωσις τῆς ἐν τή Δύσει Ρωμαιοσύνης, ἤ ὁποία μέ τήν πάροδον τοῦ χρόνου ἔμαθεν ὅτι εἰς τήν Ἀνατολήν, περί τήν Κωνσταντινούπολιν Νέαν Ρώμην, ὑπάρχουν ὄχι Ρωμαῖοι ἀλλά «αἱρετικοί Γραικοί» μέ «Γραικόν βασιλέα». Ἀπό τά μέσα τοῦ θ' αἰῶνος καθιερώθη μεταξύ τῶν Φράγκων θεολόγων ἤ παράδοσις νά γράφουν ἔργα τιτλοφορούμενα «Κατά τῶν πλανῶν τῶν Γραικῶν».
Ἐν ἀντιθέσει πρός τούς Φράγκους κατακτητᾶς τῆς δυτικῆς Ρωμαιοσύνης οἱ Ἄραβες καί Τοῦρκοι κατακτηταί τῆς ἀνατολικῆς Ρωμαιοσύνης ἀπεκάλουν πάντοτε μέ σεβασμόν τούς πολίτας τῆς Ρωμανίας Ρούμ, δηλαδή Ρωμαίους ἤ Ρωμηούς. Δία τόν λόγον αὐτόν οἱ πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων ὀνομάζονται μέχρι σήμερον τουρκιστί καί ἀραβιστί Ρούμ Πατρίκ, δηλαδή πατριάρχαι τῶν Ρωμαίων. Οἱ δέ Ὀρθόδοξοι ὁμογενεῖς εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν λέγονται ἑλληνιστί Ρωμαῖοι ἤ Ρωμηοί καί τουρκιστί Ρούμ. Εἰς τά ἀλλά πρεσβυγενή πατριαρχεῖα ὀνομάζονται ἀραβιστί Ρούμ. Εἰς τό Κοράνιον τοῦ Μωάμεθ ὑπάρχει ὁλόκληρον κεφάλαιον (30), ὅπου ὁ ἱδρυτής τοῦ Ἰσλάμ γράφει περί τῆς προσωρινῆς πτώσεως τῶν Ρωμαίων εἷς τους Πέρσας εἷς Μέσην Ἀνατολήν καί προφητεύει τόν τελικόν θρίαμβον αὐτῶν, ὅπως καί πράγματι ἔγινεν ὑπό τόν Ἠράκλειτον μετ' ὀλίγα ἔτη. Εἶναι σαφές ἀπό τό ἐν λόγω κεφάλαιον ὅτι ὁ Μωάμεθ εἶχε τήν ἐποχήν αὐτήν τήν ἐντύπωσιν ὅτι ἐκήρυττε τήν ἰδίαν πίστιν μέ τούς Ρωμαίους της Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης.
Ἐπίσης πρέπει νά σημειωθεῖ ὅτι εἰς τάς συροφώνους πηγᾶς ὡς καί εἰς τάς αἰθιοπικᾶς τοῦ Μεσαίωνος, οἱ σήμερον κακῶς λεγόμενοι Βυζαντινοί ἐλέγοντο πάντοτε Ρωμαῖοι. Μάλιστα οἱ μετά τό 1821 ὑπό τῶν Νεοελλήνων ὀνομασθέντες «'Ἕλληνες» Πατέρες λέγονται πάντοτε Ρωμαῖοι Πατέρες, ἀκριβῶς ὅπως συνέβαινεν εἰς ἠμᾶς πρό τοῦ 1821.
Εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν οἱ σήμερον ἐν Ἑλλάδι λεγόμενοι Ρωμαιοκαθολικοί λέγονται Λατίνοι καί Φράγκοι ὡς συνέβαινεν ἀκριβῶς ἐν Ἑλλάδι καί Μικρά Ἀσία κατά τήν τουρκοκρατίαν, ὡς καί κατά τά χρόνια της ἐλευθέρας Ρωμανίας. Ἱστορικῶς κατά τόν μεσαίωνα Ρωμαῖοι καί Καθολικοί εἶναι μόνον οἱ ὑπαγόμενοι εἰς τά ρωμαϊκά πατριαρχεῖα Ὀρθόδοξοι μέ κέντρον τήν Κωνσταντινούπολιν. Οἱ Εὐρωπαῖοι κατακτηταί τῆς δυτικῆς Ρωμαιοσύνης δέν εἶναι Ρωμαῖοι. Εἶναι Φράγκοι, Λογγοβάρδοι, Βουργουνδοί, Σάξωνες, Νορμανδοί καί Γότθοι, οἵτινες ἀφωμοῖωσαν σύν τῷ χρόνω τούς κατακτηθέντας Ρωμαίους μεταβάλλοντες αὐτούς εἰς τούς δουλοπάροικους τοῦ εὐρωπαϊκοῦ Φεουδαλισμοῦ. Λέγονται οἱ Εὐρωπαῖοι τοῦ μεσαίωνος Λατίνοι διότι υἱοθέτησαν ὡς ἐπίσημον γλώσσαν τῶν τήν λατινικήν. Ρωμαῖοι εἶναι μόνον οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί οἱ ἡνωμένοι μέ τήν Κωνσταντινούπολιν Νέαν Ρώμην, μέ ἐπίσημον γλώσσαν τήν ἑλληνικήν. Κατά τήν τουρκοκρατίαν οἱ Φράγκοι λέγονται ὑπό τῶν ἡμετέρων ὄχι Καθολικοί ἀλλά Κατόλικοι.
Ἡ διάκρισις αὐτή μεταξύ Λατίνων καί Ρωμαίων φαίνεται σαφῶς ἀπό τό ἑξῆς ἐρώτημα, τό ὁποῖον ὑπεβλήθη εἰς τόν ἐπίσκοπον Ἰωάννην τοῦ Κίτρους τῆς Μακεδονίας κατά τά τέλη τοῦ Ἰβ' αἰῶνος. «Θάπτονται ὀρθόδοξοι Ρωμαῖοι ἐν λατινικαῖς ἐκκλησίαις ψαλλόμενοι παρά τέ Ρωμαίων καί Λατίνων ἐν ταύτω καί Λατίνοι δέ ἀποθνήσκοντες, ὠσαύτως ψάλλονται ὁμού παρά Ρωμαίων καί Λατίνων ἀδιακρίτως. Ἐπιτίμιον ἔστιν, ἤ οὗ;».
Κατά τόν ἴδιον αἰώνα, τόν Ἰβ', ὁ πατριάρχης Ἀντιοχείας Θεόδωρος Βαλσαμῶν περί μικτού γάμου μεταξύ Ρωμαίων καί Λατίνων γράφει τά ἑξῆς: «καί σημείωσαι, ὅτι κατά τόν παρόντα κανόνα, ὡς ἔοικεν, ἀναγκάζει τό μέρος τῆς ἐκκλησίας τούς Λατίνους ἐξόμνυσθαι, θέλοντας γυναίκας λαβεῖν ἐκ τῆς Ρουμανίας».
Πρέπει νά τονισθῆ ὅτι ἱστορικῶς καί ὡς φαίνεται σαφῶς ἀπό τήν ρωμαϊκήν νομοθεσίαν οὐδέποτε ἐταυτίζοντο οἱ Ρωμαῖοι μέ τούς ἀρχαίους Λατίνους ἤ Ἰταλούς, καί ὅταν ἀκόμη ἤ Πρεσβυτέρα Ρώμη ἦτο ἡ πρωτεύουσα τῆς αὐτοκρατορίας.
Ἡ τουρκική ἀπόδοσις τοῦ μεσαιωνικοῦ κρατικοῦ ὀνόματος Ρωμανία, τό πραγματικόν ὄνομα τοῦ ἐπιβλαβώς διά τά ἐθνικά συμφέροντα σήμερον λεγομένου βυζαντινοῦ κράτους, εἶναι τό ὄνομα Ρούμελη. Τά ἱστορικά δικαιώματα τῆς Ρωμαιοσύνης φαίνονται σαφῶς ἀπό τήν χρῆσιν τοῦ ὀνόματος τούτου ὑπό τῶν Τούρκων. Πρό τῆς ἁλώσεως οἱ Τοῦρκοι ὠνόμαζον Ρούμελην ὄλας τάς ἐλευθέρας ἐκτάσεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί Εὐρώπης, αἵ ὀποΐαι διοικοῦντο ὑπό τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει Νέα Ρώμη βασιλέως τῶν Ρωμαίων. Ἀλλά καί μέχρι τῶν ἀρχῶν τοῦ αἰῶνος τούτου οἱ Τοῦρκοι ὠνόμαζον Ρούμελην ὁλόκληρον τήν Θράκην, ὁλόκληρον τήν Μακεδονίαν καί ὁλόκληρον τήν Ἤπειρον καί γενικῶς ὀλας τάς ἐκτάσεις ἀπό τοῦ Βελιγραδίου μέχρι τῆς Πελοποννήσου. Δηλαδή Ρούμελη ἦτο τό ἐρωπαϊκόν μέρος τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Καθ' ὅλον τό διάστημα τοῦτο οἱ Τοῦρκοι διετήρησαν καί τό ὄνομα Κωνσταντινούπολις. Παραδόξως, ἐνῶ οἱ Τοῦρκοι διετήρησαν τό γεωγραφικόν ὄνομα τῆς αὐτοκρατορίας μας, δηλαδή Ρούμελη, οἱ Νεοέλληνες τό κατήργησαν καί τό ἀντικατέστησαν μέ τό ὄνομα Ἑλλάς, δηλαδή μέ τό ὄνομα μίας μικρᾶς ἐπαρχίας τῆς μεγάλης Ρούμελης ἤ Ρωμανίας»
(Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου, «Ρωμηοσύνη», ἐκδόσεις «Πουρνάρα», Θεσσαλονίκη, 1975, σέλ.18-23)
«Πρῶτον πρέπει νά ἔχωμεν ὑπ' ὄψιν ὅτι ἱστορικῶς οὐδέποτε διακρίνεται ἡ λεγομένη Βυζαντινή Αὐτοκρατορία ἀπό τήν Ρωμαϊκήν Αὐτοκρατορίαν. Οἱ πρόγονοί μας ἐγνώριζον μόνον ὅτι ἤσαν πολίται τοῦ κράτους μέ τό ὄνομα Ρωμανία καί ὅτι τό κράτος αὐτό εἰς τά χρόνια του μεγαλύτερου ἠγέτου τῆς Ρωμαιοσύνης, τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐξετείνετο εἰς ὁλόκληρον τόν μεσόγειον χῶρον, πού σήμερον καλύπτει τήν Ἀγγλίαν, Πορτογαλίαν, Ἱσπανίαν, Γαλλίαν, Ἐλβετίαν, Ἰταλίαν, Αὐστρίαν, τά Βαλκάνια, ὅλην τήν βόρειον Ἀφρικήν, τόν Λίβανον, τήν Συρίαν, τήν Τουρκίαν, καί, τάς ρωσικᾶς παραλίας τοῦ Εὔξεινου Πόντου.
Ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ κατ' ἐξοχήν πατήρ τῆς ὑπό τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου συγκληθείσης Ἅ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου (325), γράφει περί τῆς Ρώμης ὡς μητροπόλεως τῆς Ρωμανίας εἰς μίαν ἐπίθεσίν του κατά τῶν αἱρετικῶν Ἀρειανῶν, οἱ ὁποῖοι ἐραδιούργησαν τήν ἐκθρόνισην τοῦ πάπα τῆς Ρώμης Λιβερίου (352 - 366). «Οὐδέ Λιβερίου τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης κατά τήν ἀρχήν ἐφείσαντο, ἀλλά καί μέχρι τῶν ἐκεῖ τήν μανίαν ἐξέτειναν καί οὔχ ὅτι ἀποστολικός ἐστι θρόνος ἤδεσθησαν, οὔδ' ὅτι μητρόπολις ἤ Ρώμη τῆς Ρωμανίας ἔστιν ηὐλαβήθησαν». Ἤ ἐπιστημονική διάσπασις τῆς ἑνιαίας ταύτης ἱστορικῆς Ρωμανίας εἰς ρωμαϊκήν καί βυζαντινήν αὐτοκρατορίαν εἶναι κατασκεύασμα τῶν Φράγκων κατακτητῶν τῆς δυτικῆς ἐν Γαλλία, Ἰταλία, Ἐλβετία καί Αὐστρία Ρωμαιοσύνης. Οἱ Φράγκοι πρῶτοι ἀπεκάλεσαν τούς Ρωμαίους της Ἀνατολῆς μόνον Γραικούς, ἀκολουθοῦντες παλαιότερον παράδειγμα τῶν Γότθων. Εἰς τόν ἐν Κωνσταντινουπόλει βασιλέα τῶν....
Ρωμαίων ἀπέδωσαν οἱ Φράγκοι τόν τίτλον «βασιλεύς τῶν Γραικῶν» καί συγχρόνως ὠνόμασαν τόν Τευτονοφράγκον ἡγεμόνα τῆς Γερμανίας «βασιλέα τῶν Ρωμαίων», διά νά ἀποσπάσουν τήν ἀφοσίωσιν τῶν ἐν τήν Δύσει κατακτηθέντων καί ὑποδούλων Ρωμαίων ἀπό τήν Κωνσταντινούπολιν Νέαν Ρώμην καί στρέψουν τά ἐθνικά αἰσθήματα τῶν ὑποδούλων τούτων δυτικῶν Ρωμαίων πρός τόν ἐν Γερμανία ψευδῶς καλούμενον «βασιλέα τῶν Ρωμαίων». Συγχρόνως κατεδίκασαν ὡς αἱρετικούς τους ὀνομασθέντας ἀποκλειστικῶς πλέον «Γραικούς» ἀνατολικούς Ρωμαίους καί οὕτως ἔθεσαν τά θεμέλια του μεσαιωνικοῦ μίσους τῆς ἐν τή Δύσει ἀφομοιωθείσης ὑπό τῆς Φραγκιᾶς Ρωμαιοσύνης πρός τήν ἀνατολικήν Ρωμαιοσύνην, τό ὁποῖον ἐκορυφώθη μέ τήν ὑπό τῶν Φράγκων ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τήν ἐπέκτασιν τῆς Φραγκοκρατίας εἰς τήν Ἀνατολήν. Ἡ Φραγκοκρατία διά τήν Ρωμαιοσύνην δέν ἤρχισε μέ τήν ἐμφάνισιν τῶν Φράγκων εἰς τήν Ἀνατολήν. Φραγκοκρατία ἀρχίζει μέ τήν ὑπό τῶν Φράγκων κατάκτησιν τῶν ἀναφερθεισῶν δυτικῶν ἐπαρχιῶν τῆς Ρωμανίας.
Οὕτως ἐπεσπεύσθη ἡ ἀφομοίωσις τῆς ἐν τή Δύσει Ρωμαιοσύνης, ἤ ὁποία μέ τήν πάροδον τοῦ χρόνου ἔμαθεν ὅτι εἰς τήν Ἀνατολήν, περί τήν Κωνσταντινούπολιν Νέαν Ρώμην, ὑπάρχουν ὄχι Ρωμαῖοι ἀλλά «αἱρετικοί Γραικοί» μέ «Γραικόν βασιλέα». Ἀπό τά μέσα τοῦ θ' αἰῶνος καθιερώθη μεταξύ τῶν Φράγκων θεολόγων ἤ παράδοσις νά γράφουν ἔργα τιτλοφορούμενα «Κατά τῶν πλανῶν τῶν Γραικῶν».
Ἐν ἀντιθέσει πρός τούς Φράγκους κατακτητᾶς τῆς δυτικῆς Ρωμαιοσύνης οἱ Ἄραβες καί Τοῦρκοι κατακτηταί τῆς ἀνατολικῆς Ρωμαιοσύνης ἀπεκάλουν πάντοτε μέ σεβασμόν τούς πολίτας τῆς Ρωμανίας Ρούμ, δηλαδή Ρωμαίους ἤ Ρωμηούς. Δία τόν λόγον αὐτόν οἱ πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων ὀνομάζονται μέχρι σήμερον τουρκιστί καί ἀραβιστί Ρούμ Πατρίκ, δηλαδή πατριάρχαι τῶν Ρωμαίων. Οἱ δέ Ὀρθόδοξοι ὁμογενεῖς εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν λέγονται ἑλληνιστί Ρωμαῖοι ἤ Ρωμηοί καί τουρκιστί Ρούμ. Εἰς τά ἀλλά πρεσβυγενή πατριαρχεῖα ὀνομάζονται ἀραβιστί Ρούμ. Εἰς τό Κοράνιον τοῦ Μωάμεθ ὑπάρχει ὁλόκληρον κεφάλαιον (30), ὅπου ὁ ἱδρυτής τοῦ Ἰσλάμ γράφει περί τῆς προσωρινῆς πτώσεως τῶν Ρωμαίων εἷς τους Πέρσας εἷς Μέσην Ἀνατολήν καί προφητεύει τόν τελικόν θρίαμβον αὐτῶν, ὅπως καί πράγματι ἔγινεν ὑπό τόν Ἠράκλειτον μετ' ὀλίγα ἔτη. Εἶναι σαφές ἀπό τό ἐν λόγω κεφάλαιον ὅτι ὁ Μωάμεθ εἶχε τήν ἐποχήν αὐτήν τήν ἐντύπωσιν ὅτι ἐκήρυττε τήν ἰδίαν πίστιν μέ τούς Ρωμαίους της Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης.
Ἐπίσης πρέπει νά σημειωθεῖ ὅτι εἰς τάς συροφώνους πηγᾶς ὡς καί εἰς τάς αἰθιοπικᾶς τοῦ Μεσαίωνος, οἱ σήμερον κακῶς λεγόμενοι Βυζαντινοί ἐλέγοντο πάντοτε Ρωμαῖοι. Μάλιστα οἱ μετά τό 1821 ὑπό τῶν Νεοελλήνων ὀνομασθέντες «'Ἕλληνες» Πατέρες λέγονται πάντοτε Ρωμαῖοι Πατέρες, ἀκριβῶς ὅπως συνέβαινεν εἰς ἠμᾶς πρό τοῦ 1821.
Εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν οἱ σήμερον ἐν Ἑλλάδι λεγόμενοι Ρωμαιοκαθολικοί λέγονται Λατίνοι καί Φράγκοι ὡς συνέβαινεν ἀκριβῶς ἐν Ἑλλάδι καί Μικρά Ἀσία κατά τήν τουρκοκρατίαν, ὡς καί κατά τά χρόνια της ἐλευθέρας Ρωμανίας. Ἱστορικῶς κατά τόν μεσαίωνα Ρωμαῖοι καί Καθολικοί εἶναι μόνον οἱ ὑπαγόμενοι εἰς τά ρωμαϊκά πατριαρχεῖα Ὀρθόδοξοι μέ κέντρον τήν Κωνσταντινούπολιν. Οἱ Εὐρωπαῖοι κατακτηταί τῆς δυτικῆς Ρωμαιοσύνης δέν εἶναι Ρωμαῖοι. Εἶναι Φράγκοι, Λογγοβάρδοι, Βουργουνδοί, Σάξωνες, Νορμανδοί καί Γότθοι, οἵτινες ἀφωμοῖωσαν σύν τῷ χρόνω τούς κατακτηθέντας Ρωμαίους μεταβάλλοντες αὐτούς εἰς τούς δουλοπάροικους τοῦ εὐρωπαϊκοῦ Φεουδαλισμοῦ. Λέγονται οἱ Εὐρωπαῖοι τοῦ μεσαίωνος Λατίνοι διότι υἱοθέτησαν ὡς ἐπίσημον γλώσσαν τῶν τήν λατινικήν. Ρωμαῖοι εἶναι μόνον οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί οἱ ἡνωμένοι μέ τήν Κωνσταντινούπολιν Νέαν Ρώμην, μέ ἐπίσημον γλώσσαν τήν ἑλληνικήν. Κατά τήν τουρκοκρατίαν οἱ Φράγκοι λέγονται ὑπό τῶν ἡμετέρων ὄχι Καθολικοί ἀλλά Κατόλικοι.
Ἡ διάκρισις αὐτή μεταξύ Λατίνων καί Ρωμαίων φαίνεται σαφῶς ἀπό τό ἑξῆς ἐρώτημα, τό ὁποῖον ὑπεβλήθη εἰς τόν ἐπίσκοπον Ἰωάννην τοῦ Κίτρους τῆς Μακεδονίας κατά τά τέλη τοῦ Ἰβ' αἰῶνος. «Θάπτονται ὀρθόδοξοι Ρωμαῖοι ἐν λατινικαῖς ἐκκλησίαις ψαλλόμενοι παρά τέ Ρωμαίων καί Λατίνων ἐν ταύτω καί Λατίνοι δέ ἀποθνήσκοντες, ὠσαύτως ψάλλονται ὁμού παρά Ρωμαίων καί Λατίνων ἀδιακρίτως. Ἐπιτίμιον ἔστιν, ἤ οὗ;».
Κατά τόν ἴδιον αἰώνα, τόν Ἰβ', ὁ πατριάρχης Ἀντιοχείας Θεόδωρος Βαλσαμῶν περί μικτού γάμου μεταξύ Ρωμαίων καί Λατίνων γράφει τά ἑξῆς: «καί σημείωσαι, ὅτι κατά τόν παρόντα κανόνα, ὡς ἔοικεν, ἀναγκάζει τό μέρος τῆς ἐκκλησίας τούς Λατίνους ἐξόμνυσθαι, θέλοντας γυναίκας λαβεῖν ἐκ τῆς Ρουμανίας».
Πρέπει νά τονισθῆ ὅτι ἱστορικῶς καί ὡς φαίνεται σαφῶς ἀπό τήν ρωμαϊκήν νομοθεσίαν οὐδέποτε ἐταυτίζοντο οἱ Ρωμαῖοι μέ τούς ἀρχαίους Λατίνους ἤ Ἰταλούς, καί ὅταν ἀκόμη ἤ Πρεσβυτέρα Ρώμη ἦτο ἡ πρωτεύουσα τῆς αὐτοκρατορίας.
Ἡ τουρκική ἀπόδοσις τοῦ μεσαιωνικοῦ κρατικοῦ ὀνόματος Ρωμανία, τό πραγματικόν ὄνομα τοῦ ἐπιβλαβώς διά τά ἐθνικά συμφέροντα σήμερον λεγομένου βυζαντινοῦ κράτους, εἶναι τό ὄνομα Ρούμελη. Τά ἱστορικά δικαιώματα τῆς Ρωμαιοσύνης φαίνονται σαφῶς ἀπό τήν χρῆσιν τοῦ ὀνόματος τούτου ὑπό τῶν Τούρκων. Πρό τῆς ἁλώσεως οἱ Τοῦρκοι ὠνόμαζον Ρούμελην ὄλας τάς ἐλευθέρας ἐκτάσεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί Εὐρώπης, αἵ ὀποΐαι διοικοῦντο ὑπό τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει Νέα Ρώμη βασιλέως τῶν Ρωμαίων. Ἀλλά καί μέχρι τῶν ἀρχῶν τοῦ αἰῶνος τούτου οἱ Τοῦρκοι ὠνόμαζον Ρούμελην ὁλόκληρον τήν Θράκην, ὁλόκληρον τήν Μακεδονίαν καί ὁλόκληρον τήν Ἤπειρον καί γενικῶς ὀλας τάς ἐκτάσεις ἀπό τοῦ Βελιγραδίου μέχρι τῆς Πελοποννήσου. Δηλαδή Ρούμελη ἦτο τό ἐρωπαϊκόν μέρος τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Καθ' ὅλον τό διάστημα τοῦτο οἱ Τοῦρκοι διετήρησαν καί τό ὄνομα Κωνσταντινούπολις. Παραδόξως, ἐνῶ οἱ Τοῦρκοι διετήρησαν τό γεωγραφικόν ὄνομα τῆς αὐτοκρατορίας μας, δηλαδή Ρούμελη, οἱ Νεοέλληνες τό κατήργησαν καί τό ἀντικατέστησαν μέ τό ὄνομα Ἑλλάς, δηλαδή μέ τό ὄνομα μίας μικρᾶς ἐπαρχίας τῆς μεγάλης Ρούμελης ἤ Ρωμανίας»
(Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου, «Ρωμηοσύνη», ἐκδόσεις «Πουρνάρα», Θεσσαλονίκη, 1975, σέλ.18-23)
Και ο Οθωνας και ο Γεωργιος Α΄ που επελεγησαν ως βασιλεις των Ελληνων,ειχαν ριζες ρωμεικες! Ο Οθων απο κλαδο του οικου των Παλαιολογων. Ο Γεωργιος Α΄απο την Μακεδονικη δυναστεια,απο Νικηφορο Φωκα και Ιωαννη Τσιμισκη . Μαλιστα η πριγκιπισσα Θεωφανω ανιψια του Φωκα και του Τσιμισκη ηταν η πρωτη ''βυζαντινη'' πριγκιπισσα που εγινε νυφη ευρωπαιου -γερμανου πρίγκιπα.
Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ''ΠΡΟΕΔΡΟΥ'' ΤΗΣ ''ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ'' !!!!
.jpg)
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΗΘΕΙ Ο ΑΧΡΗΣΤΟΣ ΠΛΕΟΝ ΘΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.ΕΙΝΑΙ ΔΑΠΑΝΗΡΟΣ.ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΛΟ ΕΡΓΟ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ. ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΙΟΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ Ο ΚΑΘΕ ΠΡΟΕΔΡΟΣ.
https://roykoymoykoy.blogspot.com/2025/01/5197-18125.html
Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2025
ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ.
Μετα την παραίτηση του Βενιζελου , στις 9 το βραδυ, συγκεντρωθηκαν οι φιλοι του βενιζελου στο σπιτι του. Αρχισε ο βενιζελος να τους εκθέτει τους λογους που τον ωθησαν σε παραιτηση. Αρχισε να τους μιλαει για την εξωτερικη κατασταση. Μιλησε με υπαινιγμους εναντιον του Βασιλεως φθάνοντας στα ορια της συκοφαντιας , χωρις να πει κατι το συγκεκριμένο. Οταν αρχισε να μιλαει για τους λογους που τον επεισαν να ακολουθησει την πολιτικη της Ανταντ δεν μπορεσε να πει κατι χειροπιαστο και αυτο αναγκασε τον βουλευτη Αργολιδας και Κορινθιας κ Π.Αραβαντινο να τον ρωτησει ευθαρσως
-Ποια ανταλλαγματα και ποιές εγγυησεις εδωσαν οι Δυνάμεις της Ανταντ ωστε να εξελθουμε απο την ουδετερότητα;
Η ερωτηση αυτη κατατάραξε τον βενιζελο και τους φιλους του, οι οποιοι νομισαν προς στιγμη οτι ο Αραβαντινος ηταν εχθρος! Βρεθηκε στην δυσκολη θεση ο βουλευτης να εξηγησει οτι ειναι φιλος του βενιζελου και ερμηνευσε την ερωτηση του λεγοντας οτι οι φιλοι της κυβερνησης πρεπει να εχουν πληρη γνωση των πραγμάτων . Ο βενιζελος συνεχισε χωρις να απαντησει στην ερωτηση λεγοντας οτι η πολιτικη του 65% εχει πιθανοτητες να επιτυχει και 15% να αποτυχει. Σημειωσε δε οτι ,κατα το συμβουλιο του Στέμματος, οι Θεοτοκης και Δραγουμης διαφωνησαν με την προταση του ενω ο Ραλλης συμφωνησε .
ΣΚΡΙΠ21/2/1915
Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2024
Η ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΩΝ.
Στο βιβλιο του Διαμαντοπουλου ''Χωρις Στεμμα'' σελ .27 γραφει ο συγγραφεας οτι ο βασιλιας δεχτηκε την παραιτηση του βενιζελου την 21 Φεβ 1915 και οτι τις βραδυνες ωρες πηγε στο σπιτι του Μεταξα. Εκει ηταν συγκεντρωμενοι, λεει, οι φιλοβασιλικοι πολιτικοι και τους ανακοινωσε ο βασιλιας οτι ειχε σκοπο να διορισει πρωθυπουργο τον Γουναρη και τοτε ο Μεταξας του ειπε προς πρεπει να εκλειψει ο βενιζελος !
Αυτα τα γραφει ο Διαμαντοπουλος διοτι θελει να στηριξει τον ισχυρισμο του οτι ο Κωνσταντινος λειτουργουσε ως παραταξιαρχης του αντιβενιζελισμου. Ομως οι εφημεριδες της εποχης εκεινης αλλα λεγουν και γραφουν!
Παραθετω το αρθρο της εφημεριδας ΣΚΡΙΠ της 22 Φεβ 1915 οπου φαινεται οτι καμια τετοια κινηση δεν εγινε απο τον βασιλεα. Περιληπτικα το αρθρο λεγει οτι ο Κωνσταντινος την 1430 ωρα δεχτηκε σε ακροαση τον βενιζελο, δεχτηκε την παραιτηση της κυβερνησης του και τον ρωτησε αν συμφωνει να αναλαβει την πρωθυπουργια ο Ζα'ι'μης !Διοτι αυτον σκεφτονταν ο Βασιλιας να κανει πρωθυπουργο και ο Βενιζελος συμφωνησε στον προσωπο του Ζαιμη! Επισης ο βενιζελος προτεινε να μην γινουν εκλογες αλλα να συνεχισει να λειτουργει η παρουσα βουλη. Στην συνεχεια ο βενιζελος πηγε σπιτι του και ανακοινωσε στους παρισταμενους συνεργατες του τι ειπωθηκε με τον Βασιλεα, ειπε στον προεδρο της βουλης Ζαβιτσάνο να ειδοποιησει τους βουλευτες αμεσως διοτι στις 1700 ωρα στη συνεδριαση της βουλης θα ανακοινωνε την παραιτηση της κυβερνησεως του. Ποιος Γουναρης ,ποια συγκεντρωση στο σπιτι του Μεταξα; Ποια δηλωση οτι πρεπει να εκλειψει ο βενιζελος ; Ολα στην σφαιρα του μυθιστορηματος!
.
7
10
12
''Θελει ο Βενιζελος να παρουμε την Κωνσταντινουπολη και δεν θελει ο Κωνσταντινος;''
Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 2024
ΤΟ ΑΚΥΡΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ 1974
Με την απειλη του πολεμου με τους τουρκους. Με τον εκφοβισμο του κοσμου οτι ταχατες θα ξαναερθει η δικτατορια αν ''πεσει'' ο καραμαν-αλης. Με τον σκληρο εκβιασμο προς τους δημοσιους υπαλληλους οτι θα απολυθουν αν ψηφισουν ''ΝΑΙ''. Με τον Θοδωρακη να ουρλιαζει ''καραμαν-αλης η΄ τανκς'' . Με την ανωμαλια ο Γκιζυκης,ο διορισμενος απο την χουντα ,να εχει δωσει την πρωθυπουργια στον καραμαν-αλη(ποια η νομιμοτητα του καραμαν-αλη;),με την κυρηξη επιστρατευσης για να μαντρωσουν τις μαζες στον φοβο του πολεμου. Δεν γινεται ουτε καθαρο ,ουτε γνησιο δημοψηφισμα.
Καρπος της ανωμαλης μεταπολιτευσης ειναι η κυπριακη τραγωδια, η οικονομικη κριση, η υποχωρητικότητα μπροστα στις τουρκικες απαιτησεις. Ο νεποτισμος της πολιτικης ζωης. Η διαλυση του κοινοβουλευτικου Κεντρου.
Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2024
Η ΣΚΛΗΡΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΓΑΛΛΟΥΣ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ.
''Η Ελλάς έπρεπε να σωθή, ακόμη και παρά την θέλησιν των περισσοτέρων Ελλήνων.''
Νεόκοσμος Γρηγοριάδης, βενιζελικός στρατηγός (Στα όπλα η Ελλάς!, Κωνσταντινούπολις 1920, σ. 74)
Η εθνική -όπως και η ατομική- μνήμη είναι σαφώς επιλεκτική. Αν η γερμανοϊταλική κατοχή του 1941-44 εξακολουθεί να αποτελεί κομβικό συστατικό στοιχείο της αυτογνωσίας των σημερινών Ελλήνων, δεν συμβαίνει το ίδιο με την αμέσως προηγούμενη καταπάτηση της εθνικής κυριαρχίας από ξένα στρατεύματα: την αγγλογαλλική (ακριβέστερα: πολυεθνική) κατοχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η εκατοστή επέτειος της οποίας θα 'πρεπε κανονικά να γιορτάζεται .
Η λήθη δεν είναι ζήτημα ούτε χρόνου ούτε μεγέθους. Αν από την είσοδο των ναζιστικών στρατευμάτων στην Αθήνα μάς χωρίζουν πλέον 74 ολόκληρα χρόνια, η απόβαση των Αγγλογάλλων στη Θεσσαλονίκη απέχει μόλις άλλα 26· από άποψη αριθμού, πάλι, τα κατοχικά στρατεύματα της Αντάντ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (210.000 Γάλλοι, 180.000 Βρετανοί, 152.000 Σέρβοι, 55.000 Ιταλοί και 10.000 Ρώσοι στις αρχές του 1917) υπερτερούσαν σαφώς εκείνων του Αξονα στον Δεύτερο.
Οι αιτίες της μνημονικής αυτής απώθησης πρέπει να αναζητηθούν στον χώρο της πολιτικής. Κατ’ αρχάς, σε αντίθεση με τους κατακτητές του 1941-44, οι εισβολείς του 1915 κέρδισαν τελικά τον πόλεμο, με αποτέλεσμα η αναγκαστική σύμπραξη μαζί τους να καταγραφεί ως ακόμη μία εθνική επιτυχία -σε αντίθεση με τη βουλγαρική κατοχή ανατολικά του Στρυμόνα, οι επιπτώσεις της οποίας καταγράφηκαν και προβλήθηκαν συστηματικά.
Το κυριότερο: η εμπλοκή της χώρας στον Α' Παγκόσμιο συνοδεύτηκε από εμφύλια σύρραξη (Εθνικός Διχασμός), λιγότερο μεν αιματηρή από εκείνην της δεκαετίας του ’40, μη εκπροσωπούμενη όμως στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, καθώς οι διαχωριστικές γραμμές βενιζελικών-αντιβενιζελικών ακυρώθηκαν στο μεσοδιάστημα από τη νέα αντίθεση Δεξιάς-Αριστεράς· μετά την εκδίωξη της μοναρχίας απο τις δυναμεις της ΑΝΤΑΝΤ, ο Ελευθέριος Βενιζέλος αναγορεύτηκε ''εθνάρχης'' και πολιτικός πρόγονος σχεδόν όλων των κομμάτων που κυριάρχησαν μεταπολιτευτικά στη δημόσια ζωή του τόπου καθως και ο ιδεολογικος πατρωνας ολων των στρατιωτικων κινηματων.
Κι όμως, η γνώση αυτής της λησμονημένης πρώτης Κατοχής συνιστά αναγκαία προϋπόθεση για να κατανοήσει κάποιος τις μεταγενέστερες εξελίξεις, ακόμη και την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο.
Πόσο αναπόφευκτο ήταν, λ.χ., το ιταλικό τελεσίγραφο της 28ης Οκτωβρίου 1940, αν ο Ντούτσε δεν είχε κατά νου την υποταγή των βενιζελικων κυβερνήσεων σε παρόμοια εγχειρήματα δυόμισι δεκαετίες νωρίτερα;
Οι μεν και οι δε
Η απόβαση των «συμμαχικών» στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο του 1915 δεν προέκυψε ως κεραυνός εν αιθρία. Είχαν προηγηθεί μυστικές συνομιλίες ανάμεσα στον Αγγλο πρέσβη και τον πρωθυπουργό Βενιζέλο, με τον τελευταίο να ευνοεί σαφώς μια τέτοια εξέλιξη.
Επίσημο στόχο του εγχειρήματος αποτελούσε η ενίσχυση της Σερβίας, ήδη σε πόλεμο με τις Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία, Αυστροουγγαρία), απέναντι στη διαφαινόμενη επίθεση της Βουλγαρίας.
Η Αθήνα συνδεόταν με το Βελιγράδι με συνθήκη συμμαχίας, καθώς όμως το τελευταίο αδυνατούσε να εισφέρει τους προβλεπόμενους 150.000 στρατιώτες, το κενό προσφέρθηκαν να καλύψουν οι Αγγλογάλλοι.
Επί της ουσίας, η είσοδος της Ελλάδας στον πόλεμο αποτελούσε για τον Βενιζέλο μονόδρομο(;), προκειμένου να διαφυλαχθούν οι κατακτήσεις των πρόσφατων Βαλκανικών Πολέμων.Κατι το οποιο δεν ευσταθει διοτι η ουδετεροτητα εξασφαλιζε την κατακτησεις των βαλκανικων πολεμων διοτι μην ξεχνουμε οτι η Καβαλα εγινε ελληνικη μονο με τις βασιλικες γνωριμιες (Καιζερ αδελφος της Βασιλισσας Σοφιας ,συνεδριο Βερολινου,βασιλεας Ρουμανιας, τηλεγραφημα απο Καιζερ κτλ).
Ο τότε πρωθυπουργός γνώριζε καλά πως ο διπλασιασμός της Ελλάδας είχε επιτευχθεί όχι τόσο χάρη στα ελληνικά όπλα όσο χάρη στο πλέγμα των συμμαχιών που του εξασφάλισε μια ευνοϊκή συγκυρία, με ελάχιστες απώλειες για τον ελληνικό στρατό. Το 1914 οι συσχετισμοί είχαν πλέον δραστικά τροποποιηθεί.
Οι χαμένοι της προηγούμενης φάσης, Τούρκοι και Βούλγαροι, συνασπίζονταν για να ανατρέψουν τα τετελεσμένα του 1912-13· η Πύλη δεν είχε αποδεχτεί τελεσίδικα την απώλεια των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, ενώ στην ελληνική Μακεδονία οι πληθυσμιακοί συσχετισμοί (35% μουσουλμάνοι και 20% Σλαβομακεδόνες -κατά τα 2/3 φιλοβούλγαροι πρώην εξαρχικοί- έναντι 30% ελληνόφωνων χριστιανών) καθιστούσαν τη διατήρηση της ελληνικής κυριαρχίας εξαιρετικά επισφαλή.
Ως μοναδική διέξοδο για τη διασφάλιση των κεκτημένων ο Βενιζέλος έβλεπε την επανάληψη του προηγούμενου σεναρίου σε κλίμακα Παγκοσμίου Πολέμου.
Με την προσδοκία, μάλιστα, πως οι καινούργιες θυσίες θα επιβραβεύονταν με νέες προσκτήσεις σε βάρος μιας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που επρόκειτο να «θανατωθεί» (και διαμελιστεί) από τους νικητές.
Στο πλαίσιο αυτών των παζαριών, ο ''εθνάρχης'' αποδέχτηκε ακόμη και τη μελλοντική παραχώρηση της Καβάλας στη Βουλγαρία που πρότειναν οι Βρετανοί, ως αντιστάθμισμα της μελλοντικής ελληνικής επέκτασης στη Μικρασία(ευτυχως που δεν εγινε).
Η αντίπαλη παράταξη, με επικεφαλής τον στρατηλάτη βασιλιά Κωνσταντίνο, γαμπρό του Κάιζερ , κατανοούσε την αδυναμία της χώρας να προβάλει αντίσταση στη θαλασσοκράτειρα Αγγλία· αντί για προσχώρηση στο στρατόπεδο των Κεντρικών Δυνάμεων, στην τελική νίκη των οποίων πίστευε, πρόκρινε ως εκ τούτου μια πολιτική ουδετερότητας.
Σαφώς πλειοψηφική, τουλάχιστον στην «Παλιά» Ελλάδα, συνδύαζε την εκπροσώπηση της αντιπολεμικής διάθεσης των λαϊκών στρωμάτων με τη διάχυτη νοσταλγία για τη χαμένη μικροαστική ηρεμία της «μικράς πλην εντίμου» Ελλάδας του 1912 .
Μπάτε, σύμμαχοι, αλέστε
Τελικό αποτέλεσμα αυτής της αντίθεσης υπήρξε η πρόσκληση της αντίστοιχης συμμαχικής στρατιωτικής «παρουσίας», με μεθόδους και συλλογιστικές που σήμερα θα χαρακτηρίζονταν αναφανδόν προδοτικές και ο βενιζελος προδοτης!
Η διαδοχή των γεγονότων είναι αποκαλυπτική επ’ αυτού:
▇ Στις 5.2.1915, ο Βενιζέλος ενημερώνεται εμπιστευτικά από τον Αγγλο πρεσβευτή για την επικείμενη απόβαση στα Δαρδανέλια και την πρόθεση της Αγγλίας να καταλάβει τη Λήμνο ως βάση εξόρμησης. Συμφωνεί ν’ αποσύρει προληπτικά τον ελληνικό στρατό από το νησί, με μια «τυπική διαμαρτυρία» για την παραβίαση της ελληνικής ουδετερότητας.
Οι Αγγλοι αποκλείουν προκαταβολικά τη διαμαρτυρία, αφού η είσοδός τους στον πόλεμο έγινε με πρόσχημα την προάσπιση της ουδετερότητας του Βελγίου από τους Γερμανούς εισβολείς. Οι Βρετανοί αποβιβάζονται στον Μούδρο στις αρχές Μαρτίου.
▇ Στις 3.10.1915 τα πρώτα αγγλογαλλικά στρατεύματα αποβιβάζονται στη Θεσσαλονίκη. Ο Βενιζέλος υπερασπίζεται στη Βουλή την άφιξή τους και την εμπλοκή της Ελλάδας στο πλευρό της Σερβίας, την επομένη αναγκάζεται από τον βασιλιά σε παραίτηση,διοτι ενηργησε κατα παραβαση του Συνταγματος.
Οι δυνάμεις της Αντάντ προωθούνται εν μέρει στη Σερβία, για να επανέλθουν τον Νοέμβριο μετά την κατάρρευσή της και να οχυρωθούν γύρω από τη Θεσσαλονίκη. Στις 10.12.1915, το Βερολίνο ζητά από την Αθήνα «τα αυτά προνόμια» με τους Αγγλογάλλους, την ελεύθερη τουτέστιν είσοδο (και) των δικών του δυνάμεων στην ελληνική επικράτεια.
▇ Μέσα στον Δεκέμβριο η Αντάντ καταλαμβάνει τη Μυτιλήνη και το Καστελόριζο κι ακολουθεί τον Ιανουάριο η Κέρκυρα. Στις 30 Δεκεμβρίου, με πρόσχημα τη ρίψη βομβών από τρία γερμανικά αεροπλάνα, ο επικεφαλής του εκστρατευτικού σώματος, Γάλλος στρατηγός Μορίς Σαράιγ, καταλαμβάνει δίχως συνεννόηση με τις ελληνικές αρχές τα «εχθρικά» προξενεία της συμπρωτεύουσας (γερμανικό, αυστροουγγρικό, βουλγαρικό, τουρκικό), κατάσχει τα αρχεία και απελαύνει το προσωπικό τους. Η κατοχή θα ολοκληρωθεί με την επιβολή στρατιωτικού νόμου τον επόμενο Ιούνιο.
▇ Τον Μάιο του 1916 έρχεται η σειρά των Γερμανοβούλγαρων να καταλάβουν το στρατηγικής σημασίας οχυρό Ρούπελ, νοτίως του Μπέλες, δίχως η φρουρά του να προβάλει την παραμικρή άμυνα.
Στις 4 Αυγούστου 1916 οι Γερμανοβούλγαροι προελαύνουν σε όλο το μέτωπο, καταλαμβάνοντας τη Φλώρινα και τις Σέρρες. Στις 30.8.16 το Δ' Σώμα Στρατού παραδίδει αμαχητί την Καβάλα και μεταφέρεται στη γερμανική πόλη Γκέρλιτς, σε συνθήκες πολυτελούς αιχμαλωσίας.
▇ Ως απάντηση στη γερμανοβουλγαρική προέλαση, ο Σαράιγ οργανώνει στις 30-31 Αυγούστου 1916 πραξικόπημα Ελλήνων αξιωματικών, με την απειλή ότι αλλιώς θα εγκαθιστούσε στη Θεσσαλονίκη την εξόριστη σερβική κυβέρνηση, κι η Ελλάδα χωρίζεται de facto σε δυο ανταγωνιστικά κράτη.
Τον Οκτώβριο 1916 ο Βενιζέλος αναλαμβάνει την πρωθυπουργία της «επαναστατικής» κυβέρνησης και τον Νοέμβριο κηρύττει τον πόλεμο σε Βουλγαρία και Γερμανία. Αρχίζουν οι σφαγες των Ελληνων απο τους βουλγαρους στην Ανατολικη Μακεδονια και Θράκη διοτι τωρα ο βενιζελος τους ελυσε τα χερια, διοτι τους κυρηξε τον πολεμο!Οτι ειχαν καταλαβει προσωρινα τωρα το εκαναν κατοχη και αρχισαν τις σφαγεςτων αθωων Ελληνων.Περιπου 45000 θυματα με ηθικο αυτουργο τον βενιζελο σε Σερρες,Δραμα,Καβαλα. Τον ίδιο μήνα ο Σαράιγ επιβάλλει μια «ουδέτερη ζώνη» μεταξύ των δύο κρατών (Κατερίνη - Σέρβια - Γρεβενά), αντικαθιστώντας τις τοπικές ελληνικές αρχές με γαλλικές στρατιωτικές μονάδες.
▇ Τον Νοέμβριο 1916, η απόπειρα αγγλογαλλικών μονάδων να καταλάβουν στρατηγικά σημεία της Αθήνας αποκρούεται δυναμικά από τους οπαδούς του βασιλιά.
Η Αντάντ απαντά καταλαμβάνοντας τις Κυκλάδες κι επιβάλλοντας ολοκληρωτικό αποκλεισμό της Νότιας και Δυτικής Ελλάδας, με αποτέλεσμα εκατοντάδες (τουλάχιστον) θανάτους από πείνα.
Οταν κι αυτή η πίεση θ’ αποδειχθεί αλυσιτελής, ακολουθεί τον Μάιο-Ιούνιο 1916 η στρατιωτική κατάληψη της Θεσσαλίας από τους Γάλλους, της Ηπείρου από τους Ιταλούς και του Ισθμού από γαλλορωσικές μονάδες.
Απειλούμενος με βομβαρδισμό της πρωτεύουσας από τον συμμαχικό στόλο, ο Κωνσταντίνος εγκαταλείπει τελικά τη χώρα στις 11 Ιουνίου 1917, παραδίδοντας τον θρόνο στον δευτερότοκο γιο του και την εξουσία στους αντιπάλους του.
Παρά την επανένωση της Ελλάδας κάτω από την κυβέρνηση Βενιζέλου, ο στρατός της τελευταίας παρέμεινε μέχρι τέλους κάτω από ξένη στρατιωτική διοίκηση. «Τόσον η Ανωτάτη όσον και αι Ανώτεραι Διοικήσεις του μακεδονικού μετώπου ενησκούντο μέχρι πέρατος των επιχειρήσεων υπό ξένων ηγητόρων», παραδέχεται η επίσημη στρατιωτική ιστορία της περιόδου (ΔΙΣ 1958, σ.xi), ενώ ακόμη πιο καυστικές είναι οι παρατηρήσεις ενός Ιταλού διπλωμάτη της εποχής:
Το ελληνικό ΓΕΣ ουδέποτε λειτούργησε πραγματικά, παρά μόνο ως διοικητικό και πειθαρχικό όργανο, επειδή στην πραγματικότητα ουδέποτε υπήρξε πραγματικά ελληνικός στρατός. Υπήρχαν μεραρχίες, ακόμη και σώματα στρατού, η πραγματική όμως στρατιωτική ηγεσία ήταν πάντα γαλλική ή βρετανική.
(Luigi Villari, «The Macedonian campaign», Λονδίνο 1922, σ.154).
Αγγαρείες, φυλακίσεις, βιαιοπραγίες
Η καθημερινότητα της «συμμαχικής» κατοχής, αν και σαφώς ηπιότερη από τη μεταγενέστερη ναζιστική, υπήρξε βαθιά καταπιεστική για το ντόπιο πληθυσμό. Για τους επικεφαλής της «Στρατιάς της Ανατολής», όπως ονομάστηκε το πολυεθνικό σώμα που κατέλαβε τη Βόρεια Ελλάδα, η εκστρατεία είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός αποικιακού πολέμου.
Στα απομνημονεύματά του, ο Σαράιγ τη συγκρίνει ρητά με «τις προηγούμενες αποικιακές εξορμήσεις μας», εξηγώντας πως ένας υφιστάμενός του στρατηγός «έκανε ή ήθελε να κάνει αυτό που είχε δει να κάνουν ή είχε κάνει ο ίδιος στη Μαδαγασκάρη, την Κίνα και αλλού» (Sarrail 1920, σ.18).
Εξίσου εύγλωττη ήταν η ανάθεση της εκθρόνισης του Κωνσταντίνου σ’ έναν Γάλλο γερουσιαστή (Σαρλ Ζονάρ) με δεκαετή προϋπηρεσία ως γενικός διοικητής της Αλγερίας.
«Τα μέτρα, τα οποία ελάμβαναν τα ξένα στρατεύματα, δήθεν διά την ασφάλειάν των, ήσαν εχθρικά προς τον τόπον συνήθως», υπενθυμίζει χαρακτηριστικά την επαύριον του πολέμου μια τοπική εφημερίδα:
Η τρομοκρατία υπό την ξενικήν ή ιδικήν μας στρατοκρατίαν μετά τον Ιούνιον 1917 είνε ζωηρά ακόμη εις την μνήμην μας· τα απαίσια πάσσα διά να πηγαίνη κανείς εις το κτήμα του, αι αγγαρείαι αι βαρείαι, οι δαρμοί, αι ταλαιπωρίαι, αι εξορίαι διά να μη πω τα βαρύτερα, μένουν ανεξάλειπτα εις την μνήμην μας
(«Νέα Εδεσσα», 2.7.1921).
Ακόμη σαφέστερος είναι στις αναμνήσεις του ο Σαλονικιός λογοτέχνης Γιώργος Βαφόπουλος, έφηβος τότε στη Γουμένισσα:
Οι Γάλλοι φερνόντουσαν σκληρά στους ντόπιους. Εκαμναν επίταξη των ζώων τους. Τους υποχρέωναν να δουλεύουν στο στρώσιμο των δρόμων, σπάζοντας χαλίκια. Τους ατίθασους τους κρατούσαν ώρες πολλές γυμνούς έξω στον ήλιο του καλοκαιριού
(«Σελίδες αυτοβιογραφίας» τ.Α΄, Αθήναι 1970, σ.121).
Σποραδικές λεπτομέρειες για όσα τράβηξαν οι κάτοικοι της «ουδέτερης ζώνης» μετά την κατάργηση των τοπικών ελληνικών αρχών αντλούμε από τον οικείο φάκελο των αρχείων του Υπ.Εξ.
«Ολοι οι ως ύποπτοι καταγγελλόμενοι κάτοικοι των περί την ουδετέραν ζώνην χωρίων, συλλαμβανόμενοι, καταδικάζονται εις πολλάς ημέρας εις την ποινήν της επ’ ώμου, δίκην υποζυγίων, μεταφοράς των παρά τον ποταμόν δρυίνων δοκών εις το Διοικητήριον», καταγγέλλουν χαρακτηριστικά στον πρωθυπουργό Σπυρίδωνα Λάμπρο πέντε βουλευτές του Νομού Κοζάνης (17.1.1917).
Ο αστυνομικός διοικητής Γρεβενών πληροφορεί πάλι τις ίδιες μέρες την Αθήνα ότι «συνελήφθησαν οικογένειαι διαφόρων πολιτών και εξυλοκοπήθησαν διότι εγκατέλειψαν τας εστίας των οι άνδρες και τα τέκνα των», ότι τα αποικιακά στρατεύματα («Μαύροι») των Γρεβενών «προσέβαλον 6 γυναίκας άς είχον φυλακίσει διότι άνδρες και τέκνα των απεσύρθησαν εντεύθεν ουδετέρας ζώνης», ότι στην επίμαχη ζώνη πραγματοποιείται «αγρία επίταξις κτηνών μικρών και μεγάλων, αποστελλομένων εις Κοζάνην» κι ότι οι Γάλλοι ιππείς που στάλθηκαν στις 25.1.1917 στο χωριό Μεγάλο Σειρήνι για να συλλάβουν τον εκεί δάσκαλο «ήρπασαν δέκα βόας και 150 όρνιθας μη πληρώσαντες αξίαν, εξυλοκόπησαν χωρικούς και παρέλαβον Ελληνα και Μουσουλμάνον παρέδρους χωρίου μη παραδώσαντας αυτοίς 400 κιλά αραβοσίτου άτινα Γάλλος διοικητής εζήτησεν»· η εικόνα συμπληρώνεται από την πληροφορία ότι στη γειτονική Ροδοσνίτσα «μετά Γάλλων συνέπραττε και διδάσκαλος χωρίου Εμμ. Ρογδάκης εκ Κρήτης».
Δεν λείπουν κι αιματηρότερα περιστατικά: «Σήμερον κάτοικοι χωρίου Ζυγόστι επιχειρούντες εισέλθωσιν εις Γρεβενά προς προμήθειαν αναγκαιούντων επυροβολήθησαν υπό μαύρων, πληγωθέντος ενός εις τον μηρόν».
Παρόμοιες αυθαιρεσίες καταγγέλλονται και στη Νότια Ελλάδα, μετά την επανένωση της χώρας.
Χαρακτηριστικό δείγμα η επιστολή 88 κατοίκων του Μπράλλου προς την κυβέρνηση (18.1.1918) - επιστολή που εντοπίσαμε στο αρχείο του πρωθυπουργικού πολιτικού γραφείου:
Λαμβάνομεν την τιμήν να παρακαλέσωμεν Υμάς όπως, επικειμένης της επιστρατεύσεως, λάβητε μέριμναν περί εξασφαλίσεως ζωής, τιμής και εν γένει περί της ασφαλείας των οικογενειών ημών εκ των Συμμαχικών στρατευμάτων και δη των Γαλλικών τοιούτων, διότι από τας αρχάς Ιουλίου παρελθόντος έτους πλείστα όσα επεισόδια εκ μέρους των έχουσι γίνη»· ο κατάλογος που ακολουθεί απαριθμεί βιασμούς κι επιθέσεις εναντίον γυναικών, αρπαγές ζώων κι ενός βαρελιού με κονιάκ, κλείνει δε με την πληροφορία ότι Γάλλοι στρατιώτες «τρέπονται προς τας διαφόρους οικίας κρούοντες τας θύρας και φωνάζοντας να τοις δώσωσιν οίνον και γυναίκας.
Αλλά και στη Μυτιλήνη, όπου ένας πολίτης κατηγορούμενος για τον φόνο Γάλλου δεκανέα «απολογούμενος ανέφερεν ότι 4 Γάλλοι στρατιώται εν μέθη διατελούντες εισήλθον εις το οινοπωλείον του, θραύοντες τα σκεύη του και εξυβρίζοντες αυτόν, και ότι ηναγκάσθη τότε να πυροβολήση προς εκφοβισμόν», ο κυβερνητικός αντιπρόσωπος ενημερώνει τον Οκτώβριο του 1917 το πρωθυπουργικό γραφείο ότι τις σχετικές ανακρίσεις ανέλαβαν οι γαλλικές υπηρεσίες, «απαγορεύσασαι πάσαν ανάμιξιν εις τας ημετέρας Αστυνομικάς αρχάς» και ξεκαθαρίζοντας πως οι ίδιες «θα δικάσουν τον ένοχον», ενώ η νομαρχία διαβίβασε απλά στον Γάλλο διοικητή «την λύπην της διά τον φόνον».
Ο τελευταίος δήλωνε άλλωστε «ότι ουχί μόνον δεν αναγνωρίζει ημετέραν στρατιωτικήν Διοίκησιν νήσου, αλλά θεωρεί ταύτην ιεραρχικώς εξαρτωμένην υπ’ αυτού», απαιτώντας να ορίζει μέχρι και τα ατομικά υπηρεσιακά καθήκοντα του ντόπιου προσωπικού.
Η ίδια λογική επικρατούσε σε όλο το μήκος και πλάτος της κατεχόμενης ζώνης. Στη Φλώρινα, λ.χ., ο Ελληνας αστυνομικός διοικητής έβλεπε τους υφισταμένους του να δέχονται εντολές όχι από τον ίδιο αλλά από τον επικεφαλής της γαλλικής «μυστικής αστυνομίας» (Sûreté), ονόματι Κινέ, που αποτελούσε κυριολεκτικά κράτος εν κράτει (Ν. Πλατής προς Αρχηγείον Χωροφυλακής, Φλώρινα 5.10.1916, αρ.22).
Οπως διαβάζουμε δε σε πρόσφατη μονογραφία, «από το 1915 μέχρι το 1918 η γαλλική αντικατασκοπεία λειτουργούσε σε κάθε χωριό» της Δυτικής Μακεδονίας· στα μέτρα της Sûreté κατά των «φιλοβούλγαρων» περιλαμβάνονταν «συνοπτικές εκτελέσεις, ξυλοδαρμοί μέχρι θανάτου, εμπρησμοί χωριών [και] καταναγκαστικά έργα» (Αλέξανδρος Δάγκας, «Ο χαφιές», Αθήνα 1995, σ.29).
Την εικόνα συμπληρώνει η αφήγηση του Κόμπτον Μακένζι, σταθμάρχη τότε της Ιντέλιτζενς Σέρβις, για τη διαδικασία με την οποία προσχώρησαν στη βενιζελική «επανάσταση» οι Κυκλάδες τον Δεκέμβριο του 1916.
Βρετανικό απόσπασμα υπό τις διαταγές του αποβιβάστηκε στη Σύρο και, βάσει συνεννόησης με τους ντόπιους βενιζελικούς, συνέλαβε και προώθησε στη Θεσσαλονίκη τον νομάρχη, τον εισαγγελέα, τον αρχιτηλεγραφητή, τον διευθυντή της εμπορικής σχολής και δυο αντιφρονούντες μεγαλεμπόρους· τη λογοκρισία των επικοινωνιών ανέλαβε ο Αγγλος τέως διευθυντής της τηλεγραφικής εταιρείας, που μεταφέρθηκε επί τούτου από τη Λήμνο.
Οταν ο γιατρός Αλιβιζάτος -βενιζελικός πρόσφυγας από την Αθήνα- τους ενημέρωσε για τις φιλοβασιλικές διαθέσεις του τοπικού σταθμού χωροφυλακής, οι άνδρες του Μακένζι αφόπλισαν με τέχνασμα τους χωροφύλακες και τους έκλεισαν σ’ ένα υπόγειο, ώσπου να ξεσκαρταριστούν τα φρονήματά τους από μια βενιζελική στρατιωτική μονάδα που κατέφθασε τις επόμενες μέρες.
Η ίδια μέθοδος εφαρμόστηκε και στα υπόλοιπα νησιά («Aegean Memories», σ.397-405). Αντίσταση προέβαλε μόνον η Απείρανθος της Νάξου, οι απείθαρχοι κάτοικοι της οποίας, οπλισμένοι με δυναμίτες, αρνήθηκαν ν’ αναγνωρίσουν τον Βενιζέλο κι αντιπρότειναν να παραμείνουν αυτόνομοι απ’ οποιασδήποτε κυβέρνηση (σ.405).
Τη συμμόρφωσή τους ανέλαβε ένα βενιζελικό στρατιωτικό απόσπασμα που έπνιξε στο αίμα το χωριό με πολυβόλα και ξιφολόγχες (5.1.1917), σκοτώνοντας 32 κατοίκους, τραυματίζοντας 44 και φυλακίζοντας άλλους 120 ώσπου να υπογράψουν δήλωση προσχώρησης στην «Εθνική Αμυνα».
Εκτελέσεις και λεηλασίες
Λιγότερο μαζικές από τη σφαγή της Απειράνθου, οι εκτελέσεις αντιφρονούντων και υπόπτων ήταν άλλωστε στην ημερήσια διάταξη.
Η τρίγλωσση προκήρυξη του βρετανικού στρατού που τοιχοκολλήθηκε τον Ιούνιο του 1917 στα αγγλικά, τα ελληνικά και τα βουλγαρικά απειλούσε με θανατική ποινή όχι μόνον όσους συνεργάζονταν με τον εχθρό ή προκαλούσαν ζημιές στις τηλεγραφικές γραμμές, αλλά και όποιον παρακούσει οποιοδήποτε «κανονισμόν, διάταξιν ή διαταγήν ήτις εδόθη ή εδημοσιεύθη υπό ή κατ’ εντολήν των Αρχηγών των συμμαχικών στρατευμάτων», «αποκρύπτει αντικείμενα άτινα εισί κατάλληλα προς επίταξιν υπό των συμμαχικών στρατευμάτων», ακόμη και όποιον τολμήσει να «προβεί εις ψευδή κατηγορίαν εναντίον των συμμαχικών στρατευμάτων ή μέλους αυτών».
Για την πρακτική εφαρμογή αυτών των απειλών, αποκαλυπτική είναι η αφήγηση ενός Βρετανού φαντάρου της εποχής:
Για να διασφαλίσει ότι τα στρατόπεδά μας δεν θα διαφύγουν, και για να καθοδηγήσει τους φίλους του στην άλλη πλευρά των συνόρων, ο αθώος Μακεδόνας κόβει βόλτες έξω από το χωριό του, κάνει τις παρατηρήσεις του, διαλέγει ένα σημείο που εκπληρώνει τις προδιαγραφές του και ξεκινά μια πυρκαγιά. [...] Σε λίγο, τα αεροπλάνα έρχονται για να ερευνήσουν κι ενδεχομένως ν’ αναλάβουν δράση. Ως εκ τούτου, αν ξεκινήσει φωτιά στα πέριξ ενός στρατοπέδου, ή κατά μήκος μιας πορείας, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να ψάξουμε να κρεμάσουμε κάποιον
(Lake 1917, σ.189-90).
Ο ίδιος συγγραφέας καταθέτει και την αποκαλυπτική μαρτυρία του για το ανθρωποκυνηγητό στα χωριά, με οδηγό συνήθως κάποιον καταδότη «που μπορούσε να μιλήσει καμιά εικοσαριά λέξεις αγγλικά κι ισχυριζόταν πως είναι οπαδός του κ. Βενιζέλου», με τους κατοίκους να υποδέχονται τα κατοχικά στρατεύματα σιωπηλοί και με βλέμματα γεμάτα μίσος (σ.191).
Στην αντίπερα όχθη, ο Βαφόπουλος διασώζει την κωμικοτραγική ιστορία της εκτέλεσης δύο αναλφάβητων φουκαράδων, ενός ξυλοκόπου από την Καστανερή κι ενός χαλβατζή της Γουμένισσας, που τουφεκίστηκαν σαν όργανα της εχθρικής προπαγάνδας επειδή χρησιμοποίησαν εν αγνοία τους ως χαρτί περιτυλίγματος ένα πακέτο με προκηρύξεις που είχαν ρίξει τα γερμανικά αεροπλάνα (όπ.π., σ.121-2).
Ακόμα χειρότεροι από τα κατοχικά στρατεύματα αποδεικνύονταν, ως συνήθως, οι ντόπιοι συνεργάτες τους.
Η ανακατάληψη της Φλώρινας, τον Σεπτέμβριο του 1916, σημαδεύτηκε, λ.χ., όχι μόνο από αιματηρά ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, με δράστες πρώην μακεδονομάχους που προσέφεραν με το αζημίωτο τις υπηρεσίες τους στη Sûreté, αλλά και την πολυήμερη συστηματική λεηλασία της πόλης μετά την υποχρεωτική εκκένωσή της από τους Γάλλους· πρωταγωνιστές στο πλιάτσικο, ο Ελληνας οπλαρχηγός Στέφος Γρηγορίου και η σύζυγός μετέφεραν ολόκληρα καραβάνια με κλοπιμαία στη γειτονική Κοζάνη.
Μ’ αυτήν την ξεχασμένη ιστορία, όπως και με την αιματηρή καταστολή του αντιπολεμικού κινήματος της εποχής, θ’ ασχοληθούμε ωστόσο εκτενέστερα σε κάποια μελλοντικά αφιερώματα.
Διαβάστε
▶ Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, «Η Ελλάς και ο πόλεμος εις τα Βαλκάνια, 1914-1918 (Αθήναι 1958)».
Η επίσημη στρατιωτική ιστορία της εμπλοκής της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο. Η οφθαλμοφανής προσπάθεια εξισορρόπησης μεταξύ των αντίπαλων εθνικών παρατάξεων επιτρέπει πολύ περισσότερες παραδοχές απ’ ό,τι συνηθίζεται στα πονήματα του είδους.
▶ Λουκιανός Χασιώτης, «Ελληνοσερβικές σχέσεις 1913-1918. Συμμαχικές προτεραιότητες και πολιτικές αντιπαλότητες» (Θεσ/νίκη 2004, εκδ. Βάνιας).
Ξαναδουλεμένη μορφή διδακτορικής διατριβής, βασισμένη σε πλούσιο αρχειακό υλικό. Εκτενή κεφάλαια για τις τριβές που προκλήθηκαν από τα εκατέρωθεν μειονοτικά ζητήματα.
▶ Maurice Sarrail, «Mon commandement en Orient, 1916-1918» (Παρίσι 1920, εκδ. Flamarion).
Τα απομνημονεύματα του επικεφαλής των «συμμαχικών» κατοχικών στρατευμάτων, αρκετά εύγλωττα για τη στάση του απέναντι στους ιθαγενείς.
▶ Harold Lake, «In Salonica with Our Army »(Λονδίνο 1917, εκδ. Andrew Melrose).
Η ίδια εικόνα από την οπτική γωνία των κατώτερων αξιωματικών και φαντάρων του εκστρατευτικού σώματος.
▶ Compton Mackenzie, «Greek Memories» (Λονδίνο 2011, εκδ. Biteback).
Τα πλήρη απομνημονεύματα του σταθμάρχη της Ιντέλιτζενς Σέρβις στην Ελλάδα το 1916. Η πρώτη έκδοσή τους απαγορεύτηκε δικαστικά μόλις βγήκαν από το τυπογραφείο (1932), η δε επόμενη λογοκρίθηκε προληπτικά (1939).
https://web.archive.org/web/20190723164615/https://www.efsyn.gr/themata/fantasma-tis-istorias/43944_i-alli-katohi
Νεόκοσμος Γρηγοριάδης, βενιζελικός στρατηγός (Στα όπλα η Ελλάς!, Κωνσταντινούπολις 1920, σ. 74)
Η εθνική -όπως και η ατομική- μνήμη είναι σαφώς επιλεκτική. Αν η γερμανοϊταλική κατοχή του 1941-44 εξακολουθεί να αποτελεί κομβικό συστατικό στοιχείο της αυτογνωσίας των σημερινών Ελλήνων, δεν συμβαίνει το ίδιο με την αμέσως προηγούμενη καταπάτηση της εθνικής κυριαρχίας από ξένα στρατεύματα: την αγγλογαλλική (ακριβέστερα: πολυεθνική) κατοχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η εκατοστή επέτειος της οποίας θα 'πρεπε κανονικά να γιορτάζεται .
Η λήθη δεν είναι ζήτημα ούτε χρόνου ούτε μεγέθους. Αν από την είσοδο των ναζιστικών στρατευμάτων στην Αθήνα μάς χωρίζουν πλέον 74 ολόκληρα χρόνια, η απόβαση των Αγγλογάλλων στη Θεσσαλονίκη απέχει μόλις άλλα 26· από άποψη αριθμού, πάλι, τα κατοχικά στρατεύματα της Αντάντ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (210.000 Γάλλοι, 180.000 Βρετανοί, 152.000 Σέρβοι, 55.000 Ιταλοί και 10.000 Ρώσοι στις αρχές του 1917) υπερτερούσαν σαφώς εκείνων του Αξονα στον Δεύτερο.
Οι αιτίες της μνημονικής αυτής απώθησης πρέπει να αναζητηθούν στον χώρο της πολιτικής. Κατ’ αρχάς, σε αντίθεση με τους κατακτητές του 1941-44, οι εισβολείς του 1915 κέρδισαν τελικά τον πόλεμο, με αποτέλεσμα η αναγκαστική σύμπραξη μαζί τους να καταγραφεί ως ακόμη μία εθνική επιτυχία -σε αντίθεση με τη βουλγαρική κατοχή ανατολικά του Στρυμόνα, οι επιπτώσεις της οποίας καταγράφηκαν και προβλήθηκαν συστηματικά.
Το κυριότερο: η εμπλοκή της χώρας στον Α' Παγκόσμιο συνοδεύτηκε από εμφύλια σύρραξη (Εθνικός Διχασμός), λιγότερο μεν αιματηρή από εκείνην της δεκαετίας του ’40, μη εκπροσωπούμενη όμως στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, καθώς οι διαχωριστικές γραμμές βενιζελικών-αντιβενιζελικών ακυρώθηκαν στο μεσοδιάστημα από τη νέα αντίθεση Δεξιάς-Αριστεράς· μετά την εκδίωξη της μοναρχίας απο τις δυναμεις της ΑΝΤΑΝΤ, ο Ελευθέριος Βενιζέλος αναγορεύτηκε ''εθνάρχης'' και πολιτικός πρόγονος σχεδόν όλων των κομμάτων που κυριάρχησαν μεταπολιτευτικά στη δημόσια ζωή του τόπου καθως και ο ιδεολογικος πατρωνας ολων των στρατιωτικων κινηματων.
Κι όμως, η γνώση αυτής της λησμονημένης πρώτης Κατοχής συνιστά αναγκαία προϋπόθεση για να κατανοήσει κάποιος τις μεταγενέστερες εξελίξεις, ακόμη και την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο.
Πόσο αναπόφευκτο ήταν, λ.χ., το ιταλικό τελεσίγραφο της 28ης Οκτωβρίου 1940, αν ο Ντούτσε δεν είχε κατά νου την υποταγή των βενιζελικων κυβερνήσεων σε παρόμοια εγχειρήματα δυόμισι δεκαετίες νωρίτερα;
Οι μεν και οι δε
Η απόβαση των «συμμαχικών» στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο του 1915 δεν προέκυψε ως κεραυνός εν αιθρία. Είχαν προηγηθεί μυστικές συνομιλίες ανάμεσα στον Αγγλο πρέσβη και τον πρωθυπουργό Βενιζέλο, με τον τελευταίο να ευνοεί σαφώς μια τέτοια εξέλιξη.
Επίσημο στόχο του εγχειρήματος αποτελούσε η ενίσχυση της Σερβίας, ήδη σε πόλεμο με τις Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία, Αυστροουγγαρία), απέναντι στη διαφαινόμενη επίθεση της Βουλγαρίας.
Η Αθήνα συνδεόταν με το Βελιγράδι με συνθήκη συμμαχίας, καθώς όμως το τελευταίο αδυνατούσε να εισφέρει τους προβλεπόμενους 150.000 στρατιώτες, το κενό προσφέρθηκαν να καλύψουν οι Αγγλογάλλοι.
Επί της ουσίας, η είσοδος της Ελλάδας στον πόλεμο αποτελούσε για τον Βενιζέλο μονόδρομο(;), προκειμένου να διαφυλαχθούν οι κατακτήσεις των πρόσφατων Βαλκανικών Πολέμων.Κατι το οποιο δεν ευσταθει διοτι η ουδετεροτητα εξασφαλιζε την κατακτησεις των βαλκανικων πολεμων διοτι μην ξεχνουμε οτι η Καβαλα εγινε ελληνικη μονο με τις βασιλικες γνωριμιες (Καιζερ αδελφος της Βασιλισσας Σοφιας ,συνεδριο Βερολινου,βασιλεας Ρουμανιας, τηλεγραφημα απο Καιζερ κτλ).
Ο τότε πρωθυπουργός γνώριζε καλά πως ο διπλασιασμός της Ελλάδας είχε επιτευχθεί όχι τόσο χάρη στα ελληνικά όπλα όσο χάρη στο πλέγμα των συμμαχιών που του εξασφάλισε μια ευνοϊκή συγκυρία, με ελάχιστες απώλειες για τον ελληνικό στρατό. Το 1914 οι συσχετισμοί είχαν πλέον δραστικά τροποποιηθεί.
Οι χαμένοι της προηγούμενης φάσης, Τούρκοι και Βούλγαροι, συνασπίζονταν για να ανατρέψουν τα τετελεσμένα του 1912-13· η Πύλη δεν είχε αποδεχτεί τελεσίδικα την απώλεια των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, ενώ στην ελληνική Μακεδονία οι πληθυσμιακοί συσχετισμοί (35% μουσουλμάνοι και 20% Σλαβομακεδόνες -κατά τα 2/3 φιλοβούλγαροι πρώην εξαρχικοί- έναντι 30% ελληνόφωνων χριστιανών) καθιστούσαν τη διατήρηση της ελληνικής κυριαρχίας εξαιρετικά επισφαλή.
Ως μοναδική διέξοδο για τη διασφάλιση των κεκτημένων ο Βενιζέλος έβλεπε την επανάληψη του προηγούμενου σεναρίου σε κλίμακα Παγκοσμίου Πολέμου.
Με την προσδοκία, μάλιστα, πως οι καινούργιες θυσίες θα επιβραβεύονταν με νέες προσκτήσεις σε βάρος μιας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που επρόκειτο να «θανατωθεί» (και διαμελιστεί) από τους νικητές.
Στο πλαίσιο αυτών των παζαριών, ο ''εθνάρχης'' αποδέχτηκε ακόμη και τη μελλοντική παραχώρηση της Καβάλας στη Βουλγαρία που πρότειναν οι Βρετανοί, ως αντιστάθμισμα της μελλοντικής ελληνικής επέκτασης στη Μικρασία(ευτυχως που δεν εγινε).
Η αντίπαλη παράταξη, με επικεφαλής τον στρατηλάτη βασιλιά Κωνσταντίνο, γαμπρό του Κάιζερ , κατανοούσε την αδυναμία της χώρας να προβάλει αντίσταση στη θαλασσοκράτειρα Αγγλία· αντί για προσχώρηση στο στρατόπεδο των Κεντρικών Δυνάμεων, στην τελική νίκη των οποίων πίστευε, πρόκρινε ως εκ τούτου μια πολιτική ουδετερότητας.
Σαφώς πλειοψηφική, τουλάχιστον στην «Παλιά» Ελλάδα, συνδύαζε την εκπροσώπηση της αντιπολεμικής διάθεσης των λαϊκών στρωμάτων με τη διάχυτη νοσταλγία για τη χαμένη μικροαστική ηρεμία της «μικράς πλην εντίμου» Ελλάδας του 1912 .
Μπάτε, σύμμαχοι, αλέστε
Τελικό αποτέλεσμα αυτής της αντίθεσης υπήρξε η πρόσκληση της αντίστοιχης συμμαχικής στρατιωτικής «παρουσίας», με μεθόδους και συλλογιστικές που σήμερα θα χαρακτηρίζονταν αναφανδόν προδοτικές και ο βενιζελος προδοτης!
Η διαδοχή των γεγονότων είναι αποκαλυπτική επ’ αυτού:
▇ Στις 5.2.1915, ο Βενιζέλος ενημερώνεται εμπιστευτικά από τον Αγγλο πρεσβευτή για την επικείμενη απόβαση στα Δαρδανέλια και την πρόθεση της Αγγλίας να καταλάβει τη Λήμνο ως βάση εξόρμησης. Συμφωνεί ν’ αποσύρει προληπτικά τον ελληνικό στρατό από το νησί, με μια «τυπική διαμαρτυρία» για την παραβίαση της ελληνικής ουδετερότητας.
Οι Αγγλοι αποκλείουν προκαταβολικά τη διαμαρτυρία, αφού η είσοδός τους στον πόλεμο έγινε με πρόσχημα την προάσπιση της ουδετερότητας του Βελγίου από τους Γερμανούς εισβολείς. Οι Βρετανοί αποβιβάζονται στον Μούδρο στις αρχές Μαρτίου.
▇ Στις 3.10.1915 τα πρώτα αγγλογαλλικά στρατεύματα αποβιβάζονται στη Θεσσαλονίκη. Ο Βενιζέλος υπερασπίζεται στη Βουλή την άφιξή τους και την εμπλοκή της Ελλάδας στο πλευρό της Σερβίας, την επομένη αναγκάζεται από τον βασιλιά σε παραίτηση,διοτι ενηργησε κατα παραβαση του Συνταγματος.
Οι δυνάμεις της Αντάντ προωθούνται εν μέρει στη Σερβία, για να επανέλθουν τον Νοέμβριο μετά την κατάρρευσή της και να οχυρωθούν γύρω από τη Θεσσαλονίκη. Στις 10.12.1915, το Βερολίνο ζητά από την Αθήνα «τα αυτά προνόμια» με τους Αγγλογάλλους, την ελεύθερη τουτέστιν είσοδο (και) των δικών του δυνάμεων στην ελληνική επικράτεια.
▇ Μέσα στον Δεκέμβριο η Αντάντ καταλαμβάνει τη Μυτιλήνη και το Καστελόριζο κι ακολουθεί τον Ιανουάριο η Κέρκυρα. Στις 30 Δεκεμβρίου, με πρόσχημα τη ρίψη βομβών από τρία γερμανικά αεροπλάνα, ο επικεφαλής του εκστρατευτικού σώματος, Γάλλος στρατηγός Μορίς Σαράιγ, καταλαμβάνει δίχως συνεννόηση με τις ελληνικές αρχές τα «εχθρικά» προξενεία της συμπρωτεύουσας (γερμανικό, αυστροουγγρικό, βουλγαρικό, τουρκικό), κατάσχει τα αρχεία και απελαύνει το προσωπικό τους. Η κατοχή θα ολοκληρωθεί με την επιβολή στρατιωτικού νόμου τον επόμενο Ιούνιο.
▇ Τον Μάιο του 1916 έρχεται η σειρά των Γερμανοβούλγαρων να καταλάβουν το στρατηγικής σημασίας οχυρό Ρούπελ, νοτίως του Μπέλες, δίχως η φρουρά του να προβάλει την παραμικρή άμυνα.
Στις 4 Αυγούστου 1916 οι Γερμανοβούλγαροι προελαύνουν σε όλο το μέτωπο, καταλαμβάνοντας τη Φλώρινα και τις Σέρρες. Στις 30.8.16 το Δ' Σώμα Στρατού παραδίδει αμαχητί την Καβάλα και μεταφέρεται στη γερμανική πόλη Γκέρλιτς, σε συνθήκες πολυτελούς αιχμαλωσίας.
▇ Ως απάντηση στη γερμανοβουλγαρική προέλαση, ο Σαράιγ οργανώνει στις 30-31 Αυγούστου 1916 πραξικόπημα Ελλήνων αξιωματικών, με την απειλή ότι αλλιώς θα εγκαθιστούσε στη Θεσσαλονίκη την εξόριστη σερβική κυβέρνηση, κι η Ελλάδα χωρίζεται de facto σε δυο ανταγωνιστικά κράτη.
Τον Οκτώβριο 1916 ο Βενιζέλος αναλαμβάνει την πρωθυπουργία της «επαναστατικής» κυβέρνησης και τον Νοέμβριο κηρύττει τον πόλεμο σε Βουλγαρία και Γερμανία. Αρχίζουν οι σφαγες των Ελληνων απο τους βουλγαρους στην Ανατολικη Μακεδονια και Θράκη διοτι τωρα ο βενιζελος τους ελυσε τα χερια, διοτι τους κυρηξε τον πολεμο!Οτι ειχαν καταλαβει προσωρινα τωρα το εκαναν κατοχη και αρχισαν τις σφαγεςτων αθωων Ελληνων.Περιπου 45000 θυματα με ηθικο αυτουργο τον βενιζελο σε Σερρες,Δραμα,Καβαλα. Τον ίδιο μήνα ο Σαράιγ επιβάλλει μια «ουδέτερη ζώνη» μεταξύ των δύο κρατών (Κατερίνη - Σέρβια - Γρεβενά), αντικαθιστώντας τις τοπικές ελληνικές αρχές με γαλλικές στρατιωτικές μονάδες.
▇ Τον Νοέμβριο 1916, η απόπειρα αγγλογαλλικών μονάδων να καταλάβουν στρατηγικά σημεία της Αθήνας αποκρούεται δυναμικά από τους οπαδούς του βασιλιά.
Η Αντάντ απαντά καταλαμβάνοντας τις Κυκλάδες κι επιβάλλοντας ολοκληρωτικό αποκλεισμό της Νότιας και Δυτικής Ελλάδας, με αποτέλεσμα εκατοντάδες (τουλάχιστον) θανάτους από πείνα.
Οταν κι αυτή η πίεση θ’ αποδειχθεί αλυσιτελής, ακολουθεί τον Μάιο-Ιούνιο 1916 η στρατιωτική κατάληψη της Θεσσαλίας από τους Γάλλους, της Ηπείρου από τους Ιταλούς και του Ισθμού από γαλλορωσικές μονάδες.
Απειλούμενος με βομβαρδισμό της πρωτεύουσας από τον συμμαχικό στόλο, ο Κωνσταντίνος εγκαταλείπει τελικά τη χώρα στις 11 Ιουνίου 1917, παραδίδοντας τον θρόνο στον δευτερότοκο γιο του και την εξουσία στους αντιπάλους του.
Παρά την επανένωση της Ελλάδας κάτω από την κυβέρνηση Βενιζέλου, ο στρατός της τελευταίας παρέμεινε μέχρι τέλους κάτω από ξένη στρατιωτική διοίκηση. «Τόσον η Ανωτάτη όσον και αι Ανώτεραι Διοικήσεις του μακεδονικού μετώπου ενησκούντο μέχρι πέρατος των επιχειρήσεων υπό ξένων ηγητόρων», παραδέχεται η επίσημη στρατιωτική ιστορία της περιόδου (ΔΙΣ 1958, σ.xi), ενώ ακόμη πιο καυστικές είναι οι παρατηρήσεις ενός Ιταλού διπλωμάτη της εποχής:
Το ελληνικό ΓΕΣ ουδέποτε λειτούργησε πραγματικά, παρά μόνο ως διοικητικό και πειθαρχικό όργανο, επειδή στην πραγματικότητα ουδέποτε υπήρξε πραγματικά ελληνικός στρατός. Υπήρχαν μεραρχίες, ακόμη και σώματα στρατού, η πραγματική όμως στρατιωτική ηγεσία ήταν πάντα γαλλική ή βρετανική.
(Luigi Villari, «The Macedonian campaign», Λονδίνο 1922, σ.154).
Αγγαρείες, φυλακίσεις, βιαιοπραγίες
Η καθημερινότητα της «συμμαχικής» κατοχής, αν και σαφώς ηπιότερη από τη μεταγενέστερη ναζιστική, υπήρξε βαθιά καταπιεστική για το ντόπιο πληθυσμό. Για τους επικεφαλής της «Στρατιάς της Ανατολής», όπως ονομάστηκε το πολυεθνικό σώμα που κατέλαβε τη Βόρεια Ελλάδα, η εκστρατεία είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός αποικιακού πολέμου.
Στα απομνημονεύματά του, ο Σαράιγ τη συγκρίνει ρητά με «τις προηγούμενες αποικιακές εξορμήσεις μας», εξηγώντας πως ένας υφιστάμενός του στρατηγός «έκανε ή ήθελε να κάνει αυτό που είχε δει να κάνουν ή είχε κάνει ο ίδιος στη Μαδαγασκάρη, την Κίνα και αλλού» (Sarrail 1920, σ.18).
Εξίσου εύγλωττη ήταν η ανάθεση της εκθρόνισης του Κωνσταντίνου σ’ έναν Γάλλο γερουσιαστή (Σαρλ Ζονάρ) με δεκαετή προϋπηρεσία ως γενικός διοικητής της Αλγερίας.
«Τα μέτρα, τα οποία ελάμβαναν τα ξένα στρατεύματα, δήθεν διά την ασφάλειάν των, ήσαν εχθρικά προς τον τόπον συνήθως», υπενθυμίζει χαρακτηριστικά την επαύριον του πολέμου μια τοπική εφημερίδα:
Η τρομοκρατία υπό την ξενικήν ή ιδικήν μας στρατοκρατίαν μετά τον Ιούνιον 1917 είνε ζωηρά ακόμη εις την μνήμην μας· τα απαίσια πάσσα διά να πηγαίνη κανείς εις το κτήμα του, αι αγγαρείαι αι βαρείαι, οι δαρμοί, αι ταλαιπωρίαι, αι εξορίαι διά να μη πω τα βαρύτερα, μένουν ανεξάλειπτα εις την μνήμην μας
(«Νέα Εδεσσα», 2.7.1921).
Ακόμη σαφέστερος είναι στις αναμνήσεις του ο Σαλονικιός λογοτέχνης Γιώργος Βαφόπουλος, έφηβος τότε στη Γουμένισσα:
Οι Γάλλοι φερνόντουσαν σκληρά στους ντόπιους. Εκαμναν επίταξη των ζώων τους. Τους υποχρέωναν να δουλεύουν στο στρώσιμο των δρόμων, σπάζοντας χαλίκια. Τους ατίθασους τους κρατούσαν ώρες πολλές γυμνούς έξω στον ήλιο του καλοκαιριού
(«Σελίδες αυτοβιογραφίας» τ.Α΄, Αθήναι 1970, σ.121).
Σποραδικές λεπτομέρειες για όσα τράβηξαν οι κάτοικοι της «ουδέτερης ζώνης» μετά την κατάργηση των τοπικών ελληνικών αρχών αντλούμε από τον οικείο φάκελο των αρχείων του Υπ.Εξ.
«Ολοι οι ως ύποπτοι καταγγελλόμενοι κάτοικοι των περί την ουδετέραν ζώνην χωρίων, συλλαμβανόμενοι, καταδικάζονται εις πολλάς ημέρας εις την ποινήν της επ’ ώμου, δίκην υποζυγίων, μεταφοράς των παρά τον ποταμόν δρυίνων δοκών εις το Διοικητήριον», καταγγέλλουν χαρακτηριστικά στον πρωθυπουργό Σπυρίδωνα Λάμπρο πέντε βουλευτές του Νομού Κοζάνης (17.1.1917).
Ο αστυνομικός διοικητής Γρεβενών πληροφορεί πάλι τις ίδιες μέρες την Αθήνα ότι «συνελήφθησαν οικογένειαι διαφόρων πολιτών και εξυλοκοπήθησαν διότι εγκατέλειψαν τας εστίας των οι άνδρες και τα τέκνα των», ότι τα αποικιακά στρατεύματα («Μαύροι») των Γρεβενών «προσέβαλον 6 γυναίκας άς είχον φυλακίσει διότι άνδρες και τέκνα των απεσύρθησαν εντεύθεν ουδετέρας ζώνης», ότι στην επίμαχη ζώνη πραγματοποιείται «αγρία επίταξις κτηνών μικρών και μεγάλων, αποστελλομένων εις Κοζάνην» κι ότι οι Γάλλοι ιππείς που στάλθηκαν στις 25.1.1917 στο χωριό Μεγάλο Σειρήνι για να συλλάβουν τον εκεί δάσκαλο «ήρπασαν δέκα βόας και 150 όρνιθας μη πληρώσαντες αξίαν, εξυλοκόπησαν χωρικούς και παρέλαβον Ελληνα και Μουσουλμάνον παρέδρους χωρίου μη παραδώσαντας αυτοίς 400 κιλά αραβοσίτου άτινα Γάλλος διοικητής εζήτησεν»· η εικόνα συμπληρώνεται από την πληροφορία ότι στη γειτονική Ροδοσνίτσα «μετά Γάλλων συνέπραττε και διδάσκαλος χωρίου Εμμ. Ρογδάκης εκ Κρήτης».
Δεν λείπουν κι αιματηρότερα περιστατικά: «Σήμερον κάτοικοι χωρίου Ζυγόστι επιχειρούντες εισέλθωσιν εις Γρεβενά προς προμήθειαν αναγκαιούντων επυροβολήθησαν υπό μαύρων, πληγωθέντος ενός εις τον μηρόν».
Παρόμοιες αυθαιρεσίες καταγγέλλονται και στη Νότια Ελλάδα, μετά την επανένωση της χώρας.
Χαρακτηριστικό δείγμα η επιστολή 88 κατοίκων του Μπράλλου προς την κυβέρνηση (18.1.1918) - επιστολή που εντοπίσαμε στο αρχείο του πρωθυπουργικού πολιτικού γραφείου:
Λαμβάνομεν την τιμήν να παρακαλέσωμεν Υμάς όπως, επικειμένης της επιστρατεύσεως, λάβητε μέριμναν περί εξασφαλίσεως ζωής, τιμής και εν γένει περί της ασφαλείας των οικογενειών ημών εκ των Συμμαχικών στρατευμάτων και δη των Γαλλικών τοιούτων, διότι από τας αρχάς Ιουλίου παρελθόντος έτους πλείστα όσα επεισόδια εκ μέρους των έχουσι γίνη»· ο κατάλογος που ακολουθεί απαριθμεί βιασμούς κι επιθέσεις εναντίον γυναικών, αρπαγές ζώων κι ενός βαρελιού με κονιάκ, κλείνει δε με την πληροφορία ότι Γάλλοι στρατιώτες «τρέπονται προς τας διαφόρους οικίας κρούοντες τας θύρας και φωνάζοντας να τοις δώσωσιν οίνον και γυναίκας.
Αλλά και στη Μυτιλήνη, όπου ένας πολίτης κατηγορούμενος για τον φόνο Γάλλου δεκανέα «απολογούμενος ανέφερεν ότι 4 Γάλλοι στρατιώται εν μέθη διατελούντες εισήλθον εις το οινοπωλείον του, θραύοντες τα σκεύη του και εξυβρίζοντες αυτόν, και ότι ηναγκάσθη τότε να πυροβολήση προς εκφοβισμόν», ο κυβερνητικός αντιπρόσωπος ενημερώνει τον Οκτώβριο του 1917 το πρωθυπουργικό γραφείο ότι τις σχετικές ανακρίσεις ανέλαβαν οι γαλλικές υπηρεσίες, «απαγορεύσασαι πάσαν ανάμιξιν εις τας ημετέρας Αστυνομικάς αρχάς» και ξεκαθαρίζοντας πως οι ίδιες «θα δικάσουν τον ένοχον», ενώ η νομαρχία διαβίβασε απλά στον Γάλλο διοικητή «την λύπην της διά τον φόνον».
Ο τελευταίος δήλωνε άλλωστε «ότι ουχί μόνον δεν αναγνωρίζει ημετέραν στρατιωτικήν Διοίκησιν νήσου, αλλά θεωρεί ταύτην ιεραρχικώς εξαρτωμένην υπ’ αυτού», απαιτώντας να ορίζει μέχρι και τα ατομικά υπηρεσιακά καθήκοντα του ντόπιου προσωπικού.
Η ίδια λογική επικρατούσε σε όλο το μήκος και πλάτος της κατεχόμενης ζώνης. Στη Φλώρινα, λ.χ., ο Ελληνας αστυνομικός διοικητής έβλεπε τους υφισταμένους του να δέχονται εντολές όχι από τον ίδιο αλλά από τον επικεφαλής της γαλλικής «μυστικής αστυνομίας» (Sûreté), ονόματι Κινέ, που αποτελούσε κυριολεκτικά κράτος εν κράτει (Ν. Πλατής προς Αρχηγείον Χωροφυλακής, Φλώρινα 5.10.1916, αρ.22).
Οπως διαβάζουμε δε σε πρόσφατη μονογραφία, «από το 1915 μέχρι το 1918 η γαλλική αντικατασκοπεία λειτουργούσε σε κάθε χωριό» της Δυτικής Μακεδονίας· στα μέτρα της Sûreté κατά των «φιλοβούλγαρων» περιλαμβάνονταν «συνοπτικές εκτελέσεις, ξυλοδαρμοί μέχρι θανάτου, εμπρησμοί χωριών [και] καταναγκαστικά έργα» (Αλέξανδρος Δάγκας, «Ο χαφιές», Αθήνα 1995, σ.29).
Την εικόνα συμπληρώνει η αφήγηση του Κόμπτον Μακένζι, σταθμάρχη τότε της Ιντέλιτζενς Σέρβις, για τη διαδικασία με την οποία προσχώρησαν στη βενιζελική «επανάσταση» οι Κυκλάδες τον Δεκέμβριο του 1916.
Βρετανικό απόσπασμα υπό τις διαταγές του αποβιβάστηκε στη Σύρο και, βάσει συνεννόησης με τους ντόπιους βενιζελικούς, συνέλαβε και προώθησε στη Θεσσαλονίκη τον νομάρχη, τον εισαγγελέα, τον αρχιτηλεγραφητή, τον διευθυντή της εμπορικής σχολής και δυο αντιφρονούντες μεγαλεμπόρους· τη λογοκρισία των επικοινωνιών ανέλαβε ο Αγγλος τέως διευθυντής της τηλεγραφικής εταιρείας, που μεταφέρθηκε επί τούτου από τη Λήμνο.
Οταν ο γιατρός Αλιβιζάτος -βενιζελικός πρόσφυγας από την Αθήνα- τους ενημέρωσε για τις φιλοβασιλικές διαθέσεις του τοπικού σταθμού χωροφυλακής, οι άνδρες του Μακένζι αφόπλισαν με τέχνασμα τους χωροφύλακες και τους έκλεισαν σ’ ένα υπόγειο, ώσπου να ξεσκαρταριστούν τα φρονήματά τους από μια βενιζελική στρατιωτική μονάδα που κατέφθασε τις επόμενες μέρες.
Η ίδια μέθοδος εφαρμόστηκε και στα υπόλοιπα νησιά («Aegean Memories», σ.397-405). Αντίσταση προέβαλε μόνον η Απείρανθος της Νάξου, οι απείθαρχοι κάτοικοι της οποίας, οπλισμένοι με δυναμίτες, αρνήθηκαν ν’ αναγνωρίσουν τον Βενιζέλο κι αντιπρότειναν να παραμείνουν αυτόνομοι απ’ οποιασδήποτε κυβέρνηση (σ.405).
Τη συμμόρφωσή τους ανέλαβε ένα βενιζελικό στρατιωτικό απόσπασμα που έπνιξε στο αίμα το χωριό με πολυβόλα και ξιφολόγχες (5.1.1917), σκοτώνοντας 32 κατοίκους, τραυματίζοντας 44 και φυλακίζοντας άλλους 120 ώσπου να υπογράψουν δήλωση προσχώρησης στην «Εθνική Αμυνα».
Εκτελέσεις και λεηλασίες
Λιγότερο μαζικές από τη σφαγή της Απειράνθου, οι εκτελέσεις αντιφρονούντων και υπόπτων ήταν άλλωστε στην ημερήσια διάταξη.
Η τρίγλωσση προκήρυξη του βρετανικού στρατού που τοιχοκολλήθηκε τον Ιούνιο του 1917 στα αγγλικά, τα ελληνικά και τα βουλγαρικά απειλούσε με θανατική ποινή όχι μόνον όσους συνεργάζονταν με τον εχθρό ή προκαλούσαν ζημιές στις τηλεγραφικές γραμμές, αλλά και όποιον παρακούσει οποιοδήποτε «κανονισμόν, διάταξιν ή διαταγήν ήτις εδόθη ή εδημοσιεύθη υπό ή κατ’ εντολήν των Αρχηγών των συμμαχικών στρατευμάτων», «αποκρύπτει αντικείμενα άτινα εισί κατάλληλα προς επίταξιν υπό των συμμαχικών στρατευμάτων», ακόμη και όποιον τολμήσει να «προβεί εις ψευδή κατηγορίαν εναντίον των συμμαχικών στρατευμάτων ή μέλους αυτών».
Για την πρακτική εφαρμογή αυτών των απειλών, αποκαλυπτική είναι η αφήγηση ενός Βρετανού φαντάρου της εποχής:
Για να διασφαλίσει ότι τα στρατόπεδά μας δεν θα διαφύγουν, και για να καθοδηγήσει τους φίλους του στην άλλη πλευρά των συνόρων, ο αθώος Μακεδόνας κόβει βόλτες έξω από το χωριό του, κάνει τις παρατηρήσεις του, διαλέγει ένα σημείο που εκπληρώνει τις προδιαγραφές του και ξεκινά μια πυρκαγιά. [...] Σε λίγο, τα αεροπλάνα έρχονται για να ερευνήσουν κι ενδεχομένως ν’ αναλάβουν δράση. Ως εκ τούτου, αν ξεκινήσει φωτιά στα πέριξ ενός στρατοπέδου, ή κατά μήκος μιας πορείας, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να ψάξουμε να κρεμάσουμε κάποιον
(Lake 1917, σ.189-90).
Ο ίδιος συγγραφέας καταθέτει και την αποκαλυπτική μαρτυρία του για το ανθρωποκυνηγητό στα χωριά, με οδηγό συνήθως κάποιον καταδότη «που μπορούσε να μιλήσει καμιά εικοσαριά λέξεις αγγλικά κι ισχυριζόταν πως είναι οπαδός του κ. Βενιζέλου», με τους κατοίκους να υποδέχονται τα κατοχικά στρατεύματα σιωπηλοί και με βλέμματα γεμάτα μίσος (σ.191).
Στην αντίπερα όχθη, ο Βαφόπουλος διασώζει την κωμικοτραγική ιστορία της εκτέλεσης δύο αναλφάβητων φουκαράδων, ενός ξυλοκόπου από την Καστανερή κι ενός χαλβατζή της Γουμένισσας, που τουφεκίστηκαν σαν όργανα της εχθρικής προπαγάνδας επειδή χρησιμοποίησαν εν αγνοία τους ως χαρτί περιτυλίγματος ένα πακέτο με προκηρύξεις που είχαν ρίξει τα γερμανικά αεροπλάνα (όπ.π., σ.121-2).
Ακόμα χειρότεροι από τα κατοχικά στρατεύματα αποδεικνύονταν, ως συνήθως, οι ντόπιοι συνεργάτες τους.
Η ανακατάληψη της Φλώρινας, τον Σεπτέμβριο του 1916, σημαδεύτηκε, λ.χ., όχι μόνο από αιματηρά ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, με δράστες πρώην μακεδονομάχους που προσέφεραν με το αζημίωτο τις υπηρεσίες τους στη Sûreté, αλλά και την πολυήμερη συστηματική λεηλασία της πόλης μετά την υποχρεωτική εκκένωσή της από τους Γάλλους· πρωταγωνιστές στο πλιάτσικο, ο Ελληνας οπλαρχηγός Στέφος Γρηγορίου και η σύζυγός μετέφεραν ολόκληρα καραβάνια με κλοπιμαία στη γειτονική Κοζάνη.
Μ’ αυτήν την ξεχασμένη ιστορία, όπως και με την αιματηρή καταστολή του αντιπολεμικού κινήματος της εποχής, θ’ ασχοληθούμε ωστόσο εκτενέστερα σε κάποια μελλοντικά αφιερώματα.
Διαβάστε
▶ Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, «Η Ελλάς και ο πόλεμος εις τα Βαλκάνια, 1914-1918 (Αθήναι 1958)».
Η επίσημη στρατιωτική ιστορία της εμπλοκής της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο. Η οφθαλμοφανής προσπάθεια εξισορρόπησης μεταξύ των αντίπαλων εθνικών παρατάξεων επιτρέπει πολύ περισσότερες παραδοχές απ’ ό,τι συνηθίζεται στα πονήματα του είδους.
▶ Λουκιανός Χασιώτης, «Ελληνοσερβικές σχέσεις 1913-1918. Συμμαχικές προτεραιότητες και πολιτικές αντιπαλότητες» (Θεσ/νίκη 2004, εκδ. Βάνιας).
Ξαναδουλεμένη μορφή διδακτορικής διατριβής, βασισμένη σε πλούσιο αρχειακό υλικό. Εκτενή κεφάλαια για τις τριβές που προκλήθηκαν από τα εκατέρωθεν μειονοτικά ζητήματα.
▶ Maurice Sarrail, «Mon commandement en Orient, 1916-1918» (Παρίσι 1920, εκδ. Flamarion).
Τα απομνημονεύματα του επικεφαλής των «συμμαχικών» κατοχικών στρατευμάτων, αρκετά εύγλωττα για τη στάση του απέναντι στους ιθαγενείς.
▶ Harold Lake, «In Salonica with Our Army »(Λονδίνο 1917, εκδ. Andrew Melrose).
Η ίδια εικόνα από την οπτική γωνία των κατώτερων αξιωματικών και φαντάρων του εκστρατευτικού σώματος.
▶ Compton Mackenzie, «Greek Memories» (Λονδίνο 2011, εκδ. Biteback).
Τα πλήρη απομνημονεύματα του σταθμάρχη της Ιντέλιτζενς Σέρβις στην Ελλάδα το 1916. Η πρώτη έκδοσή τους απαγορεύτηκε δικαστικά μόλις βγήκαν από το τυπογραφείο (1932), η δε επόμενη λογοκρίθηκε προληπτικά (1939).
https://web.archive.org/web/20190723164615/https://www.efsyn.gr/themata/fantasma-tis-istorias/43944_i-alli-katohi
Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2024
ΜΙΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΠΟΥ ΑΡΓΗΣΕ.
Aπο τη Βίβιαν Μπενέκου
Παύλος, Νικόλαος Ντε Γκρες! «Της Ελλάδος… τα παιδιά» διάλεξαν επώνυμο χθες στο Ληξιαρχείο Αθηνών. Το επίθετο που επέλεξαν οι δύο γιοι του βασιλιά Κωνσταντίνου, Παύλος και Νικόλαος, είναι τελικά το «Ντε Γκρες».Το ίδιο όνομα θα έχουν κι άλλα δέκα μέλη της τέως βασιλικής οικογένειας (τα πέντε αδέλφια και τα πέντε παιδιά του Παύλου), που υπογράφουν την αίτηση της ελληνικής ιθαγένειας. Το συγκεκριμένο επώνυμο θεωρούνταν από την αρχή το επικρατέστερο και το είχε επιλέξει ο θείος του βασιλιά Κωνσταντινου, Μισέλ, το 2004. Το να πάρουν οι πριγκιπες την ελληνική ιθαγένεια ήταν επιθυμία του πατέρα τους και γι’ αυτούς σίγουρα η χθεσινή ήταν μια σημαντική ημέρα.
Εφόσον απέκτησαν επώνυμο, εγγράφηκαν και στο Μητρώο Πολιτών. Τα δύο αδέλφια, Παύλος και Νικόλαος, διαθέτουν μέχρι στιγμής μόνο δανέζικα διαβατήρια, καθώς δεν έχουν εγγραφεί στα ελληνικά μητρώα. Η εγγραφή στο Μητρώο Πολιτών είναι απαραίτητη για την απόκτηση ταυτότητας και διαβατηρίου. Το Μητρώο Πολιτών αποτελεί το βασικό μητρώο του Ελληνικού Δημοσίου. Από τη στιγμή που υποβάλλεται η αίτηση ιθαγένειας, αυτή διαβιβάζεται στον υπουργό Εσωτερικών, ο οποίος εξετάζει αν πληρούνται οι προϋποθέσεις.
Η σχετική νομοθεσία υφίσταται από το 1994 και ήδη από το 2004 ο Μιχαήλ, πρίγκιπας της Ελλάδας, δήλωσε τα στοιχεία του και εγγράφηκε στα μητρώα. Προφανώς για να πάρουν το επώνυμό τους οι πριγκιπες δήλωσαν συγχρόνως ότι αναγνωρίζουν το πολίτευμα και το Σύνταγμα και ότι παραιτούνται από κάθε είδους διεκδικήσεις οι οποίες συνδέονται με την άσκηση πολιτειακού αξιώματος στο παρελθόν ή της κατοχής οποιουδήποτε τίτλου. Πάντως, το γεγονός ότι πήραν το επώνυμο Ντε Γκρες και όχι ένα οποιοδήποτε άλλο λέει πολλά, και πάντως σίγουρα δεν λέει ότι οι τέως θα πάψουν να ασχολούνται με τον δημόσιο πολιτικό βίο!
https://www.espressonews.gr/celebrities/417901/epitheto-epelexan-paylos-nikolaos-gia/
Κανεις δεν ειπε ποτέ οτι ο νομος που αφαιρεσε αδικα την ιθαγένεια ηταν ατελης και ελαττωματικος. Στο ευρωπαικο δικαστηριο κατεπεσε πανηγυρικα ο νομος του βενιζελου και η Ελλαδα που εφαρμοσε τον αδικο αυτο νομο υποχρεωθηκε να πληρωσει αποζημιωση στην αδικημενη βασιλικη οικογένεια. Επρεπε την οικονομικη ζημιά που υπεστη η Ελλάδα να την πληρωσει ο βενιζελος, ο εμπνευστης του νομου. Βασει αυτων ο βενιζελος εχει πλεον την ιδιοτητα του ''χασοδικη''. Με τον αχρηστο αυτο νομο καταφεραν οι πριγκιπες να αναγνωρισθουν απο τον ελληνικο πολιτικο κοσμο με τον τιτλο που τους αναγνωριζει διεθνως ολη η γη,ως πριγκιπες της Ελλαδος! Και να σκεφθεις οτι καποιοι θεωρουν μεγαλο πολιτικο τον βενιζελο που τα εκανε μουσκεμα! Η ''εκδικηση'' του βασιλεα Κωνσταντινου αργησε αλλα ηρθε. Το 30 % των ελληνων τους παραδεχεται ως πριγκιπες τωρα συρθηκε και η ανυποληπτη ελληνικη διοικηση να το πραξει και αυτη ,χαρις στις ΄΄πολυτιμες υπηρεσιες'' μιας τεραστιας κρεατομηχανης. Δηλαδη της ενορχηστρωμένης μηχανης σπιλωσεως υποληψεων και προσωπων.
Ζητω ο βασιλευς!
Κανεις δεν ειπε ποτέ οτι ο νομος που αφαιρεσε αδικα την ιθαγένεια ηταν ατελης και ελαττωματικος. Στο ευρωπαικο δικαστηριο κατεπεσε πανηγυρικα ο νομος του βενιζελου και η Ελλαδα που εφαρμοσε τον αδικο αυτο νομο υποχρεωθηκε να πληρωσει αποζημιωση στην αδικημενη βασιλικη οικογένεια. Επρεπε την οικονομικη ζημιά που υπεστη η Ελλάδα να την πληρωσει ο βενιζελος, ο εμπνευστης του νομου. Βασει αυτων ο βενιζελος εχει πλεον την ιδιοτητα του ''χασοδικη''. Με τον αχρηστο αυτο νομο καταφεραν οι πριγκιπες να αναγνωρισθουν απο τον ελληνικο πολιτικο κοσμο με τον τιτλο που τους αναγνωριζει διεθνως ολη η γη,ως πριγκιπες της Ελλαδος! Και να σκεφθεις οτι καποιοι θεωρουν μεγαλο πολιτικο τον βενιζελο που τα εκανε μουσκεμα! Η ''εκδικηση'' του βασιλεα Κωνσταντινου αργησε αλλα ηρθε. Το 30 % των ελληνων τους παραδεχεται ως πριγκιπες τωρα συρθηκε και η ανυποληπτη ελληνικη διοικηση να το πραξει και αυτη ,χαρις στις ΄΄πολυτιμες υπηρεσιες'' μιας τεραστιας κρεατομηχανης. Δηλαδη της ενορχηστρωμένης μηχανης σπιλωσεως υποληψεων και προσωπων.
Ζητω ο βασιλευς!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)