ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ

Η προσέγγισή μας: Προτείνουμε ένα μονοπάτι, γεμίζουμε ένα κενό, ΩΣΤΕ ΝΑ ανταποκριθούμε σε έκτακτη ανάγκη.
Αυτή η ανάρτηση δεν είναι ούτε νοσταλγική ούτε συμβολική. Ανταποκρίνεται σε  στοιχεία που κανένας σοβαρός παρατηρητής δεν μπορεί να αγνοήσει.

1. Ειναι προφανής η αποτυχία του σημερινού δημοκρατικου  μοντέλου, που γεννα  οικονομικη   διαφθορα και δυσλειτουργιες. 
Για αρκετές δεκαετίες, η Ελληνικη Δημοκρατία διέρχεται μια βαθιά κρίση με περιεχομενο :
-θεσμική αστάθεια,
-πολιτικό κατακερματισμό,
-απώλεια εμπιστοσύνης στους ηγέτες,
-αδυναμία δημιουργίας μακροπρόθεσμου οράματος,
-αποδυνάμωση της κρατικής εξουσίας,
-αυξανόμενες κοινωνικές και εδαφικές εντάσεις.
Το καθεστώς, σχεδιασμένο ατελώς , αγωνίζεται χωρις αποτελεσμα να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις: οικολογική μετάβαση, εθνική συνοχή, κυριαρχία, εδαφικές διαφορές, οικονομικός μετασχηματισμός.
Η Δημοκρατία δεν αμφισβητείται ως αρχή, αλλά με τη σημερινή της μορφή, δεν κατορθώνει πλέον να εξασφαλίσει τη σταθερότητα, τη συνέχεια και την ουδετερότητα (ειδικα αυτη η ουδετεροτητα αναδεικνυεται ενα απο τα μελανα σημεια του πολιτεύματος), που απαιτούνται για την αποτελεσματικη  λειτουργία της χώρας .
Μπροστά σε αυτήν την επιβράδυνση, καθίσταται θεμιτό —και μάλιστα απαραίτητο— η διερεύνηση και  άλλων θεσμικών μοντέλων. Οπως εξελισσεται η κοινωνια πρεπει να εξελλισσεται και το πολιτευμα.

2. Η απουσία των ''διεκδικητών'' του θρόνου στον δημόσιο διάλογο.

Ενώ το διακύβευμα είναι υψηλό, οι ιστορικοί ''διεκδικητές'' για το στέμμα της Ελλαδος απουσιάζουν από την πολιτική σκηνή , μενουν σιωπηλοι ή περιορισμένοι σε ιδιωτικές πρωτοβουλιες.
Αυτή η απουσία δημιουργεί ένα κενό:
-κανένας δομημένος λόγος για το τι θα μπορούσε να είναι μια σύγχρονη μοναρχία,
-καμία θεσμική πρόταση,
-καμία παρουσία στην εθνική συζήτηση,
-καμία παιδαγωγική προσπαθεια  στον λαό.

Βεβαια ειναι πληρως κατανοητη η αποχη των  ''διεκδικητών'' απο την πολιτικη ζωη ,εαν σκεφτουμε οτι απο το 1967 και εντεύθεν η βασιλικη οικογενεια υφισταται ανηλεη διωγμο απο κομμουνιστικα κομματικα καταλοιπα ,απο  φασιστικα  οργανωμενα σχηματα και κόμματα και απο  πολιτικούς που  καθοδηγούνται απο το εξωτερικο. 

Ωστόσο, σε μια εποχή που η Ελλάδα αναζητά μια κοινή ιστορία, ενα συμβολο ενότητας και ένα μακροπρόθεσμο όραμα, αυτή η σιωπή στερεί από τη χώρα μια αξιόπιστη εναλλακτική .

Πρεπει να αναλαβει καποιος την ευθύνη για την επανέναρξη της συζήτησης , να δομήσει ιδέες, να προτείνει ένα πλαίσιο, να προσφέρει στους Ελληνες έναν σοβαρό και σύγχρονο προβληματισμό για τη μοναρχία.

3. Μια εποικοδομητική, ανοιχτή και στραμμένη προς το μέλλον προσέγγιση θα πρεπει να εχει στοχο:

Να τεθούν  τα θεμέλια ενός συνεκτικού θεσμικού σχεδίου ,
Να φανεί  ότι μια σύγχρονη μοναρχία είναι δυνατή ,
Να  καθορισθουν συγκεκριμένοι τομείς μεταρρύθμισης ,
Να προκληθούν οι Ελληνες να σκεφτούν ένα πιο σταθερό, πιο ουδέτερο, πιο βιώσιμο μοντέλο ,
Να  επανέρθει το συμβολο του ανωτατου αρχοντα  ως εγγυητή της ενότητας και της συνέχειας και οχι ως προϊόν κομματικης διεργασιας, 
Ευχης  εργο  να ανοίξει ένα  φορουμ για εθνικό προβληματισμό , για να αποκαταστήσουμε το πολιτευμα μακροπρόθεσμα, για αποτεσματικοτερη μετάβαση της εξουσιας που διαχειριζεται την εξουσια  , για σταθερότητα, για ιστορική μνήμη.

ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στην παρακατω αναρτηση ο συγγραφεας σημειωνει οτι στην Γαλλια επανερχεται ο βοναπαρτισμος ως πολιτικη κινηση διοτι πλεον το κρατος εχει χασει την λειτουργικοτητα του και την αποτελεσματικοτητα του. Ειναι ενας αφελης μεσσιανισμος που λιγο διαφερει απο τον ναζισμο του Χιτλερ ή τον φασισμο του μουσολινι ή τον κομμουνισμο του Σταλιν. Ξεχνα ο συγγραφεας οτι ο βοναπαρτισμος αιματοκυλισε την Γαλλια αδικα διοτι το οικοδομημα του βοναπαρτη κατερρευσε σαν χαρτινος πυργος αφηνοντας πισω αμετρητους νεκρους.

Βοναπαρτισμός, η γαλλική εναλλακτική που νομίζαμε ότι είχε εξαφανιστείΕπανεμφανίζεται πάντα εκεί που δεν το περιμένουμε.Ο Βοναπαρτισμός, που πολύ γρήγορα υποβιβάστηκε στα σκονισμένα ράφια της ιστορίας, δεν έπαψε ποτέ να στοιχειώνει τη γαλλική πολιτική ζωή. Όχι ως αυτοκρατορική λαογραφία, αλλά ως ένας επαναλαμβανόμενος πειρασμός, ένα εναλλακτικό μοντέλο, ένας μοναδικός τρόπος να φανταστούμε το Κράτος και το έθνος.

Σε μια εποχή που οι δημοκρατίες κλονίζονται, όταν οι θεσμοί παραπαίουν, όταν οι πολίτες ταλαντεύονται μεταξύ κούρασης και θυμού, ο Βοναπαρτισμός επανεμφανίζεται ως φακός μέσα από τον οποίο μπορούμε να δούμε τον κόσμο, μερικές φορές ακόμη και ως πολιτική υπόθεση.

Όχι επιστροφή στην Αυτοκρατορία, αλλά επιστροφή σε μια συγκεκριμένη ιδέα της Γαλλίας.

Μια επαναστατική, όχι μοναρχική, κληρονομιά

Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές μοναρχίες, ο Βοναπαρτισμός δεν βασίζεται μόνο στο θεϊκό δικαίωμα ή στην πρωτοτοκία. Γεννήθηκε από μια επαναστατική πράξη: αυτήν ενός ανθρώπου που, το 1799, κατέλαβε την εξουσία όχι για να αποκαταστήσει το Ancien Régime, αλλά για να οργανώσει τη Δημοκρατία, να την πειθαρχήσει και να την καταστήσει αποτελεσματική. Ο Βοναπαρτισμός είναι το μόνο γαλλικό δυναστικό κίνημα που διεκδικεί λαϊκή νομιμότητα.

Η ιδρυτική του αρχή είναι απλή:

Η εξουσία προέρχεται από τον λαό, αλλά ενσαρκώνεται σε έναν ηγέτη ικανό να τον υπηρετεί, να τον προστατεύει και να τον εκπροσωπεί. Αυτή η συνάρθρωση μεταξύ εθνικής κυριαρχίας και προσωπικής ενσάρκωσης βρίσκεται στην καρδιά της νεωτερικότητάς του.

Ένα ισχυρό, αλλά όχι αυταρχικό, κράτος. Ο Βοναπαρτισμός συχνά παρουσιάζεται ως νοσταλγία για τον θεόσταλτο άνθρωπο. Αυτό παραβλέπει το γεγονός ότι η Αυτοκρατορία ήταν επίσης ένα θεσμικό εργαστήριο:

ένα ισχυρό εκτελεστικό σώμα, αλλά ελεγχόμενο από συντάγματα,

μια αξιοκρατική διοίκηση,

ένα ενιαίο αστικό δίκαιο,

και ένα στρατηγικό όραμα για την οικονομία και τις υποδομές.

Ο σύγχρονος Βοναπαρτισμός δεν ζητά δικτατορία. Ζητά ένα στρατηγικό κράτος, ικανό να αποφασίζει, να ενεργεί και να σχεδιάζει.

Σε έναν κατακερματισμένο κόσμο, αυτή η ιδέα βρίσκει απροσδόκητη απήχηση.

Μια κυρίαρχη Γαλλία σε έναν ασταθή κόσμο

Ενώ άλλα πολιτικά ρεύματα βασίζονται στην παράδοση ή τον κοινοβουλευτισμό, ο Βοναπαρτισμός προτείνει μια άλλη πορεία:

αυτήν μιας Γαλλίας που αγκαλιάζει τη μοναδικότητά της, τη δική της φωνή, την ικανότητά της να ασκεί επιρροή.

Δεν πρόκειται για έναν κλειστό εθνικισμό, αλλά για μια ρεαλιστική κυριαρχία, που κληρονομήθηκε από μια εποχή που η Γαλλία μιλούσε ως ισότιμη με τις μεγάλες δυνάμεις.

Η ιδέα δεν είναι να κυριαρχήσεις, αλλά να αρνηθείς να σου υπαγορεύονται.

Μια δυναστεία που ενσαρκώνει μια ιδέα, όχι ένα παρελθόν

Ο Οίκος του Βοναπάρτη δεν είναι απλώς μια ιστορική οικογένεια: έχει γίνει σύμβολο.

Ένα σύμβολο μιας Γαλλίας που πιστεύει στην ικανότητα, την ενέργεια και την κοινωνική κινητικότητα.

Ένα σύμβολο δύναμης που κερδίζεται όσο και μεταβιβάζεται. Σε μια χώρα που συχνά παραλύεται από διαιρέσεις, ο Βοναπαρτισμός μας υπενθυμίζει ότι η Γαλλία μερικές φορές επανεφηύρε τον εαυτό της ακολουθώντας μια απροσδόκητη πορεία, ούτε μοναρχική ούτε κοινοβουλευτική, αλλά δημοψηφισματική.

Γιατί ο Βοναπαρτισμός εξακολουθεί να έχει απήχηση σήμερα;

Επειδή ανταποκρίνεται σε τρεις σύγχρονες επιδιώξεις:

1. Η ανάγκη για αποτελεσματικότητα

Οι πολίτες δεν ζητούν ένα κυρίαρχο, αλλά ένα λειτουργικό κράτος.

Ο Βοναπαρτισμός προσφέρει σαφή, διαφανή και δομημένη διακυβέρνηση.

2. Η επιθυμία για ενσάρκωση

Σε έναν κόσμο γεμάτο αφαιρέσεις, η ιδέα ενός ηγέτη που αναλαμβάνει την ευθύνη, που αποφασίζει, που ενσαρκώνει ένα όραμα, ανακτά μια ορισμένη έλξη.

3. Η αναζήτηση της κυριαρχίας

Αντιμέτωποι με τις παγκόσμιες κρίσεις, πολλοί αισθάνονται την ανάγκη για ένα ισχυρό εθνικό πλαίσιο, ικανό να προστατεύει και να προβάλλει.

Μια εναλλακτική λύση, όχι ένα βήμα προς τα πίσω

Ο σύγχρονος Βοναπαρτισμός δεν είναι ένα κάλεσμα για την αποκατάσταση της Αυτοκρατορίας. 

Είναι μια πολιτική φιλοσοφία που αμφισβητεί τη σχέση μας με την εξουσία, με το κράτος, με το έθνος. Είναι ένας τρόπος να πούμε ότι η Γαλλία μπορεί να είναι ταυτόχρονα δημοκρατική, κυρίαρχη, αποτελεσματική και ενσαρκωμένη.

Δεν πρόκειται για τη στέψη ενός κληρονόμου, αλλά για την αναγνώριση ότι μια πολιτική παράδοση που γεννήθηκε από την Επανάσταση συνεχίζει να προσφέρει εννοιολογικά εργαλεία για να σκεφτόμαστε το μέλλον.

Ο βοναπαρτισμός δεν είναι φάντασμα: είναι μια γαλλική πιθανότητα. Μια πιθανότητα που, σε περιόδους αμφιβολίας, επιστρέφει για να χτυπήσει την πόρτα της ιστορίας.

https://www.facebook.com/groups/815453444651838/

ΕΤΣΙ ΜΕΓΑΛΩΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ !

 

Άρθρο του Κώστα Σταματόπουλου, εις μνήμην της Πριγκιπίσσης Ειρήνης.

Nikos Papakonstantinou

Δημοσιεύτηκε σήμερα στα ΝΕΑ.17 Ιαν 2026

Έφυγε ένας φωτεινός, βαθύς και χρήσιμος άνθρωπος: η πριγκίπισσα Ειρήνη.

Όσοι, απέραντα τυχεροί, ευτύχησαν να τη γνωρίσουν και να συναναστραφούν  μαζί της, φέρουν μέσα τους τη γλυκιά ανάμνηση μιας γυναίκας που είχε υπερβεί τις  αντιξοότητες μιας ζωής διόλου εύκολης και καταλήξει με λεβεντιά στο «εν ού εστι χρεία».

Αυτό το «εν» ήταν για εκείνην ο Θεός στον οποίο πίστευε με όλη τη δύναμη της δουλεμένης ψυχής της. Το «εν» αυτό περιελάμβανε εξίσου τον πάσχοντα άνθρωπο, τον οποίο υπηρέτησε, χάρη στο ίδρυμά της «Κόσμος εν αρμονία» επί τρεις περίπου δεκαετίες, όχι αφ’ υψηλού, αλλά με καθημερινή και εκ του σύνεγγυς έγνοια και φροντίδα. Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι τον καιρό της κρίσης 400 άτομα στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας λάμβαναν κάθε μέρα ένα γεύμα δωρεάν χάρη στην πρωτοβουλία της πριγκίπισσας μέσω ενός ελληνικού ιδρύματος και ενός δικτύου αθόρυβων ανθρώπων, πολιτών και κληρικών;

Την Ελλάδα η Ειρήνη την είχε στην ψυχή της, θυμάμαι δε με συγκίνηση, ιδιαίτερα  τον καιρό που ακόμη δεν μπορούσε να έλθει στην Ελλάδα, να με ρωτά στο τηλέφωνο  με την κοντράλτο φωνή της: «Πώς πάει η Ελλαδίτσα μας;». Και τον Ιούνιο του 2003  καθώς το αεροπλάνο προσγειωνόταν στην Αθήνα και της έδειχνα, σχολιάζοντας άκαιρα

αλλά όπως τους άξιζαν, τα «τσιμέντα» που κατέτρωγαν τις πλαγιές του Υμηττού, την

άκουσα βουρκωμένη να μου λέει «Για μένα Κώστα είναι άγια τσιμέντα». Επέστρεφε στην

πατρίδα της ύστερα από 36 χρόνια εξορίας.

Γεννημένη στη διάρκεια του πολέμου στη Νότια Αφρική, η Ειρήνη γύρισε στην Ελλάδα

τον Οκτώβριο του 1946. Καθώς στα χρόνια του Εμφυλίου και στα αμέσως επόμενα εξαιρετικά δύσκολα, οι γονείς της την έπαιρναν συχνά μαζί τους στις περιοδείες τους ανά την κατεστραμμένη από τον πόλεμο και τους σεισμούς Ελλάδα, η Ειρήνη έλεγε ότι η φτώχεια

στην Ινδία δεν την τρόμαξε, διότι είχε δει τη φτώχεια της ελληνικής υπαίθρου όταν ήταν

μικρή. Το Τατόι δεν το αγαπούσε ιδιαίτερα. Εύρισκε το σπίτι πληκτικό και θεωρούσε

ότι ζώντας εκεί ήταν αποκομμένη από την Αθήνα. Κατά πολύ προτιμούσε το παλάτι

στην Ηρώδου του Αττικού ή το Ψυχικό. Λάτρευε την ανεμελιά της ζωής το καλοκαίρι

στους Πεταλιούς και η μεγαλύτερη χαρά της ήταν όταν της επέτρεπαν να μείνει στο

διαμερισματάκι της «κουμπάρας», όπως οι πριγκίπισσες αποκαλούσαν την παιδαγωγό

τους αρχαιολόγο Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου, στη συνοικία των Ελληνορώσων.

Έφηβη στάλθηκε κοντά στην αδελφή της στο πρότυπο σχολείο του Salem στη λίμνη της

Κωνσταντίας, αλλά ταλαιπωρήθηκε καθώς της έλειπαν το φως και ο ήλιος της Ελλάδας,

τα πεύκα και οι μυρουδιές του δάσους στο Τατόι, η θάλασσα. Το κέρδος ωστόσο ήταν ότι

μπόρεσε να ζήσει μια φυσιολογική ζωή χωρίς διακρίσεις και κυρίως ότι μυήθηκε στην

μουσική, την οποία αργότερα σπούδασε κοντά στην Τζίνα Μπαχάουερ και ακόμη αργότερα

στο Παρίσι στη σχολή της Νάντιας Boulanger. Εξελίχθηκε σε εξαιρετική πιανίστρια,

μοιάζοντας και ως προς αυτό με τον πατέρα της βασιλέα Παύλο που ήταν δεινός πιανίστας.

Για την Ειρήνη η μουσική ήταν μια από τις κύριες διαύλους επικοινωνίας του ανθρώπου

με τον Θεό και του Θεού με τους ανθρώπους. Η μεγάλη μουσική ήταν για εκείνη μυσταγωγία και ο μεγάλος μουσικός μύστης, ιεροφάντης και ιερουργός. Εξού η φιλία της με τον Γεχούντι Μενούχιν. Έχοντας καίρια συμβάλει στην ίδρυση της Νέας Χορωδίας Κλασικής Μουσικής υπό τον μουσικοσυνθέτη και διευθυντή ορχήστρας της Ελληνικής Λυρικής Σκηνής Μιχάλη Βούρτση – με επίλεκτα μέλη της Λυρικής, και άλλους καλλιτέχνες –, η πριγκίπισσα μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, συνεργάστηκε στενά με τον Χρήστο Λαμπράκη στο Μέγαρο Μουσικής για την ανάδειξη νέων ταλέντων. Θυμάμαι τη χαρά της σαν ανακάλυπτε κάποιον ταλαντούχο νέο μουσικό και εξασφάλιζε την υποτροφία του για περαιτέρω σπουδές στο εξωτερικό ή για κάποια συναυλία.

Κόρη, αδελφή και θεία βασιλέων, διάδοχος του ελληνικού θρόνου επί ενάμιση χρόνο και

δυο φορές αντιβασίλισσα, η Ειρήνη πίστευε βαθιά στην απόλυτη ισότητα των ανθρώπων,

όπως πίστευε και στην ανάγκη ύπαρξης του αρχηγού, εστεμμένου ή μη, προικισμένου

με πολιτικά αλλά και πνευματικά χαρίσματα, ικανού να εμπνεύσει, να συσπειρώσει,

αλλά και στην ανάγκη να θυσιαστεί για το σύνολο. Το ζήτημα την απασχολούσε και

επανερχόταν συχνά σε αυτό στις συζητήσεις της. Η συνομιλία μαζί της ήταν απόλαυση, ιδιαίτερα σε περίπτωση διαφωνίας.

Η ζωή της είχε δύο βαθιές τομές: την επικράτηση της χούντας το 1967 – την οποία

βίωσε κυρίως ως προδοσία – και τη γνωριμία της κατά τη «Συνάντηση των Αθηνών» το 1964, με τη θρησκευτική φιλοσοφία της Ινδίας, χώρα με την οποία ιδιαίτερα συνδέθηκε, τον λαό

της οποίας προσπάθησε ποικιλοτρόπως να βοηθήσει, στην οποία έζησε επί μακρόν και την οποία επισκεπτόταν κάθε χρόνο.

Έχοντας ασχοληθεί με τον νεοπλατωνισμό – ένας από τους δασκάλους της υπήρξε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος – της ήταν εύκολο να κάνει το πέρασμα στον ινδουισμό, διατηρώντας ωστόσο στο ακέραιο την πίστη της στον Χριστό, πνευματική ακροβασία που δεν τη δυσκόλευε. Από τους Πατέρες ξεχώριζε τον Μέγα Βασίλειο και από τους ορθόδοξους αγίους ιδιαίτερα αγαπούσε τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο, με τους περίφημους ύμνους του. Και μαζί με αυτά η Ειρήνη ήταν άνθρωπος εύθυμος που της άρεσε να γελά, με έντονο χιούμορ και μεγάλη ικανότητα αυτοσαρκασμού.

Με τον θάνατό της έφθασε εκεί όπου συνειδητά έτεινε σε ολόκληρη τη ζωή της. Γι’ αυτό

και δεν πρέπει να πενθούμε. Δεν μπορούμε ωστόσο να μη σκεφθούμε το πόσο στερήθηκε η Ελλάδα τη φωτεινή της ανθρώπινη ποιότητα.

O Kώστας Μ. Σταματόπουλος είναι ιστορικός, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού

Η Σφαγή της Απειράνθου(1917)

Μια από τις πιο μαύρες σελίδες του Εθνικού διχασμού

«Γεγονότα Νάξου έθλιψαν ημάς. Αποστείλατε ενισχύσεις εις μαχόμενους άνδρας μας κατά επιστράτων Νάξου. Ανάγκη αποσπάσωμεν ωραίαν νήσον από Κράτος προδοτών Αθηνών. Μη φεισθήτε ουδενός»

~Τελεσίγραφο Ελευθερίου Βενιζέλου~

Περίπου τέτοιες μέρες πριν 109 χρόνια,

2 Ιανουαρίου του 1917, όταν ο άνεμος του Εθνικού Διχασμού σάρωνε την Ελλάδα, το ορεινό χωριό της Απειράνθου στη Νάξο βάφτηκε με αίμα. Εκεί, όπου για αιώνες αντηχούσε ο ήχος της πέτρας και της προσευχής, ακούστηκε για πρώτη φορά το κροτάλισμα των όπλων εναντίον αμάχων. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά και γέροντες άνθρωποι του μόχθου, της πίστης και της σιωπηλής αξιοπρέπειας έπεσαν κάτω από τα πυρά Ελλήνων στρατιωτών.

Η εντολή ήρθε άνωθεν. Στον βωμό της πολιτικής εμμονής, του φανατισμού και της ψευδούς «εθνικής σωτηρίας», μια ολόκληρη κοινότητα πλήρωσε το τίμημα της ανεξαρτησίας της σκέψης της. Ο υπολοχαγός Σαμαρτζής, εκτελώντας το διατακτικό του στρατιωτικού διοικητή Νικόστρατου Καλομενόπουλου, έστρεψε τα όπλα του εναντίον άοπλων συμπατριωτών. Ο ίδιος ο Καλομενόπουλος θα λογοδοτούσε αργότερα εγγράφως, δηλώνοντας με ψυχρότητα ότι «οι εκτελέσεις ήσαν αναγκαίαι», ενώ οι Απειράνθιοι «αντελήφθησαν το σφάλμα των».

Μα ποιο ήταν το σφάλμα τους; Ότι δεν ύψωσαν πανηγυρικά τη σημαία της Θεσσαλονίκης; Ότι δεν δήλωσαν υποταγή στην «Εθνική Άμυνα» του Ελευθερίου Βενιζέλου; Ο Βενιζέλος, ο άνθρωπος που διακήρυττε την πρόοδο και την αναγέννηση του έθνους, έφερε τότε το βάρος μιας απόφασης που στοίχισε την τιμή του ελληνισμού. Από τη Θεσσαλονίκη, όπου είχε ιδρύσει την κυβέρνησή του, απέστειλε τηλεγράφημα: «Γεγονότα Νάξου έθλιψαν ημάς… Μη φεισθήτε ουδενός». Και πράγματι, δεν φείστηκαν.

Για δεκαπέντε λεπτά, οι πέτρες της Απειράνθου ποτίστηκαν από αίμα,σφαίρες και . Οι κάτοικοι σήκωσαν λευκή σημαία, μα η εκδίκηση δεν σταμάτησε. Οι στρατιώτες της Αμύνης λεηλάτησαν, πυρπόλησαν, εκτέλεσαν. Εγκυμονούσες γυναίκες, παιδιά δεκατριών ετών, υπερήλικες με ρυτίδες τιμής όλοι έγιναν απλοί αριθμοί σε στρατιωτική αναφορά.

Όταν Άγγλος ιατρός του ναυτικού επισκέφθηκε τον τόπο, είπε στον επικεφαλής των εκτελεστών:

«Διατί εφονεύσατε άοπλους; Αν ήσασταν υπό αγγλικήν δικαιοσύνην, θα είχατε ήδη κρεμασθεί».

Μα στην Ελλάδα του Διχασμού δεν υπήρχε δικαιοσύνη υπήρχε μόνο το πάθος του μίσους. Η σφαγή της Απειράνθου δεν ήταν απλώς ένα στρατιωτικό «επεισόδιο». Ήταν το ηθικό ναδίρ ενός έθνους που έσφαζε τα παιδιά του στο όνομα της πατρίδας.

Η ιστορία δεν ζητά εκδίκηση, ζητά μνήμη και αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι πως η Απείρανθος πλήρωσε το τίμημα της ανεξαρτησίας της όχι απέναντι σε ξένους δυνάστες, αλλά απέναντι σε αδελφούς, παρασυρμένους από την τύφλωση της πολιτικής.

Σήμερα, η σιωπή των νεκρών της Απειράνθου μας καλεί να θυμόμαστε. Να θυμόμαστε πως καμία ιδεολογία, κανένας ηγέτης, κανένα κόμμα δεν αξίζει την ψυχή του λαού. Να θυμόμαστε πως ο Εθνικός Διχασμός δεν υπήρξε ούτε ένδοξος ούτε αναγκαίος,υπήρξε βαθύ τραύμα, και το αίμα των Απειρανθίων το σφράγισε για πάντα.

Δύο χρόνια πριν, όταν επισκέφθηκα το πανέμορφο χωριό της Απείρανθου , ένιωσα την ιστορία να με αγκαλιάζει και να με βαραίνει ταυτόχρονα. Δεν ήξερα πώς να την εξηγήσω στα παιδιά μου . Πώς να μιλήσω για το αίμα και τη βία, για τον αδελφό που σήκωσε όπλο εναντίον αδελφού; Τους έδειξα τα πέτρινα καλντερίμια , τα παλιά σπίτια, τον αέρα που ψιθύριζε μνήμες , και προσπάθησα να τους μεταφέρω τη σοφία που έχω καταλήξει εδώ και καιρό,ότι η ιστορία σε ανάλογες περιπτώσεις δεν είναι μόνο πόνος, είναι μάθημα. Μαθαίνουμε να θυμόμαστε, να σεβόμαστε, να αγαπάμε και να μην αφήνουμε κανένα μίσος να χωρίζει τον άνθρωπο από τον άνθρωπο.

Στυλ. Καβάζης

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Εχει  σημασια να γνωριζουμε οτι ο βενιζελος ξεκινησε τον διχασμο.

ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΕΙΡΗΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΑΝΙΑΣ(1942-2026)

ΒΑΣΙΛΕΥΟΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Andreas Megos ·
Με βαριά καρδιά, μοιράζομαι τη δυσάρεστη είδηση του θανάτου της Πριγκίπισσας Ειρήνης της Ελλάδος και της Δανίας. Η Πριγκίπισσα άφησε την τελευταία του πνοή ειρηνικά σήμερα το πρωί στο Παλάτι Θαρθουέλα στην πρωτεύουσα της Ισπανίας, σε ηλικία 83 ετών. Στο πλευρό της βρισκόταν η αδελφή της, Βασίλισσα Σοφία.
Η Πριγκίπισσα Ειρήνη, υπήρξε επί δεκαετίες διακριτική αλλά σταθερή παρουσία στη ζωή της ελληνικής και της ισπανικής βασιλικής οικογένειας. Η θεία "Πέκου" (όπως ήταν γνωστή με στοργή) χαρακτηριζόταν για το χαμηλό προφίλ της, την αφοσίωση της σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες, και την αγάπη της για τη μουσική και τις τέχνες.
Η Πριγκίπισσα Ειρήνη, ήταν τρίτο παιδί του Βασιλιά Παύλου Α' και της Βασίλισσας Φρειδερίκης, αδελφή του Βασιλέα Κωνσταντίνου Β’ και της Βασίλισσας Σοφία της Ισπανίας. Γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, στις 11 Μαΐου 1942, όπου η Βασιλική Οικογένεια ζούσε σε εξορία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν κατά την παιδική της ηλικία που έδειξε το ενδιαφέρον της για την τέχνη. Από πολύ μικρή ηλικία, καθόρισε ότι είχε μεγάλο ταλέντο στη μουσική.
Απόφοιτη του Ζάλεμ της Γερμανίας, ακολούθησε καριέρα πιανίστριας δίπλα στη διάσημη Τζίνα Μπαχάουερ. Αργότερα ολοκλήρωσε σπουδές στην αρχαιολογία υπό την καθοδήγηση της Θεοφανούς Αρβανιτοπούλου. Το 1960 δημοσίευσε μαζί με την αδελφή της, Σοφία, και την Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου το έργο με τον τίτλο "Αρχαιολογικά ποικίλα". Από τις 6 Μαρτίου 1964 έως τις 10 Ιουλίου 1965 (ημερομηνία γέννησης της ανιψιάς της Πριγκίπισσας Αλεξίας) διετέλεσε Διάδοχος του Ελληνικού Θρόνου. Ήταν Αρχηγός του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών (ΣΕΟ).
Στις 13 Δεκεμβρίου 1967 ακολούθησε στην εξορία τον αδελφό της Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄, μετά το αποτυχημένο Αντικίνημά της 13ης Δεκεμβρίου εναντίον της Δικτατορίας.
Έπειτα από την μεταπολίτευση το 1974, αφού έζησε προσωρινά στην Ινδία, εγκαταστάθηκε με τη μητέρα της Βασίλισσα Φρειδερίκη στην Ισπανία, κοντά στην Σοφία, και την οικογένειά της. Για αρκετά χρόνια μοίραζε τον χρόνο της μεταξύ Ελλάδας και Ισπανίας, μέχρι το 2018 όπου μετοίκησε μόνιμα στη Μαδρίτη.
Η Πριγκίπισσα Ειρήνη, μια γυναίκα με μυθιστορηματική ζωή, με πάθος για τη μουσική, την αρχαιολογία και την προσφορά, πάντα προτιμούσε να βρίσκεται στο παρασκήνιο, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η Ειρήνη δραστηριοποιούταν ενεργά σε φιλανθρωπικό και εκπαιδευτικό έργο, ιδίως μέσω ιδρυμάτων και εκδηλώσεων, διατηρώντας παράλληλα στενούς δεσμούς με την Ελλάδα. Το 1986 ίδρυσε στη Μαδρίτη την οργάνωση «Κόσμος εν Αρμονία» (Mundo en Armonia), με σκοπό την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, την εφαρμογή προγραμμάτων ανάπτυξης σε όλο τον κόσμο, και δράσεις που εστιάζουν στην προσφορά και την κοινωνική αλληλεγγύη.
Ακόμη, ανάμεσα σε πολλά άλλα, προγράμματα σίτισης και στήριξης οικογενειών σε ανάγκη, εκπαιδευτικά προγράμματα, μουσικές υποτροφίες (Τζίνα Μπαχάουερ) κ.ά.
Συνολικά, το φιλανθρωπικό έργο της Πριγκίπισσας Ειρήνης είναι ουσιαστικό και πολυδιάστατο, συνδυάζοντας την προσωπική της αφοσίωση με τη στήριξη οργανισμών και δράσεων στην Ελλάδα, έχοντας ως κεντρικό άξονα την αγάπη και την προσφορά προς τους συνανθρώπους.
Μια ζωή αφιερωμένη στη φιλανθρωπία, ήταν η Βασίλισσα Σοφία που ανακοίνωσε ότι η Ειρήνη έπρεπε να τερματίσει το 2023, μετά από 37 χρόνια όλο της το έργο στο τιμόνι του Ιδρύματος "Mundo en Armonía", λόγω της εύθραυστης κατάστασης της υγείας της.
Η τελευταία εμφάνιση της Πριγκίπισσας Ειρήνης ήταν στις 7 Φεβρουαρίου 2025, στην Αθήνα, στον γάμο του ανιψιού της, Πρίγκιπα Νικόλαου, με τη Χρυσή Βαρδινογιάννη. Η παρουσία της τότε είχε συγκινήσει, καθώς είχε εμφανιστεί σε αναπηρικό αμαξίδιο, με τη Βασίλισσα Σοφία και την Ινφάντα Κριστίνα να βρίσκονται συνεχώς δίπλα της.
Από τότε, η απουσία της από οικογενειακές συναντήσεις και επίσημες εκδηλώσεις έγινε αισθητή, ακόμη και από τις θερινές εμφανίσεις της βασιλικής οικογένειας της Ισπανίας στη Μαγιόρκα.

ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΩΡΙΕΝΝΗΣ 19 ΑΠΡ 1917

 

Την 29 Μαι 1917 οι γαλλοι διωχνουν τον βασιλεα Κωνσταντινο ΙΒ απο την Ελλαδα. Ο υπατος αρμοστης Ζοννάρ  διοριζει τον βενιζελο πρωθυπουργο, χωρις εκλογες, με την βια, δια των οπλων. Δεν προλαβε να χαρει τον διορισμο του ο βενιζελος  και γρηγορα  εμαθε  οτι  οι γαλλοι και οι αγγλοι του  εδωσαν μια γερη εκπληξη σαν χαστουκι.  Στην συνδιασκεψη του Αγιου Ιωαννου της Μωριεννης Σαβοιας την 19 Απρ 1917 ,το Λονδινο και το Παρισι αναγνωρισαν δια γραπτης μυστικης συμφωνιας οτι η Ρωμη θα παρει στην κυριοτητα της την ΑΤΤΑΛΕΙΑ και την ΣΜΥΡΝΗ. Υποτιθεται ομως οτι αυτο το μερος θα ηταν το ανταλλαγμα που προφορικα και μονον ειχαν υποσχεθει στον βενιζελο οι ξενοι πατρωνες του απο το 1915,εαν και εφοσον εβγαζε την Ελλαδα σε πολεμο. Και τωρα ο αγγλογαλλοι εδωσαν την Σμυρνη στην Ιταλια. Και μαλιστα γραπτως και οχι στο μιλητό. Και για αυτον τον λογο οι ιταλοι πολεμησαν την ελληνικη παρουσια στην Σμυρνη και υποστηριζαν τους τουρκους συνεχως! Κατα την ιδιαν εκεινη συνδιασκεψη ο γαλλος πρωθυπουργος Ριμπό εθεσε θεμα αντικαταστασης του βασιλεως των Ελληνων Κωνσταντινου με αλλον ηγεμονα ! Η Ιταλια  συμφωνησε με την αλλαγη του βασιλεα Κωνσταντινου διοτι εξασφαλισε ως ανταλλαγμα την Αττάλεια και την Σμυρνη! 

Μα καλα και ο βενιζελος ; Οι πατρωνες του ψεμματα του ειπαν ! Μα ποιος σεβεται τους προδοτες και τα πιονια ;  Επισης ο Ριμπο εθεσε υπο εξεταση την προταση του στρατηγου Μωρις Σαραιγ(που λεγεται οτι ηταν ημιπαραφρονας) ,για την καταληψη της Θεσσαλιας  απο τα αγγλογαλλικα  στρατευματα με σκοπο να στερηθουν οι ελληνες το σιταρι, να πεινασουν και να διωξουν τον Κωνσταντινο, αυτα ο βενιζελος τα ειχε προτεινει ,εις βαρος των Ελληνων ! 

Κατα αλλα η Ιταλια  εσπευσε  να επωφεληθει απο  την αδυναμια  του βενιζελου  και ανακηρυξε ολολκηρη την αλβανια Ιταλικο προτεκτοράτο. Και σαν να μην ηταν αυτο αρκετο ο ιταλικος στρατος  εγκατασταθηκε στον Αυλωνα ,διεσχισε την Ηπειρον και κατελαβε τα Ιωαννινα την 13 ιουνου 1917, τι θα μπορουσε ο δοτος πρωθυπουργος να πει στους Ιταλους ; Τιποτε .Αυτοι αλλωστε τον ειχαν διορισει πρωθυπουργο!

Απορω πως  ακομα , υπαρχουν πολεις ειδικα στην Βορεια Ελλαδα που εχουν οδους στην μνημη του βενιζελου!

''ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΒ''

ΙΩΑΝΝΟΥ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΣΤΙΑΣ

Σαν σήμερα....

                                ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄
Η ΑΘΗΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΈΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΉ ΤΟΥ ΕΛΑΣ (ΙΑΝΟΥΆΡΙΟΣ 1945)
ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ ΣΤΟΥΣ ΒΡΕΤΑΝΟΥΣ
Στης 14 Ιανουαριου 1945, η Αθηναιοι θα γιορτάσουν την απελευθερωση της πολης τους Μεγαλοπρεπώς
Αθήνα, 14 Ιανουαρίου 1945, μια τεράστια γιορτή έλαβε χώρα στην Πλατεία Συντάγματος εκείνο το πρωί. Η κυβέρνηση έδωσε την άδεια στα συνδικάτα να οργανώσουν μια συνάντηση για να γιορτάσουν την απελευθέρωση της Αθήνας και να δείξουν ευγνωμοσύνη προς τους Βρετανούς για το ρόλο που είχαν παίξει σε αυτήν. Ήταν γενικά κατανοητό ότι δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση μια πολιτική διαδήλωση και ότι θα απαγορευόταν η κραυγή πολιτικών συνθημάτων και η μεταφορά κομματικών εμβλημάτων. Όπως αποδείχθηκε, η διαδήλωση, αποφεύγοντας κάθε συγκεκριμένη πολιτική πρόκληση, κατέδειξε σαφώς τα δεξιά της αισθήματα και μεταξύ πολλών αντιπροσωπειών που συμμετείχαν εξέχοντες ήταν εκείνοι από οργανώσεις όπως η "Χ" "ΕΕ" και η Ε.Δ.Ε.Σ. (με τον πολιτικό ομόλογό της, Ε.Δ.Ε.Ε.). Στην πραγματικότητα ήταν περισσότερο μια επίδειξη E.Δ.E.Σ. από οτιδήποτε άλλο. Υπήρχαν συνεχείς κραυγές για τον Στρατηγό Ζέρβα και τα περισσότερα από τα λάβαρα έφεραν ένα χαιρετισμό σε αυτόν. Το ρόλο του ήρωα της ημέρας μοιράστηκε ο Στρατηγός Ζέρβας με τον βασιλιά των Ελλήνων, του οποίου το πορτρέτο εκτέθηκε παντού, ακόμη και περήφανα κολλημένο στο κέντρο των βρετανικών Σημαιών, και με το στρατηγό Σκόμπι, το όνομα του οποίου φώναζαν τα πλήθη. Οι νέοι πουλούσαν ελληνικές σημαίες με το βασιλικό στέμμα στο κέντρο και κορώνες ως εμβλήματα για να φορεθούν σε τρύπες κουμπιών και σε μπλούζες. Ομιλίες του καθηγητή Μπαλώνα του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Γενικού Γραμματέα της Συνομοσπονδίας εργατών Ελλάδος κ. Σίμωνα Χατζηδημητρίου επέβαλαν βίαια "τους υπεύθυνους της επανάστασης", απαιτώντας τη δίκαιη τιμωρία τους, και ένα από τα πιο δημοφιλή συνθήματα της ημέρας ήταν " όχι αμνηστία ! "Ο κ. Παπανδρέου, ο οποίος εμφανίστηκε σε ένα μπαλκόνι του ξενοδοχείου, επευφημούσε με ενθουσιασμό.
ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΏΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΎ ΣΚΌΜΠΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΔΗΛΩΤΈΣ ΑΘΉΝΑ, Αθήνα, 14 Ιανουαρίου 1945, .- Καθώς οι διαδηλωτές πέρασαν την έδρα του στρατηγού Scobie εκείνη την ημέρα υπήρχαν κραυγές "Zito Scobie" (Ζήτω ο Scobie). Μια αντιπροσωπεία έγινε δεκτή στην έδρα και ως απάντηση στην πρόσκλησή τους ο στρατηγός εμφανίστηκε στο μπαλκόνι. Σε μια αυτοσχέδια ομιλία προς το πλήθος, ο στρατηγός Σκόμπι είπε ότι ήταν βαθιά συγκινημένος. Είχε ήδη δηλώσει επανειλημμένα ότι αυτός και οι δυνάμεις υπό τη διοίκησή του θα προστάτευαν τις ελευθερίες του ελληνικού λαού από επαναστατικές ενέργειες από οποιαδήποτε πλευρά. Οι δυνάμεις του είχαν " από καιρό συνειδητοποιήσει ότι οι ελευθερίες των ανθρώπων ήταν, στην πραγματικότητα, να τεθούν σε κίνδυνο από τη δράση μιας μικρής μειονότητας."Ήλπιζε ότι η διαδήλωση δεν θα ήταν χωρίς επίδραςη στην παγκόσμια κοινή γνώμη", η οποία δυστυχώς συχνά είχε αποδειχθεί ότι ήταν κατάφωρα παραπληροφορημένη σχετικά με τις ελληνικές υποθέσεις."Την ομιλία του επευφήμησε δυνατά ο κόσμος.
Δείτε σκηνές στο παρακάτω σύνδεσμο
https://youtu.be/1JdU40mIShc

https://www.facebook.com/groups/671729660142157/

ΕΩΣ ΕΔΩ ΠΛΕΟΝ , ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Η Γροιλανδία δεν είναι στρατιωτική αποθήκη των ΗΠΑ, ούτε είναι «διαθέσιμη» γη επειδή κάποιος στην Ουάσιγκτον ξύπνησε με αυτοκρατορικές παρορμήσεις.

Η Γροιλανδία είναι μέρος του Βασιλείου της Δανίας, κυρίαρχο κράτος, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Και όχι κατά κάποιο τρόπο: ο βασιλιάς της Δανίας φοράει τη Γροιλανδία στο βασιλικό οικόσημο, ως ιστορικό και συνταγματικό σύμβολο του Στέμματος. Δεν είναι φολκλόρ: είναι νόμος, είναι κυριαρχία, είναι ιστορία.

Το ότι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών τολμά να δηλώσει ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται τη Γροιλανδία για αμυντικούς λόγους» είναι ένα πολύ σοβαρό, αλαζονικό και επικίνδυνο γεγονός.

Είναι η γλώσσα πανομοιότυπη με εκείνη όλου του ιμπεριαλισμού: την χρειαζόμαστε, επομένως την απαιτούμε.

Το ίδιο μοτίβο που η Δύση λέει ότι πολεμά αλλού. Χωρίς καμία ντροπή.

Εδώ δεν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα αστείο ή μια πρόκληση.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια άμεση προσβολή προς την Ευρώπη, που εκφράζεται με την αλαζονεία εκείνων που είναι πεπεισμένοι ότι η ήπειρος εξακολουθεί να είναι μια ζώνη επιρροής που πρέπει να διοικηθεί.

Και ας είμαστε ξεκάθαροι: καμία συμμαχία δεν δικαιολογεί αυτή τη γλώσσα.

Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι θέτουν τους εαυτούς τους ως θεματοφύλακες του διεθνούς δικαίου και στη συνέχεια το καταπατούν ανοιχτά χάνουν κάθε ηθικό κύρος. Αφού καταδίκασε σωστά την επιθετικότητα της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, τώρα η ίδια τοξική αρχή προέρχεται από τον Λευκό Οίκο: η δύναμη που διεκδικεί για τον εαυτό της το δικαίωμα να αποφασίζει για τα εδάφη άλλων ανθρώπων.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ευρώπη πρέπει να αντιδράσει άμεσα, σκληρά και ξεκάθαρα.

Όχι με διπλωματικά χαμόγελα, όχι με τη συνηθισμένη ήπια γλώσσα, αλλά με μια απάντηση που είναι αρκετά δηλητηριώδης ώστε να καθιστά σαφές ότι η Γροιλανδία δεν μπορεί να αγγιχτεί.

Όχι επειδή «δεν βολεύει», αλλά επειδή είναι αδιαπραγμάτευτο.

Και η Ιταλία πρέπει να κάνει αυτό που της αναλογεί.

Όχι άλλη δουλοπρέπεια, όχι άλλες αμήχανες σιωπές, όχι άλλη ψυχολογική υποταγή.

Το να είσαι σύμμαχος δεν σημαίνει να είσαι υποτελής. Το να είμαστε σιωπηλοί σήμερα σημαίνει να αποδεχτούμε ότι αύριο κάποιος άλλος θα αποφασίσει και για εμάς.

Όσοι κανονικοποιούν αυτή τη γλώσσα σκάβουν τον τάφο της διεθνούς τάξης.

Και όταν οι κανόνες καταρρέουν, καμία δύναμη, ούτε καν η μεγαλύτερη, δεν είναι πραγματικά ασφαλής.

Το λέω ξεκάθαρα, ως Συντηρητικός:

η υπεράσπιση της κυριαρχίας, των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας των εθνών δεν είναι αντιαμερικανική.

Είναι ο μόνος τρόπος να μην επιστρέψουμε στο νόμο του ισχυρότερου.

https://www.facebook.com/profile.php?id=61556191293818

Η ΠΕΡΣΙΑ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΣΑΧΗ

Η Αυτοκρατορική Μοναρχία του  Σάχη υπήρξε για αιώνες το σύμβολο του μεγαλείου, της ενότητας και της ταυτότητας της Περσιας. Η αποκατάστασή της σήμερα σημαίνει ότι πρέπει να δοθεί στον ιρανικό λαό ένα σταθερό σημείο αναφοράς, ικανό να ενσαρκώσει τις αξίες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της εθνικής υπερηφάνειας.

Σε μια χώρα που χαρακτηρίζεται από καταστολή και διχασμούς, το στέμμα αντιπροσωπεύει το ιδανικό ενός ενωμένου Ιράν, όπου οι θεσμοί σέβονται τα δικαιώματα των πολιτών και η παράδοση εναρμονίζεται με τη νεωτερικότητα. Ο Ρεζά Κυρο Παχλαβί, διάδοχος του θρόνου, ενσαρκώνει αυτή τη δυνατότητα: τον οδηγό ενός κοσμικού, ασφαλούς και ευημερούντος μέλλοντος, στο οποίο οι άνθρωποι μπορούν επιτέλους να αναπνεύσουν ελευθερία και αξιοπρέπεια και στο οποίο η ιρανική ιστορία και ο πολιτισμός επιστρέφουν για να αποτελέσουν πηγή υπερηφάνειας και συνοχής.

Η αποκατάσταση της αυτοκρατορικής μοναρχίας δεν είναι νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά ένα σχέδιο εθνικής αναγέννησης: ενώνοντας δυνάμεις, προστατεύοντας τα δικαιώματα και δίνοντας στο Ιράν πίσω τη φωνή του στον κόσμο, κάτω από το ίδιο σύμβολο ενότητας και ελπίδας που συνόδευσε αιώνες ιστορίας

Χριστούγεννα, η πιο όμορφη ιστορία αγάπης και ειρήνης — ένα μάθημα για τη μοναρχία.

France Monarchie page officielle

Χριστούγεννα, η μεγαλύτερη ιστορία αγάπης και ειρήνης - ένα μάθημα βασιλικής οικογένειας.

Υπάρχουν αφηγήσεις που δεν γερνούν, γιατί δεν είναι ούτε μόδα ούτε άποψη, αλλά αναφερονται στην βαθιά ψυχή των πολιτισμών. Τα Χριστούγεννα εμπίπτουν σε μια σπάνια κατηγορία. Είναι γιορτή με την οποία  η ανθρωπότητα θυμάται ότι η ειρήνη δεν είναι σύνθημα, αλλά κληρονομιά· ότι η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, αλλά κυρίαρχη πράξη. 

Και, παραδόξως, στη γέννηση ενός παιδιού χωρίς στέμμα αποκαλύπτεται η ίδια η ουσία της μοναρχιας.

Γιατί τα Χριστούγεννα είναι πρώτα μια μοναρχική σκηνή. Ένα αστέρι καθοδηγεί τους λαούς, οι βασιλιάδες παρελαύνουν, τα έθνη συγκεντρώνονται γύρω από ένα φως που δεν οφείλει τίποτα στις ανθρώπινες κατακτήσεις ειναι φως υπερκοσμιο. 

Η φάτνη γίνεται αυτοσχέδιος θρόνος, και ο ταπεινός στάβλος, ένα βασιλικο  παλάτι. 

Όλα λένε ότι η αληθινή δύναμη δεν επιβάλλεται: ακτινοβολεί.   Δεν συνθλίβει, ανεβάζει.  Δεν διχάζει: ενωνει.

Σε έναν κόσμο όπου οι ιεραρχίες καταργουνται και η εξουσία διαλύεται με πάταγο, τα Χριστούγεννα είναι μια υπενθύμιση ότι η ειρήνη γεννιέται πάντα από μια δίκαιη τάξη. Όχι μια αυταρχική τάξη, αλλά μια ενσαρκωμένη τάξη - αυτή που τοποθετεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στην κορυφή, αυτή που αναγνωρίζει ότι κάθε ζωή αξίζει προστασία, προσοχή, συνέχεια. 

Η μοναρχία, με την ευγενή της έννοια, δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτό: μια υπηρεσία, μια αφοσίωση, μια μετάδοση. Τα Χριστούγεννα είναι ο τέλειος συμβολισμος των παραπάνω πραγματων.

Οι Mάγοι Βασιλείς δεν έρχονται για να κυριαρχήσουν, αλλά για να υποκλιθούν. Έρχονται όχι για να πάρουν, αλλά για να δώσουν. Η χειρονομία τους τα λέει όλα: το αληθινό μεγαλείο δεν χρειάζεται να διεκδικείται και να επιβαλλεται , αναγνωρίζει τον εαυτό του χωρις ξενες επιρροές. Και ίσως εδώ βρίσκεται η κοσμική δύναμη των Χριστουγέννων: σε αυτή την ικανότητα να θυμόμαστε ότι η ανώτατη αρχή είναι αυτή που εξυπηρετεί τους πιο εύθραυστους.

Σε μια εποχή όπου τα έθνη αμφισβητούν τις δομες που συγκροτουν τις κοινωνιες τους  , όταν οι λαοί αναζητούν ορόσημα και οραματα , τα Χριστούγεννα λειτουργούν ως υπενθύμιση στην τάξη - με τη φωτεινότερη έννοια της λέξης. 

Μας λέει ότι η ειρήνη δεν είναι ένας αφηρημένος ορίζοντας, αλλά μια καθημερινή επιτευξη. Η ειρηνη απαιτεί χειρονομίες προσωπικής αυτοκυριαρχίας: συγχωρεί, προστατεύει, δέχεται, μεταδιδει, επιδιώκει  να ανανεωθεί με εσωτερική κάθετοτητα, αυτή που μας ωθεί να γίνουμε καλύτεροι από τα ένστικτά μας.

Τα Χριστούγεννα εξακολουθούν να είναι η πιο όμορφη ιστορία αγάπης γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτή που δίνεται χωρίς να περιμένεις. Και παραμένει η πιο όμορφη ιστορία ειρήνης γιατί δεν υπάρχει διαρκής ειρήνη χωρίς μια ανώτερη αρχή που διατάζει, φωτίζει και ενώνει. Αυτή η αρχή ενσαρκώνεται από τις μοναρχίες εδώ και αιώνες. Τα Χριστούγεννα κάθε χρόνο  υπενθυμίζουν αυτη την αναγκαιότητα.

Την πιο μεγάλη νύχτα της θειας Γεννησης , ανάβει ένα φως. Δεν διεκδικεί τίποτα, δεν επιβάλλει τίποτα, δεν κατακτά τίποτα. Βασιλεύει. Και ίσως αυτό να είναι, τελικά, το απόλυτο μήνυμα των Χριστουγέννων: η ειρήνη δεν είναι διαπραγμάτευση, είναι κυριαρχία. Μια ευγενική, ελεύθερη, καθολική κυριαρχία. Μια κυριαρχία που δεν ασκείται πανω στο λαό, αλλά για τον λαό.