ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ

Η προσέγγισή μας: Προτείνουμε ένα μονοπάτι, γεμίζουμε ένα κενό, ΩΣΤΕ ΝΑ ανταποκριθούμε σε έκτακτη ανάγκη.
Αυτή η ανάρτηση δεν είναι ούτε νοσταλγική ούτε συμβολική. Ανταποκρίνεται σε  στοιχεία που κανένας σοβαρός παρατηρητής δεν μπορεί να αγνοήσει.

1. Ειναι προφανής η αποτυχία του σημερινού δημοκρατικου  μοντέλου, που γεννα  οικονομικη   διαφθορα και δυσλειτουργιες. 
Για αρκετές δεκαετίες, η Ελληνικη Δημοκρατία διέρχεται μια βαθιά κρίση με περιεχομενο :
-θεσμική αστάθεια,
-πολιτικό κατακερματισμό,
-απώλεια εμπιστοσύνης στους ηγέτες,
-αδυναμία δημιουργίας μακροπρόθεσμου οράματος,
-αποδυνάμωση της κρατικής εξουσίας,
-αυξανόμενες κοινωνικές και εδαφικές εντάσεις.
Το καθεστώς, σχεδιασμένο ατελώς , αγωνίζεται χωρις αποτελεσμα να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις: οικολογική μετάβαση, εθνική συνοχή, κυριαρχία, εδαφικές διαφορές, οικονομικός μετασχηματισμός.
Η Δημοκρατία δεν αμφισβητείται ως αρχή, αλλά με τη σημερινή της μορφή, δεν κατορθώνει πλέον να εξασφαλίσει τη σταθερότητα, τη συνέχεια και την ουδετερότητα (ειδικα αυτη η ουδετεροτητα αναδεικνυεται ενα απο τα μελανα σημεια του πολιτεύματος), που απαιτούνται για την αποτελεσματικη  λειτουργία της χώρας .
Μπροστά σε αυτήν την επιβράδυνση, καθίσταται θεμιτό —και μάλιστα απαραίτητο— η διερεύνηση και  άλλων θεσμικών μοντέλων. Οπως εξελισσεται η κοινωνια πρεπει να εξελλισσεται και το πολιτευμα.

2. Η απουσία των ''διεκδικητών'' του θρόνου στον δημόσιο διάλογο.

Ενώ το διακύβευμα είναι υψηλό, οι ιστορικοί ''διεκδικητές'' για το στέμμα της Ελλαδος απουσιάζουν από την πολιτική σκηνή , μενουν σιωπηλοι ή περιορισμένοι σε ιδιωτικές πρωτοβουλιες.
Αυτή η απουσία δημιουργεί ένα κενό:
-κανένας δομημένος λόγος για το τι θα μπορούσε να είναι μια σύγχρονη μοναρχία,
-καμία θεσμική πρόταση,
-καμία παρουσία στην εθνική συζήτηση,
-καμία παιδαγωγική προσπαθεια  στον λαό.

Βεβαια ειναι πληρως κατανοητη η αποχη των  ''διεκδικητών'' απο την πολιτικη ζωη ,εαν σκεφτουμε οτι απο το 1967 και εντεύθεν η βασιλικη οικογενεια υφισταται ανηλεη διωγμο απο κομμουνιστικα κομματικα καταλοιπα ,απο  φασιστικα  οργανωμενα σχηματα και κόμματα και απο  πολιτικούς που  καθοδηγούνται απο το εξωτερικο. 

Ωστόσο, σε μια εποχή που η Ελλάδα αναζητά μια κοινή ιστορία, ενα συμβολο ενότητας και ένα μακροπρόθεσμο όραμα, αυτή η σιωπή στερεί από τη χώρα μια αξιόπιστη εναλλακτική .

Πρεπει να αναλαβει καποιος την ευθύνη για την επανέναρξη της συζήτησης , να δομήσει ιδέες, να προτείνει ένα πλαίσιο, να προσφέρει στους Ελληνες έναν σοβαρό και σύγχρονο προβληματισμό για τη μοναρχία.

3. Μια εποικοδομητική, ανοιχτή και στραμμένη προς το μέλλον προσέγγιση θα πρεπει να εχει στοχο:

Να τεθούν  τα θεμέλια ενός συνεκτικού θεσμικού σχεδίου ,
Να φανεί  ότι μια σύγχρονη μοναρχία είναι δυνατή ,
Να  καθορισθουν συγκεκριμένοι τομείς μεταρρύθμισης ,
Να προκληθούν οι Ελληνες να σκεφτούν ένα πιο σταθερό, πιο ουδέτερο, πιο βιώσιμο μοντέλο ,
Να  επανέρθει το συμβολο του ανωτατου αρχοντα  ως εγγυητή της ενότητας και της συνέχειας και οχι ως προϊόν κομματικης διεργασιας, 
Ευχης  εργο  να ανοίξει ένα  φορουμ για εθνικό προβληματισμό , για να αποκαταστήσουμε το πολιτευμα μακροπρόθεσμα, για αποτεσματικοτερη μετάβαση της εξουσιας που διαχειριζεται την εξουσια  , για σταθερότητα, για ιστορική μνήμη.

ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στην παρακατω αναρτηση ο συγγραφεας σημειωνει οτι στην Γαλλια επανερχεται ο βοναπαρτισμος ως πολιτικη κινηση διοτι πλεον το κρατος εχει χασει την λειτουργικοτητα του και την αποτελεσματικοτητα του. Ειναι ενας αφελης μεσσιανισμος που λιγο διαφερει απο τον ναζισμο του Χιτλερ ή τον φασισμο του μουσολινι ή τον κομμουνισμο του Σταλιν. Ξεχνα ο συγγραφεας οτι ο βοναπαρτισμος αιματοκυλισε την Γαλλια αδικα διοτι το οικοδομημα του βοναπαρτη κατερρευσε σαν χαρτινος πυργος αφηνοντας πισω αμετρητους νεκρους.

Βοναπαρτισμός, η γαλλική εναλλακτική που νομίζαμε ότι είχε εξαφανιστείΕπανεμφανίζεται πάντα εκεί που δεν το περιμένουμε.Ο Βοναπαρτισμός, που πολύ γρήγορα υποβιβάστηκε στα σκονισμένα ράφια της ιστορίας, δεν έπαψε ποτέ να στοιχειώνει τη γαλλική πολιτική ζωή. Όχι ως αυτοκρατορική λαογραφία, αλλά ως ένας επαναλαμβανόμενος πειρασμός, ένα εναλλακτικό μοντέλο, ένας μοναδικός τρόπος να φανταστούμε το Κράτος και το έθνος.

Σε μια εποχή που οι δημοκρατίες κλονίζονται, όταν οι θεσμοί παραπαίουν, όταν οι πολίτες ταλαντεύονται μεταξύ κούρασης και θυμού, ο Βοναπαρτισμός επανεμφανίζεται ως φακός μέσα από τον οποίο μπορούμε να δούμε τον κόσμο, μερικές φορές ακόμη και ως πολιτική υπόθεση.

Όχι επιστροφή στην Αυτοκρατορία, αλλά επιστροφή σε μια συγκεκριμένη ιδέα της Γαλλίας.

Μια επαναστατική, όχι μοναρχική, κληρονομιά

Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές μοναρχίες, ο Βοναπαρτισμός δεν βασίζεται μόνο στο θεϊκό δικαίωμα ή στην πρωτοτοκία. Γεννήθηκε από μια επαναστατική πράξη: αυτήν ενός ανθρώπου που, το 1799, κατέλαβε την εξουσία όχι για να αποκαταστήσει το Ancien Régime, αλλά για να οργανώσει τη Δημοκρατία, να την πειθαρχήσει και να την καταστήσει αποτελεσματική. Ο Βοναπαρτισμός είναι το μόνο γαλλικό δυναστικό κίνημα που διεκδικεί λαϊκή νομιμότητα.

Η ιδρυτική του αρχή είναι απλή:

Η εξουσία προέρχεται από τον λαό, αλλά ενσαρκώνεται σε έναν ηγέτη ικανό να τον υπηρετεί, να τον προστατεύει και να τον εκπροσωπεί. Αυτή η συνάρθρωση μεταξύ εθνικής κυριαρχίας και προσωπικής ενσάρκωσης βρίσκεται στην καρδιά της νεωτερικότητάς του.

Ένα ισχυρό, αλλά όχι αυταρχικό, κράτος. Ο Βοναπαρτισμός συχνά παρουσιάζεται ως νοσταλγία για τον θεόσταλτο άνθρωπο. Αυτό παραβλέπει το γεγονός ότι η Αυτοκρατορία ήταν επίσης ένα θεσμικό εργαστήριο:

ένα ισχυρό εκτελεστικό σώμα, αλλά ελεγχόμενο από συντάγματα,

μια αξιοκρατική διοίκηση,

ένα ενιαίο αστικό δίκαιο,

και ένα στρατηγικό όραμα για την οικονομία και τις υποδομές.

Ο σύγχρονος Βοναπαρτισμός δεν ζητά δικτατορία. Ζητά ένα στρατηγικό κράτος, ικανό να αποφασίζει, να ενεργεί και να σχεδιάζει.

Σε έναν κατακερματισμένο κόσμο, αυτή η ιδέα βρίσκει απροσδόκητη απήχηση.

Μια κυρίαρχη Γαλλία σε έναν ασταθή κόσμο

Ενώ άλλα πολιτικά ρεύματα βασίζονται στην παράδοση ή τον κοινοβουλευτισμό, ο Βοναπαρτισμός προτείνει μια άλλη πορεία:

αυτήν μιας Γαλλίας που αγκαλιάζει τη μοναδικότητά της, τη δική της φωνή, την ικανότητά της να ασκεί επιρροή.

Δεν πρόκειται για έναν κλειστό εθνικισμό, αλλά για μια ρεαλιστική κυριαρχία, που κληρονομήθηκε από μια εποχή που η Γαλλία μιλούσε ως ισότιμη με τις μεγάλες δυνάμεις.

Η ιδέα δεν είναι να κυριαρχήσεις, αλλά να αρνηθείς να σου υπαγορεύονται.

Μια δυναστεία που ενσαρκώνει μια ιδέα, όχι ένα παρελθόν

Ο Οίκος του Βοναπάρτη δεν είναι απλώς μια ιστορική οικογένεια: έχει γίνει σύμβολο.

Ένα σύμβολο μιας Γαλλίας που πιστεύει στην ικανότητα, την ενέργεια και την κοινωνική κινητικότητα.

Ένα σύμβολο δύναμης που κερδίζεται όσο και μεταβιβάζεται. Σε μια χώρα που συχνά παραλύεται από διαιρέσεις, ο Βοναπαρτισμός μας υπενθυμίζει ότι η Γαλλία μερικές φορές επανεφηύρε τον εαυτό της ακολουθώντας μια απροσδόκητη πορεία, ούτε μοναρχική ούτε κοινοβουλευτική, αλλά δημοψηφισματική.

Γιατί ο Βοναπαρτισμός εξακολουθεί να έχει απήχηση σήμερα;

Επειδή ανταποκρίνεται σε τρεις σύγχρονες επιδιώξεις:

1. Η ανάγκη για αποτελεσματικότητα

Οι πολίτες δεν ζητούν ένα κυρίαρχο, αλλά ένα λειτουργικό κράτος.

Ο Βοναπαρτισμός προσφέρει σαφή, διαφανή και δομημένη διακυβέρνηση.

2. Η επιθυμία για ενσάρκωση

Σε έναν κόσμο γεμάτο αφαιρέσεις, η ιδέα ενός ηγέτη που αναλαμβάνει την ευθύνη, που αποφασίζει, που ενσαρκώνει ένα όραμα, ανακτά μια ορισμένη έλξη.

3. Η αναζήτηση της κυριαρχίας

Αντιμέτωποι με τις παγκόσμιες κρίσεις, πολλοί αισθάνονται την ανάγκη για ένα ισχυρό εθνικό πλαίσιο, ικανό να προστατεύει και να προβάλλει.

Μια εναλλακτική λύση, όχι ένα βήμα προς τα πίσω

Ο σύγχρονος Βοναπαρτισμός δεν είναι ένα κάλεσμα για την αποκατάσταση της Αυτοκρατορίας. 

Είναι μια πολιτική φιλοσοφία που αμφισβητεί τη σχέση μας με την εξουσία, με το κράτος, με το έθνος. Είναι ένας τρόπος να πούμε ότι η Γαλλία μπορεί να είναι ταυτόχρονα δημοκρατική, κυρίαρχη, αποτελεσματική και ενσαρκωμένη.

Δεν πρόκειται για τη στέψη ενός κληρονόμου, αλλά για την αναγνώριση ότι μια πολιτική παράδοση που γεννήθηκε από την Επανάσταση συνεχίζει να προσφέρει εννοιολογικά εργαλεία για να σκεφτόμαστε το μέλλον.

Ο βοναπαρτισμός δεν είναι φάντασμα: είναι μια γαλλική πιθανότητα. Μια πιθανότητα που, σε περιόδους αμφιβολίας, επιστρέφει για να χτυπήσει την πόρτα της ιστορίας.

https://www.facebook.com/groups/815453444651838/

ΕΤΣΙ ΜΕΓΑΛΩΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ !

 

Άρθρο του Κώστα Σταματόπουλου, εις μνήμην της Πριγκιπίσσης Ειρήνης.

Nikos Papakonstantinou

Δημοσιεύτηκε σήμερα στα ΝΕΑ.17 Ιαν 2026

Έφυγε ένας φωτεινός, βαθύς και χρήσιμος άνθρωπος: η πριγκίπισσα Ειρήνη.

Όσοι, απέραντα τυχεροί, ευτύχησαν να τη γνωρίσουν και να συναναστραφούν  μαζί της, φέρουν μέσα τους τη γλυκιά ανάμνηση μιας γυναίκας που είχε υπερβεί τις  αντιξοότητες μιας ζωής διόλου εύκολης και καταλήξει με λεβεντιά στο «εν ού εστι χρεία».

Αυτό το «εν» ήταν για εκείνην ο Θεός στον οποίο πίστευε με όλη τη δύναμη της δουλεμένης ψυχής της. Το «εν» αυτό περιελάμβανε εξίσου τον πάσχοντα άνθρωπο, τον οποίο υπηρέτησε, χάρη στο ίδρυμά της «Κόσμος εν αρμονία» επί τρεις περίπου δεκαετίες, όχι αφ’ υψηλού, αλλά με καθημερινή και εκ του σύνεγγυς έγνοια και φροντίδα. Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι τον καιρό της κρίσης 400 άτομα στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας λάμβαναν κάθε μέρα ένα γεύμα δωρεάν χάρη στην πρωτοβουλία της πριγκίπισσας μέσω ενός ελληνικού ιδρύματος και ενός δικτύου αθόρυβων ανθρώπων, πολιτών και κληρικών;

Την Ελλάδα η Ειρήνη την είχε στην ψυχή της, θυμάμαι δε με συγκίνηση, ιδιαίτερα  τον καιρό που ακόμη δεν μπορούσε να έλθει στην Ελλάδα, να με ρωτά στο τηλέφωνο  με την κοντράλτο φωνή της: «Πώς πάει η Ελλαδίτσα μας;». Και τον Ιούνιο του 2003  καθώς το αεροπλάνο προσγειωνόταν στην Αθήνα και της έδειχνα, σχολιάζοντας άκαιρα

αλλά όπως τους άξιζαν, τα «τσιμέντα» που κατέτρωγαν τις πλαγιές του Υμηττού, την

άκουσα βουρκωμένη να μου λέει «Για μένα Κώστα είναι άγια τσιμέντα». Επέστρεφε στην

πατρίδα της ύστερα από 36 χρόνια εξορίας.

Γεννημένη στη διάρκεια του πολέμου στη Νότια Αφρική, η Ειρήνη γύρισε στην Ελλάδα

τον Οκτώβριο του 1946. Καθώς στα χρόνια του Εμφυλίου και στα αμέσως επόμενα εξαιρετικά δύσκολα, οι γονείς της την έπαιρναν συχνά μαζί τους στις περιοδείες τους ανά την κατεστραμμένη από τον πόλεμο και τους σεισμούς Ελλάδα, η Ειρήνη έλεγε ότι η φτώχεια

στην Ινδία δεν την τρόμαξε, διότι είχε δει τη φτώχεια της ελληνικής υπαίθρου όταν ήταν

μικρή. Το Τατόι δεν το αγαπούσε ιδιαίτερα. Εύρισκε το σπίτι πληκτικό και θεωρούσε

ότι ζώντας εκεί ήταν αποκομμένη από την Αθήνα. Κατά πολύ προτιμούσε το παλάτι

στην Ηρώδου του Αττικού ή το Ψυχικό. Λάτρευε την ανεμελιά της ζωής το καλοκαίρι

στους Πεταλιούς και η μεγαλύτερη χαρά της ήταν όταν της επέτρεπαν να μείνει στο

διαμερισματάκι της «κουμπάρας», όπως οι πριγκίπισσες αποκαλούσαν την παιδαγωγό

τους αρχαιολόγο Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου, στη συνοικία των Ελληνορώσων.

Έφηβη στάλθηκε κοντά στην αδελφή της στο πρότυπο σχολείο του Salem στη λίμνη της

Κωνσταντίας, αλλά ταλαιπωρήθηκε καθώς της έλειπαν το φως και ο ήλιος της Ελλάδας,

τα πεύκα και οι μυρουδιές του δάσους στο Τατόι, η θάλασσα. Το κέρδος ωστόσο ήταν ότι

μπόρεσε να ζήσει μια φυσιολογική ζωή χωρίς διακρίσεις και κυρίως ότι μυήθηκε στην

μουσική, την οποία αργότερα σπούδασε κοντά στην Τζίνα Μπαχάουερ και ακόμη αργότερα

στο Παρίσι στη σχολή της Νάντιας Boulanger. Εξελίχθηκε σε εξαιρετική πιανίστρια,

μοιάζοντας και ως προς αυτό με τον πατέρα της βασιλέα Παύλο που ήταν δεινός πιανίστας.

Για την Ειρήνη η μουσική ήταν μια από τις κύριες διαύλους επικοινωνίας του ανθρώπου

με τον Θεό και του Θεού με τους ανθρώπους. Η μεγάλη μουσική ήταν για εκείνη μυσταγωγία και ο μεγάλος μουσικός μύστης, ιεροφάντης και ιερουργός. Εξού η φιλία της με τον Γεχούντι Μενούχιν. Έχοντας καίρια συμβάλει στην ίδρυση της Νέας Χορωδίας Κλασικής Μουσικής υπό τον μουσικοσυνθέτη και διευθυντή ορχήστρας της Ελληνικής Λυρικής Σκηνής Μιχάλη Βούρτση – με επίλεκτα μέλη της Λυρικής, και άλλους καλλιτέχνες –, η πριγκίπισσα μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, συνεργάστηκε στενά με τον Χρήστο Λαμπράκη στο Μέγαρο Μουσικής για την ανάδειξη νέων ταλέντων. Θυμάμαι τη χαρά της σαν ανακάλυπτε κάποιον ταλαντούχο νέο μουσικό και εξασφάλιζε την υποτροφία του για περαιτέρω σπουδές στο εξωτερικό ή για κάποια συναυλία.

Κόρη, αδελφή και θεία βασιλέων, διάδοχος του ελληνικού θρόνου επί ενάμιση χρόνο και

δυο φορές αντιβασίλισσα, η Ειρήνη πίστευε βαθιά στην απόλυτη ισότητα των ανθρώπων,

όπως πίστευε και στην ανάγκη ύπαρξης του αρχηγού, εστεμμένου ή μη, προικισμένου

με πολιτικά αλλά και πνευματικά χαρίσματα, ικανού να εμπνεύσει, να συσπειρώσει,

αλλά και στην ανάγκη να θυσιαστεί για το σύνολο. Το ζήτημα την απασχολούσε και

επανερχόταν συχνά σε αυτό στις συζητήσεις της. Η συνομιλία μαζί της ήταν απόλαυση, ιδιαίτερα σε περίπτωση διαφωνίας.

Η ζωή της είχε δύο βαθιές τομές: την επικράτηση της χούντας το 1967 – την οποία

βίωσε κυρίως ως προδοσία – και τη γνωριμία της κατά τη «Συνάντηση των Αθηνών» το 1964, με τη θρησκευτική φιλοσοφία της Ινδίας, χώρα με την οποία ιδιαίτερα συνδέθηκε, τον λαό

της οποίας προσπάθησε ποικιλοτρόπως να βοηθήσει, στην οποία έζησε επί μακρόν και την οποία επισκεπτόταν κάθε χρόνο.

Έχοντας ασχοληθεί με τον νεοπλατωνισμό – ένας από τους δασκάλους της υπήρξε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος – της ήταν εύκολο να κάνει το πέρασμα στον ινδουισμό, διατηρώντας ωστόσο στο ακέραιο την πίστη της στον Χριστό, πνευματική ακροβασία που δεν τη δυσκόλευε. Από τους Πατέρες ξεχώριζε τον Μέγα Βασίλειο και από τους ορθόδοξους αγίους ιδιαίτερα αγαπούσε τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο, με τους περίφημους ύμνους του. Και μαζί με αυτά η Ειρήνη ήταν άνθρωπος εύθυμος που της άρεσε να γελά, με έντονο χιούμορ και μεγάλη ικανότητα αυτοσαρκασμού.

Με τον θάνατό της έφθασε εκεί όπου συνειδητά έτεινε σε ολόκληρη τη ζωή της. Γι’ αυτό

και δεν πρέπει να πενθούμε. Δεν μπορούμε ωστόσο να μη σκεφθούμε το πόσο στερήθηκε η Ελλάδα τη φωτεινή της ανθρώπινη ποιότητα.

O Kώστας Μ. Σταματόπουλος είναι ιστορικός, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού

Η Σφαγή της Απειράνθου(1917)

Μια από τις πιο μαύρες σελίδες του Εθνικού διχασμού

«Γεγονότα Νάξου έθλιψαν ημάς. Αποστείλατε ενισχύσεις εις μαχόμενους άνδρας μας κατά επιστράτων Νάξου. Ανάγκη αποσπάσωμεν ωραίαν νήσον από Κράτος προδοτών Αθηνών. Μη φεισθήτε ουδενός»

~Τελεσίγραφο Ελευθερίου Βενιζέλου~

Περίπου τέτοιες μέρες πριν 109 χρόνια,

2 Ιανουαρίου του 1917, όταν ο άνεμος του Εθνικού Διχασμού σάρωνε την Ελλάδα, το ορεινό χωριό της Απειράνθου στη Νάξο βάφτηκε με αίμα. Εκεί, όπου για αιώνες αντηχούσε ο ήχος της πέτρας και της προσευχής, ακούστηκε για πρώτη φορά το κροτάλισμα των όπλων εναντίον αμάχων. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά και γέροντες άνθρωποι του μόχθου, της πίστης και της σιωπηλής αξιοπρέπειας έπεσαν κάτω από τα πυρά Ελλήνων στρατιωτών.

Η εντολή ήρθε άνωθεν. Στον βωμό της πολιτικής εμμονής, του φανατισμού και της ψευδούς «εθνικής σωτηρίας», μια ολόκληρη κοινότητα πλήρωσε το τίμημα της ανεξαρτησίας της σκέψης της. Ο υπολοχαγός Σαμαρτζής, εκτελώντας το διατακτικό του στρατιωτικού διοικητή Νικόστρατου Καλομενόπουλου, έστρεψε τα όπλα του εναντίον άοπλων συμπατριωτών. Ο ίδιος ο Καλομενόπουλος θα λογοδοτούσε αργότερα εγγράφως, δηλώνοντας με ψυχρότητα ότι «οι εκτελέσεις ήσαν αναγκαίαι», ενώ οι Απειράνθιοι «αντελήφθησαν το σφάλμα των».

Μα ποιο ήταν το σφάλμα τους; Ότι δεν ύψωσαν πανηγυρικά τη σημαία της Θεσσαλονίκης; Ότι δεν δήλωσαν υποταγή στην «Εθνική Άμυνα» του Ελευθερίου Βενιζέλου; Ο Βενιζέλος, ο άνθρωπος που διακήρυττε την πρόοδο και την αναγέννηση του έθνους, έφερε τότε το βάρος μιας απόφασης που στοίχισε την τιμή του ελληνισμού. Από τη Θεσσαλονίκη, όπου είχε ιδρύσει την κυβέρνησή του, απέστειλε τηλεγράφημα: «Γεγονότα Νάξου έθλιψαν ημάς… Μη φεισθήτε ουδενός». Και πράγματι, δεν φείστηκαν.

Για δεκαπέντε λεπτά, οι πέτρες της Απειράνθου ποτίστηκαν από αίμα,σφαίρες και . Οι κάτοικοι σήκωσαν λευκή σημαία, μα η εκδίκηση δεν σταμάτησε. Οι στρατιώτες της Αμύνης λεηλάτησαν, πυρπόλησαν, εκτέλεσαν. Εγκυμονούσες γυναίκες, παιδιά δεκατριών ετών, υπερήλικες με ρυτίδες τιμής όλοι έγιναν απλοί αριθμοί σε στρατιωτική αναφορά.

Όταν Άγγλος ιατρός του ναυτικού επισκέφθηκε τον τόπο, είπε στον επικεφαλής των εκτελεστών:

«Διατί εφονεύσατε άοπλους; Αν ήσασταν υπό αγγλικήν δικαιοσύνην, θα είχατε ήδη κρεμασθεί».

Μα στην Ελλάδα του Διχασμού δεν υπήρχε δικαιοσύνη υπήρχε μόνο το πάθος του μίσους. Η σφαγή της Απειράνθου δεν ήταν απλώς ένα στρατιωτικό «επεισόδιο». Ήταν το ηθικό ναδίρ ενός έθνους που έσφαζε τα παιδιά του στο όνομα της πατρίδας.

Η ιστορία δεν ζητά εκδίκηση, ζητά μνήμη και αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι πως η Απείρανθος πλήρωσε το τίμημα της ανεξαρτησίας της όχι απέναντι σε ξένους δυνάστες, αλλά απέναντι σε αδελφούς, παρασυρμένους από την τύφλωση της πολιτικής.

Σήμερα, η σιωπή των νεκρών της Απειράνθου μας καλεί να θυμόμαστε. Να θυμόμαστε πως καμία ιδεολογία, κανένας ηγέτης, κανένα κόμμα δεν αξίζει την ψυχή του λαού. Να θυμόμαστε πως ο Εθνικός Διχασμός δεν υπήρξε ούτε ένδοξος ούτε αναγκαίος,υπήρξε βαθύ τραύμα, και το αίμα των Απειρανθίων το σφράγισε για πάντα.

Δύο χρόνια πριν, όταν επισκέφθηκα το πανέμορφο χωριό της Απείρανθου , ένιωσα την ιστορία να με αγκαλιάζει και να με βαραίνει ταυτόχρονα. Δεν ήξερα πώς να την εξηγήσω στα παιδιά μου . Πώς να μιλήσω για το αίμα και τη βία, για τον αδελφό που σήκωσε όπλο εναντίον αδελφού; Τους έδειξα τα πέτρινα καλντερίμια , τα παλιά σπίτια, τον αέρα που ψιθύριζε μνήμες , και προσπάθησα να τους μεταφέρω τη σοφία που έχω καταλήξει εδώ και καιρό,ότι η ιστορία σε ανάλογες περιπτώσεις δεν είναι μόνο πόνος, είναι μάθημα. Μαθαίνουμε να θυμόμαστε, να σεβόμαστε, να αγαπάμε και να μην αφήνουμε κανένα μίσος να χωρίζει τον άνθρωπο από τον άνθρωπο.

Στυλ. Καβάζης

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Εχει  σημασια να γνωριζουμε οτι ο βενιζελος ξεκινησε τον διχασμο.