Ο γιος του βασιλιά Κωνσταντθνου στάθηκε ιδιαίτερα στην επιλογή του πατέρα του να παραμείνει στο περιθώριο των εξελίξεων, αποφεύγοντας κάθε κίνηση που θα μπορούσε να εκληφθεί ως παρέμβαση ή προσπάθεια αποσταθεροποίησης.
Το «λάθος» της εμπιστοσύνης και η αλλαγή νοοτροπίας
Αναφερόμενος στα γεγονότα της εποχής και στην επικοινωνία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος όπως υποστήριζε ο βασιλιάς του είχε υποσχεθεί ότι θα γυρίσει στην Ελλάδα, ο Παύλος δεν δίστασε να εκφράσει τις επιφυλάξεις του για τις τότε στρατηγικές επιλογές. Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά:
«Ίσως έκανε λάθος να εμπιστευτεί αυτή την προσωπικότητα. Εκεί βλέπεις πώς άλλαξε και η νοοτροπία της χώρας μας και γενικώς της πολιτικής, διότι από εκείνη τη στιγμή και πέρα δεν θέλουν να βλέπουν μπροστά τους την οικογένειά μου.
Και τα χρόνια πέρασαν για να γυρίσουμε, αλλά όπως είδατε, ποτέ δεν γύρισε ο πατέρας μου να δημιουργήσει πρόβλημα στην κυβέρνηση. Ήθελε να αφήσει τη Δημοκρατία να συνεχίσει να είναι δυνατή».
ΔΕΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΓΙΑ ΒΑΣΙΛΙΑ ΕΙΠΕ!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤΟΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ ΣΑΝ ΕΣΑΣ
Η φράσις ειπώθηκε ήρεμα.
Σχεδόν χαμηλόφωνα.
Κι όμως, ήταν εκκωφαντική.
«Δεν με μεγάλωσε για διάδοχο.
Με μεγάλωσε με αρχές. Αγάπη για την Πατρίδα. Σεβασμό στην παράδοση».
Σε μια Χώρα που πνίγηκε από επώνυμα, η πρότασις αυτή λειτουργεί σαν κατηγορητήριο.
Γιατί η Ελλάς μπορεί να κατήργησε την βασιλεία, αλλά ποτέ δεν ξεμπέρδεψε με τη νοοτροπία του θρόνου.
Απλώς τον μοίρασε.
Από την εποχή του Όθωνα μέχρι σήμερα, οι ίδιες οικογένειες αλλάζουν ρόλους, όχι συνείδηση.
Παππούς πολιτικός, πατέρας πολιτικός, γιος «ελπίδα».
Και ο λαός χειροκροτητής μιας παραστάσεως που παίζεται αδιάκοπα εδώ και γενιές.
Αυτοί δεν μεγάλωσαν με αρχές.
Μεγάλωσαν με βεβαιότητα εξουσίας.
Με το αίσθημα ότι η Χώρα τους ανήκει πριν καν τη γνωρίσουν.
Δεν έμαθαν τι σημαίνει Πατρίδα ως ευθύνη.
Έμαθαν την Πατρίδα ως σκηνικό καριέρας.
Και να η ιστορική ειρωνεία που καίει:
Ένας άνθρωπος χωρίς θρόνο μιλά για αξίες,
ενώ οι αιώνιοι ένοικοι της Βουλής μιλούν μόνο για ποσοστά, ισορροπίες και διαδοχές.
Η Ελλάς δεν κυβερνάται από ηγέτες.
Κυβερνάται από κληρονόμους.
Από ανθρώπους που διαχειρίζονται το Κράτος όπως την οικογενειακή περιουσία:
το ξοδεύουν, το υποθηκεύουν, και φεύγουν χωρίς να λογοδοτήσουν.
Πατριωτισμός για αυτούς είναι οι λέξεις.
Η παράδοσις είναι διακόσμησις.
Η Ιστορία είναι εργαλείο.
Κανείς τους δεν μεγάλωσε για να χάσει κάτι για την Πατρίδα.
Γιατί δεν μεγάλωσαν για να υπηρετούν.
Μεγάλωσαν για να διαδέχονται.
Η Ελλάς, όμως, δεν χρειάζεται άλλους διαδόχους.
Χρειάζεται ανθρώπους που να ξέρουν ότι δεν τους ανήκει.
Ότι περνούν.
Ότι θα κριθούν.
Το μεγαλύτερο ψέμα δεν ήταν ότι νικήσαμε τις δυναστείες.
Το μεγαλύτερο ψέμα ήταν ότι τις ξεριζώσαμε.
Όχι.
Τις νομιμοποιήσαμε.
Τις ψηφίζουμε.
Και μετά απορούμε γιατί τίποτα δεν αλλάζει.
Ίσως τελικά το πρόβλημα αυτής της Χώρας να μην ήταν ποτέ η απουσία βασιλέως.
Ίσως να ήταν η πλημμύρα από πρίγκιπες χωρίς αρχές.