Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΗΓΕΤΗ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ;

 IΧΝΗΛΑΤΩΝΤΑΣ  ΤΟ  ΠΑΡΕΛΘΟΝ.

  Στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας υπήρξαν περιπτώσεις θανάτου Βασιλέων και πολιτικών ηγετών, που επηρέασαν τις πολιτικές εξελίξεις και προκάλεσαν δράσεις και γεγονότα, τα οποία πιθανόν να μην είχαν συμβεί. Από τη μακραίωνα νεότερη ιστορία σταχυολογούμε τις ακόλουθες περιπτώσεις:

  1. ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α

  Στις 5/18 Μαρτίου 1913 ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ θέλοντας να επισκεφθεί για εθιμοτυπικούς λόγους τον Γερμανό Ναύαρχο Γκόπφεν, κατέβηκε στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου. Μαζί του ήταν και ο υπασπιστής του Ταγματάρχης Φραγκούδης. Σε μια πάροδο της οδού Βασιλίσσης Όλγας δολοφονήθηκε από τον Αλέξανδρο Σχοινά, χωρίς να διευκρινισθούν ποτέ οι λόγοι της δολοφονίας του Βασιλέως.

  Η συνεργασία του Βασιλέως με τον Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο στο μικρό χρονικό διάστημά της υπήρξε άριστη και άψογη. Πολλές φορές ο Βενιζέλος ζητούσε την επέμβασή του στις διαφορές, που δημιουργούνταν με το Διάδοχο Κωνσταντίνο, Αρχιστράτηγο του Ελληνικού Στρατού, η οποία και γινόταν άμεσα. Εάν δεν συνέβαινε η δολοφονία του Βασιλέως η Ελλάδα και γενικότερα το Ελληνικό Έθνος δεν θα διχαζόταν αργότερα το 1915, από τη σύγκρουση των ισχυρών προσωπικοτήτων των δύο ανδρών, του Βασιλέως Κωνσταντίνου στον στρατιωτικό τομέα, και του Ελευθερίου Βενιζέλου στον πολιτικό τομέα. Θα αποφεύγετο ο Εθνικός Διχασμός, που τόσα δεινά για δεκαετίες επισώρευσε στην Ελλάδα και στο Έθνος μας.

  2. ΘΑΝΑΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.

  Στις 30 Σεπτεμβρίου 1920 καθώς ο Βασιλεύς Αλέξανδρος έκανε τον περίπατό του στο βασιλικό κτήμα του Τατοΐου, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο σκύλος του ενεπλάκη σε καυγά μ΄έναν από τους δύο μακάκους Μπάρμπαρι, κατοικίδια. Καθ΄ήν στιγμή προσπαθούσε να διαχωρίσει τα δύο ζώα, ο δεύτερος μακάκος του επιτέθηκε και τον δάγκωσε στο πόδι και στον κορμό. Παρά τις προσπάθειες των Ελλήνων και των ξένων ιατρών ο Αλέξανδρος απεβίωσε την 25η Οκτωβρίου 1920 από σηψαιμία.

  Και τίθεται το ερώτημα: Εάν δεν συνέβαινε ο αδόκητος θάνατος του Βασιλέως Αλεξάνδρου η Ηνωμένη Αντιπολίτευσις, που κέρδισε στις βουλευτικές εκλογές της 14ης Νοεμβρίου 1920, θα διεξήγαγε δημοψήφισμα για την επιστροφή στο θρόνο του πατέρα του Κωνσταντίνου, γνωστής της άρνησης των Συμμάχων ή θα τον άφηνε στο θρόνο; Με Βασιλέα τον Αλέξανδρο θα άλλαζαν τη στάση των απέναντι της Ελλάδας; Θα είχαμε τη Μικρασιατική Καταστροφή ή μια άλλη λύση του προβλήματος του Κεμαλικού κινήματος; Θα χανόταν η Ανατολική Θράκη;

  3. ΘΑΝΑΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΠΑΥΛΟΥ.

  Την 6η Μαρτίου 1964 απεβίωσε ο Βασιλεύς Παύλος. Από το φθινόπωρο του 1963 η υγεία του Βασιλέως Παύλου ήταν αρκετά κλονισμένη, ενώ κατά τις λιγοστές δημόσιες εμφανίσεις του παρουσιαζόταν εμφανώς καταβεβλημένος από την υποβόσκουσα ασθένειά του(καρκίνος στομάχου). Στις 18 Φεβρουαρίου 1964 δόθηκε ανακοίνωση στο τύπο ότι σημειώθηκε επιδείνωση του έλκους και ο Βασιλεύς την 23η Φεβρουαρίου υποβλήθηκε από Ομάδα Ελλήνων και ξένων ιατρών σε εγχείρηση, ως πάσχων από <<στένωσιν του πυλωρού, συνεπεία παλαιού έλκους>>. Παρά το ιατρικό δελτίο ότι η μετεγχειρητική κατάσταση του Βασιλέως ήταν <<ικανοποιητική>>, η υγεία του επιδεινώθηκε τις επόμενες ημέρες και το απόγευμα της 6ης Μαρτίου απεβίωσε.

  Ο Βασιλεύς Παύλος διέθετε πείρα, σύνεση, καλοσύνη και εντιμότητα και δεν θα είχε υπάρξει ρήξη του Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου με το θρόνο. Ήδη μετά τις βουλευτικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963, από τις οποίες νικητής αναδείχθηκε ο Γεώργιος Παπανδρέου, υπήρξε άριστη συνεργασία των δύο ανδρών. Συγκεκριμένα ο Παπανδρέου σχημάτισε κυβέρνηση, χωρίς να διαθέτει πλειοψηφία στη Βουλή και κυβέρνησε μέχρι την 23η Δεκεμβρίου 1963 και η πρότασή του στον Βασιλέα για διάλυση της Βουλής και διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών στις 16 Φεβρουαρίου 1964 έγινε αμέσως δεκτή.

  4. ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ.

   Τις πρώτες ώρες της 7ης Φεβρουαρίου 1964 ο Σοφοκλής Βενιζέλος, βρισκόμενος επί του επιβατηγού πλοίου ΕΛΛΑΣ, που είχε αναχωρήσει από τα Χανιά για τη Σύρο, μετά από την εκφώνηση πολιτικού λόγου ενόψη των βουλευτικών εκλογών της 16ης Φεβρουαρίου 1964, αισθάνθηκε δυσφορία και παρά τις προσπάθειες του καρδιολόγου ιατρού Γ. Καρούζου, που τον συνόδευε, απεβίωσε την 01.15 ώρα. Στο ιατρικό ανακοινωθέν εγράφη ότι ο Σοφοκλής Βενιζέλος απεβίωσε από <<βαρύτατο κολπάσους και εκ κοιλιακής μαρμαρυγής>>

   Εάν δεν είχε αποθάνει ο Σοφοκλής Βενιζέλος ποτέ δεν θα είχε μπορέσει ο Γεώργιος Παπανδρέου να υιοθετήσει την πολιτική της ρήξης με το θρόνο τη 15η Ιουλίου 1965. Με τον Σοφοκλή Βενιζέλο παρόντα στο εσωτερικό της Ενώσεως Κέντρου θα είχε διατηρηθεί μια ισορροπία. Μια ισορροπία που ανετράπη με το θάνατό του. Γιατί από τότε η Ένωση Κέντρου σταδιακά μετετράπη σε καθαρό αρχηγικό κόμμα, με όλες τις αδυναμίες, που συνεπάγεται αυτό. Εξάλλου να μην μας διαφεύγει ότι ο Σοφοκλής Βενιζέλος,  παρότι Φιλελεύθερος, είχε άριστη συνεργασία με το Βασιλέα Παύλο ως Πρωθυπουργός και ως Υπουργός στις διακομματικές κυβερνήσεις της διετίας 1950-1952.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

   Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι πολλά σημαίνοντα ιστορικά γεγονότα έχουν επηρεάσει την πολιτική ζωή της Ελλάδας και έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Ασφαλώς και δεν θα επέρχονταν δυσάρεστες εξελίξεις εξαιτίας αυτών. Αλλά στην πορεία της ζωής ενός Έθνους τα <<πάντα ρει>>.

ΠΗΓΕΣ. Τόμοι της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού για Πολέμους 20ου αιώνα.

Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας.