Χριστούγεννα, η μεγαλύτερη ιστορία αγάπης και ειρήνης - ένα μάθημα βασιλικής οικογένειας.
Υπάρχουν αφηγήσεις που δεν γερνούν, γιατί δεν είναι ούτε μόδα ούτε άποψη, αλλά αναφερονται στην βαθιά ψυχή των πολιτισμών. Τα Χριστούγεννα εμπίπτουν σε μια σπάνια κατηγορία. Είναι γιορτή με την οποία η ανθρωπότητα θυμάται ότι η ειρήνη δεν είναι σύνθημα, αλλά κληρονομιά· ότι η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, αλλά κυρίαρχη πράξη.
Και, παραδόξως, στη γέννηση ενός παιδιού χωρίς στέμμα αποκαλύπτεται η ίδια η ουσία της μοναρχιας.
Γιατί τα Χριστούγεννα είναι πρώτα μια μοναρχική σκηνή. Ένα αστέρι καθοδηγεί τους λαούς, οι βασιλιάδες παρελαύνουν, τα έθνη συγκεντρώνονται γύρω από ένα φως που δεν οφείλει τίποτα στις ανθρώπινες κατακτήσεις ειναι φως υπερκοσμιο.
Η φάτνη γίνεται αυτοσχέδιος θρόνος, και ο ταπεινός στάβλος, ένα βασιλικο παλάτι.
Όλα λένε ότι η αληθινή δύναμη δεν επιβάλλεται: ακτινοβολεί. Δεν συνθλίβει, ανεβάζει. Δεν διχάζει: ενωνει.
Σε έναν κόσμο όπου οι ιεραρχίες καταργουνται και η εξουσία διαλύεται με πάταγο, τα Χριστούγεννα είναι μια υπενθύμιση ότι η ειρήνη γεννιέται πάντα από μια δίκαιη τάξη. Όχι μια αυταρχική τάξη, αλλά μια ενσαρκωμένη τάξη - αυτή που τοποθετεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στην κορυφή, αυτή που αναγνωρίζει ότι κάθε ζωή αξίζει προστασία, προσοχή, συνέχεια.
Η μοναρχία, με την ευγενή της έννοια, δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτό: μια υπηρεσία, μια αφοσίωση, μια μετάδοση. Τα Χριστούγεννα είναι ο τέλειος συμβολισμος των παραπάνω πραγματων.
Οι Mάγοι Βασιλείς δεν έρχονται για να κυριαρχήσουν, αλλά για να υποκλιθούν. Έρχονται όχι για να πάρουν, αλλά για να δώσουν. Η χειρονομία τους τα λέει όλα: το αληθινό μεγαλείο δεν χρειάζεται να διεκδικείται και να επιβαλλεται , αναγνωρίζει τον εαυτό του χωρις ξενες επιρροές. Και ίσως εδώ βρίσκεται η κοσμική δύναμη των Χριστουγέννων: σε αυτή την ικανότητα να θυμόμαστε ότι η ανώτατη αρχή είναι αυτή που εξυπηρετεί τους πιο εύθραυστους.
Σε μια εποχή όπου τα έθνη αμφισβητούν τις δομες που συγκροτουν τις κοινωνιες τους , όταν οι λαοί αναζητούν ορόσημα και οραματα , τα Χριστούγεννα λειτουργούν ως υπενθύμιση στην τάξη - με τη φωτεινότερη έννοια της λέξης.
Μας λέει ότι η ειρήνη δεν είναι ένας αφηρημένος ορίζοντας, αλλά μια καθημερινή επιτευξη. Η ειρηνη απαιτεί χειρονομίες προσωπικής αυτοκυριαρχίας: συγχωρεί, προστατεύει, δέχεται, μεταδιδει, επιδιώκει να ανανεωθεί με εσωτερική κάθετοτητα, αυτή που μας ωθεί να γίνουμε καλύτεροι από τα ένστικτά μας.
Τα Χριστούγεννα εξακολουθούν να είναι η πιο όμορφη ιστορία αγάπης γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτή που δίνεται χωρίς να περιμένεις. Και παραμένει η πιο όμορφη ιστορία ειρήνης γιατί δεν υπάρχει διαρκής ειρήνη χωρίς μια ανώτερη αρχή που διατάζει, φωτίζει και ενώνει. Αυτή η αρχή ενσαρκώνεται από τις μοναρχίες εδώ και αιώνες. Τα Χριστούγεννα κάθε χρόνο υπενθυμίζουν αυτη την αναγκαιότητα.
Την πιο μεγάλη νύχτα της θειας Γεννησης , ανάβει ένα φως. Δεν διεκδικεί τίποτα, δεν επιβάλλει τίποτα, δεν κατακτά τίποτα. Βασιλεύει. Και ίσως αυτό να είναι, τελικά, το απόλυτο μήνυμα των Χριστουγέννων: η ειρήνη δεν είναι διαπραγμάτευση, είναι κυριαρχία. Μια ευγενική, ελεύθερη, καθολική κυριαρχία. Μια κυριαρχία που δεν ασκείται πανω στο λαό, αλλά για τον λαό.
