Παρανοήσεις για τη μοναρχία: όταν η ιστορία διαψεύδει τα κλισέ

Η μοναρχία, που εδώ και καιρό έχει υποβιβαστεί σε σχολικά εγχειρίδια ή ιστορικές σειρές, συνεχίζει ωστόσο να προκαλεί μια πλημμύρα προκαταλήψεων. Ανάμεσα σε ρομαντικές φαντασιώσεις και πολιτικές καρικατούρες, το θέμα παραμένει παγιδευμένο από μεθοδευσεις- προκαταληψεις που αντέχουν εκπληκτικά στη δοκιμασία του χρόνου. Ωστόσο, μια προσεκτική εξέταση της ιστορίας και των γεγονότων είναι αρκετή για να σπάσει αυτές τις πολύ βολικές βεβαιότητες(για τους επαγγελματιες πολιτικους).

Μύθος 1: «Η μοναρχία είναι αναγκαστικά απολυταρχισμός»

Η εικόνα του παντοδύναμου βασιλιά, που αποφασίζει μόνος του για τη μοίρα του λαού του, είναι δεσποζουσα. Αλλά αντικατοπτρίζει μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Πολλές μοναρχίες λειτούργησαν - και εξακολουθούν να λειτουργούν - με σταθερούς ελέγχους και ισορροπίες. Η Αγγλία του δέκατου έβδομου αιώνα, για παράδειγμα, πολύ νωρίς περιόρισε τη βασιλική εξουσία προς όφελος του Κοινοβουλίου. Ο απολυταρχισμός, μακριά από το να είναι ο κανόνας, ήταν μια παρένθεση σε ένα πολύ πιο διαφοροποιημένο πολιτικό τοπίο. Παραραδειγμα στην Ρωσια οπου ο Λένιν  δεν κατηργησε την βασιλεια αλλα την σοσιαλδημοκρατια του Κερένσκυ. Στην γαλλικη επανασταση  η απολυταρχια ειχε προ πολλου καταργηθει πριν την αδικη εξοντωση της βασιλικης οικογενειας.

Μύθος 2: «Η μοναρχία είναι ασύμβατη με τη νεωτερικότητα»

Το κλισέ πεθαίνει δύσκολα, αλλά τα γεγονότα το αντικρούουν. Αρκετές συνταγματικές μοναρχίες είναι από τις πιο σταθερές και καινοτόμες χώρες στον κόσμο. Η Ιαπωνία, η Ολλανδία και η Σουηδία αποδεικνύουν ότι ένας συμβολικός ηγεμόνας μπορεί να συνυπάρξει με μια προηγμένη δημοκρατία, μια δυναμική οικονομία και μια προοδευτική κοινωνία. Η νεωτερικότητα δεν είναι ο εχθρός του πρωτοκόλλου.

Μύθος 3: «Ένας βασιλιάς είναι πολύ ακριβός»

Η συζήτηση εμφανίζεται τακτικά, συχνά τροφοδοτούμενη από υπερβολικα σεναρια και νουμερα... αλλά σπάνια με βάση τα συμφραζόμενα. Στις σημερινές μοναρχίες, το κόστος του θεσμού γενικά αντισταθμίζεται - ή ακόμη και ξεπερνιέται - από τον τουρισμό, τη διπλωματία και τα πολιτιστικά οφέλη. Η μεγαλοπρέπεια προσελκύει και η εικόνα μιας χώρας μπορεί να ενισχυθεί από την παρουσία μιας βασιλικής φιγούρας, έστω και  καθαρά συμβολικής. Τα έξοδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας στην Ελλάδα για το 2024 ανέρχονται σε 4,636 εκατομμύρια ευρώ σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό, παρουσιάζοντας αύξηση σε σχέση με τα προηγούμενα έτη.

Μύθος 4: «Η μοναρχία είναι ανισότητα στην ουσία»

Ομολογουμένως, η κληρονομική μετάδοση της εξουσίας μπορεί να φαίνεται αναχρονιστική. Αλλά η μείωση της μοναρχίας σε ένα άνισο σύστημα ισοδυναμεί με το να ξεχνάμε ότι τα δημοκρατικά καθεστώτα δεν ήταν πάντα συνώνυμα με την πραγματική ισότητα. Η ιστορία δείχνει ότι οι κοινωνικές αδικίες δεν εξαφανίζονται ως δια μαγείας με την εκλογή αρχηγού κράτους. Το ζήτημα δεν είναι τόσο η μέθοδος διορισμού όσο ο τρόπος με τον οποίο ασκείται και ελέγχεται η εξουσία. Οπου καταργηθηκε η μοναρχια δεν επεκρατησαν δημοκρατιες αλλα δικτατοριες. Η Γαλλικη επανασταση εφερε την δικτατορια του Βοναπαρτη, στην Ρωσια επικρατησε η σοβιετικη δικτατορια, στην Ελλαδα  η δικτατορια του Παπαδοπουλου και μετα του καραμανλη κλπ.

Μύθος 5: «Η μοναρχία ανήκει στο παρελθόν»

Αυτή είναι ίσως η πιο διαδεδομένη ιδέα... και οι πιο διαψευσμένη από τα γεγονότα. Περίπου τριάντα χώρες στον κόσμο διατηρούν τώρα μια μοναρχία, συχνά επευφημούμενη από τους πολίτες τους. Μακριά από το να είναι ένα σκονισμένο απομεινάρι, ο θεσμός μπόρεσε να επανεφεύρει τον εαυτό του, να τελετουργήσει τον εαυτό του και μερικές φορές ακόμη και να εκδημοκρατιστεί. Παραμένει ένα πολιτικό, πολιτιστικό και ταυτοτικό εργαλείο, του οποίου η μακροζωία αμφισβητεί όσο και συναρπάζει. Οσα  κρατη εχουν μεγαλη και σπουδαια ιστορια  εχουν και  την μοναρχια ως πολιτευμα. Στην  συγχρονη πραγματικοτητα οι περισσοτερες περιπτωσεις κυβερνητικης διαφθορας παρουσιαστηκαν σε αβασιλευτες δημοκρατιες πχ στην Ελλαδα ,στην Ιταλια κλπ.

Η μοναρχία, είτε τη θαυμάζουμε είτε την επικρίνουμε, αξίζει κάτι καλύτερο από τις συντομεύσεις που την περικλείουν σε κλισέ εικόνες. Όπως συμβαίνει συχνά, η ιστορική πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη, πιο λεπτή και πάνω απ' όλα πιο εκπληκτική από τις προκαταλήψεις που κυκλοφορούν ακόμα και σήμερα.

Στοιχεια  εληφθησαν απο την Επίσημη σελίδα της Μοναρχίας της Γαλλίας 

https://www.facebook.com/groups/815453444651838

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΗΓΕΤΗ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ;

 IΧΝΗΛΑΤΩΝΤΑΣ  ΤΟ  ΠΑΡΕΛΘΟΝ.

  Στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας υπήρξαν περιπτώσεις θανάτου Βασιλέων και πολιτικών ηγετών, που επηρέασαν τις πολιτικές εξελίξεις και προκάλεσαν δράσεις και γεγονότα, τα οποία πιθανόν να μην είχαν συμβεί. Από τη μακραίωνα νεότερη ιστορία σταχυολογούμε τις ακόλουθες περιπτώσεις:

  1. ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α

  Στις 5/18 Μαρτίου 1913 ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ θέλοντας να επισκεφθεί για εθιμοτυπικούς λόγους τον Γερμανό Ναύαρχο Γκόπφεν, κατέβηκε στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου. Μαζί του ήταν και ο υπασπιστής του Ταγματάρχης Φραγκούδης. Σε μια πάροδο της οδού Βασιλίσσης Όλγας δολοφονήθηκε από τον Αλέξανδρο Σχοινά, χωρίς να διευκρινισθούν ποτέ οι λόγοι της δολοφονίας του Βασιλέως.

  Η συνεργασία του Βασιλέως με τον Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο στο μικρό χρονικό διάστημά της υπήρξε άριστη και άψογη. Πολλές φορές ο Βενιζέλος ζητούσε την επέμβασή του στις διαφορές, που δημιουργούνταν με το Διάδοχο Κωνσταντίνο, Αρχιστράτηγο του Ελληνικού Στρατού, η οποία και γινόταν άμεσα. Εάν δεν συνέβαινε η δολοφονία του Βασιλέως η Ελλάδα και γενικότερα το Ελληνικό Έθνος δεν θα διχαζόταν αργότερα το 1915, από τη σύγκρουση των ισχυρών προσωπικοτήτων των δύο ανδρών, του Βασιλέως Κωνσταντίνου στον στρατιωτικό τομέα, και του Ελευθερίου Βενιζέλου στον πολιτικό τομέα. Θα αποφεύγετο ο Εθνικός Διχασμός, που τόσα δεινά για δεκαετίες επισώρευσε στην Ελλάδα και στο Έθνος μας.

  2. ΘΑΝΑΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.

  Στις 30 Σεπτεμβρίου 1920 καθώς ο Βασιλεύς Αλέξανδρος έκανε τον περίπατό του στο βασιλικό κτήμα του Τατοΐου, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο σκύλος του ενεπλάκη σε καυγά μ΄έναν από τους δύο μακάκους Μπάρμπαρι, κατοικίδια. Καθ΄ήν στιγμή προσπαθούσε να διαχωρίσει τα δύο ζώα, ο δεύτερος μακάκος του επιτέθηκε και τον δάγκωσε στο πόδι και στον κορμό. Παρά τις προσπάθειες των Ελλήνων και των ξένων ιατρών ο Αλέξανδρος απεβίωσε την 25η Οκτωβρίου 1920 από σηψαιμία.

  Και τίθεται το ερώτημα: Εάν δεν συνέβαινε ο αδόκητος θάνατος του Βασιλέως Αλεξάνδρου η Ηνωμένη Αντιπολίτευσις, που κέρδισε στις βουλευτικές εκλογές της 14ης Νοεμβρίου 1920, θα διεξήγαγε δημοψήφισμα για την επιστροφή στο θρόνο του πατέρα του Κωνσταντίνου, γνωστής της άρνησης των Συμμάχων ή θα τον άφηνε στο θρόνο; Με Βασιλέα τον Αλέξανδρο θα άλλαζαν τη στάση των απέναντι της Ελλάδας; Θα είχαμε τη Μικρασιατική Καταστροφή ή μια άλλη λύση του προβλήματος του Κεμαλικού κινήματος; Θα χανόταν η Ανατολική Θράκη;

  3. ΘΑΝΑΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΠΑΥΛΟΥ.

  Την 6η Μαρτίου 1964 απεβίωσε ο Βασιλεύς Παύλος. Από το φθινόπωρο του 1963 η υγεία του Βασιλέως Παύλου ήταν αρκετά κλονισμένη, ενώ κατά τις λιγοστές δημόσιες εμφανίσεις του παρουσιαζόταν εμφανώς καταβεβλημένος από την υποβόσκουσα ασθένειά του(καρκίνος στομάχου). Στις 18 Φεβρουαρίου 1964 δόθηκε ανακοίνωση στο τύπο ότι σημειώθηκε επιδείνωση του έλκους και ο Βασιλεύς την 23η Φεβρουαρίου υποβλήθηκε από Ομάδα Ελλήνων και ξένων ιατρών σε εγχείρηση, ως πάσχων από <<στένωσιν του πυλωρού, συνεπεία παλαιού έλκους>>. Παρά το ιατρικό δελτίο ότι η μετεγχειρητική κατάσταση του Βασιλέως ήταν <<ικανοποιητική>>, η υγεία του επιδεινώθηκε τις επόμενες ημέρες και το απόγευμα της 6ης Μαρτίου απεβίωσε.

  Ο Βασιλεύς Παύλος διέθετε πείρα, σύνεση, καλοσύνη και εντιμότητα και δεν θα είχε υπάρξει ρήξη του Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου με το θρόνο. Ήδη μετά τις βουλευτικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963, από τις οποίες νικητής αναδείχθηκε ο Γεώργιος Παπανδρέου, υπήρξε άριστη συνεργασία των δύο ανδρών. Συγκεκριμένα ο Παπανδρέου σχημάτισε κυβέρνηση, χωρίς να διαθέτει πλειοψηφία στη Βουλή και κυβέρνησε μέχρι την 23η Δεκεμβρίου 1963 και η πρότασή του στον Βασιλέα για διάλυση της Βουλής και διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών στις 16 Φεβρουαρίου 1964 έγινε αμέσως δεκτή.

  4. ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ.

   Τις πρώτες ώρες της 7ης Φεβρουαρίου 1964 ο Σοφοκλής Βενιζέλος, βρισκόμενος επί του επιβατηγού πλοίου ΕΛΛΑΣ, που είχε αναχωρήσει από τα Χανιά για τη Σύρο, μετά από την εκφώνηση πολιτικού λόγου ενόψη των βουλευτικών εκλογών της 16ης Φεβρουαρίου 1964, αισθάνθηκε δυσφορία και παρά τις προσπάθειες του καρδιολόγου ιατρού Γ. Καρούζου, που τον συνόδευε, απεβίωσε την 01.15 ώρα. Στο ιατρικό ανακοινωθέν εγράφη ότι ο Σοφοκλής Βενιζέλος απεβίωσε από <<βαρύτατο κολπάσους και εκ κοιλιακής μαρμαρυγής>>

   Εάν δεν είχε αποθάνει ο Σοφοκλής Βενιζέλος ποτέ δεν θα είχε μπορέσει ο Γεώργιος Παπανδρέου να υιοθετήσει την πολιτική της ρήξης με το θρόνο τη 15η Ιουλίου 1965. Με τον Σοφοκλή Βενιζέλο παρόντα στο εσωτερικό της Ενώσεως Κέντρου θα είχε διατηρηθεί μια ισορροπία. Μια ισορροπία που ανετράπη με το θάνατό του. Γιατί από τότε η Ένωση Κέντρου σταδιακά μετετράπη σε καθαρό αρχηγικό κόμμα, με όλες τις αδυναμίες, που συνεπάγεται αυτό. Εξάλλου να μην μας διαφεύγει ότι ο Σοφοκλής Βενιζέλος,  παρότι Φιλελεύθερος, είχε άριστη συνεργασία με το Βασιλέα Παύλο ως Πρωθυπουργός και ως Υπουργός στις διακομματικές κυβερνήσεις της διετίας 1950-1952.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

   Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι πολλά σημαίνοντα ιστορικά γεγονότα έχουν επηρεάσει την πολιτική ζωή της Ελλάδας και έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Ασφαλώς και δεν θα επέρχονταν δυσάρεστες εξελίξεις εξαιτίας αυτών. Αλλά στην πορεία της ζωής ενός Έθνους τα <<πάντα ρει>>.

ΠΗΓΕΣ. Τόμοι της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού για Πολέμους 20ου αιώνα.

Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας.

Καθαρή Δευτέρα: Κούλουμα στην Αθήνα του Βασιλεως Όθωνα

Πώς γιόρταζαν οι Αθηναίοι τα Κούλουμα, στα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα ;

        Σήμερα, Καθαρά Δευτέρα, επίσημη έναρξη της Σαρακοστής, σύμφωνα με την μακραίωνη ελληνική παράδοση γιορτάζονται τα Κούλουμα, τα οποία, όπως αναφέρει και το Χρηστικό Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών, ως έθιμο περιλαμβάνουν «μαζική έξοδο στην εξοχή, πέταγμα χαρταετού και κατανάλωση νηστίσιμων φαγητών. 

Βεβαίως, ανάλογα με την ιστορική περίοδο και την περιοχή, τόσο ο τρόπος με τον οποίο συντελείται αυτή «η μαζική έξοδος στην εξοχή» όσο και τα εδέσματα που καταναλώνονται διαφέρουν. 

Το σίγουρο πάντως είναι ότι πάντα η Καθαρά Δευτέρα αποτελούσε για τους περισσότερους ημέρα χαράς και ξεκούρασης. 

Το «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ» της 6ης Μαρτίου 1929 μάς πάει στα πρώτα χρόνια του ανεξάρτητου ελληνικού βασιλείου και μας αφηγείται τα Κούλουμα της Αθήνας του βασιλεως Όθωνα. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ», 3.6.1929, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ» 

«Τα Κούλουμα, τα οποία τώρα εξέλιπαν σχεδόν, ήσαν ένα παλαιότατον αθηναϊκόν έθιμον. Μία μεγάλη και πανηγυρική εορτή. Μια γενικής έξοδος των κατοίκων της πόλεως και μία ομαδική διημέρευσις εις τις Κολώνες (σ.σ. Στήλοι Ολυμπίου Διός) και τους πέριξ λόφους. 

»Από το πρωί της Καθαροδευτέρας οι λόφοι του Αρδητού και του Σταδίου – τότε εις το Στάδιον και εις το Ζάππειον έσπερναν γρασίδι – καθώς και η πλατεία εις της Κολώνες, όπου οι Πλακιώτες αλώνιζαν, κατελαμβάνοντο από κόσμον πολύν. Μασκαράδες και πολίται Στης Κολώνες να βρεθήτε… »

Από όλες της συνοικίες της πόλεως συνέρρεεν ο κόσμος εκεί. Ο λαός ιδίως. Ενόμιζε κανείς ότι επρόκειτο περί στρατοπέδου. Αλλά και αι άλλαι τάξεις της κοινωνίας συμμετείχον δι’ ενός απογευματινού περιπάτου εις τα Κούλουμα. 

Οι πανηγυρισταί ή οι εορτασταί συν γυναιξί και τέκνοις εξεκινούσαν από όλα τα σημεία της πόλεως πεζή και μετέβαιναν εις της Κολώνες και εις τον όπισθεν αυτών λόφον, όπου τότε εγύριζαν τα φτερά των και δύο ανεμόμυλοι γραφικώτατοι. 

Εις το στρατόπεδον αυτό κυρίαν θέσιν κατείχον οι στραγαλατζήδες, με τα στραγάλια και τα μασούρια και τα παστέλια και τους ζαχαρωμένουνς κοκκορίκους και τα λουκούμια και το μελένιο το χαλβά, που τον έκοβαν μ’ ένα μικρό σκεπαρνάκι. Εκεί επωλούντο ωραία κρητικά πορτοκάλια, χουρμάδες, φουντούκια, φιστίκια ταραμάδες, εληές, θαλασσινά διάφορα, αχινοί, μίδια, στρείδια, κρεμμύδια, σκόρδα, λαγάνες, κρασιά, χαλβάς, ο ταχίν χαλβάς και πολίτικος, καρύδια, σύκα, χαϊμαλιά, σουτζούκια, σταφίδες, κυδονόπαστα, κουλούρια με σουσάμι, κρυονέρι “από του παπά τ’ αμέλι”,  όπως εσηνήθιζαν να φωνάζουν οι πωληταί με στάμναν ή το βαρέλι».

Εκεί οι τσότρες με το σώσμα και τα παγούρια με το κοκκινέλι. Οι περισσότεροι όμως εκ των εορταστών επηγαίναν εις τα μέρη αυτά με τας προμηθείας των, τας οποίας έκαμναν εις την Παληά Αγορά, που αργότερα εκάη και όπου υψούτο το περίφημο Ρολόϊ, διά να δείχνη της ώρες εις τους κατοίκους της πόλεως.(…) .

Το Ρολόϊ – ενας τετράγωνο υψηλός πύργος – ήτο κατασκεύασμα του λόρδου Έλγιν. 

Πικ – νικ.

Οι Αθηναίοι με τας οικογενείας των έστρωναν εις το χώμα ή εις το γρασίδι ή εις τον βράχον μία βελέντζα και ετοποθετούντο γύρω. Εις τη μέση το καλάθι ή τα καλάθια γεμάτα από νηστίσιμα φαγητά. Μαχαιροπήρουνα ελάχιστα. Τα δάχτυλα έπαιζαν το μεγαλύτερο ρόλο. 

Τα εξέπλεναν δε εις το τέλος με την τσότρα (σ.σ. ξύλινο παγούρι). Η μία παρέα ήτο πλησίον της άλλης. Αι συνομιλίαι ζωηραί. Τ’ αστεία και τα πειράγματα ανάλογα με το πνεύμα της εποχής και τον βαθμόν του πολιτισμού. 

Κάθε πενήντα βήματα και ένας γάιδαρος φορτωμένος σύκα ξερά. Ή διτροχο ξεζεμένο με πορτοκάλια και λεμόνια. Πού και πού κανένας στράβος, κατά προτίμησιν, διακονιάρης με μιά μονόχορδη λύρα και θρηνώδεις επικλήσεις. “Βοηθάτε, Χριστιανοί μου, τον αόμματο…” »Καθισμένος εις το χώμα, μ’ ένα μαντήλι ανοιγμένο εμπρός εις τα γόνατά του κ’ ένα παιδί δίπλα του, που εμάζευε της πεντάρες της ελεημοσύνης. (…)

 Αποκριάτικο κέφι 

Αλλού παρατηρείται ένας συνωστισμός του πλήθους. Δέκα ασίκηδες με τις μουτσούνες της αποκρηάτικες φορεμένες ανάποδα, χορεύουν τσάμικο. 

Παρακάτω λίγα παλληκάρια με της άσπρες φουστανέλες στήνουν το χορό. Το πλήθος τους θαυμάζει και τους χειροκροτεί. Είνε μια παρέα από γαλατάδες Λοιδωρικιώτες. 

Οι φραγκοραφτάδες της Αγίας Ειρήνης Ξετρελλαίνουν τα κορίτσια με τις φυσαρμόνικές και τα ερωτικά τραγούδια. Το απόγευμα το γλέντι είνε εις το κατακόρυφον. Οι περισσότεροι είνε εις το κέφι. Πολλοί μεθυσμένοι. Άλλοι κοιμούνται, ξαπλωμένοι εις τα χόρτα, ανάσκελα, μ’ ένα μαντήλι ριγμένο εις το πρόσωπο δια να προφυλαχθούν τάχα από τον ήλιο. Άλλοι είνε πεσμένοι μπρούμυτα, σαν νεκροί μάχης. Τους ξάπλωσε κάτω το ρετσινάτο. (…) 

Οι λόφοι αντηχούν από φωνές και τραγούδια. Ακούονται τα νταβούλια, οι γκάιδες και οι πίπιζες. Επί ημέρας πολλάς διατηρούνται τα ίχνη των φαγοποτικών οργίων. Χιλιάδες φλούδες από πορτοκάλια. Μυριάδες όστρακα θαλασσινών. Ένα σύννεφο από παληόχαρτα που στροβιλίζει ο αέρας εδώ κι εκεί. Να και μια περίπολος διά την τάξιν! Περνά εφ αμάξης -καροτσάδα- ένας πλούσιος έμπορος. Αυτός, η γυναίκα του, τα δύο του αγόρια, τα τρία του κορίτσια και μία μικρή υπηρέτρια εμπρός εις τον αμαξά, ο οποίος δέρνει αλύπητα τ’ άλογα αισθανόμενα την ανάγκην ν’ απεργήσουν. Τα Κούλουμα ετελείωναν σχεδόν με την δύσιν του ηλίου. (…)

 Ο Όθωνας 

Πολλοί εκ των υπουργών επήγαιναν εις τα Κούλουμα διά να διασκεδάσουν με το θέαμα του κόσμου. Ο βασιλεύς Όθων με την Αμαλίαν και τους υπασπιστάς των πολλάκις επεσκέφθησαν έφιπποι τα Κούλουμα. Και ο βασιλευς Γεώργιος Α' κατόπιν. Δεν υπήρχε Αθηναίος ο οποίος να μη εγνώριζε την παμπαλαίαν αυτήν εορτήν. Φινάλε Κατά τας οκτώ το βράδυ (…) οι [σαλπιγκτές] δηλονότι όλων των στρατιωτικών σωμάτων, οι οποίοι εσάλπιζαν την αποχώρησιν. Η πόλις ωμοίαζε προς νεκροταφείον. Ψυχή εις τους δρόμους. Όλα τα σπίτια κλειστά και σκοτεινά. Μετά το ξεφάντωμα της τελευταίας Κυριακής της Αποκρηάς και μετά το υπαίθριον γλέντι των Κουλούμων ήτο φυσικό να γίνεται πλέον αισθητή η κούρασις και να επέρχεται ο κόρος. 

Όλη η πόλις παρεδίδετο εις ένα ύπνον βαθύν, τον οποίον διέκοπταν μερικά ροχαλητά ή φωνές των σκύλλων εις τους δρόμους και των κοκκόρων τα λαλήματα.

Κάποια έθνη δεν ντρέπονται για την ψυχή τους

 ...οπως οι Ελληνες!  Που  φοβουνται την ιστορια τους  αντι να ειναι  περηφανοι γιαυτην. 

🔺Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που μια πολιτική πράξη ξεπερνά τη διοίκηση και αγγίζει κάτι βαθύτερο: τη μνήμη, την ταυτότητα, την ψυχή ενός λαού. Μια τέτοια στιγμή ήταν η επιλογή της Βουλγαρίας να μη «σιωπήσει» πολιτισμικά, ακόμη και μέσα σε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Να προχωρήσει, αλλά χωρίς να απαρνηθεί αυτό που είναι.

Η Βουλγαρία δεν έκρυψε την πίστη της. Δεν έκρυψε τους Αγίους της, τα σύμβολά της, την ιστορική της διαδρομή. Αντίθετα, τα προέβαλε με καθαρότητα και αξιοπρέπεια, σαν να δήλωνε προς κάθε κατεύθυνση πως ο εκσυγχρονισμός δεν προϋποθέτει λήθη και πως η Ευρώπη δεν είναι – ή δεν θα έπρεπε να είναι – ένας άχρωμος χώρος χωρίς ρίζες.

🔺Η ιστορία δεν είναι βάρος – Είναι ταυτότητα!

Οι λαοί των Βαλκανίων γνωρίζουν καλά τι σημαίνει επιβίωση. Γνωρίζουν τι σημαίνει να κρατάς ζωντανή την πίστη, τη γλώσσα και την παράδοση μέσα από αιώνες δοκιμασιών. Για τη Βουλγαρία, όπως και για την Ελλάδα, η Ορθοδοξία δεν υπήρξε ποτέ απλώς θρησκεία. Ήταν καταφύγιο, σχολείο, μνήμη, αντίσταση.

Όταν λοιπόν ένα κράτος επιλέγει να μην αποκόψει αυτά τα στοιχεία από τη δημόσια παρουσία του, δεν το κάνει από φανατισμό. Το κάνει από σεβασμό στη συνέχεια του εαυτού του. Γιατί ένας λαός που ξεχνά ποιος είναι, σύντομα θα ξεχάσει και γιατί υπάρχει.

🔺Η ελληνική σιωπή.

Και εδώ γεννιέται το αναπόφευκτο ερώτημα: γιατί η Ελλάδα, με τόσο βαθιά ιστορική και πνευματική παράδοση, δείχνει συχνά να φοβάται τη δημόσια έκφραση της ταυτότητάς της;

Γιατί η πίστη, ο πολιτισμός, τα σύμβολα αντιμετωπίζονται συχνά ως κάτι που πρέπει να «χαμηλώσει τον τόνο», να μείνει στο περιθώριο, σχεδόν να απολογηθεί για την ύπαρξή του;

Η ελληνική Ιστορία δεν είναι λιγότερο ευρωπαϊκή επειδή είναι ορθόδοξη. Δεν είναι λιγότερο σύγχρονη επειδή κουβαλά σταυρούς, εικόνες και μνήμη. Αντίθετα, είναι ακριβώς αυτά που της δίνουν βάθος και ουσία.

🔺Ευρώπη χωρίς ρίζες;

Η Ευρώπη γεννήθηκε από πολιτισμούς, όχι από κανονισμούς. Από καθεδρικούς, μοναστήρια, φιλοσοφία,τέχνη και θυσίες. Όταν ζητά από τους λαούς της να απογυμνωθούν από τα σύμβολά τους για να θεωρηθούν «σύγχρονοι», τότε δεν προχωρά μπροστά – αποκόπτεται από τον ίδιο της τον εαυτό.

Η στάση της Βουλγαρίας θυμίζει κάτι αυτονόητο που όμως έχουμε ξεχάσει:ότι η ενότητα δεν απαιτεί ομοιομορφία και ότι ο σεβασμός δεν γεννιέται από τη σιωπή, αλλά από την αλήθεια.

🔺Ένα ήσυχο μάθημα αξιοπρέπειας

Χωρίς θόρυβο, χωρίς επιθετικότητα, η Βουλγαρία έδωσε ένα μάθημα πολιτισμικής αυτοσυνείδησης. Έδειξε ότι μπορείς να συμμετέχεις, χωρίς να διαλύεσαι. Να προχωράς, χωρίς να ξεριζώνεσαι. Να ανήκεις, χωρίς να απαρνιέσαι.

Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι τι έκανε η Βουλγαρία.

Αλλά τι φοβάται να κάνει η Ελλάδα.

Γιατί οι λαοί που τιμούν την ιστορία τους δεν κοιτούν το μέλλον με φόβο –το κοιτούν με σταθερό βλέμμα.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

19 Φεβ 1956.Βασιλεως Παύλου Α βασιλεύοντος —Οι Ελληνίδες ψηφίζουν γιά πρώτη φορά στις βουλευτικές εκλογές. Το 1930 παραχωρήθηκε ένα υποτυπώδες δικαίωμα ψήφου γιά τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές, σε όσες γυναίκες γνώριζαν ανάγνωση και γραφή και ήταν πάνω από τριάντα χρονών, χωρίς να έχουν το δικαίωμα τού εκλέγεσθαι. Η ουσία είναι, ότι μέχρι το 1952, όχι μόνο δεν είχε κατατεθεί κανένα νομοσχέδιο στην Βουλή το οποίο θα χορηγούσε πλήρη πολιτικά δικαιώματα στις Ελληνίδες, αλλά και τις φορές που δόθηκε κάποιο περιορισμένο εκλογικό δικαίωμα, γινόταν προσπάθεια να αναβληθεί η άσκησή του από το γυναικείο εκλογικό σώμα. Οι Ελληνίδες, ψήφισαν γιά πρώτη φορά στις Δημοτικές εκλογές τής 11ης Φεβρουαρίου 1934.

.—19 Φεβ 1956 μια ''νομιμη'' νοθεια εκλογων .Σ’ αυτές τις βουλευτικές εκλογές, επικράτησε η Ε.Ρ.Ε. τού Κ. Καραμανλή. Το κόμμα τής Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης (Ε.Ρ.Ε.) αν και έλαβε 26.000 ψήφους λιγότερες από τον συνασπισμό κομμάτων με την ονομασία «Δημοκρατική Ένωση», σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση με 165 βουλευτές, λόγω τού ισχύοντος εκλογικού συστήματος.

Πριγκιπας Παυλος «Είμαι ένας Έλληνας που επέστρεψε».

Ο Πρίγκιπας Παύλος Ντε Γκρες, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στον ANT1, μίλησε για τη συζήτηση γύρω από το όνομά του και τον ρόλο που θέλει να διαδραματίσει στην εγχώρια πολιτική σκηνή.

Σε σχετική ερώτηση αναφέρθηκε στην προσωπική του σύνδεση με τα δημόσια πράγματα. «Πολλά περνάνε από το μυαλό μου. Να σας πω, εμένα με ενδιαφέρει η πολιτική πάρα πολύ. Είμαι γεννημένος σε μια οικογένεια η οποία… η πολιτική ήταν γύρω μας. Η ζωή μου έχει αλλάξει συνεχώς λόγω της πολιτικής. Σπούδασα Διεθνείς Σχέσεις στην Αμερική, οπότε είναι ένα θέμα το οποίο είναι “μέσα στο αίμα μου”, αν θέλετε. Αλλά δεν είμαι πολιτικός», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Θέτοντας ως προτεραιότητα την προσφορά και όχι τα αξιώματα, ο Πριγκιπας Παύλος εστίασε στις νέες γενιές, σημειώνοντας:

«Η πολιτική είναι σαν μια τέχνη, η οποία λύνει τα προβλήματα μιας κοινωνίας. Εγώ προσπαθώ με τους δικούς μου τρόπους να βοηθήσω την κοινωνία. Έχω παιδιά που είναι σαν τα δικά σας, σε αρκετά μεγάλη ηλικία, που είναι τώρα το μέλλον της χώρας μας. Πώς να βοηθήσουμε τη νεολαία μας;».

Σε αυτό το πλαίσιο, μιλώντας στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω» και στον Νίκο Χατζηνικολάου, δεν παρέλειψε να σχολιάσει το παράδειγμα του θείου του (το οποίο είχε φέρει στον διάλογο ο δημοσιογράφος), Συμεών της Βουλγαρίας, ο οποίος εξελέγη πρωθυπουργός. «Τι έκανε; Έπεσε το σοβιετικό καθεστώς και μπήκε η Δημοκρατία και είδε την ευκαιρία να προσπαθήσει να βελτιώσει την κατάσταση της χώρας του», εξήγησε, κάνοντας έναν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στις ιστορικές συγκυρίες και την προσωπική του πορεία.

«Η Δημοκρατία και το Σύνταγμα στην Ελλάδα είναι πολύ σίγουρα – Δεν τίθεται θέμα καθόλου».

Ερωτηθείς ευθέως για το αν υπάρχει έστω και ως σκέψη η διεκδίκηση ενός βασιλικού ρόλου στο μέλλον, ο γιος του Βασιλια Κωνσταντίνου εμφανίστηκε κατηγορηματικός, επικαλούμενος τη σημερινή πραγματικότητα.

«Έχουν περάσει 50 χρόνια τώρα. Νομίζω η Δημοκρατία της Ελλάδος και το Σύνταγμα είναι πολύ σίγουρο. Γιατί με ρωτάτε αυτή την ερώτηση; Ίσως είναι επειδή όλοι θέλουν να ξέρουν, επειδή είμαι γιος ενός βασιλέως. Αλλά… είμαστε τώρα στο 2026. Η Δημοκρατία συνεχίζει και είναι δυνατή. Το Σύνταγμα είναι δυνατό. Δεν τίθεται το θέμα καθόλου. Εγώ έχω πάρει την ελληνική υπηκοότητα με το όνομά μου και ζω εδώ κοντά σας», τόνισε.

«Είμαι ένας Έλληνας που επέστρεψε»

Κλείνοντας, ο Παύλος Ντε Γκρες ζήτησε να αντιμετωπίζεται ως ένας πολίτης που επιθυμεί να φανεί χρήσιμος χωρίς κρυφές ατζέντες: «Εγώ είμαι ένας Έλληνας που μεγάλωσε στο εξωτερικό και έχω επιστρέψει. Αφήστε με να ζήσω τη ζωή μου και ο Θεός ό,τι θέλει. Αλλά εγώ είμαι εδώ, θέλω να προσφέρω στη χώρα μου, θέλω να είμαι χρήσιμος στη χώρα μου. Δεν ζητώ να κάνω κάτι το διαφορετικό».

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891841/pavlos-nte-gkres-den-thelo-na-gino-vasilias-me-endiaferei-i-politiki-alla-den-eimai-politikos

Παύλος Ντε Γκρες Τι είπε για τη στρατιωτική θητεία των γιων του.

Η επιστροφή στις ρίζες φαίνεται πως αποτελεί το επόμενο βήμα για τη νεότερη γενιά της οικογένειας του Πριγκιπα Παύλου Ντε Γκρες, με τον ίδιο να αποκαλύπτει τα σχέδια του γιου του, Κωνσταντίνου-Αλέξιου, για εγκατάσταση στη χώρα.

Όπως εξήγησε, ο νεαρός έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του γύρω από τα μέσα ενημέρωσης και τον κερδίζει ο χώρος της σκηνοθεσίας και της παραγωγής.

«Ο γιος μου, ο Κωνσταντίνος, έχει σπουδάσει τελευταία τα media και ενδιαφέρεται να έρθει εδώ και ίσως να εμπλακεί και αυτός, θέλει να γίνει director, producer. Οπότε ίσως κάτσει και αυτός εδώ να κάνει ένα εξάμηνο, να πιάσει και λίγο καλύτερα τη γλώσσα – την ξέρει, αλλά δεν…», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στρατιωτική θητεία και ελληνική ανατροφή

Παρά το γεγονός ότι τα παιδιά του μεγάλωσαν εκτός συνόρων, ο Παύλος υπογραμμίζει πως το περιβάλλον στο σπίτι ήταν ανέκαθεν ελληνικό, με έμφαση στις κοινές στιγμές και την ανοιχτή επικοινωνία. Στη συνέντευξή του στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω», ο Παύλος στάθηκε ιδιαίτερα στον τρόπο που εκείνος και η Μαρί Σαντάλ διαχειρίζονται τη σχέση με τα παιδιά τους, αλλά και στο ενδεχόμενο να υπηρετήσουν στον ελληνικό στρατό.

«Τα παιδιά μεγαλώσανε σε ένα ελληνικό σπίτι, διαφορετικά από ό,τι εγώ, αλλά όμως αγαπάνε την πατρίδα μας, πάντα κάνουμε πρωινό και βραδινό μαζί, τα πηγαίναμε σχολείο. Η συζήτηση μέσα στην οικογένεια είναι πάρα πολύ σημαντική, να μην κρύβεις τίποτα», σημείωσε, προσθέτοντας για το θέμα του στρατού: «Και αυτή είναι η ώρα τους, μπορεί να έρθουν τώρα να κάνουν τη θητεία τους».

Η γνωριμία με τη Μαρί Σαντάλ και το «δέσιμο» της οικογένειας

Μιλώντας για τη σύζυγό του, ο Παύλος δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για την επαγγελματική της πορεία, αλλά και για την αφοσίωσή της στον ρόλο της μητέρας. Η σχέση τους, που ξεκίνησε το 1993, είχε από την αρχή γερές βάσεις, καθώς η Μαρί Σαντάλ διατηρούσε ήδη δεσμούς με την Ελλάδα.

«Όταν εγώ γνώρισα τη Μαρί Σαντάλ, είχε φίλους Έλληνες και πήγαινε κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα. Αυτή ήταν στην Ελλάδα εκείνη τη χρονιά, το ‘93, όταν ερχόμασταν με τον πατέρα μου. Είχαμε αρχίσει τη σχέση μας ακριβώς εκείνη τη χρονιά».

Η πρώτη επαφή του Παύλου με τη γυναίκα της ζωής του ήταν καταλυτική, με τον ίδιο να περιγράφει πως έχασε τα λόγια του μόλις την αντίκρισε. Η Μαρί Σαντάλ, από την πλευρά της, φάνηκε να ξέρει από την αρχή τι ήθελε για το κοινό τους μέλλον, εκπλήσσοντάς τον με τις προσδοκίες της για τη δημιουργία μιας μεγάλης οικογένειας.

«Όταν την είδα έμεινα ξερός. Όταν τη ρώτησα, απάντησε ότι ήθελε πέντε παιδιά, εγώ είχα στο μυαλό μου τρία», θυμάται ο ίδιος, περιγράφοντας με χιούμορ τη διαφορά στα αρχικά τους σχέδια, που τελικά οδήγησαν στην απόκτηση των πέντε παιδιών τους.

Όσο για το μυστικό που κρατά την οικογένειά τους ενωμένη, ο ίδιος εστιάζει στη φιλοξενία και την οικειότητα: «Οι φίλοι τους όλοι είναι πάντα καλεσμένοι σπίτι μας, επειδή δεν θέλουμε να τους κρατάμε έξω. Έτσι κρατάς μια ενωμένη οικογένεια. Εμείς τι κάνουμε; Κάνουμε ένα αγαπημένο σπίτι και ελπίζω ότι και αυτοί θα έρχονται πίσω με τις γυναίκες τους».

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891855/pavlos-nte-gkre-otan-protoeida-tin-mari-santal-emeina-xeros-o-gios-tou-konstantinos-etoimazetai-gia-kariera-stin-ellada

Πρίγκιπας Παύλος Ντε Γκρες: «Ο πατέρας μου ίσως έκανε λάθος που εμπιστεύτηκε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή»

 
Ο γιος του  βασιλιά Κωνσταντθνου  στάθηκε ιδιαίτερα στην επιλογή του πατέρα του να παραμείνει στο περιθώριο των εξελίξεων, αποφεύγοντας κάθε κίνηση που θα μπορούσε να εκληφθεί ως παρέμβαση ή προσπάθεια αποσταθεροποίησης.

Το «λάθος» της εμπιστοσύνης και η αλλαγή νοοτροπίας

Αναφερόμενος στα γεγονότα της εποχής και στην επικοινωνία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος όπως υποστήριζε ο  βασιλιάς του είχε υποσχεθεί ότι θα γυρίσει στην Ελλάδα, ο Παύλος δεν δίστασε να εκφράσει τις επιφυλάξεις του για τις τότε στρατηγικές επιλογές. Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά:

«Ίσως έκανε λάθος να εμπιστευτεί αυτή την προσωπικότητα. Εκεί βλέπεις πώς άλλαξε και η νοοτροπία της χώρας μας και γενικώς της πολιτικής, διότι από εκείνη τη στιγμή και πέρα δεν θέλουν να βλέπουν μπροστά τους την οικογένειά μου.

Και τα χρόνια πέρασαν για να γυρίσουμε, αλλά όπως είδατε, ποτέ δεν γύρισε ο πατέρας μου να δημιουργήσει πρόβλημα στην κυβέρνηση. Ήθελε να αφήσει τη Δημοκρατία να συνεχίσει να είναι δυνατή».

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891821/pavlos-nte-gkres-o-pateras-mou-isos-ekane-lathos-pou-ebisteftike-ton-konstantino-karamanli

Πριγκιπας Παύλος Ντε Γκρες για το 1967

 

Η εικόνα ενός 27χρονου που καλείται να διαχειριστεί μια εθνική κρίση, ενώ η σύζυγός του βρίσκεται στον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης της, κυριαρχεί στην αφήγηση του Πριγκιπα Παύλου Ντε Γκρες. Περιγράφοντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος βρέθηκε αντιμέτωπος με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, ο γιος του ανασύρει μνήμες και γεγονότα που σημάδεψαν την πορεία της χώρας.

Η απομόνωση στο Τατόι και το δίλημμα της αιματοχυσίας

Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο Παύλος Ντε Γκρες στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, η κατάσταση που επικρατούσε γύρω από τον πατέρα του ήταν ασφυκτική. Ο νεαρός τότε μονάρχης βρέθηκε σε ένα περιβάλλον όπου οι επικοινωνίες είχαν κοπεί και οι έμπιστοι συνεργάτες του είχαν απομακρυνθεί ή φυλακιστεί.

«Ήταν νέος βασιλιάς. Εάν δεν ήταν τόσο νέος, εάν δεν είχαν φέρει τανκς να τον περικυκλώσουν στο Τατόι, εάν δεν είχε χάσει δίπλα του ανθρώπους που είχαν μπει στη φυλακή και άλλοι που είχαν πάει εναντίον του, εάν δούλευαν τα ραδιόφωνα και όλες οι άλλες επικοινωνίες που κάποιος θα μπορούσε να έχει, θα μπορούσε ίσως να είχε δράσει με άλλο τρόπο», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Παύλος.

Η πίεση δεν ήταν μόνο πολιτική αλλά και προσωπική: «Ήταν μόνος του. Δεν είχε τίποτα άλλο κοντά του. Είχε μια σύζυγο με μια κόρη, περιμένοντας ένα παιδί που ήμουνα εγώ σε ένα μήνα. Και να βλέπει ξαφνικά την πατρίδα του, τη χώρα που είχε αναλάβει πριν από λίγα χρόνια, να καταρρέει μέσα από αυτό το πρόβλημα».

Η παρακαταθήκη για την αποφυγή του Διχασμού

Κεντρικό ρόλο στις αποφάσεις του Βασιλια Κωνσταντίνου, σύμφωνα με τη μαρτυρία του γιου του, έπαιξε μια παλαιότερη συμβουλή που του είχε δώσει ο Βασιλεύς Παύλος όταν ο γιος του έκλεισε τα 18 του χρόνια.

Ήταν μια δέσμευση που φαινόταν να βαραίνει περισσότερο από το ίδιο το στέμμα: «Του μίλησε ο πατέρας του, ο Βασιλεύς Παύλος, όταν ήταν 18 χρονών και στο λόγο του, του λέει ότι πρέπει να ξέρεις ότι ο Βασιλεύς πρέπει να πονέσει πρώτα και όχι ο λαός. Να προστατεύσεις τη χώρα σου να μην έχει ποτέ αιματοχυσία, να μη δει, να μην υπάρξουν διχασμοί μεταξύ Ελλήνων».

Αυτή η φιλοσοφία, υποστηρίζει ο Πριγκιπας Παύλος, ήταν η πυξίδα του: «Αυτό ήταν το μόνο που τον οδήγησε και το κράτησε στη θέση του και οι αποφάσεις που πήρε, τις πήρε με αυτή την όψη στο μυαλό του. Και όπως ξέρετε, προσπάθησε να κάνει το αντικίνημα αργότερα. Ήταν ο μόνος και ο πρώτος που έκανε μια κίνηση εναντίον της χουντας…».

Η αυτοκριτική για τον Γεώργιο Παπανδρέου

Πέρα από τα γεγονότα της δικτατορίας, ο Παύλος αναφέρθηκε και σε ένα από τα πιο ακανθώδη κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας: τις επιστολές προς τον Γεώργιο Παπανδρέου. Στην αναδρομή αυτή, αποκαλύπτει ότι ο πατέρας του δεν απέφυγε την αυτοκριτική, αναγνωρίζοντας εκ των υστέρων ότι ο χειρισμός του εκείνη την περίοδο ήταν λανθασμένος.

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891812/pavlos-nte-gkres-gia-to-1967-o-pateras-mou-itan-monos-me-mia-egkyo-gynaika-kai-ta-tanks-gyro-apo-to-spiti-mas

ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΠΑΥΛΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Πριγκιπας Παύλος για Τατόι: «Όταν ανοίξει, θέλω να αγγίξω το νυφικό της μητέρας μου και το μετάλλιο του πατέρα μου»

Η συγκίνηση για τα κειμήλια που βρέθηκαν στο κτήμα, οι αναμνήσεις από το δωμάτιο που γεννήθηκε και η ιστορική διαδρομή της οικογένειας στο Τατόι

Κείμενο: Βασίλης Τσατσάνης

Δύο συγκεκριμένα αντικείμενα που ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια των εργασιών στο Τατόι φαίνεται πως αποτελούν τον ισχυρότερο συνδετικό κρίκο του Πριγκιπα  Παύλου Ντε Γκρες με το παρελθόν της οικογένειάς του. Μιλώντας για την επόμενη μέρα του κτήματος, στάθηκε ιδιαίτερα στο νυφικό της μητέρας του, Άννας Μαρίας, αλλά και στο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο που κέρδισε ο πατέρας του, Βασιλεως Κωνσταντίνου Β΄, το 1960.

Όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος: «Αυτά που για μένα είναι αυτή τη στιγμή τα πιο αγαπημένα μου αντικείμενα είναι δύο, που θα ήθελα να τα δω και να τα πιάσω προσωπικά: Το νυφικό της μητέρας μου, που δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν ήταν δικό της, και βέβαια το χρυσό μετάλλιο του πατέρα μου. Το οποίο, ό,τι και να ήταν -βασιλιάς, διάδοχος, πρίγκιπας, ό,τι να ‘ναι- ο μόνος τρόπος που παίρνεις χρυσό μετάλλιο είναι να δώσεις τη μάχη σου, τον αγώνα. Αυτά έχουν πολύ μεγάλη συναισθηματική αξία. Και το νυφικό και το χρυσό μετάλλιο».

Ένα σπίτι γεμάτο ιστορικές μνήμες

Η αναφορά αυτή έγινε στο πλαίσιο της συνέντευξης που παραχώρησε στον Νίκο Χατζηνικολάου, όπου περιέγραψε το κτήμα όχι ως ένα απρόσωπο ανάκτορο, αλλά ως το πατρικό του σπίτι, το οποίο συνδέεται με τη διαδρομή της οικογένειάς του στην Ελλάδα για περισσότερο από έναν αιώνα.

«Το παράθυρο που ήταν το δωμάτιο που γεννήθηκα… συμβολίζει μια ιστορία. Όπως σας είπα πριν, 130 χρόνια ήταν η οικογένειά μου σε αυτή τη χώρα. Πολλοί το λένε ανάκτορο, αλλά ήταν ένα σπίτι. Το είχε χτίσει ο παππούς μου… αγοράστηκε από τον προπάππου μου, τον Γεώργιο τον Α’, με την προίκα της συζύγου του, βασίλισσας Όλγας. Ήταν το σπίτι μας. Όπως κι εσείς κάπου θα έχετε ένα πατρικό σπίτι, αυτό ήταν το δικό μας», τόνισε ο Παύλος, εξηγώντας τη βαθιά προσωπική του σύνδεση με τον χώρο.

Αναφερόμενος στη λιτή διακόσμηση που χαρακτήριζε το εσωτερικό της κατοικίας, εστίασε στη σημασία της αποκατάστασης του κτιρίου και ιδιαίτερα του γραφείου, το οποίο αποτέλεσε κέντρο λήψης κρίσιμων πολιτικών και στρατιωτικών αποφάσεων.

«Φαντάζομαι πως ένα γραφείο θα είναι αυτό που θα δούμε, που είναι πιο ιστορικό, από την άποψη ότι οι βασιλείς που είχαν καθίσει εκεί… Αποφάσεις! Πρωθυπουργοί, υπουργοί, αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων… ό,τι θέλετε έχει περάσει από εκεί μέσα», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Η σχέση με τους προγόνους και η τοποθεσία

Ο Παύλος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στη γεωγραφική σημασία του σημείου όπου βρίσκονται οι βασιλικοί τάφοι, εκεί όπου ο ίδιος και η οικογένειά του επιστρέφουν συχνά τα τελευταία χρόνια, για να τιμήσουν τη μνήμη των οικείων τους.

«Όταν πηγαίνουμε πίσω και τώρα πια πηγαίνουμε δυστυχώς τελευταία αρκετά συχνά -με τον θάνατο του πατέρα μου, της συγχωρεμένης της πριγκίπισσας Ειρήνης, της αδελφής του πατέρα μου, και βέβαια τον πρίγκιπα Μιχαήλ-, ο δεσμός του να βλέπεις τους προγόνους σου εκεί και το σπίτι, είναι μεγάλο πράγμα αυτό.

Άμα πάτε να δείτε την τοπογραφία πάνω από τους τάφους που βλέπει την Αθήνα, εκεί ήταν που για τελευταία φορά οι Σπαρτιάτες ήταν έτοιμοι να επιτεθούν στους Αθηναίους, γιατί έχει μια θέα κάτω προς την Αθήνα, βλέπεις όλο το λεκανοπέδιο. Ιστορικό σημείο αυτό».

https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/12891865/pavlos-gia-tatoi-otan-anoixei-thelo-na-angixo-to-nyfiko-tis-miteras-mou-kai-to-metallio-tou-patera-mou

Εκ νεου ''άδειασμα'' του βενιζέλου απο τους Μεγάλους Συμμάχους

Υπογράφεται στα Μουδανια  η ομώνυμος συνθήκη 11 Οκτ 1922. Η Ελλάδα  δεν ηταν παρουσα απο την αρχη  των συνομιλιών. Δεν προσεκλήθη εκ των προτερων. Οι αγγλοι,Γαλλοι,Ιταλοι μαζι με την Τουρκια συμφώνησαν για την ανακωχή και μετα ειδοποίησαν την Ελλαδα να στειλει αντιπρόσωπο.  Ο στρατηγος Μαζαρακης  δεν υπέγραψε την συνθήκη διοτι θεώρησε προσβολή  που δεν ηταν παρων στις συνομιλιες ! Οι ''σύμμαχοι'' του ειπαν οτι θα εφαρμοσθεί η συνθήκη  ακομη και χωρις την υπογραφή της Ελλαδος! Εδιναν στην τουρκια ολη την ανατολική Θράκη ! Ο ποταμος Εβρος  γινοταν το συνορο Ελλάδος  και Τουρκιας. Ο Βενιζέλος τα γνώριζε ολα αν και ηταν στο εξωτερικο και δεν εφερε ουδεμία αντίρρηση. Προσωπικά πιστεύω οτι ήθελε να εκδικηθεί τους Έλληνες με την απώλεια της Ανατολικής Θράκης  διότι το 1920 δεν τον ψήφισαν ως πρωθυπουργο!

.

Ο  ελληνικος στρατος επρεπε εντος 15 ημερων να εγκαταλειψει την Ανατολικη Θρακη! 

.

Ακόμη και βενιζελικοι αξιωματικοί  είχαν την απορία ,γιατί να εγκαταλείψει ο στρατος μας την Ανατολική Θρακη; Ο Κεμαλ δεν ειχε  πλοια για να μεταφερει στρατο στην Ανατολικη Θρακη απο την Μικρα Ασια. Η στρατια του Εβρου ηταν  ετοιμοπολεμη,θα μπορουσε με ευκολια να καταλαβει την Κωνσταντινουπολη. Εστειλαν τελεσιγραφο οι Αγγλοι, Γαλλοι και Ιταλοι στην  στασιαστη Πλαστηρα και του απαγορευαν την κινηση προς την Κωνσταντινουπολη. Ο Πλαστηρας φοβηθηκε για την ζωη του διοτι  οντας στασιαστης ,αν δεν τον υποστηριζαν οι Αγγλοι θα περνουσε στρατοδικειο για την ανταρσια του και θα τουφεκιζοταν. Ετσι για χαρη του πλαστηρα χαθηκε για παντα η Ανατολικη Θρακη!

Ο Παγκαλος   προσπαθουσε να πεισει τον βενιζελο να κανει ενεργειες προς τους ''συμμαχους'' για να δοθει αναβολη στην εκκενωση της Ανατ.Θρακης ,αλλα ο βενιζελος δεν εκανε ουδεμια ενεργεια. Ειναι φανερο οτι τον ειχαν του χεριου τους και δεν τον υπολογιζαν καθολου. Οι συμμαχοι μπορουσαν ανα πασα στιγμη να στειλουν τον βενιζελο στο εκτελεστικο αποσπασμα, ειχαν ντοκουμεντα για την ανθελληνικη του σταση. Οι ''συμμαχοι''εκβιασαν τον βενιζελο  και σχηματισαν την συγχρονη τουρκια εις βαρος της Ελλαδος.

ΠΗΓΗ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΒ΄ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ

ΗΛΙΑΣ ΙΩΑΝ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.... Παρακούοντας τις Μεγάλες Δυνάμεις .

ΌΘΩΝ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄ ΒΑΣΙΛΕΙΣ...
Αυτούς που συνήθως τους αποκαλέσαμε ξένους, εννοώ τους βασιλιάδες, χωρις να ειναι,είναι αυτοί ή κάποιοι απο αυτούς που ”έστησαν” τα πόδια κάτω για να βοηθήσουν την αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας.
Παρόλα αυτά είναι ανοησία να μην αποδεχόμαστε οτι πολλά θέματα όπως και το Μακεδονικό ξεκίνησαν με την υποστήριξη του εκ Βαυαρίας   Όθωνα και κατέληξαν επιτυχώς με τον εκ Δανιας  Γεώργιο τον Α΄.
Ο Όθωνας υπήρξε ενας καλός βασιλιάς αλλά δεν έγινε αποδεκτός στην Ελλάδα εξαιτίας της Αντιβασιλείας των Armansperg, Maurer, και Heideck οι οποίοι δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν  τον ελληνικό τρόπο σκέψης .
Ιδιαιτέρως δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν την ψυχοσύνθεση ενός λαού ο οποίος είχε ζήσει υποδουλομένος επι 400 χρόνια και δεν ήταν έτοιμος να ακολουθήσει τον ευρωπαϊκό τρόπο σκέψης.
Ο Όθωνας ασπαζόμενος την Μεγάλη Ιδέα του Κωλέττη έκανε μια υπερπροσπάθεια για να απελευθερωθεί η Ήπειρος , η Θεσαλία και η Μακεδονία .
Μάλιστα εξ αφορμής της σύρραξης στις 18 Νοεμβρίου 1853 οταν ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες μεταξύ Ρώσων και Τούρκων στον Δούναβη, ο Όθωνας αποτόλμησε να οργανώσει κίνηση για την απελευθέρωση των προαναφερόμενων εδαφών .
Σχεδόν αμέσως συγκροτήθηκαν εθελοντικά σώματα, τα οποία έχοντας την ολόθερμη συμπαράσταση του βασιλικού ζεύγους, του Όθωνα και της Αμαλίας, εισέβαλαν στα αλύτρωτα εδάφη της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, που τότε βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Οθωμανών Τούρκων, για να ενισχύσουν τις τοπικές εξεγέρσεις του ελληνικού στοιχείου.
Ο Όθωνας πέταξε τα βασιλικά του ενδύματα και κυκλοφορούσε με τις φουστανέλες και τα τσαρούχια στην Αθήνα ,προσπαθώντας πλέον να ενισχύσει τα επαναστατικά κινήματα.
Κατόρθωσε παρά την αντίδραση και τις προειδοποιήσεις των Αγγλογάλλων να συγκεντρώσει μυστικά μεγάλα ποσά από πλούσιους ομογενείς και οργάνωσε επαναστατικό στρατό , τον οποίο εμψύχωσε με τους καλύτερους μόνιμους Έλληνες αξιωματικούς και άλλους τοπικούς οπλαρχηγούς (Σπυρίδων Καραϊσκάκης, Θεόδωρος Γρίβας, Κίτσος Τζαβέλας στην Ήπειρο), (στρατηγός Χριστόδουλος Χατζηπέτρος, Καταραχιάς, αδελφοί Μπασδέκη, Καραούλης στην Θεσσαλία) εκ των οποίων οι περισσότεροι απόγονοι των Αγωνιστών του 1821.
Τα κινήματα αυτά τα παρουσίασε στους ξένους ως δήθεν αυθόρμητα και αρχικά σημείωσαν κάποιες ασήμαντες τοπικές επιτυχίες καθώς οι Τουρκικές δυνάμεις ήταν αποσπασμένες στην Κωνσταντινούπολη και στις παραδουνάβιες ηγεμονίες.
Μάλιστα είχε κάνει και μυστικές συμφωνίες με την Ιταλία για να ανακτηθεί η Κωνσταντινούπολη .
Οι Αγγλογάλλοι όμως είχαν διαφορετική άποψη και οταν ο Όθωνας δεν υπάκουσε στις εντολές τους για τερματισμό της επαναστατικής αυτής κίνησης ,οι πρεσβευτές τους στην Αθήνα επέδωσαν τελεσίγραφο στον βασιλιά και μετά τη λήξη του στις 12 Μαΐου του 1854, πρώτα ο γαλλικός στρατός αποβιβάσθηκε στον Πειραιά, για να ακολουθήσει λίγες ημέρες αργότερα ο βρετανικός.
Υπό την πίεση των όπλων και την 3 έτη Άγγλο γαλλική κατοχή της Ελλάδας ο Όθων αναγκάσθηκε να σταματήσει την επανάσταση .
Ετσι για την ιστορία να αναφέρουμε οτι μέχρι και ο λήσταρχος Νταβέλης του συμπαραστάθηκε , στην διάρκεια της 3 ετούς κατοχής .
Την νύχτα της 23ης Μαΐου του 1855, κατάφερε να απαγάγει τον Γάλλο λοχαγό Μπερτώ, στην θέση «Ελαιώνας» μαζί με τους ένοπλους Γάλλους συνοδούς του, τους οποίους αφόπλισε.
Πολλοί είπαν οτι το έκανε για να πάρει λύτρα και αμνήστευση .
Πήρε τα λύτρα μεν αλλά ο Γ. Π. Κρέμος στο βιβλίο του ”Η ληστεία εν τη ελληνική ιστορία”, Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμ. 11, αναφέρει οτι το έκανε απο μίσος στον τότε στρατό κατοχής.
Ναι ήταν αυτός ο Όθωνας που είχαν επιβάλλει στην Ελλάδα οι Μεγάλες Δυνάμεις ο οποίος όμως αντιστρατεύθηκε και παράκουσε τις Μεγάλες Δυνάμεις .
Ήταν αυτός ο Όθωνας που η Αντιβασιλεία έκλεισε στην φυλακή τον Θ.Κολοκοτρώνη και αυτός του έδωσε χάρη .
Ήταν αυτός ο Όθωνας που τα τελευταία χρόνια είχε κάμει τον Κολοκοτρώνη υπασπιστή και οταν πέθανε ο Γέρος του Μωριά με δική του μυστική προτροπή έδωσε εντολή να βάλουν στο φέρετρο κάτω απο τα τσαρούχια του την Τουρκική σημαία.
Ηταν αυτός ο Βαυαρός(;) Όθωνας που ειχε ζητήσει πριν πεθάνει εξόριστος πλέον , να ταφεί και τάφηκε φορώντας την φουστανέλα , έχοντας αφήσει αναμμένο το καντήλι της ελπίδας για την ανάκτηση των πατρογονικών εδαφών της Ελλάδας.
Οταν η Αγγλία αποφάσισε να παραχωρήσει τα Επτάνησα στην Ελλάδα μετα απο αγώνες των επτανησίων ως προίκα στο νέο βασιλιά της Ελλάδας, είχαν θέσει έναν όρο :
Ότι ο νέος μονάρχης δε θα επιβουλευόταν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Και νέος μονάρχης ήταν ο Γεώργιος ο Α’, ενα πραγματικά «ανυπάκουος βασιλιάς » , ο οποίος έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων την δέσμευση του αυτή και επί της βασιλείας της δικής του με πρωθυπουργό τον  Ελευθέριο Βενιζέλο η Ελλάδα πήρε, με το σπαθί της τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Μακεδονία, την Κρήτη και τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου.Ο Βασιλιας Γεωργιος πληρωσε με την ζωη του την ανυπακοη του. Η αυστρια εβαλε τον Σχινά να τον δολοφονησει.
Σύμφωνοι , πριν αρχίσουμε μεταξύ μας την μουρμούρα , την μιζέρια και την γκρίνια, θα υπερθεματίσω οτι ακολούθησαν λάθη τεράστια που πληρώθηκαν ακριβά , αυτό όμως δεν αναιρεί οτι η Ελλάδα είχε μεγαλώσει .
Έχετε μια ωραία ευκαιρία σήμερα , εκτός απο την διαφορετική πολιτική τοποθέτηση που ο καθένας αυθαίρετα μου προσάπτει , η ημέρα προσφέρεται για να με χαρακτηρίσετε και βασιλόφρονα.
Ουδόλως με απασχολεί , η ελληνική ιστορία γράφτηκε απο όλους μαζί και οταν λέω όλους το εννοώ .
Όποιος δεν θέλει να το καταλάβει θα αναρτά βρισιές απο την μια πλευρά προς την άλλη , ψάχνοντας παντού προδότες και προδοσίες.
Εγώ ο αντιπαθής και διαβολικός φίλος σας,
Ιωσήφ Τσιμισκής
Του Nikos Felekis facebook

O ΟΘΩΝ ΚΑΙ Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΙΧΑΝ ΡΙΖΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ.ΔΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ.

Β.ΓΕΩΡΓΙΟΣ .https://vasiliaethnarhia.blogspot.com/2018/07/blog-post.html και 

Β.ΟΘΩΝ https://vasiliaethnarhia.blogspot.com/2018/06/blog-post.html

ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

 

2000.—(22-23/11) Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, αφ’ ενός δικαίωσε ηθικά την  βασιλική οικογένεια, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα τής πλήρους ιδιοκτησίας επί τού Τατοΐου, τού Μον Ρεπό (Mon Repos) και τού κτήματος Πολυδενδρίου, και αφ’ ετέρου παρείχε στους διαδίκους εύλογη προθεσμία ευρέσεως συμβιβαστικής λύσεως. Γνωρίζοντας πως η Ελλάδα θα κληθεί τελικά να πληρώσει αποζημίωση στην τέως βασιλική οικογένεια, η κυβέρνηση μέσω τού Υπουργείου Εξωτερικών και ειδικότερα τής Ελισάβετ Παπαζώη, έδωσε εντολή να διογκωθούν υπέρογκα οι διεκδικήσεις τού Κωνσταντίνου Β’ (600 δις δρχ), ώστε η τελική πληρωμή να εμφανιστεί ως δήθεν μεγάλη νίκη…

ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ

Η προσέγγισή μας: Προτείνουμε ένα μονοπάτι, γεμίζουμε ένα κενό, ΩΣΤΕ ΝΑ ανταποκριθούμε σε έκτακτη ανάγκη.
Αυτή η ανάρτηση δεν είναι ούτε νοσταλγική ούτε συμβολική. Ανταποκρίνεται σε  στοιχεία που κανένας σοβαρός παρατηρητής δεν μπορεί να αγνοήσει.

1. Ειναι προφανής η αποτυχία του σημερινού δημοκρατικου  μοντέλου, που γεννα  οικονομικη   διαφθορα και δυσλειτουργιες. 
Για αρκετές δεκαετίες, η Ελληνικη Δημοκρατία διέρχεται μια βαθιά κρίση με περιεχομενο :
-θεσμική αστάθεια,
-πολιτικό κατακερματισμό,
-απώλεια εμπιστοσύνης στους ηγέτες,
-αδυναμία δημιουργίας μακροπρόθεσμου οράματος,
-αποδυνάμωση της κρατικής εξουσίας,
-αυξανόμενες κοινωνικές και εδαφικές εντάσεις.
Το καθεστώς, σχεδιασμένο ατελώς , αγωνίζεται χωρις αποτελεσμα να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις: οικολογική μετάβαση, εθνική συνοχή, κυριαρχία, εδαφικές διαφορές, οικονομικός μετασχηματισμός.
Η Δημοκρατία δεν αμφισβητείται ως αρχή, αλλά με τη σημερινή της μορφή, δεν κατορθώνει πλέον να εξασφαλίσει τη σταθερότητα, τη συνέχεια και την ουδετερότητα (ειδικα αυτη η ουδετεροτητα αναδεικνυεται ενα απο τα μελανα σημεια του πολιτεύματος), που απαιτούνται για την αποτελεσματικη  λειτουργία της χώρας .
Μπροστά σε αυτήν την επιβράδυνση, καθίσταται θεμιτό —και μάλιστα απαραίτητο— η διερεύνηση και  άλλων θεσμικών μοντέλων. Οπως εξελισσεται η κοινωνια πρεπει να εξελλισσεται και το πολιτευμα.

2. Η απουσία των ''διεκδικητών'' του θρόνου στον δημόσιο διάλογο.

Ενώ το διακύβευμα είναι υψηλό, οι ιστορικοί ''διεκδικητές'' για το στέμμα της Ελλαδος απουσιάζουν από την πολιτική σκηνή , μενουν σιωπηλοι ή περιορισμένοι σε ιδιωτικές πρωτοβουλιες.
Αυτή η απουσία δημιουργεί ένα κενό:
-κανένας δομημένος λόγος για το τι θα μπορούσε να είναι μια σύγχρονη μοναρχία,
-καμία θεσμική πρόταση,
-καμία παρουσία στην εθνική συζήτηση,
-καμία παιδαγωγική προσπαθεια  στον λαό.

Βεβαια ειναι πληρως κατανοητη η αποχη των  ''διεκδικητών'' απο την πολιτικη ζωη ,εαν σκεφτουμε οτι απο το 1967 και εντεύθεν η βασιλικη οικογενεια υφισταται ανηλεη διωγμο απο κομμουνιστικα κομματικα καταλοιπα ,απο  φασιστικα  οργανωμενα σχηματα και κόμματα και απο  πολιτικούς που  καθοδηγούνται απο το εξωτερικο. 

Ωστόσο, σε μια εποχή που η Ελλάδα αναζητά μια κοινή ιστορία, ενα συμβολο ενότητας και ένα μακροπρόθεσμο όραμα, αυτή η σιωπή στερεί από τη χώρα μια αξιόπιστη εναλλακτική .

Πρεπει να αναλαβει καποιος την ευθύνη για την επανέναρξη της συζήτησης , να δομήσει ιδέες, να προτείνει ένα πλαίσιο, να προσφέρει στους Ελληνες έναν σοβαρό και σύγχρονο προβληματισμό για τη μοναρχία.

3. Μια εποικοδομητική, ανοιχτή και στραμμένη προς το μέλλον προσέγγιση θα πρεπει να εχει στοχο:

Να τεθούν  τα θεμέλια ενός συνεκτικού θεσμικού σχεδίου ,
Να φανεί  ότι μια σύγχρονη μοναρχία είναι δυνατή ,
Να  καθορισθουν συγκεκριμένοι τομείς μεταρρύθμισης ,
Να προκληθούν οι Ελληνες να σκεφτούν ένα πιο σταθερό, πιο ουδέτερο, πιο βιώσιμο μοντέλο ,
Να  επανέρθει το συμβολο του ανωτατου αρχοντα  ως εγγυητή της ενότητας και της συνέχειας και οχι ως προϊόν κομματικης διεργασιας, 
Ευχης  εργο  να ανοίξει ένα  φορουμ για εθνικό προβληματισμό , για να αποκαταστήσουμε το πολιτευμα μακροπρόθεσμα, για αποτεσματικοτερη μετάβαση της εξουσιας που διαχειριζεται την εξουσια  , για σταθερότητα, για ιστορική μνήμη.

ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στην παρακατω αναρτηση ο συγγραφεας σημειωνει οτι στην Γαλλια επανερχεται ο βοναπαρτισμος ως πολιτικη κινηση διοτι πλεον το κρατος εχει χασει την λειτουργικοτητα του και την αποτελεσματικοτητα του. Ειναι ενας αφελης μεσσιανισμος που λιγο διαφερει απο τον ναζισμο του Χιτλερ ή τον φασισμο του μουσολινι ή τον κομμουνισμο του Σταλιν. Ξεχνα ο συγγραφεας οτι ο βοναπαρτισμος αιματοκυλισε την Γαλλια αδικα διοτι το οικοδομημα του βοναπαρτη κατερρευσε σαν χαρτινος πυργος αφηνοντας πισω αμετρητους νεκρους.

Βοναπαρτισμός, η γαλλική εναλλακτική που νομίζαμε ότι είχε εξαφανιστείΕπανεμφανίζεται πάντα εκεί που δεν το περιμένουμε.Ο Βοναπαρτισμός, που πολύ γρήγορα υποβιβάστηκε στα σκονισμένα ράφια της ιστορίας, δεν έπαψε ποτέ να στοιχειώνει τη γαλλική πολιτική ζωή. Όχι ως αυτοκρατορική λαογραφία, αλλά ως ένας επαναλαμβανόμενος πειρασμός, ένα εναλλακτικό μοντέλο, ένας μοναδικός τρόπος να φανταστούμε το Κράτος και το έθνος.

Σε μια εποχή που οι δημοκρατίες κλονίζονται, όταν οι θεσμοί παραπαίουν, όταν οι πολίτες ταλαντεύονται μεταξύ κούρασης και θυμού, ο Βοναπαρτισμός επανεμφανίζεται ως φακός μέσα από τον οποίο μπορούμε να δούμε τον κόσμο, μερικές φορές ακόμη και ως πολιτική υπόθεση.

Όχι επιστροφή στην Αυτοκρατορία, αλλά επιστροφή σε μια συγκεκριμένη ιδέα της Γαλλίας.

Μια επαναστατική, όχι μοναρχική, κληρονομιά

Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές μοναρχίες, ο Βοναπαρτισμός δεν βασίζεται μόνο στο θεϊκό δικαίωμα ή στην πρωτοτοκία. Γεννήθηκε από μια επαναστατική πράξη: αυτήν ενός ανθρώπου που, το 1799, κατέλαβε την εξουσία όχι για να αποκαταστήσει το Ancien Régime, αλλά για να οργανώσει τη Δημοκρατία, να την πειθαρχήσει και να την καταστήσει αποτελεσματική. Ο Βοναπαρτισμός είναι το μόνο γαλλικό δυναστικό κίνημα που διεκδικεί λαϊκή νομιμότητα.

Η ιδρυτική του αρχή είναι απλή:

Η εξουσία προέρχεται από τον λαό, αλλά ενσαρκώνεται σε έναν ηγέτη ικανό να τον υπηρετεί, να τον προστατεύει και να τον εκπροσωπεί. Αυτή η συνάρθρωση μεταξύ εθνικής κυριαρχίας και προσωπικής ενσάρκωσης βρίσκεται στην καρδιά της νεωτερικότητάς του.

Ένα ισχυρό, αλλά όχι αυταρχικό, κράτος. Ο Βοναπαρτισμός συχνά παρουσιάζεται ως νοσταλγία για τον θεόσταλτο άνθρωπο. Αυτό παραβλέπει το γεγονός ότι η Αυτοκρατορία ήταν επίσης ένα θεσμικό εργαστήριο:

ένα ισχυρό εκτελεστικό σώμα, αλλά ελεγχόμενο από συντάγματα,

μια αξιοκρατική διοίκηση,

ένα ενιαίο αστικό δίκαιο,

και ένα στρατηγικό όραμα για την οικονομία και τις υποδομές.

Ο σύγχρονος Βοναπαρτισμός δεν ζητά δικτατορία. Ζητά ένα στρατηγικό κράτος, ικανό να αποφασίζει, να ενεργεί και να σχεδιάζει.

Σε έναν κατακερματισμένο κόσμο, αυτή η ιδέα βρίσκει απροσδόκητη απήχηση.

Μια κυρίαρχη Γαλλία σε έναν ασταθή κόσμο

Ενώ άλλα πολιτικά ρεύματα βασίζονται στην παράδοση ή τον κοινοβουλευτισμό, ο Βοναπαρτισμός προτείνει μια άλλη πορεία:

αυτήν μιας Γαλλίας που αγκαλιάζει τη μοναδικότητά της, τη δική της φωνή, την ικανότητά της να ασκεί επιρροή.

Δεν πρόκειται για έναν κλειστό εθνικισμό, αλλά για μια ρεαλιστική κυριαρχία, που κληρονομήθηκε από μια εποχή που η Γαλλία μιλούσε ως ισότιμη με τις μεγάλες δυνάμεις.

Η ιδέα δεν είναι να κυριαρχήσεις, αλλά να αρνηθείς να σου υπαγορεύονται.

Μια δυναστεία που ενσαρκώνει μια ιδέα, όχι ένα παρελθόν

Ο Οίκος του Βοναπάρτη δεν είναι απλώς μια ιστορική οικογένεια: έχει γίνει σύμβολο.

Ένα σύμβολο μιας Γαλλίας που πιστεύει στην ικανότητα, την ενέργεια και την κοινωνική κινητικότητα.

Ένα σύμβολο δύναμης που κερδίζεται όσο και μεταβιβάζεται. Σε μια χώρα που συχνά παραλύεται από διαιρέσεις, ο Βοναπαρτισμός μας υπενθυμίζει ότι η Γαλλία μερικές φορές επανεφηύρε τον εαυτό της ακολουθώντας μια απροσδόκητη πορεία, ούτε μοναρχική ούτε κοινοβουλευτική, αλλά δημοψηφισματική.

Γιατί ο Βοναπαρτισμός εξακολουθεί να έχει απήχηση σήμερα;

Επειδή ανταποκρίνεται σε τρεις σύγχρονες επιδιώξεις:

1. Η ανάγκη για αποτελεσματικότητα

Οι πολίτες δεν ζητούν ένα κυρίαρχο, αλλά ένα λειτουργικό κράτος.

Ο Βοναπαρτισμός προσφέρει σαφή, διαφανή και δομημένη διακυβέρνηση.

2. Η επιθυμία για ενσάρκωση

Σε έναν κόσμο γεμάτο αφαιρέσεις, η ιδέα ενός ηγέτη που αναλαμβάνει την ευθύνη, που αποφασίζει, που ενσαρκώνει ένα όραμα, ανακτά μια ορισμένη έλξη.

3. Η αναζήτηση της κυριαρχίας

Αντιμέτωποι με τις παγκόσμιες κρίσεις, πολλοί αισθάνονται την ανάγκη για ένα ισχυρό εθνικό πλαίσιο, ικανό να προστατεύει και να προβάλλει.

Μια εναλλακτική λύση, όχι ένα βήμα προς τα πίσω

Ο σύγχρονος Βοναπαρτισμός δεν είναι ένα κάλεσμα για την αποκατάσταση της Αυτοκρατορίας. 

Είναι μια πολιτική φιλοσοφία που αμφισβητεί τη σχέση μας με την εξουσία, με το κράτος, με το έθνος. Είναι ένας τρόπος να πούμε ότι η Γαλλία μπορεί να είναι ταυτόχρονα δημοκρατική, κυρίαρχη, αποτελεσματική και ενσαρκωμένη.

Δεν πρόκειται για τη στέψη ενός κληρονόμου, αλλά για την αναγνώριση ότι μια πολιτική παράδοση που γεννήθηκε από την Επανάσταση συνεχίζει να προσφέρει εννοιολογικά εργαλεία για να σκεφτόμαστε το μέλλον.

Ο βοναπαρτισμός δεν είναι φάντασμα: είναι μια γαλλική πιθανότητα. Μια πιθανότητα που, σε περιόδους αμφιβολίας, επιστρέφει για να χτυπήσει την πόρτα της ιστορίας.

https://www.facebook.com/groups/815453444651838/

ΕΤΣΙ ΜΕΓΑΛΩΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ !

 

Άρθρο του Κώστα Σταματόπουλου, εις μνήμην της Πριγκιπίσσης Ειρήνης.

Nikos Papakonstantinou

Δημοσιεύτηκε σήμερα στα ΝΕΑ.17 Ιαν 2026

Έφυγε ένας φωτεινός, βαθύς και χρήσιμος άνθρωπος: η πριγκίπισσα Ειρήνη.

Όσοι, απέραντα τυχεροί, ευτύχησαν να τη γνωρίσουν και να συναναστραφούν  μαζί της, φέρουν μέσα τους τη γλυκιά ανάμνηση μιας γυναίκας που είχε υπερβεί τις  αντιξοότητες μιας ζωής διόλου εύκολης και καταλήξει με λεβεντιά στο «εν ού εστι χρεία».

Αυτό το «εν» ήταν για εκείνην ο Θεός στον οποίο πίστευε με όλη τη δύναμη της δουλεμένης ψυχής της. Το «εν» αυτό περιελάμβανε εξίσου τον πάσχοντα άνθρωπο, τον οποίο υπηρέτησε, χάρη στο ίδρυμά της «Κόσμος εν αρμονία» επί τρεις περίπου δεκαετίες, όχι αφ’ υψηλού, αλλά με καθημερινή και εκ του σύνεγγυς έγνοια και φροντίδα. Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι τον καιρό της κρίσης 400 άτομα στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας λάμβαναν κάθε μέρα ένα γεύμα δωρεάν χάρη στην πρωτοβουλία της πριγκίπισσας μέσω ενός ελληνικού ιδρύματος και ενός δικτύου αθόρυβων ανθρώπων, πολιτών και κληρικών;

Την Ελλάδα η Ειρήνη την είχε στην ψυχή της, θυμάμαι δε με συγκίνηση, ιδιαίτερα  τον καιρό που ακόμη δεν μπορούσε να έλθει στην Ελλάδα, να με ρωτά στο τηλέφωνο  με την κοντράλτο φωνή της: «Πώς πάει η Ελλαδίτσα μας;». Και τον Ιούνιο του 2003  καθώς το αεροπλάνο προσγειωνόταν στην Αθήνα και της έδειχνα, σχολιάζοντας άκαιρα

αλλά όπως τους άξιζαν, τα «τσιμέντα» που κατέτρωγαν τις πλαγιές του Υμηττού, την

άκουσα βουρκωμένη να μου λέει «Για μένα Κώστα είναι άγια τσιμέντα». Επέστρεφε στην

πατρίδα της ύστερα από 36 χρόνια εξορίας.

Γεννημένη στη διάρκεια του πολέμου στη Νότια Αφρική, η Ειρήνη γύρισε στην Ελλάδα

τον Οκτώβριο του 1946. Καθώς στα χρόνια του Εμφυλίου και στα αμέσως επόμενα εξαιρετικά δύσκολα, οι γονείς της την έπαιρναν συχνά μαζί τους στις περιοδείες τους ανά την κατεστραμμένη από τον πόλεμο και τους σεισμούς Ελλάδα, η Ειρήνη έλεγε ότι η φτώχεια

στην Ινδία δεν την τρόμαξε, διότι είχε δει τη φτώχεια της ελληνικής υπαίθρου όταν ήταν

μικρή. Το Τατόι δεν το αγαπούσε ιδιαίτερα. Εύρισκε το σπίτι πληκτικό και θεωρούσε

ότι ζώντας εκεί ήταν αποκομμένη από την Αθήνα. Κατά πολύ προτιμούσε το παλάτι

στην Ηρώδου του Αττικού ή το Ψυχικό. Λάτρευε την ανεμελιά της ζωής το καλοκαίρι

στους Πεταλιούς και η μεγαλύτερη χαρά της ήταν όταν της επέτρεπαν να μείνει στο

διαμερισματάκι της «κουμπάρας», όπως οι πριγκίπισσες αποκαλούσαν την παιδαγωγό

τους αρχαιολόγο Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου, στη συνοικία των Ελληνορώσων.

Έφηβη στάλθηκε κοντά στην αδελφή της στο πρότυπο σχολείο του Salem στη λίμνη της

Κωνσταντίας, αλλά ταλαιπωρήθηκε καθώς της έλειπαν το φως και ο ήλιος της Ελλάδας,

τα πεύκα και οι μυρουδιές του δάσους στο Τατόι, η θάλασσα. Το κέρδος ωστόσο ήταν ότι

μπόρεσε να ζήσει μια φυσιολογική ζωή χωρίς διακρίσεις και κυρίως ότι μυήθηκε στην

μουσική, την οποία αργότερα σπούδασε κοντά στην Τζίνα Μπαχάουερ και ακόμη αργότερα

στο Παρίσι στη σχολή της Νάντιας Boulanger. Εξελίχθηκε σε εξαιρετική πιανίστρια,

μοιάζοντας και ως προς αυτό με τον πατέρα της βασιλέα Παύλο που ήταν δεινός πιανίστας.

Για την Ειρήνη η μουσική ήταν μια από τις κύριες διαύλους επικοινωνίας του ανθρώπου

με τον Θεό και του Θεού με τους ανθρώπους. Η μεγάλη μουσική ήταν για εκείνη μυσταγωγία και ο μεγάλος μουσικός μύστης, ιεροφάντης και ιερουργός. Εξού η φιλία της με τον Γεχούντι Μενούχιν. Έχοντας καίρια συμβάλει στην ίδρυση της Νέας Χορωδίας Κλασικής Μουσικής υπό τον μουσικοσυνθέτη και διευθυντή ορχήστρας της Ελληνικής Λυρικής Σκηνής Μιχάλη Βούρτση – με επίλεκτα μέλη της Λυρικής, και άλλους καλλιτέχνες –, η πριγκίπισσα μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, συνεργάστηκε στενά με τον Χρήστο Λαμπράκη στο Μέγαρο Μουσικής για την ανάδειξη νέων ταλέντων. Θυμάμαι τη χαρά της σαν ανακάλυπτε κάποιον ταλαντούχο νέο μουσικό και εξασφάλιζε την υποτροφία του για περαιτέρω σπουδές στο εξωτερικό ή για κάποια συναυλία.

Κόρη, αδελφή και θεία βασιλέων, διάδοχος του ελληνικού θρόνου επί ενάμιση χρόνο και

δυο φορές αντιβασίλισσα, η Ειρήνη πίστευε βαθιά στην απόλυτη ισότητα των ανθρώπων,

όπως πίστευε και στην ανάγκη ύπαρξης του αρχηγού, εστεμμένου ή μη, προικισμένου

με πολιτικά αλλά και πνευματικά χαρίσματα, ικανού να εμπνεύσει, να συσπειρώσει,

αλλά και στην ανάγκη να θυσιαστεί για το σύνολο. Το ζήτημα την απασχολούσε και

επανερχόταν συχνά σε αυτό στις συζητήσεις της. Η συνομιλία μαζί της ήταν απόλαυση, ιδιαίτερα σε περίπτωση διαφωνίας.

Η ζωή της είχε δύο βαθιές τομές: την επικράτηση της χούντας το 1967 – την οποία

βίωσε κυρίως ως προδοσία – και τη γνωριμία της κατά τη «Συνάντηση των Αθηνών» το 1964, με τη θρησκευτική φιλοσοφία της Ινδίας, χώρα με την οποία ιδιαίτερα συνδέθηκε, τον λαό

της οποίας προσπάθησε ποικιλοτρόπως να βοηθήσει, στην οποία έζησε επί μακρόν και την οποία επισκεπτόταν κάθε χρόνο.

Έχοντας ασχοληθεί με τον νεοπλατωνισμό – ένας από τους δασκάλους της υπήρξε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος – της ήταν εύκολο να κάνει το πέρασμα στον ινδουισμό, διατηρώντας ωστόσο στο ακέραιο την πίστη της στον Χριστό, πνευματική ακροβασία που δεν τη δυσκόλευε. Από τους Πατέρες ξεχώριζε τον Μέγα Βασίλειο και από τους ορθόδοξους αγίους ιδιαίτερα αγαπούσε τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο, με τους περίφημους ύμνους του. Και μαζί με αυτά η Ειρήνη ήταν άνθρωπος εύθυμος που της άρεσε να γελά, με έντονο χιούμορ και μεγάλη ικανότητα αυτοσαρκασμού.

Με τον θάνατό της έφθασε εκεί όπου συνειδητά έτεινε σε ολόκληρη τη ζωή της. Γι’ αυτό

και δεν πρέπει να πενθούμε. Δεν μπορούμε ωστόσο να μη σκεφθούμε το πόσο στερήθηκε η Ελλάδα τη φωτεινή της ανθρώπινη ποιότητα.

O Kώστας Μ. Σταματόπουλος είναι ιστορικός, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού