Το θέμα δεν είναι εάν κάποιος είναι φιλικός ή όχι προς τον θεσμό της βασιλείας ή στη δικτατορία του προλεταριάτου. Άλλωστε η δημοκρατία δεν του το απαγορεύει. Ωστόσο, η Ιστορία και οι λαοί αποφάνθηκαν επί των συγκεκριμένων, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Όσο γραφικός μπορεί να είναι κανείς ελπίζοντας σε αναβίωση σταλινικών καθεστώτων, άλλο τόσο ξεπερασμένος μπορεί να θεωρηθεί και εκείνος ο οποίος προσδοκά την παλινόστηση της μοναρχίας -αν και σε δέκα χώρες της Ευρώπης το πολίτευμα τής βασιλευομένης δημοκρατίας εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ.
Το θέμα, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, είναι πολύ βαθύτερο. Έχει σχέση με την μεγάλη Ιστορία αυτής της μικρής χώρας. Κατά πόσο αυτή τιμάται, μελετάται και καθίσταται σεβαστή από τους Έλληνες πάνω από πρόσωπα, πολιτικές σκοπιμότητες και κομματικές ωφέλειες.
Δυστυχώς, στην Ελλάδα, ο μεγάλος και ανεκτίμητος πλούτος της, αυτός της Ιστορίας της, κόβεται και ράβεται ευκαιριακά. Κατά περίσταση και αποσπασματικά. Ωσάν η Ιστορία να μην είναι ενιαία και αδιαίρετη, φυσικά με τις ένδοξες και τις άδοξες πτυχές της. Ωσάν η Πολιτεία να μην έχει λειτουργική συνοχή. Ωσάν το Κράτος, η εκτελεστική εξουσία, να μην έχει συνέχεια και να λειτουργεί με μονομερείς εξάρσεις ή, με μονοδιάστατες προτιμήσεις. Ένα διαρκές «ράβε και ξήλωνε» είναι από τους εκάστοτε κρατούντες η ελληνική Ιστορία, σαν να μην αποτελεί το συμπαγές σύνολο της ζωής του ελληνικού Κράτους από την ημέρα της γέννησης του. Ο συστηματικός δε αναθεωρητισμός της, ιδιαίτερα από την δογματική Αριστερά, είχε ως αποτέλεσμα να καταστεί ελληνική Ιστορία αποκλειστικά ως ένα εργαλείο ερμηνείας και δικαίωσης «της πάλης των λαών». Με λίγα λόγια, παύτηκε από τον ρόλο της, που δεν είναι άλλος από το να ενώνει και να φρονηματίζει.
Δεν θα είναι υπερβολή εάν υποστηριχθεί ότι, η ελληνική Ιστορία ξαναγράφτηκε από την Μεταπολίτευση του 1974 και μετά. Ξαναγράφτηκε μονομερώς. Έτσι μεγάλα τμήματά της, που δεν ωφελούσαν στην ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, είτε απαλείφθηκαν είτε διαστρεβλώθηκαν είτε κατασυκοφαντήθηκαν. Απόρροια της ιστορικής μετάλλαξης που σημειώθηκε στην Ελλάδα ήταν να τεθεί στο περιθώριο της ιστοριογραφίας για παράδειγμα η χιλιόχρονη ελληνική αυτοκρατορία της Ανατολής (Βυζαντίου). Το παγκόσμιο δηλαδή εκείνο κοσμοσύστημα, το οποίο έδωσε στην οικουμένη πανανθρώπινες αξίες μέσω πεφωτισμένων ή μη αυτοκρατόρων, είναι αδιάφορο-, και στο Γένος των Ελλήνων τη πηγή που αναβλύζει το μεγάλο νάμα τής κουλτούρας του, τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό. Από την συλλογική ιστορική μνήμη, μπορεί ακόμη να υποστηριχθεί, ότι ξεριζώθηκε δια παντός, μέσω πομπής και μεθοδικής προπαγάνδας, ο θεσμός της βασιλείας ως να ήταν κάτι το ξενόφερτο και το ασύμβατο στον ελλαδικό χώρο. Ό,τι το πιο ανιστόρητο. Από τους ομηρικούς χρόνους το πολίτευμα της βασιλείας ή της αριστοκρατίας ήταν καθεστώς. Στην μητροπολιτική Ελλάδα, στον κυρίως ελλαδικό χώρο, τα βασίλεια στην αρχαία Ελλάδα ήταν ευρύτατα διαδεδομένα. Τον βασιλιά, μέχρι να καταστεί κληρονομικός, τον αναγόρευε ο στρατός, τον οποίο πλαισίωνε ένα συμβούλιο ευγενών. Παρέκκλιση είχε σημειωθεί μόνο στα ελληνικά φύλλα τα οποία οργανώθηκαν σε πόλεις ,κράτη με εξαίρεση στο βασίλειο της Σπάρτης, της Μακεδονίας (Φίλιππος – Μ. Αλέξανδρος) και στο βασίλειο της Αλβανίας (Πύρρος). Στους ελληνιστικούς χρόνους, ελληνικές δυναστείες ήταν αυτές που κυριάρχησαν στην Αίγυπτο, στην Συρία και την Πέργαμο (που είχαν στην επικράτεια τους ευρύτερες σφαίρες εδαφών). Δυναστείες που ουσιαστικά λειτούργησαν ως απόλυτες μοναρχίες. Στην Αίγυπτο κυριάρχησε η δυναστεία των Πτολεμαίων, στη Συρία η δυναστεία των Σελευκιδών και στην Πέργαμο η δυναστεία των Ατταλιδών. Στο Βυζάντιο, πάνω από δέκα αιώνες, στην κεφαλή του κράτους βρισκόταν «βασιλεύς», τον οποίο οι Έλληνες ονομάτισαν ως «Αυτοκράτωρ».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου